บทที่ 146 ปืนใหญ่ที่ถูกจุด (1)
บทที่ 146 ปืนใหญ่ที่ถูกจุด (1)
[แปลโดยฝีมือ...ยัก.ษา.แปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ\]
[Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย]
[หลังแปลจบ คิดว่าจะมีการเกลาคำเบื้องต้น แก้คำผิด ปรับสำนวนให้สละสลวย เทียบคำต่อคำ ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนกันเสมอมานะครับ]
บทที่ 146 ปืนใหญ่ที่ถูกจุด (1)
19 เมษายน เวลา 10:00 น. Netflix เกาหลีเปิดตัวอย่างเป็นทางการ แม้จะเป็นเวลาเช้า แต่ก็มีผู้ชมจำนวนมากให้ความสนใจกับ'เพื่อนชาย' ซึ่งเริ่มต้นที่สวนสาธารณะที่เต็มไปด้วยซากุระบานสะพรั่ง ผู้คนต่างพากันมาเที่ยวชมความงามของดอกไม้กันอย่างคึกคัก
เสียงเพลงประกอบละครที่สดใส ดังขึ้นพร้อมกับภาพบรรยากาศอันแสนโรแมนติก
-♬♪
เสียงเพลงค่อย ๆ ตัดออก ผสมผสานกับเสียงจอแจของผู้คน ภาพตัดไปที่คังวูจิน และฮวาลินที่กำลังเดินเคียงข้างกัน ท่ามกลางฝูงชน เสียงบรรยายของฮวาลินดังขึ้น
[ “ใช่แล้ว ที่นี่แหละ จุดเริ่มต้นของเรื่องราว” ]
สิ้นเสียงของเธอ มุมกล้องก็เปลี่ยนไปเป็นภาพใบหน้าของคนทั้งสองอย่างรวดเร็ว สีหน้าของวูจินและฮวาลิน ตัดกันอย่างชัดเจน ฮวาลินในชุดแจ็คเก็ตสีฟ้า สดใสร่าเริง ขณะที่คังวูจินในเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ กลับดูเบื่อหน่าย
ทันใดนั้น
- ตุบ!
ฮวาลินก็วิ่งออกไป ผมยาวสลวยของเธอโบกสะบัดไปตามแรงวิ่ง คังวูจินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่ฮวาลินจะวิ่งกลับมาหาเขา พร้อมกับกำมือที่เต็มไปด้วยกลีบดอกซากุระ
[ “เฮ้! ฮันอินโฮ!” ]
มุมกล้องเปลี่ยนเป็นด้านข้าง ฮวาลินยื่นกลีบดอกซากุระในมือทั้งสองข้างให้กับคังวูจิน ภาพตัดไปที่มุมใกล้ กลีบดอกซากุระที่ล้นมือของเธอ ก่อนจะเป็นบทสนทนาของทั้งคู่
[ “ดูสิ!” ]
[ “แล้วไง?” ]
[ “นี่! ดมสิ ดมกลิ่นสิ!” ]
[ “ไม่มีกลิ่นซะหน่อย” ]
ทั้งคู่โต้ตอบกันอย่างสนิทสนม จนในที่สุด คังวูจินก็ยอมเอียงหน้าเข้าไปใกล้ ๆ กองกลีบดอกซากุระในมือของฮวาลิน
- ตุ๊บ.
