บทที่ 149 ปืนใหญ่ที่ถูกจุด (4)
บทที่ 149 ปืนใหญ่ที่ถูกจุด (4)
[แปลโดยฝีมือ...ยัก.ษา.แปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ\]
[Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย]
[หลังแปลจบ คิดว่าจะมีการเกลาคำเบื้องต้น แก้คำผิด ปรับสำนวนให้สละสลวย เทียบคำต่อคำ ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนกันเสมอมานะครับ]
บทที่ 149 ปืนใหญ่ที่ถูกจุด (4)
ฮันเยจอง จางซูฮวาน รวมถึงทีมงานคนอื่น ๆ ต่างพากันโห่ร้องด้วยความประทับใจ พวกเขาต่างก็ติดใจในรสชาติของหมูผัดซอสที่คังวูจินทำเสร็จภายในพริบตา
“ซึ้งใจจนอยากร้องไห้! พี่คะ นี่มันหมูผัดซอสจริง ๆ เหรอเนี่ย? อร่อยมาก ๆ เลยค่ะ!?”
“โอ้โห! อร่อยเวอร์! สุดยอดไปเลย!”
“พี่คะ! อะไรเนี่ย?! ทำไมมันอร่อยอย่างนี้?!”
“ว้าว! นี่มันหมูผัดซอสที่อร่อยที่สุดในชีวิตที่เคยกินมาเลย! พี่คะ อร่อยเทพ ๆ จริง ๆ!”
“พี่ครับ! แบบนี้ต้องจ่ายเงินซื้อกินแล้วล่ะ!!”
“งั้นเหรอ?”
“เอ่อ... คือแบบ... มันอร่อยมากประมาณนั้นแหละ”
นั่นไม่ใช่คำพูดที่ใช้เพื่อรักษาน้ำท่าแต่อย่างใด สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ ยิ่งไปกว่านั้น ตะเกียบที่คีบหมูผัดซอสนั้นไม่หยุดพักเลยแม้แต่น้อย
“เดี๋ยวก่อน! โอ้โห จริง ๆ นะเนี่ย! พี่คะ ข้าวอีกค่ะ!!”
พวกเขาทั้งอุทานด้วยความตื่นเต้น และก็ไม่ลืมที่จะรีบตักหมูผัดซอสเข้าปากอย่างหิวกระหาย คังวูจินมองพวกเขากินอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความพึงพอใจ แต่บนใบหน้านั้นกลับไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ
‘หึหึ แบบนี้สินะที่เรียกว่ารสชาติของแม่ ภูมิใจชะมัด’
เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“กินช้า ๆ ก็ได้ ยังมีอีกเยอะ ถ้าไม่พอก็บอกนะครับ”
หมูผัดซอสจานนี้เป็นอาหารจานแรกที่คังวูจินทำให้คนอื่นกิน แต่มันกลับดูประสบความสำเร็จอย่างมาก แบบนี้ไม่ว่าจะเป็นรายการ ‘ครัวเรือนหรรษาของเรา’ หรือจะเป็นคอนเทนต์ในYoutube ก็ไม่มีปัญหาแน่ ๆ ไม่ว่าจะเป็นเมนูไหน เขาก็ไม่ต้องกังวล เพราะใน ‘สูตรอาหาร’ ที่วูจินมีนั้นเต็มไปด้วยเมนูอาหารมากมาย
ในตอนนั้นเอง
“โอ้โห วูจิน นี่มันอร่อยแบบสุด ๆ ไปเลยนะเนี่ย? ตกลงนายแอบไปเรียนทำอาหารมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย...”
ชเวซองกุนตักมันเข้าปากอย่างไม่คิดชีวิต พูดตัดบทสนทนาก่อนหน้า วูจินจะทำอะไร เขาก็พร้อมรับได้ทั้งนั้น แต่ก็อดช็อกไม่ได้อยู่ดี ทั้งการแสดง ร้องเพลง รวมถึงความสามารถทางด้านภาษา แล้วไปเรียนทำอาหารตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?
‘แค่คิดเมนูก็ลงมือทำเลย ทักษะการใช้ตะหลิวกับมีดนี่เหมือนมืออาชีพเลย แถมรสชาติก็อร่อยเทพขนาดนี้ แค่นี้มันเกินคำว่าทำอาหารเป็นเพื่อเอาตัวรอดแล้วโว้ย!!’
