บทที่ 145 เลือนหาย (4)
บทที่ 145 เลือนหาย (4)
[แปลโดยฝีมือ...ยัก.ษา.แปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ\]
[Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย]
[หลังแปลจบ คิดว่าจะมีการเกลาคำเบื้องต้น แก้คำผิด ปรับสำนวนให้สละสลวย เทียบคำต่อคำ ขอบคุณที่ให้การสนับสนุนกันเสมอมานะครับ]
บทที่ 145 เลือนหาย (4)
คังวูจินในรายการ ‘คุยหลังฝน!’ กำลังปรากฏอยู่บนโทรศัพท์มือถือของผู้กำกับมือฉมัง ชายหนุ่มในวิดีโอกำลังยืนอยู่หน้าที่นั่งของผู้ชม พูดคุยเป็นภาษามือกับเด็กน้อยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ผู้ชายวัยสี่สิบปลาย ๆที่กำลังคุยกับผู้กำกับมือฉมังอยู่ถึงกับหน้าเสียเมื่อเห็นภาพนั้น
“เอ่อ… คังวูจิน คุณหมายถึงคังวูจินงั้นเหรอครับ?”
ผู้กำกับมือฉมังเก็บโทรศัพท์มือถือลงเมื่อถูกถาม ใบหน้าเหี่ยวย่นนั้นเต็มไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ใช่ คังวูจิน นักแสดงหน้าใหม่ที่ฉายแววโดดเด่นภายในเวลาไม่ถึงปีหลังจากเดบิวต์”
“...”
“ทำไมล่ะ ผมดูผิดไปหรือไง?”
“อ่ะ… เปล่าครับ คังวูจินถูกต้องแล้วครับ”
ในขณะที่ผู้ชายคนนั้นเหงื่อแตกพลั่ก ผู้กำกับมือฉมังกลับดูผ่อนคลาย หรือจะเรียกว่าเย็นชาจนน่ากลัวดีล่ะ เสียงของเขา แม้จะแหบพร่าตามอายุขัย แต่ก็หนักแน่นมั่นคง
“ตอนนี้อยู่ที่ไหน คังวูจินน่ะ คนดังขนาดนี้ นายน่าจะรู้จักดีไม่ใช่หรือไง?”
“…น่าจะอยู่ที่เวียดนามครับ เห็นว่าไปถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง ‘เกาะแห่งผู้สูญหาย’ ที่ต่างประเทศ”
“ผลงานของผู้กำกับควอนสินะ”
ผู้กำกับมือฉมังพยักหน้าช้า ๆ ในขณะที่ผู้ชายวัยกลางคนได้แต่ก้มหน้านิ่งเงียบ ความเงียบปกคลุมไปชั่วขณะ ก่อนจะเป็นผู้กำกับมือฉมังที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบงันนั้น
“ว่าแต่นายคิดว่าฉันไม่รู้จักคังวูจินงั้นรึ ช่วงนี้เขาเป็นกระแสดังเรื่องภาษามือญี่ปุ่นไม่ใช่หรือไง?”
“ผะ… ผู้กำกับเรื่องนั่นมัน…”
“หรือนายไม่รู้เรื่องนั้น ไม่น่าใช่หรอกนะ เขาน่ะเป็นนักแสดงหน้าใหม่ที่โด่งดังที่สุดในชุงมูโรแล้ว”
การตามหานักแสดงที่เกี่ยวข้องกับภาษามือ ทั้งที่มีนักแสดงคนนี้อยู่ตรงหน้าแท้ ๆ ทำไมถึงไม่มีความเร่งรีบเลยสักนิด นั่นคือสิ่งที่เขากำลังถูกถาม หรือจะเรียกว่าถูกซักไซ้เลยก็ว่าได้ ในที่สุดชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ น้ำเสียงของเขาอ่อนล้าลงอย่างเห็นได้ชัด
“เอาตรง ๆ นะครับ ··· เอ่อ ใช่ครับ ผมรู้จักเขาอยู่แล้ว แต่ว่า··· ผมแค่ลองลิสต์รายชื่อไว้เฉย ๆ ยังไม่ได้คิดจะติดต่อไปจริง ๆ จัง ๆ ครับ คุณก็รู้ คังวูจิน เพิ่งจะเดบิวต์ได้ไม่ถึงปี เขาอาจจะมีผลงานการันตีความสามารถก็จริง แต่อย่างน้อยเรื่องประสบการณ์เขาก็ยังอ่อนอยู่มาก”
“อย่างนั้นเหรอ?”