เพลงประกอบละครและภาพบนหน้าจอก็หยุดลง คล้ายดั่งโลกทั้งใบหยุดหมุนราวกับต้องมนตร์สะกด ก่อนเสียงบรรยายของฮวาลินจะดังขึ้น
[ “ตอนนั้นแหละ! ฉันน่าจะเอาใบซากุระยัดปากฮันอินโฮแล้ววิ่งหนีไปซะ!” ]
ทันทีที่เสียงบรรยายจบลง ภาพบนหน้าจอก็กลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง เผยให้เห็นคังวูจินและฮวาลินยืนอยู่ใกล้กันโดยมีเพียงกองใบซากุระกั้นกลาง ดวงตาของทั้งคู่ฉายแววความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย ใบหน้าของทั้งสองถูกตัดสลับไปมาเผยให้เห็นแววตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเสน่หา
ระยะห่างของทั้งคู่ตอนนี้เพียงแค่กำปั้นเดียวเท่านั้น ดวงตาที่จ้องมองกันและกันนุ่มนวลอ่อนหวานอย่างน่าประหลาด
-♬♪
แม้แต่เพลงประกอบละครก็ยังเปลี่ยนเป็นท่วงทำนองที่อ่อนหวานราวกับจะช่วยเพิ่มบรรยากาศให้โรแมนติกยิ่งขึ้น ภาพของคนทั้งสองที่อยู่ใกล้ชิดกันจนแทบจะได้ยินเสียงหายใจของกันและกันปรากฏขึ้นบนหน้าจอ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านต้นไม้ลงมาสร้างบรรยากาศให้ดูงดงามราวกับภาพวาด ในขณะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะเคลื่อนไหวช้าลงทันใดนั้นคังวูจิน ซึ่งจ้องมองฮวาลินด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาก็ขยับตัวเข้าหาเธอ
เขาฝ่าม่านใบซากุระเข้าไปจูบเธอ
ภาพบนหน้าจอตัดไปที่ด้านหลังของคังวูจินก่อนจะซูมเข้าไปที่ใบหน้าของฮวาลินที่เบิกกว้างด้วยความตกใจหลังจากที่วูจินผละริมฝีปากออกฮวาลินก็มองเขาด้วยแววตาที่สับสน ก่อนจะสะอึกออกมา
[ “อึก!” ]
แล้วโลกทั้งใบก็หยุดหมุนอีกครั้ง เสียงบรรยายของฮวาลินดังขึ้น
[ “บ้าเอ๊ย! สะอึกทำไมเนี่ย!” ]
ทว่าเสียงสะอึกของเธอกลับไม่ยอมหยุดลงง่าย ๆ
[ “อึก!” ]
ทั้งคู่สบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ฮวาลินจะกัดริมฝีปากตัวเองแน่นแล้วเอ่ยด่าคังวูจินที่อยู่ตรงหน้าด้วยความเขินอาย
[ “ไอ้บ้าเอ๊ย” ]
จากนั้น
[ “ชิ!” ]
ราวกับทนไม่ไหว ฮวาลินก็อ้าแขนกว้าง วิ่งเข้าหาคังวูจิน มุมกล้องค่อย ๆ ถอยห่างออกไป ภาพทั้งคู่ปรากฏขึ้นเต็มเฟรม กลีบดอกซากุระในมือฮวาลินปลิวไสว
'โครม! '
คำบรรยายนี้คงเหมาะที่สุดแล้ว
ฮวาลินโถมร่างเข้าหาคังวูจิน ส่วนคังวูจินก็รับน้ำหนักเธอไว้ได้อย่างสบาย ๆ ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกันแน่น ราวกับจะกลืนกินริมฝีปากของกันและกัน บอกไม่ถูกว่าดูเร่าร้อนหรือรุนแรงกันแน่ เหมือนสัตว์ป่าสองตัวกำลังต่อสู้กันอย่างไรอย่างนั้น ฉากนี้ตัดไปที่ผู้คนที่มองทั้งคู่ด้วยแววตาแปลกใจ ก่อนจะกลับมาโฟกัสที่ทั้งสองที่ยังคงจูบกันอย่างไม่ลดละ
จากนั้น...
[ “กรี๊ด! ไม่นะ! หยุดก่อน!” ]
ภาพถูกตัดให้หยุดลงอีกครั้ง ตามเสียงของฮวาลินที่ดังขึ้น
[ “ฉัน... ทำไมถึง...” ]
ฉากย้อนกลับอย่างรวดเร็ว วูจินกับฮวาลินเคลื่อนไหวกลับไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว ผู้คนรอบข้างก็เช่นกัน โลกทั้งใบเหมือนถูกหมุนย้อนกลับราวกับโลกกำลังหมุนติ้ว ๆ
และแล้ว...