แต่คำตอบของคังวูจินที่กำลังถอดผ้ากันเปื้อนนั้นแสนจะเรียบง่าย
"แม่ผมทำอาหารเก่งครับ พ่อผมก็ด้วย"
"···อาหารอื่นก็ทำได้ใช่ไหม?"
"ครับ"
ชเวซองกุนเข้าสู่โหมดบ้างานทันที
"แบบนี้เอามาทำคอนเทนต์ได้สบายเลย ไม่ใช่แค่พอไปได้ แต่นี่มันเริ่ดเลย คอนเซ็ปต์ก็เอาแบบนี้แหละ ดีแล้ว พวกนายว่าไงบ้าง?"
"ผมก็ว่าดีครับ ทำไปเรื่อย ๆ แต่ดันพลิกความคาดหมาย ถึงจะดูทำเล่น ๆ แต่นี่มันโคตรอร่อยเลยเว้ยเฮ้ย"
"จริงค่ะ ถ้ามีคนกินด้วยก็คงจะดีนะ ให้พี่วูจินทำไปเรื่อย ๆ แบบไม่ใส่ใจ แล้วให้คนกินทำท่าทางเวอร์ ๆ เข้าไว้"
ชเวซองกุนพูดพึมพำก่อนจะหันไปถามคังวูจิน
"นี่ นายทำอาหารตามสั่งได้ไหม?"
ได้อยู่แล้วสิ วูจินพยักหน้ารับเบา ๆ
"ได้ครับ"
"งั้นก็หาแขกรับเชิญได้เลยดิ ให้แขกมาขอเมนูที่อยากกิน แล้ววูจินก็ทำให้แบบนี้ Youtubeห้าล้านซับแบบนี้ ดาราต่อคิวขอออกรายการเพียบแน่"
หลากหลายไอเดียต่างพรั่งพรูออกมา คังวูจินที่นั่งฟังอยู่อย่างเงียบ ๆ ก็รู้สึกว่าเป็นแผนงานที่น่าสนใจไม่น้อย ทันใดนั้นชเวซองกุนที่กำลังกินหมูผัดซอสเผ็ดก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างออก เขาเอ่ยถึงPDยุนบยองซอนที่พวกเขานัดเจอในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
“ทีม ‘ครัวเรือนหรรษาของเรา’ คงตกใจกันน่าดูเลยล่ะ ร้อยเปอร์เซ็นต์”
เช้าวันรุ่งขึ้น วันที่22
รถยนต์นำเข้าสีขาวคันหนึ่งเพิ่งจอดสนิทในลานจอดรถ ผู้หญิงสองคนที่คุ้นเคยก้าวลงมาจากรถ พวกเธอคือนักเขียนบทชื่อดัง พัคอึนมี และนักเขียนบท ชเวนานา ทั้งสองตรงไปที่ลิฟต์ทันที และกดหมายเลขชั้น 7 บนปุ่ม บนชั้น 7 คือที่ตั้งของบริษัทผลิตสื่อหน้าใหม่ที่เพิ่งก่อตั้งขึ้น
- เป็นบริษัทรับผลิตสื่อDM
ขณะที่กำลังมองดูตัวเลขชั้นที่ปรากฏขึ้นบนลิฟต์ นักเขียนบทชเวนานาก็ขยับแว่นทรงกลมขึ้นอย่างประหม่า ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ
“ตื่นเต้นจังเลยค่ะ... ตื่นเต้นมากเลย คุณนักเขียน”
พัคอึนมีที่มัดผมยาวเป็นลอน ๆ ยิ้มออกมาอย่างใจดี เธอดูผ่อนคลายมาก
“ทำไมจะต้องตื่นเต้นขนาดนั้น ตอนนี้เขาก็เป็นแค่PDว่างงาน ไม่เห็นต้องเกร็งเลย”
“แต่ว่า... คุณนักเขียนคะ สำหรับคุณ เขาอาจจะเป็นแค่พาร์ตเนอร์ แต่สำหรับฉัน เขาเป็นเหมือนบุคคลสำคัญสำหรับฉันเลยนะคะ”
“งั้นเหรอ ไม่เป็นไรหรอก PDว่างงานคนนั้น ถ้าผลงานดี เขาก็ไม่สนใจหรอกว่าใครจะใหญ่แค่ไหน”
“โอ๊ย ตื่นเต้นจัง”
“ทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนั้นล่ะคะ คุณนักเขียนที่เพิ่งเปิดตัวซีรีส์ แล้วก็ขึ้นอันดับ 1 บน Netflix”
“ก-ก็... น-นั่นมันเพราะนักแสดงเก่งต่างหากล่ะคะ!”
