บทที่ 150 ปืนใหญ่ที่ถูกจุด (5)
บทที่ 150 ปืนใหญ่ที่ถูกจุด (5)
[แปลโดยฝีมือ...ยัก.ษา.แปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ\]
[Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย]
[หลังแปลจบ คิดว่าจะมีการเกลาคำเบื้องต้น แก้คำผิด ปรับสำนวนให้สละสลวย เทียบคำต่อคำ ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนกันเสมอมานะครับ]
บทที่ 150 ปืนใหญ่ที่ถูกจุด (5)
[1(new! )] เพื่อนชาย/คังวูจิน ( ‘เพื่อนชาย’ เพลงประกอบละคร Part. 1)
[2(↓1)] กลีบบุปผาอัมภร/จูอา
[3(↓1)] F*ck ha/DKM
[4(↑1)] สายฝนในฤดูใบไม้ร่วงอยู่ที่ใด (Acoustic ver.)/ยอนฮาอิม
[5(↓1)] บัมบีดีบี! /บัมบีดี
•
•
•
ปล่อยออกมาเพียงแค่วันเดียว เพลงประกอบละครที่วูจินร้องก็พุ่งทะยานขึ้นอันดับหนึ่ง สิ่งที่แปลกคือกระแสตอบรับอันยิ่งใหญ่นี้ได้ส่งต่อให้กับฝั่งญี่ปุ่นไปเป็นที่เรียบร้อย
วันนี้วันที่22 เวลา 15.00 น.
『Netflix เกาหลี 「เพื่อนชาย」 ขึ้นอันดับ 1 ไปแล้ว และตอนนี้ก็เพิ่งเปิดตัวอย่างเป็นทางการในNetflix ญี่ปุ่น』
‘เพื่อนชาย’ เปิดตัวในNetflix ญี่ปุ่นแล้ว
วันที่23 ดานัง เวียดนาม
เวลาประมาณ 9.00 น. อากาศร้อนอบอ้าว แต่ความชื้นสูง พื้นดินในป่าทึบจึงแฉะ เหล่าทหารเกาหลีสิบห้าคนกำลังวิ่งอยู่
“แฮ่ก! แฮ่ก!”
“อย่าหยุด! วิ่ง!”
“บ้าเอ๊ย! พวกมันออกมาตอนกลางวันด้วยเรอะ?!”
ชายหนุ่มที่คุ้นเคยปรากฏตัวอยู่ท้ายสุดของกลุ่มทหาร
“มองไปข้างหน้า! อย่าหยุดวิ่ง!”
เขาคือ ท็อปสตาร์ รยูจองมิน ไม่สิ ตอนนี้เขาคือ ‘ร้อยโทชเวยูแท’ จาก ‘เกาะแห่งผู้สูญหาย’
ทันใดนั้น
“คัท โอเค”
ได้ยินเสียงเบา ๆ ดังมาจากกลุ่มทีมงานกว่าร้อยชีวิต เสียงของผู้กำกับควอนกีแท็กที่ดูใจดี
“เปลี่ยนมุมกล้องแล้วไปกันต่อ”
รยูจองมินกับเหล่านักแสดงถ่ายทำฉากวิ่งไล่ล่ากันมาเป็นรอบที่สี่แล้ว คังวูจิน แม้จะอยู่เกาหลี แต่การถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง『เกาะแห่งผู้สูญหาย』 ก็ยังคงดำเนินต่อไป
ณ เต็นท์ขนาดใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากจุดถ่ายทำออกไปเล็กน้อย
“โอ้ย ร้อนจริงแฮะ ถ่ายหนังอยู่แบบนี้ตายก่อนพอดี”
เหล่านักแสดงที่รอเข้าฉากต่างนั่งพักกันอยู่หลายคนอยู่ในชุดทหาร คิมอีวอนนอนคว่ำอยู่บนพื้น ชอนอูชางรูปร่างกำยำกำลังกระดกน้ำดื่ม ส่วนฮายูราก็กำลังเอาพัดลมจิ๋วเป่าหน้า แม้ภายในเต็นท์ขนาดใหญ่จะมีพัดลมไอน้ำทำงานอยู่ตลอดเวลาก็ตาม แต่อากาศก็ยังคงร้อนอบอ้าว