- เฮ้อ...
เพลงประกอบละครเปลี่ยนไป บรรยากาศโดยรวมก็เปลี่ยนไปด้วย ม่านที่ปลิวไสว กระดานดำ โต๊ะอาจารย์ และนักเรียนที่วิ่งเล่น ปรากฏขึ้นทีละอย่าง
[ “...” ]
ภาพตัดมาที่เด็กหนุ่มในเครื่องแบบนักเรียนนอนฝังหน้าของเขาไว้บนโต๊ะ แน่นอนว่าเขาคือคังวูจิน เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นเรียกเขา
[ “เฮ้! ฮันอินโฮ!!” ]
ฮวาลินในชุดนักเรียนเช่นกัน เธอปรากฏตัวขึ้น คังวูจินเงยหน้าขึ้นอย่างงัวเงีย แต่พอเห็นฮวาลินก็รีบฝังหน้าของเขาไว้บนโต๊ะเหมือนเดิม ฮวาลินวิ่งเข้ามาหาและตีหัวเขาอย่างแรง คังวูจินเด้งตัวขึ้นทันที
[ “โอ๊ย! อีโบมิน! บ้ารึไง?!” ]
คังวูจินที่ทำหน้าบึ้งตึง และฮวาลิน ที่ยิ้มแย้มแจ่มใส ภาพใบหน้าของทั้งสองสลับกันไปมา ก่อนที่ชื่อเรื่องจะปรากฏขึ้น
- ‘เพื่อนชาย’
"โอ๊ยยยย สนุกมากกกก" คังฮยอนอา และเพื่อน ๆ พูดออกมาพร้อมกัน พวกเธอมองหน้าจอโทรทัศน์อย่างใจจดใจจ่อ ราวกับกำลังดู 'เพื่อนชาย' ตอนที่1 จนแทบจะกลืนกินขนมเข้าไปทั้งถุง
"บ้าไปแล้ว สนุกแบบตะโกน"
ตัดภาพไปที่
ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงหลังจากที่'เพื่อนชาย' ปล่อยให้รับชมอย่างเป็นทางการบน Netflix เกาหลี แชทกลุ่มของเพื่อนซี้คังวูจินก็ลุกเป็นไฟ
-ฮย็องกู: บ้าไปแล้ว พวกแก 'เพื่อนชาย' นี่ จูบกันตั้งแต่เริ่มเรื่องเลยจริงดิ!!!
-ฮย็องกู: เชี่ย อิจฉาชิบหาย
-คยองซอง: หาจูบ? ตั้งแต่เริ่มเรื่องเลย? แป๊บนึงนะกำลังทำงานอยู่ ขอตัวไปห้องน้ำแป๊บ
-ฮย็องกู: คังวูจิน ไอ้เวรนี่ ชาติที่แล้วมันคงช่วยชาติไว้สัก 40 ชาติน่ะสิ ถึงได้ อ๊าาาาา อิจฉาเป็นบ้า
-แดฮยอง: เห้ย พวกแกดูแล้วหรอ? แต่ฉันนี่สิ เห็นกับตาเลยนะเว้ย
-ฮย็องกู: หาจริงดิ?
-แดฮยอง: ใช่ เห็นแบบจะ ๆ เลยล่ะ
-คยองซอง: แม่งเอ๊ยย ตั้งแต่ต้นเรื่องเลยหรอวะ โอ๊ยยยยย คังวูจิน! แล้วเป็นไงบ้างวะ! ดีใจไหมมมม บอกมาาา
-ฮย็องกู: ประหาร! ทำไมน่ะหรอ? ไม่รู้แหละ ประหาร!
-คยองซอง: กับฮวาลิน….. กับฮวาลินคนนั้นเลยนะโว้ยยย….
