บทที่ 19 - สัตว์อสูรเกล็ดกลายพันธุ์
บทที่ 19 - สัตว์อสูรเกล็ดกลายพันธุ์
บทที่ 19 - สัตว์อสูรเกล็ดกลายพันธุ์
☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉
รุ่งอรุณของวันถัดมา, ภายในป่าใหญ่ซิงโต่ว
เนื่องจากยังไม่ได้วงแหวนวิญญาณวงที่สามของหนิงเทียน ดังนั้นเฉินจวินถิงทั้งสี่คนที่ต้องการสัตว์วิญญาณพันปีจึงต้องเดินทางลึกเข้าไปในป่าใหญ่ซิงโต่วต่อไป และเป้าหมายก็คือขอบนอกสุดของเขตวงแหวนผสม
แต่ด้วยการนำทางของเฉินจวินถิง ประกอบกับตอนนี้พวกเขายังคงอยู่ในเขตวงแหวนรอบนอก ดังนั้นตลอดทางจึงยังคงมีการสนทนากันอยู่...
“ประมุขน้อยเป็นถึงปรมาจารย์วิญญาณแล้วหรือขอรับ!?”
“อวี่ฮ่าว”
เมื่อเห็นว่าฮั่วอวี่ฮ่าวผู้นี้กำลังจะถูกอู๋เฟิงพาออกนอกลู่นอกทาง ใบหน้าของหนิงเทียนก็พลันปรากฏรอยยิ้มอย่างจนใจ “ตอนนี้พวกเราเป็นสหายกันแล้ว เจ้าเรียกข้าว่าหนิงเทียน, เสี่ยวเทียน หรือพี่เสี่ยวเทียนก็ได้ทั้งนั้น”
“ขอรับ ขอรับ, ประมุข... พี่เสี่ยวเทียน”
ใบหน้าของฮั่วอวี่ฮ่าวแดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่าค่อนข้างเขินอาย
แต่ส่วนใหญ่แล้ว เขาตกตะลึงกับพลังบำเพ็ญของหนิงเทียนมากกว่า
อายุเท่ากันแท้ๆ แต่ระดับกลับแตกต่างกันถึงเพียงนี้
“เอาล่ะ ระวังตัวด้วย!” เสียงของเฉินจวินถิงพลันดังมาจากเบื้องหน้า ทำให้การสนทนาของคนทั้งสามต้องหยุดลงกะทันหัน
ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา ในยามนี้ไม่มีเส้นทางเล็กๆ แล้ว แสดงว่าคนทั้งสี่ได้ออกจากเขตชายขอบ มาถึงเขตวงแหวนรอบนอกแล้ว
“อู๋เฟิง คุ้มครองเสี่ยวเทียนกับอวี่ฮ่าวให้ดี”
ในมือของเขากำกระบี่เจ็ดสังหารแน่น สีหน้าจดจ่อถึงขีดสุด ถึงแม้อากาศและอุณหภูมิในยามนี้จะน่าสบาย กลิ่นหอมของดินที่ปะปนกับพืชพรรณจะทำให้จิตใจเบิกบาน แต่กลิ่นอายอันตรายของป่าสัตว์วิญญาณ กลับอบอวลอยู่ที่นี่มาโดยตลอด
“หนิงเทียน เจ้าต้องอยู่ติดกับข้าไว้” เมื่อเผชิญหน้ากับเรื่องจริงจัง อู๋เฟิงก็ดูน่าเชื่อถือขึ้นมาก นางในสภาวะปลดปล่อยมังกรแดงเข้าสถิตร่างก็ยืนขวางในจุดที่การป้องกันของหนิงเทียนอ่อนแอที่สุดโดยตรง
แน่นอนว่า นางก็ไม่ลืมที่จะสั่งฮั่วอวี่ฮ่าวด้วย
“แล้วก็ฮั่วอวี่ฮ่าว เจ้าก็เหมือนกัน”
“อวี่ฮ่าว นี่ให้เจ้า”
เนื่องจากมีประสบการณ์สูง หนิงเทียนจึงไม่จำเป็นต้องสั่งการมากความ หลังจากยืนในตำแหน่งที่เหมาะสมแล้ว นางก็หยิบปืนลำแสงวิญญาณออกมา เพื่อรับประกันความปลอดภัยของตนเอง ขณะเดียวกัน ก็หยิบเครื่องมือวิญญาณนำทางระยะไกลที่เหมาะสมกับฮั่วอวี่ฮ่าวออกมา มอบให้เขาใช้งาน
“นี่คือเครื่องมือวิญญาณนำทางรึ?”