“ขอโทษครับ ผมแค่เป็นห่วงเท่านั้นเอง นี่มันหนังเรื่องที่100ของผู้กำกับเลยนะครับ ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อคิดถึงความยิ่งใหญ่ของหนังเรื่องนี้ คังวูจิน ซึ่งเป็นนักแสดงหน้าใหม่ คงจะต้องแบกรับความกดดันเอาไว้มากมาย”
“หมายความว่านายอยากได้นักแสดงที่มากประสบการณ์งั้นสิ?”
“ครับ ผู้กำกับ”
ชายหนุ่มไม่ได้มีเจตนาร้าย ผู้กำกับรุ่นเดอะจึงไม่ได้โกรธอะไรมากมายนัก แต่อาจจะมีแววตาแข็งกร้าวขึ้นมาเล็กน้อย
“ประสบการณ์··· ใช่ มันก็สำคัญอยู่หรอก แต่แบบนั้นมันไม่เหมือนกับการมองคนแค่เปลือกนอกเกินไปหน่อยเหรอ มองให้เห็นถึงความเป็นไปได้สิ อย่าเพิ่งไปตัดสินกันที่ภายนอก”
“··· ครับ?”
“ถ้าหากคังวูจินเป็นนักแสดงโนเนมจริง ๆคิดว่าผู้กำกับควอนหรือผู้กำกับเคียวทาโร่ที่ญี่ปุ่นจะยอมปล่อยเขามาง่าย ๆ เหรอ?”
“······”
“พวกเขายอมเสี่ยง แล้วยังให้บทนำกับนักแสดงหน้าใหม่อย่างคังวูจิน แสดงว่าเขามีดีพอที่จะกลบข้อด้อยเรื่องประสบการณ์อันน้อยนิดนั่นได้ ไม่งั้นเหรอ?”
น้ำเสียงที่หนักแน่นราวกับมีลูกตุ้มขนาดใหญ่ผูกไว้ ทำให้ชายหนุ่มไม่กล้าพูดอะไรออกมา เพราะสิ่งที่ผู้กำกับพูดมันถูกต้องทั้งหมด อีกอย่างการโต้เถียงกับผู้กำกับรุ่นเดอะตรง ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องที่สมควรทำ เหตุผลน่ะหรือ ง่ายมาก
เพราะผู้กำกับรุ่นเดอะ หรือจะเรียกว่าผู้กำกับอันกาบกคนนี้ คือบุคคลระดับตำนานยังไงล่ะ!
『[คุยข่าวภาพยนตร์] ตำนานแห่งวงการภาพยนตร์เกาหลีที่ยังมีชีวิตอยู่ ‘ผู้กำกับอันกาบก’ เตรียมตัวเดินเครื่องสร้างผลงานชิ้นที่100 แล้วหรือ? 』
จะพูดว่าเป็นตำนานแห่งวงการภาพยนตร์เกาหลีที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ไม่ผิดนัก ที่จริงมันก็เป็นแบบนั้น และแน่นอนว่าแม้แต่ผู้กำกับควอนกีแท็กเองก็ยังถือว่าเป็นรุ่นน้องไปเลย ผู้กำกับอันกาบกนั้น แทนที่จะพูดว่าเป็นบุคคลระดับตำนาน ก็เหมือนกับเป็นสัญลักษณ์ของวงการภาพยนตร์มากกว่า การจัดอันดับให้กับตัวเขานั้นแทบจะไม่มีความหมายอะไร เพราะตัวตนของเขาเป็นเสมือนประวัติศาสตร์ของวงการภาพยนตร์เกาหลี ดังนั้นผลงานของเขาก็เลยอยู่ในระดับสุดยอด
ผลงานชิ้นที่99 และนี่ก็กำลังจะเป็นชิ้นที่100 เขาเป็นที่ยอมรับในระดับโลก
ในงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติที่รวมเอาบุคคลสำคัญในแวดวงภาพยนตร์จากต่างประเทศมารวมกัน เขาก็เป็นผู้กำกับชาวเกาหลีคนแรกที่คว้ารางวัลมาครองได้สำเร็จ ตั้งแต่เมื่อหลายสิบปีก่อน แน่นอนว่าหลังจากนั้นเขาก็ได้รับรางวัลมากมายจากงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติชื่อดัง และในครั้งนี้ ผลงานภาพยนตร์เรื่องที่100 ที่ผู้กำกับอันกาบกกำลังเตรียมตัวอยู่นั้น ถือเป็นผลงานที่สำคัญทั้งกับตัวเขาเองและกับประวัติศาสตร์วงการภาพยนตร์เกาหลี