-แดฮยอง: 55555555 ไอ้พวกบ้า 5555555 แต่เป็นไงบ้าง สนุกไหม? ฉันยังทำงานอยู่ เลยยังไม่ได้ดู
-ฮย็องกู: อื้มมม 55555 สนุกดี 55555 ปกติฉันไม่ค่อยได้ดูแนวนี้นะเนี่ย แต่เรื่องนี้สนุกดีแฮะ
-คยองซอง: เออ จริงกลับบ้านไปต้องไปดูให้เต็มตาเลย
-วูจิน: ฮึ
-ฮย็องกู: เฮ้ย! ไอ้นี่มันขำ!!
แม้จะเป็นเช้าวันจันทร์ แต่เพื่อนซี้ของคังวูจินก็ทำตัวได้แสบสุด ๆ ไม่ใช่แค่พวกนั้นหรอก ทุกคนน่าจะกำลังทำงานกันอยู่แท้ ๆ แต่ห้องแชทเรียลไทม์ของซีรีส์เรื่อง ‘เพื่อนชาย’ กลับคึกคักราวกับภูเขาไฟระเบิด
-สนุกจังโว้ยยยยยยยยยยยยย
-โอ้ยย คังวูจินใส่ชุดนักเรียนแล้วหล่อมากกกกก????
-จูบ ๆ ๆ ๆ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ๆ ๆ ๆ!!
-ฉากจูบกันตอนที่เท่าไหร่อ่ะ?
-↑ใครรู้รีบบอกเลย
-นี่แหละที่ฉันต้องการ….คังวูจิน….หล่อมากกก สมกับเป็นพระเอกซีรีส์….
-ฉากสัมภาษณ์เมื่อกี้ฮวาลินสวยมาก….
-อะไรเนี่ย5555555 เหมือนเดิม เพลียยยยย555555
-โทนสีซีรีส์คือดีมากกกกก สวยยยยย
-โอ้โห คังวูจินพลิกบทบาทได้สุดยอด!! ลืมบทบาทรองหัวหน้าพัคไปเลย!!
-พิธีเปิดภาคเรียน555555 อาจารย์ใหญ่ที่พูดบนเวทีเหมือนอาจารย์ใหญ่สมัยฉันเรียนมัธยมปลายเลย55555
-ดังแปป ๆ เดี๋ยวก็ดับ55555
-เพลงประกอบละครที่ทั้งคู่ร้องจะปล่อยออกมาเมื่อไหร่????
-ทำไมคังวูจินใส่ชุดนักเรียนแล้วดูดี ทำไมหล่อจัง ทำไมยิ้มแล้วน่ารักจัง
-55555555จูบขนาดนี้ต้องพาเข้าม่านรูดแล้วป่ะ
-ในหัวมีแต่เรื่องแบบนี้รึไง???
-โอ้มายก้อดดดด ฉากจูบดูดดื่มมากกกกก….. แต่อิฉันชอบบบบบบ
-แสดงดีแฮะ คังวูจินน่าจะกวาดแฟนคลับผู้หญิงไปได้เยอะเลยงานนี้!
