บทที่ 21 ภัยคุกคามทางศาสนา

บทที่ 21 ภัยคุกคามทางศาสนา

ครู่ต่อมา พ่อบ้านฟิลิปก็นำนักบวชสองรูปเข้ามาในห้องรับรองแขก

บาทหลวงแอนเดอร์สันเขาเคยเห็นแล้ว ส่วนอธิการเลนนาร์ดนั้นในความทรงจำกลับไม่มีภาพอยู่เลย นี่คือชายชราที่มีทรงผมแบบที่ล้านตรงกลาง ให้ความรู้สึกที่ค่อนข้างหัวโบราณอย่างยิ่ง

พอลยิ้มพลางถาม "สองท่านมาหาข้าถึงที่นี่ได้อย่างไร?"

"ท่านเคานต์ ท่านกล้าหาญที่จะต่อกรกับโจรสลัดและได้รับชัยชนะในการต่อสู้ ปกป้องลูกแกะของพระเจ้า พวกเรามาเพื่อแสดงความขอบคุณต่อท่าน"

"ฮ่าๆ นี่เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว ก็แค่เรื่องนี้รึ?"

นักบวชทั้งสองรูปสบตากัน ดูเหมือนจะลังเลอยู่บ้าง ในที่สุดก็เป็นอธิการเลนนาร์ดผู้สูงวัยกว่าที่เอ่ยปากก่อน "ท่านเคานต์ พวกเรามาเพื่อสืบสวนเรื่องหนึ่ง พอจะให้พ่อบ้านของท่านออกไปก่อนได้หรือไม่"

"ก็ได้ เรื่องอะไรกันที่ต้องให้นักบวชถึงสองรูปมาสืบสวน?" เขาโบกมือให้ฟิลิปออกจากห้องรับรองแขกไป

"ตามที่พวกเราทราบมา ท่านได้ใช้ของบางอย่างที่น่าสงสัยว่าเป็นคุณไสยในการต่อสู้กับโจรสลัด พอจะอธิบายให้พวกเราฟังได้หรือไม่?"

"คุณไสย? คุณไสยอะไร? ไม่เคยได้ยิน" พอลเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

"ท่านเคานต์ ก็คือของที่สามารถระเบิดหรือยิงกระสุนสังหารผู้คนได้นั่นแหละ"

"โอ้ ท่านหมายถึงอาวุธปืนที่กองทัพของข้าเพิ่งจะติดตั้งเข้าไปใหม่"

"ของสิ่งนี้พอจะให้พวกเราดูได้หรือไม่?"

เขาปฏิเสธทันควัน "ไม่ได้ นี่เป็นความลับทางการทหาร จะให้คนอื่นมาดูไปดูมาตามใจชอบได้อย่างไร?"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายปฏิเสธ สีหน้าของเลนนาร์ดก็ค่อยๆ ขรึมขึ้น "ท่านเคานต์ การสอดส่องร่องรอยกิจกรรมทางคุณไสยในเขตปกครองเป็นความรับผิดชอบโดยธรรมชาติของพวกเราเหล่านักบวช ข้าขอแนะนำให้ท่านร่วมมือกับพวกเราจะดีกว่า หากเป็นเพียงอาวุธธรรมดา พวกเราย่อมจะคืนความบริสุทธิ์ให้ท่าน หากท่านปฏิเสธที่จะให้ความร่วมมือ เรื่องถูกส่งไปถึงศาลไต่สวนพวกนอกรีตของอัครสังฆมณฑลก็คงจะไม่ดีแน่ แบบนี้จะไม่เป็นผลดีกับใครเลย นิสัยของคนพวกนั้นท่านก็น่าจะทราบดี หากพวกเขาลงมาสืบสวนเอง มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะกระทบถึงผู้บริสุทธิ์"

"นี่ท่านกำลังข่มขู่ลอร์ดอย่างนั้นรึ? ช่างไม่มีเหตุผลสิ้นดี" พอลไม่พอใจอย่างยิ่ง คิดจะมาเล่นไม้แข็งกับข้างั้นรึ

บาทหลวงแอนเดอร์สันกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล "หวังว่าท่านจะอภัยให้ แม้ว่าพวกเราจะเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้า แต่ก็เป็นราษฎรใต้การปกครองของท่าน หากไม่ใช่เพราะหน้าที่บังคับ พวกเราก็ไม่อยากจะทำให้เรื่องมันตึงเครียดขนาดนี้ การที่ลอร์ดถูกพ่อมดชั่วร้ายล่อลวงจนนำภัยพิบัติมาสู่ดินแดนทั้งหมดเคยมีตัวอย่างให้เห็นมาก่อน ถึงตอนนั้นไม่เพียงแต่จะทำร้ายตัวท่านเอง ยังจะกระทบถึงชาวบ้านผู้บริสุทธิ์อีกด้วย"