เรื่องแบบนี้มันก็สมควรแล้วที่ผู้ชายวัย 40 ต้น ๆ จะต้องกังวล
“···ขอโทษครับ ผู้กำกับผมคิดว่าผมคิดน้อยไปหน่อย ผมเอาแต่สนใจแต่คุณภาพของผลงานมากเกินไป”
“ทำตัวตามสบาย อย่าไปคิดมาก ถ้าไปให้ความหมายกับมันมากเกินไป สิ่งที่ควรจะเป็นไปได้ดีก็อาจจะลื่นล้มไม่เป็นท่าได้ ทั้งเรื่องที่99 หรือเรื่องที่100 ก็ต้องทำด้วยใจเดียวกัน”
“ครับ ผู้กำกับ”
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร แต่ที่แน่ ๆ คือผู้กำกับระดับตำนานของวงการภาพยนตร์ให้ความสนใจในตัวของคังวูจินอย่างแน่นอน ว่าแต่เป็นเพราะอะไร เงื่อนไขคืออะไรกันแน่?
“เอาผลงานทั้งหมดที่พอจะหาดูได้ของคังวูจินตอนนี้มาให้ผม” ผู้กำกับอันกาบกสั่งงานพลางลุกขึ้นจากโซฟา
“ครับ ๆ เอ่อจะให้ผมติดต่อไปทางฝั่งคังวูจินเลยมั้ยครับ?”
“······ อืม ต้องทำสินะ แต่ก่อนหน้านั้น”
ผู้กำกับอันกาบกครุ่นคิดกับคำถามพลางลูบคางอย่างใช้ความคิด
“ฉันมีเรื่องต้องถามควอนก่อน”
เช้าวันต่อมา 18 ตุลาคม ที่ห้องทำงานของนักเขียนพัคอึนมี
เวลาอาหารกลางวัน ห้องทำงานของนักเขียนพัคอึนมี ผู้ซึ่งพึ่งก้าวขึ้นมาเป็นนักเขียนชื่อดังนั้นเงียบสงัด นิติจิตวิทยา ยังคงถูกนำไปฉายที่อื่น รวมถึงประสบความสำเร็จที่ญี่ปุ่น แต่ตัวนักเขียนพัคอึนมีเองก็ไม่ได้มีอะไรต้องทำเป็นพิเศษ ด้วยเหตุนี้ เหล่าผู้ช่วยนักเขียนจึงได้หยุดพัก และตัวนักเขียนพัคอึนมีเองก็กำลังอยู่ในช่วงพักผ่อนเช่นกัน
เพียงแต่ ในตอนนี้นักเขียนพัคอึนมีไม่ได้อยู่คนเดียว
เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของเธอนั้น นักเขียนชเวนานา หญิงสาวร่างบางที่ดูประหม่าเล็กน้อยกำลังนั่งอยู่ เธอเพิ่งแยกตัวออกมาจากทีมของนักเขียนพัคอึนมี
อย่างไรก็ตาม
- ฟึบ
นักเขียนพัคอึนมีที่มัดผมลอนยาวของเธอเป็นหางม้ากำลังก้มดูกองกระดาษที่อยู่ตรงหน้า ขณะที่นักเขียนชเวนานานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มันค่อนข้างหนา เธอเปิด อ่านทีละแผ่น ๆ อย่างเชื่องช้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นในทันที
“······นานา นี่เธอเริ่มเขียนตั้งแต่เมื่อไหร่”
เธอถามนักเขียนชเวนานา ฝ่ายนักเขียนชเวนานาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะตอบตะกุกตะกัก
“‘เพื่อนชาย’ จบปุ๊บก็ลงมือเลยค่ะ”
“ทันทีเลย?”
“ค่ะ”
“ช่วงนั้นเธอน่าจะยุ่งไม่ใช่เหรอ?”
