บทที่ 9 มุ่งหน้าสู่ตลาดมืดเพื่อซื้อวัตถุดิบปรุงยา

บทที่ 9 มุ่งหน้าสู่ตลาดมืดเพื่อซื้อวัตถุดิบปรุงยา

เมื่อเดินไปได้ไม่ไกลนัก ที่สุดทางเดินก็ปรากฏประตูหินที่ดูหนาและหนัก ประตูหินนั้นสลักด้วยลวดลายโบราณและลึกลับ ดูเหมือนจะมีอายุยาวนาน

ประตูหินเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย แสงที่ส่องลอดผ่านรอยแตกของประตูออกมานั้นสว่างจ้าขึ้น เสียงอึกทึกครึกโครมของผู้คนก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามีผู้คนมากมายกำลังทำการซื้อขายและทำกิจกรรมต่างๆ อยู่หลังประตู

สวี่เชาเดินไปที่หน้าประตูหิน ยื่นมือออกไปผลักมันเบาๆ

ในพริบตา คลื่นความร้อนที่มาพร้อมกับกลิ่นควันและสุราอย่างเข้มข้นก็พัดเข้ามา ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขาตื่นตาตื่นใจ

ภายในตลาดมืดกว้างขวางมาก ผู้คนเบียดเสียดกันอย่างคึกคัก

แผงขายของตั้งอยู่ติดกัน เต็มไปด้วยสินค้าแปลกประหลาดนานาชนิด

มีผลึกที่เปล่งแสงประหลาด มีอาวุธที่มีรูปร่างแปลกตา และยังมีขวดโหลอีกหลายใบ...

ผู้คนเดินไปมาเจรจาต่อรองราคาไม่ขาดสาย

ทันทีที่สวี่เชาก้าวเข้าไป เขาก็รู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่เขา

เขารู้สึกประหม่าเล็กน้อย โดยสัญชาตญาณจึงดึงเสื้อผ้าให้กระชับขึ้น พยายามรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปในฝูงชน เพื่อพยายามค้นหายาที่เขาต้องการเพื่อปรุงยา

สายตาของผู้คนรอบข้างเหมือนไฟฉายที่ส่องมาที่ตัวเขา ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง

สวี่เชาเดินผ่านแผงขายของต่างๆ ดวงตาก็มองหาสินค้าที่ละลานตาอย่างกระตือรือร้น

ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้น ในมุมที่มองไม่เห็นเด่นชัดนัก บนแผงขายของของผู้ที่สวมหน้ากากลิง ตรงนั้นมีสมุนไพรที่มีรูปร่างแปลกตาหลายต้นวางอยู่

สมุนไพรเหล่านั้นต้นไม่สูง ใบเรียวยาวและมีลักษณะกึ่งโปร่งใส ภายในนั้นดูเหมือนจะมีแสงสีเขียวอ่อนๆ เล็กน้อยไหลเวียนอยู่

ส่วนยอดบานเป็นดอกสีขาวขนาดเล็กเท่าเมล็ดข้าว เกสรดอกไม้ส่งกลิ่นหอมสดชื่นจางๆ

ในใจของสวี่เชาดีใจมาก นี่ไม่ใช่หญ้าดาวตกที่เป็นวัตถุดิบหลักอย่างหนึ่งของยาเสริมพลังปราณหรอกหรอ

เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พยายามรักษาน้ำเสียงของตัวเองให้คงที่ แล้วจากนั้นก็ถามว่า "เถ้าแก่ หญ้าดาวตกนี้ขายยังไง"

เจ้าของแผงที่สวมหน้ากากลิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่หนึ่งส่องแสงที่ชาญฉลาดอยู่หลังหน้ากาก ยิ้มแหะๆ แล้วพูดว่า "น้องชายสายตาดีจริงๆ!"

"หญ้าดาวตกนี้เป็นของหายากที่ฉันหามาได้อย่างยากลำบาก"

"ดูจากนายแล้วก็เป็นคนรู้จักสินค้า เอาเป็นว่าทั้งหมดนี้รวมกัน 2,000!"