ทั้งสองคนเปิดประตู บริษัทรับผลิตสื่อDM ซึ่งเป็นบริษัทผลิตสื่อหน้าใหม่ ภายในบริษัทดูคึกคักไปด้วยพนักงานจำนวนหนึ่ง ถึงจะเป็นบริษัทที่เพิ่งก่อตั้งแต่ก็มีขนาดค่อนข้างใหญ่มีการแบ่งส่วนสำนักงานออกเป็นหลายทีม อย่างไรก็ตาม เนื่องจากยังจัดระเบียบได้ไม่เรียบร้อย บรรยากาศภายในจึงดูวุ่นวาย พัคอึนมีมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม
“ใช่แล้ว เรื่องใหม่มันก็ต้องแบบนี้สิ”
ในตอนนั้นเอง เหล่าพนักงานของบริษัทรับผลิตสื่อDMก็วิ่งกรูกันเข้ามาหาพัคอึนมี นักเขียนบทละครชื่อดัง เหมือนรู้กันอยู่แล้วว่าเธอต้องมาที่นี่แน่ ๆ ไม่นานนัก ชเวนานาก็ถูกพาไปยังห้องทำงานส่วนตัวห้องหนึ่งภายในออฟฟิศ
-แกร๊ก
ทันทีที่พัคอึนมีเปิดประตูห้อง ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานก่อนหน้านี้ก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เขาคือ PDซงมันวู หนุ่มมาดเข้มกับหนวดเคราที่ดูรกครึ้ม
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ มาแล้ว ๆ”
แท้จริงแล้ว บริษัทรับผลิตสื่อDMแห่งนี้ บริหารงานโดยPDซงมันวู ถึงแม้จะเป็นแค่ชื่อก็เถอะ แต่ไม่ว่าอย่างไร พอได้เห็นหน้าเขา ชเวนานาก็โค้งคำนับทันที
“สวัสดีค่ะ PD! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ!”
“ครับ ๆ สบายดีนะครับ ช่วงนี้คุณดังใหญ่แล้วนี่? ‘เพื่อนชาย’ นี่ดังเป็นพลุแตกเลย วันนี้ก็ได้ ที่1 อีกแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ!”
ในขณะที่ชเวนานากำลังถ่อมตัวอยู่นั้น พัคอึนมีกลับขมวดคิ้ว เธอส่ายหน้าไปมาพลางบ่นเป็นหมีกินผึ้งกับสภาพห้องทำงานที่เหมือนกับหลุมขยะ
“นี่มันอะไรกันเนี่ย ทำไมรกอย่างนี้! ทำความสะอาดก่อนไม่ได้รึไง หัดมีระเบียบบ้าง ที่นี่ออฟฟิศนะไม่ใช่ตลาดสด! บอกที แยกบริษัทออกมาตั้งนาน ทำไมยังรกเหมือนเดิมไม่มีผิด”
“มาถึงก็บ่นเลยนะ ไม่มีเวลาหรอกน่า ไม่มีเวลา”
“ไม่มีเวลา หรือแค่ขี้เกียจกันแน่”
“ไม่มีเวลา เลยขี้เกียจต่างหากล่ะ”
พัคอึนมีส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะประชุมขนาด 5 ที่นั่ง ซึ่งตั้งอยู่กลางห้องโดยมีชเวนานานั่งตามมาติด ๆ สภาพโต๊ะก็ไม่ต่างจากห้องเท่าไหร่นัก ทำให้ซงมันวูต้องรีบเก็บกองเอกสารออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนเอ่ยถามขึ้น
“กาแฟไหม?”