“พะ พอดีมันเป็นต้นฉบับที่เคยเขียนพลาง ๆ น่ะค่ะ พอดีหยิบมาทบทวนเลยลองเขียนดูอีก···ค่ะ”
นักเขียนชเวนานาก้มหน้าลงขณะตอบ
“ข ขอโทษค่ะ มันแปลกมากเลยใช่ไหมคะ?”
ที่จริงแล้วกระดาษที่นักเขียนพัคอึนมีกำลังดูอยู่นั้นคือบทที่นักเขียนชเวนานาเขียนขึ้น คำพูดที่เธอได้ยินคือ บทนี้ถูกเขียนขึ้นทันทีที่'เพื่อนชาย' ได้รับการยืนยันให้สร้าง และดูเหมือนว่าต้นฉบับจะมาจากงานเขียนเก่าชิ้นหนึ่งของเธอ หลังจากนั้น นักเขียนพัคอึนมีผู้มีสีหน้าจริงจังก็ก้มลงมองบทอีกครั้งและพูดขึ้น
“······นี่ก็เรื่องสั้นอีกรึเปล่า”
“ไม่ใช่ค่ะ อันนั้น ฉันคิดว่าจะเขียนเป็นเรื่องยาวค่ะ”
“กี่ตอน”
“12 หรือ 16 ตอนค่ะ”
“เหรอ?”
“ใช่ค่ะ! อ๊ะ แต่มันดูหยาบ ๆ ไปหน่อยใช่มั้ยคะ อือจะลองขัดเกลา เอ่อ ไม่สิจะลองเขียนเรื่องใหม่ดูค่ะ”
นักเขียนชเวนานาที่ความมั่นใจลดลง ในตอนนั้น นักเขียนพัคอึนมีที่ปิดบทลงก็เงยหน้าขึ้นยิ้ม ทำให้ผมยาวดัดเป็นลอนของเธอลู่ไปมา
“พูดอะไรน่ะ สนุกออก”
“···หา”
“สนุกสิ ไม่ใช่เพราะนานาเองหรอกเหรอ ทำไมเด็กแบบเธอถึงเขียนบทที่ให้ความสะใจแบบนี้ได้กันนะ”
“อ๊ะ อ๊ะ! สนุกจริง ๆ เหรอคะ!”
“อืม ดีเลยล่ะ อย่างแรกคือชอบคาแรกเตอร์พระเอก ดูแข็งแกร่ง ฉากแอ็กชั่นก็มันส์ดี การที่หยิบยกประเด็นปัญหาที่สังคมเผชิญอยู่มาตีแผ่ แถมยังตอบสนองความสะใจได้อย่างตรงจุด นี่คือสิ่งที่สะดุดตาที่สุด แต่เรื่องนี้ถ้าทำดี ๆ มันสามารถไปต่อเป็นซีซั่นได้เลยนะ”
“ซี ซีซั่นเหรอคะ!”
“ใช่”
นักเขียนพัคอึนมีตอบพร้อมกับใช้นิ้วชี้ไปที่โน้ตบุ๊กที่อยู่ใกล้ ๆ
“ตอนนี้ข่าวสารมันล้นโลก ขนาดตอนนี้ถ้าลองไปหาในหน้าสังคม ก็ต้องเจอเรื่องราวอีกเพียบแน่ ๆ เธอเก็บข้อมูลไปได้มากแค่ไหนแล้ว”
“อ๊ะ ยังแค่ประมาณ 4 ตอนเองค่ะ”
“ไม่เป็นไร แค่นั้นก็เพียงพอที่จะวางแผนและเขียนพล็อตเรื่องได้แล้วล่ะ”
“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ?!”
นักเขียนชเวนานาทำหน้าตาตื่นตะลึง นักเขียนพัคอึนมีเห็น ดังนั้นก็ยิ้มขำ
“เป็นอะไรไปย๊ะ? นกเขียนมือทองอย่างเธอ ได้ไปโกอินเตอร์ถึงญี่ปุ่นแล้วนะ?”
“ก็นั่นมัน! เพราะนักแสดงเขาสุดยอดต่างหากล่ะ!”
“เอาเถอะน่า แล้วบทนี้น่ะ เธอให้ใครดูรึยัง?”
“อ๋อ! ยังเลย!”
“แล้วคิดไว้รึยังว่าจะให้ช่องไหน ค่ายไหนทำ?”