สวี่เชาไม่ได้พูดอะไร หญ้าดาวตกที่นี่มีทั้งหมดสิบกว่าต้น

ลุงจ้าวบอกว่า หญ้าดาวตกอายุสิบปีหนึ่งต้น ราคาประมาณ 350 หยวน

สิบกว่าต้นนี้ยังไงก็ต้องราคา 4,000 หยวนขึ้นไป นี่คือราคาต่ำสุดแล้ว

แต่เจ้าของแผงนี้กลับจะขายในราคา 2,000 หยวน ถ้าไม่โง่ก็ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล

อย่างแรกเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

ดังนั้นจึงเป็นได้แค่อย่างหลัง

สวี่เชาสำรวจหญ้าดาวตกเหล่านี้อย่างเงียบๆ ภายนอกนั้นพวกมันไม่มีอะไรแตกต่างจากหญ้าดาวตกปกติ ใบสีเขียวมรกตเรียวยาวและอ่อนนุ่ม เส้นใบเผยให้เห็นถึงพลังชีวิตที่พลิ้วไหว แสงสีเงินจางๆ ที่ส่วนยอดก็สอดคล้องกับลักษณะเฉพาะของปี

แต่สวี่เชารู้ว่า ยิ่งดูเหมือนปกติมากเท่าไหร่ ปัญหาที่ซ่อนอยู่อาจจะยิ่งใหญ่มากขึ้น

"เถ้าแก่ หญ้าดาวตกของคุณราคาดึงดูดใจจริงๆ แต่ผมต้องขอดูให้ดีๆ ก่อน"

สวี่เชาพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบมาสองสามต้นเบาๆ แล้วดมอย่างละเอียด

หญ้าดาวตกปกติควรจะมีกลิ่นหอมของยาที่สดชื่น แต่ในนั้นนอกจากกลิ่นที่คุ้นเคยแล้ว ดูเหมือนว่าจะมีกลิ่นเหม็นเน่าที่ไม่สามารถรับรู้ได้เจือปนอยู่ด้วย

สวี่เชาขมวดคิ้วแน่น เมื่อวางหญ้าดาวตกลงแล้วก็มองไปที่เจ้าของแผงที่สวมหน้ากากลิง แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "เถ้าแก่ หญ้าดาวตกของคุณไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ ข้างในมีกลิ่นเหม็นเน่า สงสัยว่าจะเก็บรักษาไม่ดีจนเริ่มเน่าแล้วมั้ง"

สายตาของเจ้าของแผงกระพริบวูบหนึ่ง จากนั้นก็รีบโบกมือแล้วพูดว่า "น้องชายอย่าพูดจาเหลวไหลน่า"

"หญ้าดาวตกนี้เดิมทีก็ขึ้นอยู่ในที่ชื้นแฉะ มีกลิ่นพิเศษบ้างก็เป็นเรื่องปกติ"

"จะมีกลิ่นเหม็นเน่าอะไรกัน"

สวี่เชาหัวเราะเยาะ "กลิ่นพิเศษหรอ"

"เถ้าแก่ ผมก็พอมีความรู้เกี่ยวกับหญ้าดาวตกบ้าง กลิ่นปกติผมแยกแยะได้แน่นอน"

สีหน้าของเจ้าของแผงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดวงตาที่อยู่หลังหน้ากากฉายแววไม่พอใจ "นี่น้องชาย จะพูดแบบนี้ไม่ได้นะ"

"ฉันมาตั้งแผงขายของในตลาดมืดนี้มาหลายปีแล้ว ไม่เคยหลอกเด็กหลอกคนแก่"

"ถ้านายอยากได้จริงๆ เรื่องราคาเรายังสามารถต่อรองกันได้อีก อย่ามัวแต่จับผิดปัญหาที่ไม่มีมูลความจริงเลย"

เมื่อสวี่เชาได้ยินดังนั้น ในใจก็ครุ่นคิดอย่างลับๆ และรู้ดีว่าในตลาดมืดที่มีความซับซ้อนแห่งนี้ไม่ควรทำให้ความสัมพันธ์ตึงเครียดเกินไป

ท้ายที่สุดกฎระเบียบที่นี่ซับซ้อน หากประมาทเพียงเล็กน้อยก็อาจจะก่อให้เกิดปัญหาที่ไม่จำเป็นได้

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นค่อยๆ ยื่นนิ้วมือออกไปห้านิ้ว

เจ้าของแผงชะงักไป แล้วขมวดคิ้วพูดว่า "น้องชาย นี่นายหมายความว่ายังไง"

"500 งั้นหรอ"

"มันน้อยเกินไป ต้นทุนที่ฉันรับซื้อหญ้าดาวตกล็อตนี้มาก็ไม่ได้มีแค่นี้"

สวี่เชาไม่พูดอะไรสักคำ เขาหันหลังแล้วเดินจากไป

เมื่อเจ้าของแผงเห็นดังนั้น ในใจก็ร้อนรน รีบตะโกนว่า "เดี๋ยวๆ น้องชายรอก่อน!"

"อย่าเพิ่งไปสิ!"