ข้อความใหม่ผุดขึ้นมาทุกวินาที บรรยากาศคึกคักราวกับกำลังดู ‘เพื่อนชาย’ กันสด ๆ เลยทีเดียว แถมยังมีแววว่าจะปังแบบสุด ๆ ซะด้วย ไม่เพียงเท่านั้นในกลุ่มคอมมูนิตี้เองก็เริ่มมีความเคลื่อนไหวแล้วในคอมมูนิตี้ยอดฮิตแห่งหนึ่งได้มีการสร้างแกลเลอรี ‘เพื่อนชาย’ อย่างเป็นทางการ แถมยังมีโพสต์มากมายนับร้อยโพสต์ภายในเวลาอันรวดเร็ว
แต่นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น…
『[ประเด็นข่าวเด่น]เปิดฉาก ‘เพื่อนชาย’ โอเพ่น 1 ชั่วโมง กระทู้คอมเมนต์เดือดทันที』
ผ่านไปจนถึงช่วงเลิกงาน คอมเมนต์ต่าง ๆ คงจะหลั่งไหลเข้ามามากกว่านี้เป็นสิบเท่า
『ภาพบรรยากาศช่วงเช้าในห้องแชทสดของ ‘เพื่อนชาย’ 』
เหมือนภูเขาไฟระเบิด
เวลาเดียวกัน ช่วงบ่าย ประเทศญี่ปุ่น
ข่าวที่ ‘เพื่อนชาย’ ของเกาหลีได้ออนแอร์ไปแล้ว นั้น แพร่กระจายมาถึงญี่ปุ่นเช่นกัน เพียงแต่ที่ญี่ปุ่นตอนนี้ คนยังคงให้ความสนใจกับ ‘บุปผาเร้น’ และข่าวคราวที่เกี่ยวข้องกับคาชิฮิกรุ๊ปมากกว่า เพราะ ถึงแม้ข่าวลือต่าง ๆ จะแพร่สะพัดออกมามากมาย แต่ก็ไม่มีใครหาข้อเท็จจริงได้สักที
『[คาชิฮิกรุ๊ป] การก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงครั้งแรกกับ「 ‘บุปผาเร้น’ 」? 』
ถึงแม้เวลาจะผ่านมาสักพักแล้ว แต่มันก็ยังเป็นประเด็นที่ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงอยู่บ่อยครั้งในรายการวาไรตี้ต่าง ๆของญี่ปุ่น
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ ทั้งสองเรื่องต่างก็เป็นที่สนใจของคนหมู่มาก
แน่นอนว่ามีการพูดถึงคังวูจินอยู่ไม่น้อย ผลกระทบจากรายการ ‘รายการคุยหลังฝน!’ ที่เขาไปออกนั้น ยังคงดังไกลไปถึง Youtubeของญี่ปุ่น
ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนั้น
-บูม!
ชายชราในรถซีดานสุดหรูที่กำลังแล่นอยู่บนท้องถนน เอ่ยถามถึงเรื่องของคังวูจิน เขาคือประธานฮิเดกิ ผู้มีคิ้วสีดอกเลา
“สถานการณ์ของ ‘บุปผาเร้น’ เป็นอย่างไรบ้าง”
ได้ยินคำถามเสียงแหบพร่า ริริ เลขาหน้าตาเรียบร้อยที่นั่งอยู่เบาะข้าง ๆ จึงหันมาตอบ
“ทุกอย่างเป็นไปตามที่ท่านประธานคาดการณ์ไว้ค่ะ ความอยากรู้ของผู้คนเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ ทั้ง ‘บุปผาเร้น’ และตัวพวกเราก็ได้รับความสนใจมากขึ้นอย่างต่อเนื่องค่ะ”
“ดีมาก แล้วผู้กำกับเคียวทาโร่ ทาโนะงูจิล่ะ ทำอะไรอยู่?”
“ปัญหาทำให้การถ่ายทำต้องหยุดชะงักไป ช่วงนี้เลยต้องเร่งถ่ายทำให้เสร็จโดยเร็วที่สุด เท่าที่ดิฉันทราบ ตอนนี้ทีมงานก็คงบอกนักแสดงได้ครบหมดแล้วค่ะ”
“คุณคังวูจินเขา...”
“คอนเฟิร์มแล้วครับว่าเขาจะรับงานแสดงภาพยนตร์เรื่องต่อไป ตอนนี้เดินทางไปถ่ายทำที่ต่างประเทศที่เวียดนามค่ะ”
ประธานฮิเดกิพยักหน้าช้า ๆ แววตาเต็มไปด้วยความพอใจ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้ ไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว
‘เพราะคังวูจิน... หลานชายคนนั้นของฉัน เขาดูสดใสร่าเริงขึ้นมาก ไม่เหมือน แต่ก่อนเลย’
อาการของหลานชายเขาก็ดีขึ้นทุกวัน ดูเหมือนว่าความฝันและความหวังในใจของหลานเขาจะเติบโตขึ้น ประธานฮิเดกิยกมือขึ้นกอดอก ใบหน้าที่เหี่ยวย่นหันไปมองนอกหน้าต่าง
‘อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด น่าจะลองเข้าไปลงทุนในธุรกิจบันเทิงดูบ้าง ธุรกิจแบบนี้สร้างรายได้ระยะยาว’
ประธานฮิเดกิหันไปหาริริที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ “ริริ ฉันว่าเราต้องหาทางนัดเจอคังวูจินสักหน่อยแล้ว”
“จะให้ฉันติดต่อหาเขาเลยไหมคะ?”