เขากังวลอย่างยิ่งว่าท่านเคานต์น้อยคนนี้จะด้วยอารมณ์ของเด็กหนุ่มเลยดื้อรั้นกับพวกเขาจนถึงที่สุด หากดึงคนของศาลไต่สวนพวกนอกรีตมาได้ก็คงจะแย่แล้ว

พอลกัดฟันกรอด ลังเลซ้ำไปซ้ำมา

หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายคุมเชิงกันอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเขาก็ยอมประนีประนอม "ศาลไก่สวน" ที่อีกฝ่ายพูดถึงไม่ใช่พวกที่จะรับมือได้ง่ายๆ ศาลไต่สวนพวกนอกรีตของสังฆมณฑลทางเหนือแห่งอาณาจักรอัลโด้ยังพอว่า ฝ่าบาทเพื่อบารมีของพระองค์เอง คงไม่น่าจะปล่อยให้พวกเขามาสืบสวนขุนนางใต้บังคับบัญชาของตนเองอย่างตามอำเภอใจได้ แต่ถ้าเรื่องถูกส่งต่อไปยังสำนักสันตะปาปาชั้นบนสุดก็คงจะว่ากันอีกเรื่อง

"ก็ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะให้พวกท่านดูเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง แต่ก็อยากจะถามหน่อยว่า หากพิสูจน์ได้ว่าอาวุธใหม่ของข้าไม่เกี่ยวข้องกับมนต์ดำแล้ว สองท่านยินดีที่จะเก็บรายละเอียดของอาวุธไว้เป็นความลับให้ข้าได้หรือไม่? อย่างไรเสียนี่ก็เป็นความลับทางการทหาร เป็นอาวุธชั้นเลิศที่พวกเราใช้ต่อกรกับโจรสลัด"

"พวกเราขอสาบานในนามของพระเจ้า จะไม่เปิดเผยให้ผู้ใดทราบอย่างเด็ดขาด"

"แม้แต่จะเป็นองค์พระสันตะปาปา?"

บาทหลวงแอนเดอร์สันเมื่อได้ฟังก็เงียบไป แต่เป็นอธิการเลนนาร์ดที่หลังจากลังเลเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า "ใช่ แม้แต่จะเป็นองค์พระสันตะปาปา และหากในอนาคตมีคนถามถึงเรื่องนี้ พวกเรายังสามารถเป็นพยานให้ท่านเคานต์ได้อีกด้วย"

เมื่อได้ฟังคำมั่นสัญญาของอาจารย์ บาทหลวงแอนเดอร์สันก็พยักหน้าเช่นกัน

ดังนั้นเขาจึงเรียกฟิลิปมา ให้เขาไปที่ห้องหนังสือของตนเพื่อนำปืนไฟพกพาที่ใช้ป้องกันตัวและดินปืนสองขวดมา

หลังจากที่ฟิลิปนำมาแล้ว พอลก็เชิญนักบวชทั้งสองรูปตามเขาไปยังสวนเล็กๆ นอกห้องรับรองแขก เพื่อที่จะสาธิตให้พวกเขาดู และให้พ่อบ้านไปแจ้งเหล่านายทหารที่ยังคงประชุมอยู่ในห้องโถงว่าหากได้ยินเสียงปืนก็ไม่ต้องตกใจ

เขาค่อยๆ บรรจุกระสุน สองมือถือปืนเล็งไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง แล้วเหนี่ยวไกต่อหน้าต่อตานักบวชทั้งสอง

ก็ได้ยินเสียง "ปัง" ดังขึ้นหนึ่งครั้ง ต้นไม้ที่ถูกเล็งสั่นไหว นกบนนั้นต่างก็บินหนีขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างตื่นตระหนก

อธิการเลนนาร์ดและบาทหลวงแอนเดอร์สันเห็นรูกระสุนที่ปรากฏขึ้นบนลำต้นของต้นไม้อย่างชัดเจน ต่างก็สูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างหนาวเหน็บ ของที่ขนาดเท่าหน้าไม้นี่คาดไม่ถึงว่าจะมีอานุภาพรุนแรงถึงเพียงนี้

แอนเดอร์สันมองไปยังอาจารย์ของเขา ท่านอธิการชราพยักหน้า "ไม่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติใดๆ จริงๆ"

แอนเดอร์สันถาม "พอจะให้ 'อาวุธปืน' นี่ให้พวกเราดูอย่างละเอียดได้หรือไม่?"