เมื่อเห็นเครื่องมือวิญญาณนำทางเป็นครั้งแรก เขาก็ถูกดึงดูดทันที
แต่เมื่อตระหนักว่าที่นี่คือเขตวงแหวนรอบนอกของป่าใหญ่ซิงโต่ว ฮั่วอวี่ฮ่าวก็รีบสงบสติอารมณ์ของตนเองลงอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งถือเครื่องมือวิญญาณนำทางระยะไกล มืออีกข้างหนึ่งกำมีดสั้นพยัคฆ์ขาวของตนแน่น
คนทั้งสี่ก็ยังคงเดินลึกเข้าไปในรูปแบบเช่นนี้
จนกระทั่ง...
หูของเฉินจวินถิงขยับเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน
“ข้างหน้ามีความเคลื่อนไหว ระวังตัวด้วย!”
ถึงแม้จะอยู่ห่างกันโดยมีป่ากั้น แต่ด้วยพลังการรับรู้ที่เฉียบแหลม เขาก็สามารถได้ยินเสียงต่อสู้เบาๆ ที่ดังมาจากเบื้องหน้าได้
ดูท่าทางแล้ว ยังดุเดือดอย่างยิ่ง
เมื่อได้ยินดังนั้น หนิงเทียนทั้งสามคนก็เพิ่มความระมัดระวังในใจขึ้นมาทันที แต่ในยามนี้ พวกเขาไม่รู้สถานการณ์ที่แน่ชัดเบื้องหน้าเลย
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฮั่วอวี่ฮ่าวก็เปิดใช้เนตรภูตโดยตรง
พร้อมกับวงแหวนวิญญาณสีขาวนวลวงหนึ่งที่ลอยขึ้นมาจากใต้ฝ่าเท้า ในดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้น ก็ปรากฏแสงสีทองจางๆ ขึ้นมา
จากนั้น คลื่นที่มองไม่เห็นก็เข้าครอบคลุมคนทั้งสี่
“นี่คือ!”
ในชั่วขณะนี้ ทิวทัศน์ทั้งหมดในรัศมีสี่สิบเมตรโดยรอบล้วนปรากฏขึ้นในสมองของเฉินจวินถิงทั้งสามคนในรูปแบบสามมิติ และหากรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในรัศมีสี่สิบเมตรนี้มีการเปลี่ยนแปลง ก็จะสะท้อนอยู่ในสมองของพวกเขาทันที
“สมกับเป็นวงแหวนวิญญาณล้านปี!” เฉินจวินถิงไม่ได้หันกลับไป ก็รู้ว่านี่คือทักษะวิญญาณวงแรกที่ฮั่วอวี่ฮ่าวใช้
เมื่อเขามองดูร่างสองร่างเบื้องหน้าที่ถูกดึงเข้าไปในการต่อสู้ของแมงมุมอสูรหน้าคนพันปีหนึ่งตัวและสัตว์อสูรเกล็ดกลายพันธุ์สองพันปีอีกหนึ่งตัว กระทั่งจุดที่กลายพันธุ์ของสัตว์อสูรเกล็ดพันปีนั้น ก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน...