“อย่าทำแบบนั้น ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมเท่าไหร่ อีกอย่างคังวูจินอาจจะลำบากใจก็ได้นะ ปล่อยให้เป็นเรื่องบังเอิญจะดีกว่า”
ริริครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสบตากับประธานฮิเดกิ “ถ้าอย่างนั้น งานบุปผาเร้นรอบอ่านบทเป็นไงคะท่านประธาน”
“งานอ่านบท?”
“ใช่ค่ะ งานเตรียมความพร้อมก่อนถ่ายทำภาพยนตร์ค่ะ ผู้กำกับนักแสดง ทีมงานทุกคนจะมารวมตัวกันเพื่อซ้อมบทและปรับบทกันค่ะ”
“อ้อ ฉันเคยได้ยินอยู่”
“คังวูจินก็ต้องไปร่วมงานอ่านบทบุปผาเร้น แน่นอนค่ะท่านประธานจะถือโอกาสนี้ไปเจอเขาก็ได้นะคะ”
ประธานฮิเดกิ ลูบคางอย่างพิจารณา “ก็เข้าท่าดีเหมือนกัน แล้วงานจัดวันไหน ที่ไหนล่ะ”
“การคัดเลือกนักแสดงเสร็จสิ้นแล้ว เราจะเริ่มกันในเร็ว ๆ นี้ ฉันจะเช็กตารางงานให้นะคะ และสถานที่ก็มักจะเป็นที่บริษัทภาพยนตร์นั่นแหละ”
ประธานฮิเดกิ ลูบคางอย่างช้า ๆ โดยไม่เอ่ยอะไรออกมาในทันที ดูเหมือนว่าเขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ซึ่งใช้เวลาไปราว ๆ หลายสิบวินาที
“หมายถึงสถานที่ อ่านบทใช่ไหม?”
เขาหันไปออกคำสั่งกับริริด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบห้าว
“ใช้โรงแรมของฉันเป็นสถานที่ก็แล้ว เช่าห้องโถงสักห้องก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่หรือไง?”
ณ เวลานี้กลับมาที่เกาหลี
ภายในรถตู้ที่กำลังเคลื่อนไปข้างหน้า คังวูจินอยู่ในชุดที่แต่งหน้าทำผมอย่างเต็มที่คาดว่าน่าจะเพิ่งแวะไปที่ร้านเสริมสวยมา เขาจ้องมองโทรศัพท์มือถือของตัวเอง
หรือถ้าจะให้พูดให้ถูกก็คือ
‘อ๊าก! ฉากจูบ! บ้าไปแล้ว! พอเห็นแบบที่เสร็จแล้วมันเขินเป็นบ้าเลยแฮะ’
เขากำลังดู ‘เพื่อนชาย’ ที่เพิ่งเปิดตัวไปเมื่อเช้า และรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูกเป็นเพราะเห็นตัวเองในโทรศัพท์มือถือ หรือเป็นเพราะผลงานของเขาได้ไปอยู่บน Netflix อันโด่งดัง หรืออะไรก็แล้ว แต่เขารู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก
ทันใดนั้นเอง
“พี่ชาย”
ฮันเยจอง สาวผมบ็อบเทปลายผมสีฟ้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นกับวูจิน
“‘เพื่อนชาย’ สนุกมากเลยค่ะ”
แม้จะเป็นคำพูดที่ดูเย็นชา แต่แฝงไปด้วยความจริงใจ และดูเหมือนสไตลิสต์คนอื่น ๆ จะเห็นด้วย
“ใช่ ๆ ไม่ใช่เพราะเป็นผลงานของพี่วูจินหรอกนะคะ แต่มันสนุกจริง ๆ ค่ะ”
“ยังไงซะ ฉากจูบดูดปากกันครั้งแรกนี่ต้องมีส่วนแน่ ๆ”
“พี่ชายกับคุณฮวาลินก็เคมีเข้ากันดี เหมาะสมกันมาก ๆ เลยค่ะ! แบบนี้ต้องมีข่าวลือเรื่องเดตกันบ้างแล้วล่ะ”
พวกเธอทุกคนต่างก็ดู ‘เพื่อนชาย’ เหมือนกับวูจิน วูจินมองพวกเธอเหล่านั้นอย่างเงียบ ๆ แล้วก็พยักหน้าอยู่ในใจ
‘อย่างน้อยสาว ๆ ก็ว่าโอเคสินะ?’