“ฉันยังไม่ได้คิดอะไรเลยค่ะ······”
ว่าแล้วนักเขียนพัคอึนมีก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
“นานา บทเรื่องนี้น่ะ ต้องให้ผู้กำกับดูถึงจะเห็นภาพชัด ๆ เธอพอจะมีใครที่คิดในใจไว้หรือยัง?”
“อ่า ไม่เลยค่ะ แต่จะให้ติดต่อใครดีล่ะ...”
จากนั้นนักเขียนพัคอึนมีก็เอาโทรศัพท์แนบหู
“จะใครซะอีก ก็ PD คนนั้นไง คนที่เพิ่งตกงานไปเมื่อไม่นานมานี้น่ะ”
ทันใดนั้นภาพของชายหนุ่มไว้เคราก็ผุดขึ้นมาในหัวของนักเขียนชเวนานา
ตกเย็นวันเดียวกัน บริเวณโถงผู้โดยสารขาเข้า สนามบินอินชอน เกิดความวุ่นวายขึ้นชั่วขณะ สาเหตุมาจากมีนักแสดงหนุ่มปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน แม้ตอนนี้เขาจะไม่อยู่ที่สนามบินแล้ว แต่ฝูงชนที่เพิ่งได้ยลโฉมเขาก็ยังคงจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น
“นี่ เห็นหรือเปล่า? หุ่นคังวูจินน่ะ โอ้แม่เจ้า! ฉันตกใจมาก”
“ใช่ ๆ แล้วก็โคตรหล่อเลย! แววตาแบบ จ้องแล้วจะโดนดูดเข้าไปรึเปล่า?”
“เออจริง นักแสดงนี่เขามีออร่ากันจริง ๆ เลยว่ะ รูปที่ถ่ายไปต้องรีบเอาไปลง Instagram แล้ว”
“ฉันด้วย ๆ”
“คังวูจินเขาหน้านิ่ง ๆ นะ แต่แบบ แจกลายเซ็นให้ทุกคนเลยอะ เหมือนซึน ๆ เลย!”
“แบบว่าไงดีล่ะ? ไม่ใช่แบบคนพยายามทำตัวขรึมใส่ แต่แบบนั่นแหละคือตัวตนเขาเลยมั้ง เห็นคอมเมนต์นึงบอกว่าเหมือนโกลเด้นรีทรีฟเวอร์เข้าสู่ช่วงวัยรุ่น ฮาโคตร”
“ลองเสิร์ชดูแล้ว ตอนนี้คังวูจินถ่าย ‘เกาะแห่งผู้สูญหาย’ อยู่ที่เวียดนามนี่”
ในตอนนี้ คังวูจิน
- บรืน!
กำลังนั่งอยู่ในรถตู้ที่แล่นอยู่บนทางด่วน รถคันนี้มีทีมงานของเขาอยู่กันครบ คังวูจินนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าครุ่นคิด
“······”
ข้างในใจ เขากำลังเต้นรำอย่างมีความสุข
‘เกาหลี! บ้าเอ๊ย ยังไงเกาหลีสุดยอดอยู่ดี! ร้อนแบบนี้ ไม่อยากขอกลับมาเวียดนามอีกเลยจริง ๆ’
อย่างที่ใจคิด การถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง ‘เกาะแห่งผู้สูญหาย’ ที่เวียดนามของคังวูจินยังไม่จบสิ้น วันนี้พวกเขามีกำหนดถ่ายทำในประเทศประมาณ 1 อาทิตย์ แล้วค่อยกลับไปที่ดานังอีกครั้ง
แน่นอนว่าคังวูจิน
‘แต่ว่าตารางงานมีอะไรบ้างนะ เยอะแยะไปหมดเลยนี่’
เขาไม่รู้แน่ชัดว่ามีตารางงานอะไรบ้างในช่วงเวลาสั้น ๆ 1 อาทิตย์นี้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ ๆ
‘พรุ่งนี้แล้วสินะ?’