ถึงได้พบว่า คำบรรยายในตัวอักษรนั้นเทียบไม่ได้เลยกับประสบการณ์จริงที่น่าตกตะลึง! ในระดับหนึ่งแล้ว นี่คือเนตรแห่งพระเจ้าคู่หนึ่ง
“นี่เป็นทักษะวิญญาณของวงแหวนวิญญาณสิบปีรึ?!”
“ทักษะวิญญาณนี้คือทักษะเทพแห่งการต่อสู้เป็นทีมเจ็ดคน!”
เมื่อเทียบกับเฉินจวินถิงที่เตรียมใจไว้แล้ว หนิงเทียนและอู๋เฟิงกลับถูกฮั่วอวี่ฮ่าวทำให้ตกตะลึง! หนิงเทียนถึงกับใช้สายตาที่ทำให้ฮั่วอวี่ฮ่าวรู้สึกขนลุก จ้องมองเขาเขม็ง
“ข้าสงสัยจริงๆ ว่าวงแหวนวิญญาณของเจ้านี่ได้มาจากลิงบาบูนวายุจริงๆ หรือ? และนี่ก็ไม่อาจเรียกว่ากลายพันธุ์ได้แล้ว ต้องเรียกว่าวิปริตแล้ว” น้ำเสียงเนิบนาบ ทำให้ฮั่วอวี่ฮ่าวใจหาย
แต่หนิงเทียนก็ไม่ได้ครุ่นคิดกับเรื่องนี้มากนัก
แต่กลับสอบถามถึงรายละเอียดของทักษะวิญญาณนี้แทน
ซึ่งก็ทำให้ฮั่วอวี่ฮ่าวถอนหายใจอย่างโล่งอก
หลังจากนั้น เมื่อนางทราบว่าทักษะวิญญาณนี้ยังสามารถวิวัฒนาการได้อีก...
เดิมทีนางยังรังเกียจว่าเป็นวงแหวนวิญญาณสิบปี
แต่ตอนนี้...
เหอะๆ! ต่อให้เอาวงแหวนวิญญาณแสนปีมาแลกก็ไม่ยอม!
แตกต่างจากคนอื่นๆ ที่สามารถมองเห็นได้เพียงคุณค่าในการต่อสู้ที่ทักษะวิญญาณนี้แสดงออกมา หนิงเทียนผู้มีสายตายาวไกลกลับเชื่อมโยงไปถึงความแข็งแกร่งของทักษะนี้เมื่อนำไปใช้ในด้านอื่นๆ แล้ว!
การวิจัยรึ?
การบัญชาการรึ?
หรือยังมีความเป็นไปได้อีกมาก?
ความทะเยอทะยานที่สืบทอดมาจากประมุขนิกายเก้าสมบัติเจิดจรัสหลิวหลีคนปัจจุบัน หนิงโป๋เหวิน เริ่มเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในใจของหนิงเทียน!
แต่ตอนนี้ ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องแก้ไข
“เสี่ยวเทียน สัตว์อสูรเกล็ดกลายพันธุ์พันปี”
“อืม สัตว์วิญญาณตัวนี้พอดีเลย”
ผ่านการตรวจจับทางจิตวิญญาณร่วมกันของฮั่วอวี่ฮ่าว หนิงเทียนก็ให้ความสนใจส่วนใหญ่ไปที่สัตว์อสูรเกล็ดกลายพันธุ์ ขณะเดียวกัน ก็ให้ความสนใจส่วนน้อยไปที่ร่างของปรมาจารย์วิญญาณอีกสองร่าง พูดให้ถูกก็คือปรมาจารย์วิญญาณสายจิตวิญญาณยุทธ์มังกรอสรพิษสายฟ้าสีคราม
“พี่จวินถิง เอาตัวนั้นแหละ และคนของมังกรอสรพิษสายฟ้าสีครามก็จะทนไม่ไหวแล้ว ลงมือก็ดีจะได้สร้างบุญคุณกันไว้”
เห็นได้ชัดว่า สำหรับพลังฝีมือของเฉินจวินถิงนั้น หนิงเทียนมั่นใจมาก
แมงมุมอสูรหน้าคนที่เพิ่งเข้าสู่ระดับพันปีหนึ่งตัว กับสัตว์อสูรเกล็ดกลายพันธุ์สองพันปีอีกหนึ่งตัว ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเฉินจวินถิง
“ได้!”