ทันใดนั้น คิมอีวอนที่นอนคว่ำอยู่ก็พูดถึงคังวูจินขึ้นมา
“อิจฉาวูจินชะมัด อิจฉาสุด ๆ”
ดูเหมือนคังวูจินกับเหล่านักแสดงคนอื่น ๆ จะสนิทสนมกันมากขึ้นแล้ว ฮายูราที่รูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดทหารได้อย่างเหมาะเจาะ เอ่ยแทรกขึ้นมา ขณะที่กำลังเอาพัดลมจิ๋วยัดเข้าไปในเสื้อทหาร
“คุณวูจินกลับเกาหลีก็คงยุ่งเหมือนเดิมแหละ 『เพื่อนชาย』 ทั้งเพลงประกอบละคร ดังระเบิดทุกอย่างเลยนี่”
ชอนอูชางตอบกลับอย่างรวดเร็ว
“ว่าแต่ทำไมพี่ถึงพูดกับวูจินอย่างเป็นทางการตลอดเลยล่ะครับ ไม่เห็นสบาย ๆ บ้างเลย”
“······ก็ ไม่มีอะไร แค่แบบ ฉันรู้สึกว่าคุณวูจินเป็นคนเข้าหายากน่ะ”
“เอ๋ เข้าหายากหรอครับ? อ่า แต่พอลองคุยดูแล้ว ถึงจะดูเย็นชาไปหน่อย แต่จริง ๆ เขาก็เป็นคนดีนะครับ”
“เออ รู้แล้วน่า”
“ว่าแต่『เพื่อนชาย』 สนุกดีนะครับ เมื่อคืนก่อนนอนผมแอบดูไปนิดหน่อย หวานจนจะแย่อยู่แล้ว”
คิมอีวอนหัวเราะคิกคัก ก่อนจะพูดแทรกขึ้นมา
“คริคริ ฉันก็ดู 『เพื่อนชาย』 นะ วูจินแสดงดีเหมือนกันนะว่าไหม?”
“อ๊ะ! ใช่ 『สิบโทจินซอนชอล』 นี่ หายไปเลยนี่ ไม่เห็นแม้แต่เงา”
“ฉันรู้สึกทุกครั้งที่ดูเขาแสดงเลย รู้สึกขนลุกไหม? จะว่าไงดี- แต่ละบทบาทเหมือนเขาสวมหน้ากากเอาไว้ ดูเป็นคนละคนเลย นั่นแหละเป้าหมายสูงสุดของนักแสดงล่ะ แต่มันโคตรยากเลยจริงไหมล่ะ?”
ฮายูราครุ่นคิดอะไรบางอย่างพลางยกขาขึ้นมาไขว่ห้าง ก่อนจะเอ่ยปากถาม
“เรื่องคุณวูจิน มีใครรู้เรื่องอดีตของเขาบ้าง?”
“อืม? ใคร ๆ ก็ก็น่าจะรู้ว่าเขากลับมาจากต่างประเทศไม่ใช่เหรอ? โอ๊ย ~ ตอนนั้นที่พวกเราไปกินข้าวกันหลังเลิกกองถ่ายฉันเกือบจะตกหลุมรักตอนที่วูจินพูดภาษาอังกฤษซะแล้วสิ ว่าแต่คุณอีวอน คุณอีวอนที่เคยไปฮอลลีวูด ภาษาอังกฤษของวูจินเป็นไงบ้างครับ?”
“······ถามอะไรแปลก แค่ฟังผ่าน ๆ ก็รู้แล้วว่ากินขาดนักแสดงฮอลลีวูด แต่เรื่องที่ว่าเขาไปเรียนต่างประเทศนี่ แน่ใจเหรอ? เจ้าตัวเขาก็ไม่ได้พูดอะไรนี่”
คิมอีวอนยักไหล่กับคำถามนั้น
“ไม่รู้สิครับ เขาไม่ค่อยพูดถึงเรื่องตัวเองอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษ หรือญี่ปุ่น แม้แต่ทีมงานก็ยังงงเลย”
ทันใดนั้นเอง
- สวบ
เต็นท์ก็เปิดออกเผยให้เห็น ผู้กำกับควอนกีแท็กสวมหมวกซาฟารีกำลังก้มหน้าเดินเข้ามา
“ออกมาข้างนอกกันได้แล้วครับ จะคุยเรื่องฉากต่อไป”
“ครับ/ค่ะ! เดี๋ยวเตรียมตัวแล้วออกไปเดี๋ยวนี้!”