“มีด้วยเหรอ?”
“มีสิ กาแฟกระป๋องนะ”
“อะไรก็ได้”
PDซงมันวูหยิบกาแฟกระป๋องจากตู้เย็นขนาดเล็กออกมา วางลงบนโต๊ะ จากนั้นก็เอ่ยปากแสดงความยินดีอย่างจริงใจกับนักเขียนชเวนานาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“ยินดีด้วยอีกครั้งนะครับ”
“ขอบคุณค่ะ!”
PDซงมันวูและนักเขียนพัคอึนมีสบตากันโดยธรรมชาติ ทั้งสองกำลังสนทนากันด้วยสายตา
‘อย่างที่คิด ไว้ใจวูจินได้จริง ๆ’
‘แน่นอนสิคะ ก็คังโทเทมนี่นา’
ความเข้าใจผิดที่ฝังรากลึกยิ่งขึ้น รวมถึงศรัทธาในลัทธิคังวูจิน ช่วงเวลานั้นPDซงมันวูก็ยกกาแฟกระป๋องขึ้น ดึงหัวข้อสนทนากลับมา
“แล้ว... ที่ว่าอยากให้ดูคืออะไรครับ?”
“อะไรล่ะ ก็บทไง?”
“หืม... ไม่ได้บอกว่าจะไม่ทำกับผมแล้วเหรอ? แต่นี่นักเขียนชเวนานามาก็มาด้วย แสดงว่า... ไม่ใช่ของคุณพัค แต่เป็นของคุณชเว?”
“รู้ใจจริง ๆ เลยนะคะ”
นักเขียนพัคอึนมียิ้มขี้เล่น ก่อนจะมองไปทางนักเขียนชเวนานาเป็นเชิงบอกให้หยิบของที่เตรียมมาขึ้นมา เธอหยิบเอาบทที่เป็นเล่มหนาขึ้นมาวาง
“เอ่อ... ยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ฝากด้วยนะคะ!”
PDซงมันวูเบิกตากว้างเล็กน้อย
“เอาจริงดิ?”
“ค่ะ!”
“แต่นักเขียนชเวเพิ่งเปิดตัว ‘เพื่อนชาย’ ไปเองนะ เขียนบทเสร็จแล้วเหรอ?”
นักเขียนพัคอึนมีที่กำลังวางกาแฟกระป๋องเป็นฝ่ายตอบอย่างรวดเร็ว
“เหมือนจะเป็นบทที่เคยเขียนไว้แล้ว เอามาแก้ค่ะ”
“อ่า...”
“PDคะ ตกลงบทที่จะใช้ถ่ายทำหรือยัง? ถ้าตกลง แล้วก็ไม่ต้องดูก็ได้นะ”
คำถามนั้นทำให้PDซงมันวูนึกถึงใบหน้าของคังวูจิน เขาจึงส่ายหน้า
“ถ้าตกลงแล้ว ผมคงไม่เรียกมาหรอก”
“ใจร้ายจัง งั้นช่วยดูให้หน่อยแล้วกันว่าเป็นยังไง?”
“สำหรับ PDตกงานอย่างผม นี่มันเป็นเกียรติอย่างยิ่งสิครับ ขอดูหน่อย-”
PD ซงมันวู รีบคว้ากองกระดาษขึ้นมาทันที แต่เขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนักหรอก เพราะคิดว่ามันคงจะไม่ใช่แนวของนักเขียนชเวนานา ถ้าจะให้พูดกันตามตรง เขามองว่างานของนักเขียนพัคอึนมีเข้ากับเขามากกว่า
‘จะว่าไป นักเขียนชเวยังไงดีนะ-รู้สึกว่าเป็นคนจิตใจดี แล้วก็ใส่ใจคนอื่นดี’
เนื้อหาของ『เพื่อนชาย』 ก็ให้ความรู้สึกแบบนั้น แต่ในเมื่อนักเขียนชเวนานาอุตส่าห์มาหาเขาถึงที่เขาก็ต้อง อ่านมันดูหน่อยแล้วล่ะไม่นานนัก PD ซงมันวูก็
- ฟึบ ฟับ
เริ่มพลิกหน้ากระดาษอย่างรวดเร็วสมกับที่เป็นยักษ์ใหญ่แห่งวงการละคร เขารับรู้เนื้อหาได้ไวมากไม่นานเขาก็พลิกผ่านไปห้าหน้า สิบหน้า จนถึงหน้าที่สิบห้า แต่ที่แปลกก็คือ
‘หืม?’