ชเวซองกุน ผู้จัดการส่วนตัวผมยาวที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับหันมาพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง
“วูจิน โพสต์โปรโมทในโซเชียลกับ ‘ตัวตนอีกด้านของคังวูจิน’ หน่อยสิ พรุ่งนี้ ‘เพื่อนชาย’ ออนแอร์แล้วนะ”
เช้าวันที่19
เวลาประมาณ 9:30 น. ตั้งแต่เช้า วงการบันเทิงก็เต็มไปด้วยข่าวคราวของผลงานเรื่องหนึ่ง หรือจะพูดว่าเป็นแบบนี้มาหลายวัน แล้วก็ได้
『 ‘เพื่อนชาย’ ผลงานของ ‘คังวูจิน’ และ ‘ฮวาลิน’ เตรียมเปิดตัวตอนแรกพร้อมกันที่เกาหลี-ญี่ปุ่น วันนี้เวลา 10:00 น.! 』
『[ตามล่าหาความจริง] ‘เพื่อนชาย’ เตรียมเปิดตัวตอนแรกที่เกาหลีวันนี้ เวลา 10:00 น. ชาวเน็ตแห่คอมเมนต์ “รอเปย์รัว ๆ” 』
‘เพื่อนชาย’ นี่แหละ
『[คุยข่าวดารา] ผลงานแนวโรแมนติกคอมเมดี้เรื่องแรกของ ‘คังวูจิน’ กับบทบาทพระเอก··· ‘เพื่อนชาย’ จะลบภาพลักษณ์รองหัวหน้าพัคได้หรือไม่? 』
เป็นเรื่องธรรมดา เพราะอีก 30 นาทีซีรีส์ก็จะออนแอร์อย่างเป็นทางการแล้ว ข่าวประชาสัมพันธ์ก็ต้องเยอะเป็นธรรมดา ข่าวที่พยายามเรียกแขกแบบมั่วซั่วก็ต้องมีอยู่แล้ว
『30 นาทีสู่ซีรีส์ ‘เพื่อนชาย’ ผลตอบรับจะเป็นอย่างไร? หลายฝ่ายมองว่า “ดูโอเวอร์เกินจริง” 』
จากตอนแรกที่เป็นเพียงซีรีส์สั้น ๆ กลับกลายเป็นโปรเจกต์ใหญ่โตถึงขั้นไปเปิดตัวที่ญี่ปุ่น
『[ประเด็นร้อน] ‘มาสเตอร์พีซ’ หรือ ‘แป้กสนั่น’ ความคิดเห็นแตกเป็นสองฝั่งกับ ‘เพื่อนชาย’ 』
เหล่าผู้ชมที่รอคอยต่างตื่นเต้นจนถึงขีดสุด
-โอ้ยยยยย ในที่สุดก็ออนแอร์แล้วววววว ดีนะเนี่ย ช่วงนี้ไม่มีอะไรดูพอดี
-รองหัวหน้าพัคโคตรเท่!!
-ไม่ค่อยชอบคังวูจินเท่าไหร่ แต่ดูเพราะฮวาลิน
-ถึงจะเป็นซีรีส์โรแมนติกคอมเมดี้สั้น ๆ แต่น่าชื่นชมที่กล้าทำอะไรแบบนี้ออกมา เพราะงั้นฉันดูแน่ ๆ 5555555
-นี่เป็นซีรีส์โรแมนติกคอมเมดี้เรื่องแรกของคังวูจินเหรอ? อยากรู้จังว่าจะเล่นออกมาเป็นยังไง 55555
-ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าต้องกากแน่ ๆ 55555 เดาว่าคงทำเป็นเหมือนจูบกัน แล้วก็จบ 5555
-รอไม่ไหวแล้ววววววว ต้องดูตอนสี่ทุ่มตรงเวลาออนแอร์เลย!!!
-ลองดูก็ได้ ... ถึงจะดูเป็นซีรีส์โรแมนติกคอมเมดี้แบบงง ๆ หน่อย แต่ยังไงก็ Netflix อ่ะนะ ลองดูก็ไม่เสียหาย
-ไม่ว่าจะดังหรือแป้ก แค่ซีรีส์สั้น ๆ แบบนี้ได้ไปไกลถึงญี่ปุ่นก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้วล่ะ 55555 ขอแค่บทสนุกก็พอ...