หลังจาก ผู้กำกับควอนกีแท็กออกจากเต็นท์ไปและกำลังสั่งงานผู้ช่วยผู้กำกับพลางเช็ดเหงื่ออยู่นั้น
-♬♪
โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเขาก็ดังขึ้น ผู้กำกับควอนกีแท็กถึงกับชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า
‘!!!’
เพราะคนที่โทรมาไม่ใช่ใครที่ไหน
‘ผู้กำกับอันกาบก? อยู่ ๆ ทำไมท่านถึงโทรมา’
คู่สนทนาคือ อันกาบก ผู้กำกับรุ่นเก๋า ตำนานแห่งวงการภาพยนตร์ ไม่รอช้า ผู้กำกับควอนกีแท็ก จึงเดินไปยังร่มไม้ด้านหลังก่อนจะยกโทรศัพท์มือถือขึ้นแนบหู
“สวัสดีครับ ผู้กำกับไม่ได้คุยกันนานเลยนะครับ”
น้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลเช่นเคย ทว่าแฝงไปด้วยความเคารพอย่างสูง ขณะที่ปลายสาย เสียงแหบพร่าของผู้กำกับอันกาบก เอ่ยขึ้นอย่างใจดี
“ผู้กำกับควอน สบายดีไหม? ช่วงนี้เราต่างคนต่างยุ่ง เลยไม่ได้เจอกันเลยนะ”
“ท่านสบายดีนะครับ ? ได้ยินว่าปีที่แล้วเข้าโรงพยาบาล”
“ก็ใช้ชีวิตไปเรื่อยเปื่อยน่ะ ฮ่า ๆ ๆ ขอบใจนะ ว่าแต่นายอยู่ที่เวียดนามงั้นเหรอ?”
“ครับกำลังถ่ายทำต่างประเทศอยู่ครับ”
“คงยุ่งน่าดู เอาไว้ว่างแล้วค่อยนัดสังสรรค์กันก็ได้ เข้าเรื่องเลยดีกว่า”
“ครับ เชิญท่านเลยครับ”
คำถามของผู้กำกับอันกาบก ดังมาจากโทรศัพท์มือถือทันที
“ในบรรดานักแสดงในหนังของนายมี คังวูจิน อยู่ด้วยใช่ไหม?”
จู่ ๆ ก็เอ่ยถึง คังวูจิน ทำเอาผู้กำกับควอนกีแท็ก ผู้สุขุมเยือกเย็น ต้องเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
“อ่า... ครับ ผู้กำกับคือ... คุณวูจิน ตอนนี้ขอตัวกลับเกาหลีครับ”
“อืม ฉันรู้ ว่าแต่... นายมองเด็กคนนั้นเป็นยังไงบ้างล่ะ?”
คำถามกำกวม ทว่าผู้กำกับควอนกีแท็ก รับรู้ได้ถึงความหมายที่แฝงไว้ภายใต้สีหน้าเคร่งขรึมนั้น
‘สนใจ งั้นเหรอ? ไม่สิ ต้องมากกว่านั้นแน่ หรือว่า... ท่านจะเอาคุณวูจินไปแสดงในผลงานชิ้นที่100?’
ผู้กำกับควอนกีแท็กครุ่นคิดถึง คังวูจิน ก่อนจะเอ่ยความในใจออกมาอย่างสุภาพ
“ถ้าถามว่าเขาเป็นนักแสดงระดับไหนในบรรดานักแสดงที่ผมเคยเจอมา เขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่โดดเด่นมากเลยล่ะครับ คงอีกไม่เกินปีหน้า เขาต้องฉายแววโดดเด่นแบบไม่มีใครเทียบได้แน่ ทั้งในวงการและในสายตาคนทั่วไป”
“······การแสดงน่ะ”
“ผมว่าเขาเป็นนักแสดงคนเดียวที่ทำให้ผมไม่รู้สึกขาดตกอะไรในบทที่เขาแสดงเลย”
“จะว่าไป นายก็พูดเกินจริงไปหน่อยมั้ง คังวูจิน เขายังเด็กอยู่ไม่ใช่เหรอ?”
“หมายถึงประสบการณ์อย่างนั้นเหรอครับ? ผมว่าอาวุธที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของวูจินคือประสบการณ์ต่างหากล่ะครับ”
“หืม?”