สีหน้าของเขากลับเริ่มบึ้งตึงขึ้นเรื่อย ๆ และพอพลิกไปถึงหน้าที่ยี่สิบ เขาก็ถึงกับเผลอขยับเปลี่ยนอิริยาบถ
‘เอ๊ะ?’
ไม่นานนัก
“······นี่ นักเขียนชเวเป็นคนเขียนเรื่องนี้จริง ๆ เหรอครับ?”
PD ซงมันวูที่ดวงตาเบิกกว้างเงยหน้ามองนักเขียนชเวนานาสลับกับนักเขียนพัคอึนมีส่วนนักเขียนพัคอึนมีก็ทำท่าทางเหมือนรู้กันอยู่แล้วพลางยักไหล่
“ไม่น่าเชื่อใช่มั้ยล่ะ แต่เรื่องนี้ นานาเป็นคนเขียนเองจริง ๆ เข้าใจได้นะ ตอนแรกฉันก็ตกใจเหมือนกัน”
ตามมาด้วยเสียงตะโกนของนักเขียนชเวนานา
“ฉ-ฉันเป็นคนเขียนเองค่ะ!”
ทันทีที่ได้ยินคำตอบ PD ซงมันวูก็ก้มลงมองบทในมืออีกครั้งพร้อมกับวิจารณ์อยู่ในใจ
‘น่าสนใจนี่ ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นงานของนักเขียนชเว สมกับที่ได้ชื่อว่าเป็นศิษย์เอกจริง ๆ สินะ’
เขาพลิกไปอีกหน้าหนึ่ง
‘แอ็กชั่นดีมากเลย ตั้งแต่เริ่มก็มีฉากแอ็กชั่นแล้ว บอกเลยว่าเท่มาก ฉากแรกนี่สื่อถึงประเด็นหลักของบททั้งหมดเลยสินะ จังหวะก็เร็ว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ดิบเถื่อน แต่การแก้ปัญหาโคตรจะเฉียบขาดและสะใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด’
ตรงนี้ PDซงมันวูเงยหน้าขึ้นสบตากับนักเขียนชเวนานา ดวงตาของเธอฉายแววตื่นเต้น
“ฉันชอบพระเอกนะ เป็นไอ้สารเลวที่โคตรเท่แบบ ‘ฉันจะทำแบบนี้’ เลย”
“จริงเหรอคะ?”
“อืม คาแรกเตอร์มันสุดยอดมากเลยล่ะจะว่าไงดี แบบไม่มีความใสซื่อบริสุทธิ์เลยสักนิดทั้งนิสัยแย่ ๆ ทั้งเรื่องกฎหมายโยนให้หมาไปเถอะ คิดจะใช้ความรุนแรงแก้แค้น”
นักเขียนพัคอึนมีเสริมขึ้น
“แบบไม่สนความยุติธรรมเอาซะเลย สนแค่การลงโทษเฉย ๆ”
“ใช่แบบ ตาต่อตา ฟันต่อฟัน”
PDซงมันวูพึมพำความสนใจพุ่งขึ้นสูงสุด ในตอนนั้นเองใบหน้าของคังวูจินก็แวบเข้ามาในความคิด แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้คิดจะอาศัยบารมีของคังโทแทเพราะตัวบทเองก็ทำให้เขาอยากทำอยู่แล้ว
“แล้วแบบนี้ทำเป็นซีรีส์ก็น่าจะเวิร์กนะ ปัญหาสังคมตอนนี้ก็เยอะแยะ พระเอกนี่แหละจะเป็นคนปลดปล่อยความอัดอั้นให้คนดู อย่างน้อยก็ทำได้สองซีซั่นแน่”
“จริงมั้ยล่ะ”
PDซงมันวูปิดบทแล้วหันไปหานักเขียนชเวนานา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น
“นักเขียนชเว เรามาร่วมงานกันเถอะครับ”
“······เอ่อ”
นักเขียนชเวนานาอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะสะดุ้ง
“จ จริง จริงเหรอคะ!!”