เขารีบก้าวตามไป คว้าแขนเสื้อของสวี่เชาไว้

"น้องชาย มีอะไรค่อยๆ คุยกันสิ แต่ว่า 500 มันก็น้อยเกินไปหน่อย นายเพิ่มอีกสัก 500 เป็นไง"

สวี่เชาหยุดฝีเท้า มองไปที่เจ้าของแผงด้วยสายตาเย็นชา สะบัดแขนเสื้อที่ถูกจับไว้แล้วพูดว่า "เพิ่มอีก 100 นี่คือราคามากที่สุดของผมแล้ว"

บนใบหน้าของเจ้าของแผงเผยให้เห็นร่องรอยแห่งความลังเลและการดิ้นรน เขากัดฟันแล้วพูดว่า "น้องชาย 600 มันก็ยังน้อยเกินไป 800 เป็นไง"

สวี่เชาถอนหายใจเบาๆ ผ่อนคลายน้ำเสียงแล้วพูดว่า "เห็นแก่ว่าคุณมาตั้งแผงขายของแบบนี้ที่คงไม่ง่าย.. 800 ก็ 800"

"หวังว่าในอนาคตเราจะได้ทำธุรกิจกันด้วยความซื่อสัตย์มากกว่านี้ อย่าเอาแต่ของปลอมด้อยคุณภาพมาขายนะ"

เมื่อพูดจบ สวี่เชาก็เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสตางค์ออกจากอก นับเงิน 800 หยวนให้เจ้าของแผง

"น้องชายเดินทางดีๆ นะ ต่อไปถ้ามีอะไรต้องการก็มาหาฉันได้เลย" เจ้าของแผงมองไปที่แผ่นหลังที่จากไปของสวี่เชาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

หญ้าดาวตกนี้เขาซื้อมาในราคา 100 หยวนจากบ้านนอก ซึ่งเขาเองก็รู้ว่าหญ้าดาวตกเหล่านี้หลายต้นเน่าเสียไปแล้ว

เพียงแต่ว่ามีกี่ต้นที่ไม่เน่าเสียนั้นเขาก็ไม่รู้

สวี่เชาอาจจะได้กำไร แต่เขาไม่มีทางขาดทุนแน่นอน!

สวี่เชาไม่ได้หันกลับไป เพียงแต่โบกมือเล็กน้อย แล้วก้าวเดินไปยังส่วนลึกของตลาดมืด

สวี่เชาได้ดูไปเมื่อกี้แล้ว ในกองหญ้าดาวตกนี้มีอย่างน้อยห้าต้นที่ยังไม่เน่าเสีย การซื้อมาในราคา 800 หยวน อาจกล่าวได้ว่าทำกำไรมหาศาล

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของภารกิจรวบรวมวัตถุดิบของเขาเท่านั้น ต่อไปเขายังต้องรวบรวมบุปผาจันทร์เงินและหญ้าดาวฤกษ์อีกด้วย

สวี่เชาเดินเตร็ดเตร่อยู่ในตลาดมืดต่อไป ดวงตาก็เหมือนเหยี่ยวที่จ้องมองไปยังแผงขายของต่างๆ

ไม่นานเขาก็พบแผงขายสมุนไพรโดยเฉพาะ บนแผงขายเต็มไปด้วยขวดโหลต่างๆ ที่ส่งกลิ่นหอมของสมุนไพรที่แตกต่างกัน

สวี่เชาเดินเข้าไปข้างหน้า ดวงตากวาดมองไปที่แผงขายของอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็เห็นบุปผาจันทร์เงินและหญ้าดาวฤกษ์ที่เขาต้องการจริงๆ

เจ้าของแผงเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม สวมหน้ากากหัวหมู เมื่อเห็นว่าสายตาของสวี่เชาจับจ้องไปที่ของสองอย่างนั้น ดวงตาเขาก็เป็นประกายขึ้นมาในทันที

"น้องชายสายตาดีจริงๆ บุปผาจันทร์เงินและหญ้าดาวฤกษ์นี้เป็นของหายากที่ผมหามาได้อย่างยากลำบากเลยล่ะ!"

สวี่เชายื่นมือไปหยิบดอกไม้และต้นหญ้ามาสัมผัสสองสามครั้ง จากนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย สินค้าของเจ้าของแผงนี้ดีจริงๆ

"บอกราคามาหน่อยสิครับ"

เจ้าของแผงหัวเราะแหะๆ ชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว "น้องชาย บุปผาจันทร์เงินและหญ้าดาวฤกษ์ ถ้าขายแยกต้นละ 300 หยวน"

"แต่ถ้านายเหมาหมด ผมจะคิดราคาเพื่อนฝูง 3,000 หยวนพอ!"

"เป็นยังไง คุ้มค่าพอไหม"