“เขาสามารถถ่ายทอดทุกอย่างออกมาได้อย่างราบรื่น ไม่ว่าจะเป็นบทบาทไหน สถานการณ์แบบไหน เหมือนกับว่าเขาเคยใช้ชีวิตอยู่ในโลกของบทบาทนั้นมาจริง ๆ”
ผู้กำกับอันกาบกนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งหลังจากได้ยินคำตอบ ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้งในไม่กี่วินาทีต่อมา
“ขนาดนั้นเลย?”
นี่เขาชมเว่อร์ไปหรือเปล่า ผู้กำกับควอนกีแท็กยิ้มมุมปากก่อนจะตอบคำถามนั้น
“ผมยังพูดลดลงมาหน่อยแล้วด้วยซ้ำ”
ณ เวลาเดียวกัน ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้
ขณะที่เวียดนามเวลาประมาณสามทุ่ม แต่ที่เกาหลีใต้เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว ณ ร้านอาหารแฟรนไชส์แห่งหนึ่งในโซล ร้านกว้างขวางมาก แต่ไม่รู้ทำไมกลับไร้วี่แววลูกค้ามีเพียงทีมงานถ่ายทำหลายสิบชีวิตกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่เต็มไปหมด
ในบรรดาผู้คนมากมาย คงจะเป็นPDยุนบยองซอนที่กำลังยืนสั่งงานทีมงานคนอื่น ๆ อยู่
“จัดโต๊ะให้ผู้เข้าร่วมรายการก่อน!!”
“ครับ! กำลังไปเดี๋ยวนี้ครับ!”
นั่นหมายความว่า ทีมงานถ่ายทำเหล่านี้คือทีมงานของรายการวาไรตี้ชื่อดัง ‘ครัวเรือนหรรษาของเรา’ นั่นเอง ด้วยเหตุนี้เอง ภายในร้านอาหารกว้างจึงเต็มไปด้วยกล้องขนาดเล็กที่ถูกติดตั้งเอาไว้ทุกซอกทุกมุม และแน่นอนว่ายังมีวีเจอีกหลายคนที่กำลังถือกล้องอยู่ในมือเดินกันขวักไขว่
ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะพร้อมสำหรับการถ่ายทำแล้ว
ตอนนี้ PDยุนบยองซอนเดินนำไปยังจุดที่เหล่าทีมงานยืนประจำอยู่ ด้านหน้ามีโต๊ะสีขาวตัวยาวสะดุดตา บนโต๊ะมีการติดชื่อของแขกรับเชิญที่นั่งเรียงรายอยู่
-[อันจองฮัก] [ฮากังซู] [ฮงฮเยยอน] [คังวูจิน] [ฮวาลิน] [ยอนแบกกวัง]
แขกรับเชิญทั้ง 6 คน ล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง ทีมงาน ‘ครัวเรือนหรรษาของเรา’ มีกำหนดถ่ายทำรายการกับพวกเขาราวสองวัน ตามที่ได้พูดคุยกันไว้ใน ‘ร้านอาหารวันเดียว’ ดังนั้นวันนี้จะเป็นการแนะนำตัว ทักทายกันแบบสบาย ๆ รับประทานอาหารร่วมกัน จากนั้นจึงแบ่งกลุ่มเพื่อฝึกฝน ส่วนวันพรุ่งนี้จะเริ่มถ่ายทำรายการ ‘ร้านอาหารวันเดียว’ กันเลย
ซึ่งในระหว่างนั้นเอง
“พี่ครับ! คุณคังวูจินมาถึงแล้วครับ!!”
เสียงจากวิทยุสื่อสารดังกระจายไปทั่ว บอกให้ทุกคนรู้ว่าแขกรับเชิญคนแรกมาถึงแล้ว และคน ๆ นั้นก็คือคังวูจิน ไม่นานนัก วูจินก็ปรากฏตัวขึ้นในร้านอาหารที่คึกคัก เขาก้มหัวทักทายทุกคน ผมสั้นของเขาถูกเซ็ตอย่างเป็นธรรมชาติ แต่งหน้าบาง ๆ สวมเสื้อเชิ้ตผ้าบางกับกางเกงสแล็ค
“สวัสดีครับ-”
ทันทีที่เขาปรากฏตัว เหล่าทีมงานต่างก็ส่งเสียง 'ยินดี' ออกมาอย่างตื่นเต้น ไม่เว้นแม้แต่PDยุนบยองซอน
“คุณวูจิน!! เพลงเพราะมากเลยครับ!!”
“‘เพื่อนชาย’ สนุกมากกกกกกกกก เลยครับ!!”