“หรือคิดว่าผมพูดเล่น? บทตอนนี้เขียนเสร็จไปกี่ตอนแล้ว”
“···เอ่อตอนนี้มีแค่ตอนเดียวค่ะ ที่คุณกำลังดูอยู่”
“งั้นก็รีบเขียนตอนที่สองให้เร็วที่สุดเลย”
“โอ้โห ฝันไปรึเปล่าเนี่ย นี่ฝันอยู่ใช่มั้ย”
PDซงมันวูผู้อารมณ์ดีพยักหน้าเห็นด้วย
“ใช่เลย ความฝันชัด ๆ ใครจะไปทนอยู่ในวงการนี้แบบมีสติครบถ้วนได้กัน”
เขาเปิดบทอีกครั้ง ก่อนจะถามต่อ
“พระเอกเรื่องนี้น่ะ ทั้งคาแรคเตอร์และการที่ต้องแบกเรื่องไว้ทั้งเรื่อง การเลือกนักแสดงเลยสำคัญที่สุด คิดว่าตอนนี้นักแสดงที่อยากได้คือ?”
นักเขียนชเวนานามองPDซงมันวูก่อนจะหันไปสบตากับนักเขียนพัคอึนมี แล้วตอบเสียงเบา
“······ถ้าเป็นคุณคังวูจินก็คงไม่มีอะไรต้องพูดถึงแล้วค่ะ ตอนที่เขียนเรื่องนี้ถึงจะเป็นแค่ต้นฉบับ แต่ตอนแก้ไขฉันก็นึกถึงแต่คุณวูจิน”
นักเขียนพัคอึนมียิ้มออกมาเบา ๆ
“แบบนี้ฉันก็ต้องแย่งตัวกันแล้วสิ”
PDซงมันวูชูสองนิ้วโป้งให้
“คิดเหมือนกันตั้งแต่แรกเลย คุณวูจินเหมาะสมที่สุดแล้ว”
แต่ไม่นานสีหน้าก็หมองลง
“แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคังโทเทมจะเล่นให้หรอกนะ”
ณ เวลาเดียวกัน ที่ห้องทำงานของนักเขียนอีวอลซอน
ห้องทำงานของนักเขียนอีวอลซอนอยู่แถวสถานีชินนนฮยอน ต่างจากนักเขียนพัคอึนมีที่ใช้คอนโดเป็นห้องทำงาน ห้องทำงานของนักเขียนอีวอลซอนเป็นออฟฟิศหรู แต่เอาเข้าจริง บรรยากาศของทั้งสองคนก็คล้าย ๆกัน
เอาล่ะ
- พรึ่บ
นักเขียนอีวอลซอน PD ผู้ช่วยนักเขียน ทีมวางแผน นั่งรวมกันอยู่บนโซฟา กลางห้องนั่งเล่นในห้องทำงาน พวกเขากำลังประชุมบทกัน ‘รักน้ำค้างแข็ง’ เขียนเสร็จไปแล้ว 9 ตอน ตอนนี้กำลังดูบทตอนที่10
นักเขียนอีวอลซอนในลุคสบาย ๆ ไม่แต่งหน้า ไม่ใส่เครื่องประดับ ต่างจากทุกครั้ง เธอถามPDขึ้นมา
“เป็นไงบ้างคะ?”
น้ำเสียงของเธอดูมั่นใจเต็มเปี่ยม ประดับด้วยรอยยิ้มราวกับคาดการณ์คำตอบเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ท่าทางเช่นนั้นเหมือนเป็นการยืนยัน เมื่อ PD ฝ่ายกำกับที่กำลังอ่านบทอยู่วางมันลงพลางชูหัวแม่โป้งขึ้น
“ผมว่าสนุกดีครับ โดยเฉพาะพัฒนาการทางความคิดของซงแทฮยอง หรือแม้แต่การฟื้นฟูความสัมพันธ์ของแต่ละตัวละคร ก็น่าประทับใจดี แถมยังมีปมปริศนาเกิดขึ้นต่อเนื่อง ทำให้เรื่องราวดูเร็วกระชับขึ้นด้วย เพียงแต่ว่า…”
“… เพียงแต่ว่า?”