"ก็ได้ ให้เจ้า นี่เรียกว่าปืนไฟ ส่วนอีกชนิดที่สามารถระเบิดทำร้ายคนได้เรียกว่าระเบิดมือ ทั้งสองอย่างทำงานโดยอาศัยผงที่สามารถลุกไหม้อย่างรุนแรงนี้" พอลเขย่าขวดดินปืนอีกขวด "ระเบิดมืออันตรายเกินไป คงจะไม่สาธิตให้พวกท่านดูแล้ว"

แอนเดอร์สันรับปืนพกด้วยสองมือ หยิบหินสีเทาขาวก้อนหนึ่งออกมาสัมผัสกับมันอยู่พักหนึ่ง

"ศิลาตรวจจับเวทไม่มีปฏิกิริยาที่ผิดปกติใดๆ ท่านเคานต์ โปรดอภัยให้กับการล่วงเกินของพวกเราด้วย" นักบวชทั้งสองรูปยืนยันแล้วว่าปืนไฟไม่เกี่ยวข้องกับคุณไสย

แต่แอนเดอร์สันกลับไม่ได้คืนปืนไฟให้พอลในทันที เขาพลางพลิกดูของแปลกใหม่ชิ้นนี้ไปมา พลางอุทานชื่นชมไม่ขาดปาก โครงสร้างของปืนไฟเรียบง่ายมาก เมื่อรวมกับการปฏิบัติการของท่านเคานต์เมื่อครู่ ก็สามารถอนุมานหลักการทำงานของมันได้อย่างง่ายดาย กุญแจสำคัญอยู่ที่ผงวิเศษที่สามารถลุกไหม้อย่างรุนแรงนั่น แต่ในเมื่อบอกว่าเป็นความลับทางการทหารแล้ว เขาก็ไม่สะดวกที่จะซักถามต่อไป

ปืนไฟพกพากระบอกนี้สร้างขึ้นมาเพื่อพอลโดยเฉพาะ ช่างไม้ได้ใช้ความพยายามอย่างมากในการแกะสลักลวดลายที่งดงามอย่างยิ่งบนด้ามปืน โดยรวมแล้วมีคุณค่าทางศิลปะน่าชมอย่างยิ่ง

เลนนาร์ดกระแอมหนึ่งครั้ง "แอนเดอร์สัน รีบคืนให้ท่านลอร์ดเร็วเข้า"

"โอ้ ขออภัย นี่เป็นสิ่งที่ท่านลอร์ดประดิษฐ์ขึ้นมาหรือ? ช่างยอดเยี่ยมหาที่เปรียบมิได้จริงๆ" แอนเดอร์สันหน้าแดงก่ำ พลางชมเชยพลางคืนปืนพกให้ท่านเคานต์

"เหะๆ ข้าประดิษฐ์เองนี่แหละ แต่ว่า เมื่อครู่พวกเราตกลงกันแล้วนะ รายละเอียดของอาวุธชนิดนี้ห้ามเปิดเผยให้คนอื่นรู้" คำชมของอีกฝ่ายได้ลบความไม่พอใจในใจของพอลไปส่วนหนึ่ง

"เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้ว ในเมื่อสถานการณ์ชัดเจนแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ไม่รบกวนท่านเคานต์ต่อไปแล้ว" นักบวชทั้งสองรูปลุกขึ้นยืนขอตัวลา

กลับได้ยินท่านลอร์ดกล่าวขึ้นทันที "สองท่าน อย่าเพิ่งรีบไปสิ"

เลนนาร์ดและแอนเดอร์สันได้ยินจากน้ำเสียงว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น "ท่านเคานต์ยังมีเรื่องอะไรจะสั่งอีกรึ?"

"สองท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าประดิษฐ์อาวุธใหม่ชนิดนี้ขึ้นมา? แล้วก็รู้ได้อย่างไรว่าข้าใช้มันในการต่อสู้กับโจรสลัด?"

"นี่... นี่..." บาทหลวงแอนเดอร์สันอ้ำๆ อึ้งๆ

น้ำเสียงของพอลค่อยๆ เย็นลง "ข้าควรจะส่งรายงานเล็กๆ ไปยังสังฆมณฑลทางเหนือดีหรือไม่นะ เช่นว่าบางคนเบื้องหน้าชูธงว่าเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้า แต่เบื้องหลังกลับทำเรื่องจารกรรม"

"ไม่เป็นความจริงนะ ท่านเคานต์ นี่เป็นทหารของท่านในห้องสารภาพบาป..."

อธิการเลนนาร์ดตะโกนออกมาทันที "แอนเดอร์สัน!!!"

บาทหลวงแอนเดอร์สันรีบเอามือปิดปากตัวเอง ไม่พูดอะไรอีกเลย

อธิการเลนนาร์ดกล่าวอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย "ขออภัยอย่างสูง ท่านเคานต์ การรักษาความลับของผู้สารภาพบาปเป็นหน้าที่ของพวกเรา โปรดอย่าได้ซักถามต่อไปอีกเลย"

"ก็ได้ เรื่องนี้ก็แล้วกันไป(ก็บ้าแล้ว)" พอลปากก็รับคำ แต่ในใจกลับบอกว่าไม่มีทาง

"เช่นนั้นพวกเราขอตัวก่อน"

นักบวชทั้งสองรูปรีบร้อนจากไป

(จบตอน)