“ยินดีกับอันดับ 1 บน Netflix และMelon ด้วยนะครับ!!”
“รายการเรากระแสดีขึ้นมาก ก็เพราะคุณวูจินนี่แหละครับ!! ยินดีด้วยจริง ๆ นะครับ คุณวูจิน!”
เสียงแสดงความยินดีและความสนใจหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย วูจินยังคงทำตัวตามปกติและตอบรับอย่างเหมาะสม แต่...
‘โอ้ย ตายละ ขอบคุณนะ แต่ฉันก็เขินเป็นนะเว้ย ยิ้มแห้ง ๆ ไปนี่พังแน่ ควบคุมสีหน้าไว้ ๆ’
บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที ต่อจากนั้นวูจินก็ได้รับคำยินดีพร้อม ๆ กับที่ทีมงานเอาไมค์มาติดให้ในเวลาเดียวกัน คังวูจินก็กวาดสายตามองร้านอาหารทั่วร้าน
‘ร้านนี้ช่วงนี้ดังในอินสตาแกรมมากไม่ใช่เหรอได้ยินมาว่าถูกและให้เยอะ’
แต่ทำไมสถานที่ถ่ายทำถึงเป็นร้านอาหารแบบนี้? คังวูจินนั่งลงบนเก้าอี้สำหรับแขกรับเชิญพร้อมกับเครื่องหมายคำถามในใจ เขานั่งตรงกลางพอดี ช่วงนั้นเอง ฮวาลินก็มาถึง เธอสวมเสื้อยืดรัดรูปกับกางเกงยีนส์ขาบาน นั่งลงบนเก้าอี้ด้านซ้ายของคังวูจิน ทันทีที่ฮวาลินที่ติดไมค์เรียบร้อยแล้ว นั่งลง กลิ่นหอมก็ลอยมาแตะจมูกของวูจิน
“คุณวูจิน มาเช้าจังนะคะ”
“ครับ บังเอิญน่ะครับ”
ทั้งคู่ไม่ได้ทักทายอะไรกันเป็นพิเศษ ก็แน่อยู่แล้ว เพราะเมื่อวานก็เพิ่งเจอกันครั้งหนึ่งในฐานะ ‘เพื่อนชาย’ จากนั้นฮวาลินก็แอบมองวูจินแล้วถามด้วยเสียงเบา
“เอ่อ…ตกลงว่าคุณจะรับผิดชอบพาร์ทไหนคะ”
พาร์ท? อ๋อ…หมายถึงว่าได้รับมอบหมายให้ทำอะไรในรายการ ‘ครัวเรือนหรรษาของเรา’ สินะ วูจินตอบเสียงต่ำ
“ครัวครับ”
“ครัว? คุณวูจินทำอาหารเป็นเหรอคะ?”
“ไม่ครับ แค่พอทำได้”
ฮวาลินตอบกลับคำตอบของเขาอย่างสั้น ๆ
“เหรอคะ?”
แต่ในใจกลับรู้สึกเสียใจอย่างรุนแรง
‘บ้าจริง! ฉันน่าจะบอกว่าทำครัวก็ได้! ฉันอยากเห็นคุณวูจินทำอาหารข้าง ๆ’
วูจินที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยถามกลับอย่างใจเย็น
“แล้วคุณฮวาลินล่ะครับ ทำอะไร”
“…เอ่อ ฉันทำในร้าน แล้วก็อะไรอีกอย่างนี่แหละค่ะ ผสมเครื่องดื่มง่าย ๆ แต่คุณวูจินชอบทำอาหารอยู่แล้วเหรอคะ?”