...
“เป้ยเป้ย!”
ยังไม่ทันที่เด็กสาวจะได้หยิบหน้าไม้เทพจูเก่อออกมา หญ้าเงินครามที่มัดขาแมงมุมทั้งแปดของแมงมุมอสูรหน้าคนก็ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ โดยตรง!
หลังจากใยแมงมุมใยหนึ่งพุ่งเข้าใส่เด็กสาวผู้มีจิตวิญญาณยุทธ์หญ้าเงินครามแล้ว แมงมุมอสูรหน้าคนก็พุ่งออกมาทันที และยังอาศัยโอกาสหลบหลีก ขาแมงมุมสองข้างก็พุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของเป้ยเป้ยอย่างแรง!
หากแทงถูก จะต้องเสียชีวิตทันที
ในยามนี้เด็กสาว ไม่สามารถกลับไปช่วยได้ทันเวลา เพราะนางที่ถูกใยแมงมุมคลุมตัว ก็เริ่มปรากฏอาการพิษแล้ว
และแมงมุมอสูรหน้าคนราวกับเตรียมพร้อมไว้แล้ว ไม่เปิดโอกาสให้นางได้เล็งเลยแม้แต่น้อย
เพราะลูกศรหน้าไม้หลายดอกบนหลังของสัตว์อสูรเกล็ดกลายพันธุ์สองพันปีนั้น ยังคงเห็นได้อย่างชัดเจน
หากไม่ใช่เพราะพลังป้องกันของสัตว์อสูรเกล็ดกลายพันธุ์สองพันปีนี้แข็งแกร่ง ประกอบกับโชคดีของมันเอง เกรงว่าคงจะกลายเป็นวิญญาณใต้ลูกศรหน้าไม้ไปนานแล้ว
“เหอะ!”
เป้ยเป้ยที่เดิมทีก็ถูกสายฟ้าพันรอบตัวอยู่แล้ว ก็คำรามลั่นออกมาอย่างแรง! ขณะเดียวกันความยาวของแขนขวาก็เพิ่มขึ้นครึ่งฟุต ดูใหญ่โตอย่างยิ่ง ขณะที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีน้ำเงินม่วง วงแหวนวิญญาณสามวงก็วนเวียนอยู่บนนั้น มือขวาทั้งหมดก็กลายเป็นกรงเล็บมังกร
และนี่ ก็คือการกลายร่างเป็นมังกร!
กระทั่ง มีแสงสีทองจางๆ ปรากฏขึ้น
เขาผลักสัตว์อสูรเกล็ดกลายพันธุ์ถอยไปอย่างแรง ร่างกายก็หมุนกลับอย่างฉับพลัน!
กรงเล็บมังกรต้านทานขาแมงมุมไว้อย่างมั่นคง ขณะเดียวกันแสงสีทองจางๆ นั้นก็พุ่งเข้าใส่แมงมุมอสูรหน้าคน กลิ่นอายแห่งแสงสว่างที่แฝงอยู่ภายใน ทำให้มันซึ่งเป็นสัตว์วิญญาณชั่วร้ายรู้สึกไม่สบายตัวอย่างยิ่ง
ขณะที่เป้ยเป้ยคิดว่าแมงมุมอสูรหน้าคนจะถูกผลักถอยไปชั่วคราว...
“เป้ยเป้ย ระวังข้างหลัง!”
ข้างหลัง หางจระเข้ขนาดใหญ่ก็ฟาดเข้าใส่อย่างแรง!
ในขณะนั้นเอง...
☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉☉
[จบแล้ว]