ฮันเยจองเรียกชเวซองกุนที่มัดผมหางม้าอยู่บนเบาะข้างคนขับ
“ท่านประธานดูแล้วเป็นไงบ้างคะ ถูกใจไหม?”
ชเวซองกุนหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นช่างดูล่อแหลมนัก สิ่งที่น่าขันก็คือ คำพูดที่เขาเอ่ยออกมานั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับ ‘เพื่อนชาย’ เลยสักนิด
“‘เพื่อนชาย’ ก็ ‘เพื่อนชาย’ เหอะ วูจิน นายมีข่าวดีอีกอย่างนะ รู้ไหม?”
เอ๋? อะไรนะ? รอยยิ้ม นั่นมันชวนขนลุกยังไงชอบกล แต่ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม ชเวซองกุนก็ใช้นิ้วชี้ไปที่โทรศัพท์มือถือในมือของวูจิน
“ดูด้วยตาตัวเองเลย เพิ่งส่งไปให้เมื่อกี๊ ลองเปิด ‘ตัวตนอีกด้านของคังวูจิน’ ดูสิ”
เขาหมายถึงช่อง Youtube ‘ตัวตนอีกด้านของคังวูจิน’ วูจินจึงปิด Netflix แล้วเปิด Youtube ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่นานนัก ภาพหน้าหลักของช่อง ‘ตัวตนอีกด้านของคังวูจิน’ ก็ปรากฏขึ้น ทันใดนั้น วูจินก็อุทานในใจ
[ชื่อช่อง: ตัวตนอีกด้านของคังวูจิน] [ผู้ติดตาม 5.02 ล้านคน] [วิดีโอ 13 รายการ]
ยอดผู้ติดตามทะลุ 5 ล้านคนไปแล้ว ขนาดของช่อง Youtube ก็กำลังกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว มันเป็นตัวเลขที่ทำให้ทีมงานของคังวูจินทุกคนปรบมืออย่างพร้อมเพรียง วูจินเองก็ยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้ แต่ในใจก็ส่งเสียงโห่ร้องอย่างบ้าคลั่ง
‘โห! นี่เราเป็นYoutuber 5 ล้านซับแล้วเหรอเนี่ย! สุดยอด! สุดยอดไปเลย!’
แล้วจู่ ๆ คังวูจินก็นึกอะไรขึ้นได้
‘อ๊ะ ใช่แล้ว’
ทันใดนั้นเขาก็เรียกชเวซองกุนที่มัดผมหางม้า ซึ่งนั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ
“คือท่านประธานครับ เรื่องช่องน่ะครับ คือว่าเรื่องคอนเทนต์ช่องYoutubeน่ะ”
“หือ? อ้ะ เอ่อ”
“ผมเพิ่มอีกอย่างได้ไหมครับ?”
“ได้สิ? อะไร? นายนึกไอเดียเกี่ยวกับโวคอลได้แล้วเหรอ?”
คำตอบของคังวูจินช่างไม่ตรงคำถามเอาเสียเลย
“ไม่ใช่นะครับ เกี่ยวกับการทำอาหารครับ”
ความเงียบเกิดขึ้นอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่ชเวซองกุนจะกระพริบตาปริบ ๆ แล้วถามกลับไปว่า
“······อ อาหารเหรอ?”
จบ