“ไม่เชิงครับ แต่ผมทำเป็น”
บทสนทนาของทั้งคู่ถูกบันทึกไว้ในรายการ ‘ครัวเรือนหรรษาของเรา’ แล้วPDยุนบยองซอน PDรายการที่กำลังอมยิ้มมองวูจินกับฮวาลินก็หันไปบอกกับทีมงาน
“ลองเก็บภาพสองช็อตจากด้านหน้ากับด้านข้างดู ‘เพื่อนชาย’ อาจจะดังเป็นพลุแตกแล้วช่วยดึงกระแสก็ได้ ใครจะไปรู้ อีกอย่าง ทั้งคู่ก็ดูเข้ากันดีด้วยสิ”
ขณะที่กล้องกำลังโฟกัสไปที่คังวูจินกับฮวาลิน ก็มีผู้เข้าแข่งขันอีกคนเดินเข้ามาในร้านอาหารเป็นนักแสดงสาวชื่อดัง ฮงฮเยยอน ผมยาวสลวยของเธอสยายลงมา ประดับด้วยเสื้อแขนยาวสีเขียวมะนาว
“สวัสดีค่ะ”
“โอ้! คุณฮเยยอน! เชิญทางนี้เลยครับ”
ทันทีที่เธอมาถึง ไมโครโฟนก็ถูกติดตั้งให้กับเธอ ในขณะเดียวกัน ฮงฮเยยอนก็เหลือบไปเห็นโต๊ะยาวที่เหล่ากล้องกำลังจับจ้อง คังวูจินกับฮวาลินกำลังพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ
ฮงฮเยยอนชะงักไปเล็กน้อย
‘เข้ากันขนาดนั้นเลย? อะไรกันเนี่ย’
แม้จะรู้สึกแปลก ๆ แต่เธอก็รีบปรับสีหน้าแล้วเดินเข้าไป ฮงฮเยยอนลากเก้าอี้ทางขวาของวูจินออกมา แล้วทักทายทั้งสองคน
“สวัสดี ๆ”
“พี่ฮเยยอน วันนี้ทำผมมาสวยมากเลยค่ะ!”
“ขอบใจจ้ะ ว่าแต่คุณวูจิน”
“ครับ สวัสดีครับ”
“เราน่าจะอยู่ค่ายเดียวกันใช่มั้ยคะ?”
“ก็ใช่นะครับ?”
เธอหัวเราะในลำคออย่างอดไม่ได้ ก่อนจะนั่งลงแล้วพูดว่า
“ก็ค่ายเดียวกัน นั่นแหละค่ะ แต่นี่ฉันได้ข่าวคุณจากข่าวตลอดเลย ติดต่อกันบ้างสิคะ รู้สึกเหมือนฉันเป็นฝ่ายติดต่อไปหาอยู่ฝ่ายเดียวเลย”
ให้ตายเถอะ คังวูจินอย่างฉันเนี่ยนะได้ยินคนดังอย่างฮงฮเยยอนบอกให้ติดต่อหาเนี่ยนะ คังวูจินนี่ดังจริง ๆ วูจินคิดชมตัวเองในใจ แต่ภายนอกก็ยังคงทำหน้านิ่ง
“ครับ พอดีช่วงนี้ผมไม่ค่อยมีเวลาเลยครับ”
“อืม······จริงสิ ว่าแต่ ‘เกาะแห่งผู้สูญหาย’ กลับไปถ่ายที่เวียดนาม ได้ยินว่าคุณก็ไปด้วยใช่ไหมคะ?”
“ใช่ครับ”
คังวูจินไปถ่ายทำต่อ ส่วนฮงฮเยยอนไปร่วมแจมด้วย ความรู้สึกเหมือนได้ไปด้วยกันอยู่แล้ว เพราะ ยังไงก็ต้องไปเวียดนาม
“เวียดนามร้อนไหม?”
“พอทนได้ครับ”
จริง ๆ แล้วมันเหมือนนรก แต่คังวูจินทำเป็นเก๋าใส่
“เวลาผ่านไปเร็วด้วย”
“พอดีพี่จองมินบอกว่าอย่าไปเลยร้อน”
“ครับ”
“อืมมม แล้วตกลงกันว่าจะทำหน้าที่อะไรที่นี่คะ”
“ทำครัวครับ”
“เอ๊ะ ฉันก็ทำครัว งั้นเราอยู่ทีมเดียวกันสินะ เขาบอกว่าจับคู่กันทีมละสองคนนี่”
“งั้นเหรอครับ?”
สรุป คังวูจินกับฮงฮเยยอนได้เป็นทีมเดียวกัน ทำหน้าที่ในส่วนของครัว ฮวาลินเหลือบมองทั้งคู่ ส่วนคังวูจินมองเห็นชายร่างกำยำที่ดูโดดเด่นกว่าใครในกลุ่มทีมงานด้านหน้า คิมแดยอง เพื่อนสนิทของเขานั่นเอง ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้แสยะยิ้ม ๆ ใส่คังวูจิน
คังวูจินเลยด่าเพื่อนด้วยสายตา
‘ไอ้บ้า’
คิมแดยองตอบกลับมาด้วยสายตาเช่นกัน
‘เออ ไอ้บ้า นี่ดีใจที่เห็นนายดูมีความสุขไง?’