“ถึงแม้ชายลึกลับข้างบ้านจะปรากฏตัวแค่ช่วงแรก ๆ แล้วหายไปมีเพียงการย้อนความหลัง แต่ผมว่าถ้าให้ซงแทฮยองพูดถึงเขาสักครั้งในช่วงนี้ก็น่าจะดีนะครับ”
“อ่า… ประมาณว่าช่วงนี้ไม่เห็นเขาเลย?”
“ใช่ครับ การที่ซงแทฮยองเริ่มใส่ใจคนอื่นก็เป็นส่วนหนึ่งของการเติบโตของตัวละครเช่นกัน ถ้าให้เขาพูดประมาณว่าเสียใจที่ชายคนนั้นย้ายบ้านไปแล้ว”
“แบบนั้นก็น่าจะยิ่งตอกย้ำพัฒนาการของซงแทฮยองได้ชัดเจนยิ่งขึ้นนะครับ”
“ใช่ครับ คุณนักเขียน”
อีวอลซอนรับฟังอย่างตั้งใจ เธอมองบทที่อยู่ตรงหน้าพลางจดอะไรบางอย่างลงไป ทันใดนั้น PD ฝ่ายกำกับก็ถอดหมวกที่สวมอยู่พลางเผยรอยยิ้มจาง ๆ
“แล้วก็คุณนักเขียนครับ เรื่องวันออกอากาศของ ‘รักน้ำค้างแข็ง’ ได้ข้อสรุปแล้วนะครับ”
“โอ้ จริงเหรอครับ? เร็วจริง ๆ”
“ครับ คืนวันศุกร์-เสาร์ เวลา 22:00 น. ‘รักนี้ต้องรอด’ ที่ออกอากาศอยู่ตอนนี้จะจบลงในสัปดาห์แรกของเดือนพฤศจิกายน แล้วจะฉายตอนพิเศษ 1 สัปดาห์ กับละครสั้นอีก 1 สัปดาห์ จากนั้น ‘รักน้ำค้างแข็ง’ จะออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่27 พฤศจิกายนครับ”
กำหนดวันออกอากาศตอนแรกของ ‘รักน้ำค้างแข็ง’ ทางช่อง KBC ได้ข้อสรุปแล้ว คือวันศุกร์ที่27 พฤศจิกายน นับจากวันนี้ที่22 ตุลาคม ก็เหลือเวลาอีกประมาณเดือนกว่า ๆ ใบหน้าของอีวอลซอนฉายแววดีใจเล็กน้อย
“โอ้โห นี่ก็ผ่านมากี่เรื่องแล้วนะ แต่พอได้ยินเรื่องวันออกอากาศทีไร ฉันก็รู้สึกกดดันทุกทีเลยค่ะ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า คุณนักเขียนนี่น่า…”
“ยังไงซะเมื่อกำหนดวันฉายตอนแรกได้แล้ว เราก็น่าจะทุ่มเทกับการโปรโมตด้วยเลยสินะคะ?”
“ครับ แน่นอนอยู่แล้ว ผมตั้งใจว่าจะทุ่มเทมากกว่าปกติเป็นสองเท่าเลยล่ะครับ ยิ่งตอนนี้ต้องขอบคุณ คุณวูจิน ที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์โดมิโนด้วย”
ซึ่งก็เป็นอย่างที่เขาพูด จริง ๆ แล้วช่วงนี้ ‘รักน้ำค้างแข็ง’ ก็ถูกพูดถึงบ่อยขึ้น เพราะประเด็นใหญ่ ๆ เกี่ยวกับคังวูจินถ้าอยากเพิ่มการรับรู้ให้มากขึ้น ตอนนี้ก็ถือว่าเป็นจังหวะที่ดีที่สุดแล้ว
ณ จุดนั้น หัวหน้าทีมวางแผนก็เข้าร่วมบทสนทนา
“พอดีพูดถึงเรื่องโปรโมต คุณนักเขียนครับ คุณวูจินเขาเป็นคนที่ได้รับความสนใจอยู่แล้ว เลยทำให้มียอดขายตั๋วดี แต่พอ ‘เพื่อนชาย’ ปังขึ้นมา ก็ยิ่งทำให้เขาดังเป็นพลุแตกเลยนะครับ?”
“นั่นสินะ ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าแค่ซีรีส์เรื่องสั้น ๆ จะขึ้นอันดับหนึ่งในNetflix ได้”
“ถึงคุณวูจินจะมารับเชิญในผลงานของเรา แต่ในช่วงเวลาแบบนี้ ผมว่าแทนที่จะปิดบัง ก็เผยให้เห็นถึงตัวตนของคุณวูจินไปเลยน่าจะดีกว่านะครับ”
นักเขียนอีวอลซอนที่นั่งกอดอกถามขึ้น
“หมายถึงให้เปิดเผยว่าคุณวูจินจะมารับบทแบบไหนใน ‘รักน้ำค้างแข็ง’ อย่างนั้นเหรอ?”
“ใช่ครับ สื่อต่าง ๆ ก็กำลังพูดถึง แต่เรื่องที่คุณวูจิน พลิกบทบาทได้เป็นพันแบบอยู่เลย”
“ก็บทรองหัวหน้าพัค กับตัวละครใน ‘เพื่อนชาย’ มันต่างกันสุดขั้วนี่นะ”
“จาก รองหัวหน้าพัค สู่ ‘เพื่อนชาย’ แล้วถ้ามีของเราออกไปอีก ผมว่าต้องเป็นที่น่าจับตามองแน่ ๆ เลยครับ ทั้งกับตัวคุณวูจินเองด้วย”
รอยยิ้มของหัวหน้าทีมวางแผนเข้มขึ้น
“คงไม่มีใครรู้เลยสักคนว่าทุกคนจะได้เห็นการแสดงภาษามือของเขา…”
ทั่วทั้งประเทศเกาหลีและญี่ปุ่นต่างโดน นิติจิตวิทยา ซัดกระหน่ำจนเป็นกระแส คราวนี้ ‘ฮันอินโฮ’ ของเพื่อนชาย ก็สร้างปรากฏการณ์ต่อเนื่อง แถมยังมี ‘อีซังมัน’ จาก พ่อค้ายาเสพติด รอจ่อคิวอยู่
ท่ามกลางสถานการณ์นั้น ‘ชายลึกลับข้างบ้าน’ ก็แทรกตัวเข้ามา ไม่สิ การแสดงภาษามือต่างหาก
การตัดสินใจของหัวหน้าทีมดูท่าจะไม่เลวนัก อย่างน้อยนักเขียนอีวอลซอนก็คิดแบบนั้น ในเมื่อตอนนี้การแสดงอันหลากหลายของคังวูจินกำลังเป็นที่จับตามอง ถ้า ‘ชายลึกลับข้างบ้าน’ ถูกปล่อยออกไปอีก คงจะเป็นที่ฮือฮาน่าดู
ด้วยเหตุนี้ นักเขียนอีวอลซอนจึงเห็นด้วยกับความคิดของหัวหน้าทีม
“งั้นก็เริ่มปล่อยข่าวที่เตรียมไว้เกี่ยวกับคุณวูจิน ตั้งแต่วันนี้เลยนะคะ”
เหยื่อล่อนี้ถูกปล่อยออกสู่สาธารณะในช่วงพักกลางวัน
『[ข่าวเด็ด] บทที่คังวูจินได้รับในรักน้ำค้างแข็งของนักเขียนอีวอลซอน คือ ‘การแสดงภาษามือ’ ? 』
ที่น่าสนใจคือในช่วงเวลานี้ยังมีข่าวที่น่าจับตามองอีกหนึ่งข่าว
-【Melonชาร์ตเพลงฮิตติดชาร์ต TOP100 】
ซึ่งสามารถตรวจสอบได้จากแพลตฟอร์มเพลงอันดับหนึ่งของประเทศ
-[1(new! )]เพื่อนชาย/คังวูจิน(เพลงประกอบละคร เพื่อนชาย Part. 1)
อันดับหนึ่ง
เพลงประกอบละคร เพื่อนชาย สร้างปรากฏการณ์ได้สำเร็จภายในเวลาเพียงวันเดียวหลังจากปล่อยเพลง!
จบ