ทันใดนั้นเอง
“······จริงเหรอ?”
“ไม่จริงน่า······”
ทั้ง ๆ ที่นักแสดงยังมาไม่ครบ กลับมีเสียงฮือฮาจากทีมงานหลายสิบคนที่อยู่ด้านหน้า พวกเขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจมองดี ๆ จะเห็นชเวซองกุนกำลังกระซิบอะไรบางอย่างกับPD ยุนบยองซอนดูเหมือนข่าวที่ว่าจะกระจายไปทั่วแล้ว
จากนั้น
“ว้าว! เมื่อกี้มีข่าวดีมาถึงสองคนนี้ครับ! ขอเสียงปรบมือหน่อยครับ!”
อยู่ ๆ ทีมงานทั้งหมดก็ปรบมือขึ้นมา
-แปะ ๆ ๆ ๆ ๆๆ ๆ ๆ ๆ!!
แน่นอนว่าทุกอย่างถูกถ่ายทำเอาไว้ และPDยุนบยองซอน ผู้กำกับรายการก็ยิ้มกว้างก่อนจะตะโกนออกมา
“เพื่อนชายของวูจินกับฮวาลินเพิ่งเข้า Netflix ญี่ปุ่นเมื่อวาน! แล้วก็! ติดอันดับหนึ่งที่ญี่ปุ่นด้วย!!”
“ว้าว! ที่ญี่ปุ่นด้วยเหรอ!?”
“สุดยอด! อะไรมันจะดังระเบิดขนาดนี้!!”
จริงดิ? วูจินนึกประหลาดใจในใจพลางหันไปมองชเวซองกุน เจ้าของผมเปียที่ยืนอยู่ข้าง ๆ PDยุนบยองซอน เขายกนิ้วโป้งให้พลางยิ้มมุมปาก บ่งบอกว่าเป็นเรื่องจริง
ทันใดนั้นเอง
-ตืดดด ตืดดด
โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของชเวซองกุนก็สั่นยาว เขาจึงเดินออกมาจากสตูดิโอที่เสียงดังจอแจ ก่อนจะเช็กเบอร์โทรศัพท์ มันเป็นเบอร์ที่เขาไม่รู้จัก ชเวซองกุนไม่คิดอะไรมากจึงกดรับสาย
“ฮัลโหล ชเวซองกุนรับสายครับ”
เสียงชายชราดังลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือ
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณชเว ผมผู้กำกับอันกาบก”
ชเวซองกุนเบิกตากว้าง
“เอ่อ… ครับ? คุณคือใครนะครับ ?”
“ผู้กำกับอันกาบก”
จากนั้นเสียงชายชราจากปลายสายก็พูดขึ้นอีกครั้ง
“ผมโทรมาเพราะอยากเจอนักแสดงคังวูจินหน่อยน่ะครับ”
ชเวซองกุนนึกออกทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความประหลาดใจ
“ผ ผมเหรอครับ… วูจินของพวกเราน่ะเหรอครับ?”
เพราะผู้กำกับอันกาบกคือผู้กำกับเบอร์ใหญ่แห่งวงการภาพยนตร์เกาหลี
ในเวลาเดียวกัน
23 ตุลาคม เวลา 11.30 น. ตารางฉายหนังประจำสัปดาห์นี้ของโรงภาพยนตร์ส่วนใหญ่ในเกาหลีได้เปิดให้จองแล้ว ทั้งสามบริษัทภาพยนตร์ยักษ์ใหญ่ก็เช่นกัน นับตั้งแต่วันศุกร์นี้ไปจนถึงวันพฤหัสบดีที่29ของสัปดาห์หน้า
และในนั้นก็มี...
[CCV]
[วันพุธที่28 ตุลาคม / ตารางฉายภาพยนตร์]
[2D / พ่อค้ายาเสพติด / เด็กและเยาวชนไม่ควรเข้าชม / โรงที่5]
[9:10~11:12][12:30~14:32][16:30~18:32][20:10~22:42][23:10~25:37]
–
[2D / พ่อค้ายาเสพติด / เด็กและเยาวชนไม่ควรเข้าชม / โรงที่5]
[9:30~11:32][12:50~14:52][16:50~18:52][19:30~21:32]
•
•
•
•
‘พ่อค้ายาเสพติด’ ก็รวมอยู่ด้วย
จบ