-อวยกันเวอร์วังขนาดนี้ ถ้าออกมาไม่ปังอย่างที่พูดมีเละแน่ ๆ 5555555
•
•
•
ความคิดเห็นมากมายหลั่งไหลเข้ามา เวลาผ่านไป 20 นาที เหลืออีกเพียง 10 นาทีก่อนที่ ‘เพื่อนชาย’ จะออนแอร์อย่างเป็นทางการ บรรดาคนรู้จักของคังวูจินต่างก็เปิด Netflix รอฮงฮเยยอนเองก็เช่นกัน เธอกำลังเก็บกระเป๋าเตรียมตัวไปเวียดนามเพื่อถ่ายทำรายการ ‘เกาะแห่งผู้สูญหาย’ ในฐานะแขกรับเชิญ
“10 โมงเปิดใช่มั้ยนะ? ถ้าทันก็ดูวันนี้ให้จบเลย ถ้าไม่ทันก็ต้องโหลดเก็บไว้ซะแล้ว พวกเขาจะออกมาเป็นยังไงกันน้า?”
ในห้องประชุมขนาดใหญ่ของNetflix เกาหลี เหล่าผู้คนที่เกี่ยวข้องกับ ‘เพื่อนชาย’ ได้มารวมตัวกัน ไม่ว่าจะเป็นชินดงชุน ผู้กำกับหลัก และคิมโซฮยาง ผู้จัดการทั่วไป รวมถึงฮวาลินที่อยู่ในรถตู้ระหว่างเดินทางก็เช่นกัน
“10 นาที! อีก 10 นาที! ฮ่า ทำไมฉันถึงตื่นเต้นอย่างนี้เนี่ย? ไม่ใช่ครั้งแรกที่ปล่อยผลงานสักหน่อย?!”
แน่นอนว่าไม่ใช่แค่พวกเขาเท่านั้น แต่ยังมีผู้คนอีกนับไม่ถ้วนที่กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ Netflix โดยเฉพาะอย่างยิ่งแฟนคลับตัวยงของวูจินอย่าง คังฮยอนอา พี่สาวของเขา กับเพื่อน ๆ ที่เป็นทีมงาน
“1 นาที! อีก 1 นาที!”
“ฮยอนอา! ดึงแท็บเล็ตมาใกล้ ๆ หน่อยสิ!มองไม่เห็น!”
“โอเค ๆ!”
“ฮ่า!ในที่สุด!ในที่สุดก็ได้ ดูแล้ว!”
เหล่าสมาชิกคนสำคัญของ ‘หัวใจคัง’ ได้มารวมตัวกันที่ห้องพักในหอพัก ทุกคนต่างจ้องมองแท็บเล็ตของตนเอง และในตอนนั้นเอง
“ขึ้นเมนแล้ว!”
หน้าหลักของNetflix เกาหลี บนแท็บเล็ตได้เปลี่ยนเป็น ‘เพื่อนชาย’ ฉากหลังเป็นสีสันละมุนละไมมีกลีบดอกซากุระโปรยปราย คังวูจินยืนอยู่ตรงกลาง ขมวดคิ้วเล็กน้อย ด้านหน้าเขามีฮวาลินยืนยิ้มแฉ่งกางแขนออก โปสเตอร์นั้นมีข้อความประกอบว่า
- ‘เพื่อนชาย’
- ‘สิ่งที่ควรจะเป็นทั้งเมื่อวานนี้ และตลอดไป’
ชื่อเรื่องและคำโปรยสั้น ๆ เพียงหนึ่งบรรทัด ปรากฏอยู่บนโปสเตอร์ที่หน้าหลักของNetflix ทำให้คังฮยอนอาและเพื่อน ๆ ส่งเสียงฮือฮา
“โอ้โห! สวยมาก!”
“สีสันคือบ้าไปแล้ว!! พี่วูจินก็หล่อสุด ๆ”
“เปิดเร็ว ๆ เข้า! 10 โมง 1 นาทีแล้วนะ!”
คังฮยอนอาใช้นิ้วแตะที่หน้าจอ 'เพื่อนชาย' ปรากฏขึ้นมาให้เลือกชม เธอเลื่อนดูคร่าว ๆมีทั้งหมด 4 ตอน
"อ๋ายยย! มาครบเลย!!"
ไม่เหมือนซีรีส์ทั่วไปที่ฉายสัปดาห์ละตอน ทาง Netflix ปล่อย 'เพื่อนชาย' ออกมาให้ดูรวดเดียวจบซีซันเลย คังฮยอนอากดเข้าไปที่ตอนแรก หน้าจอแท็บเล็ตดับวูบไปชั่วครู่ ก่อนจะปรากฏภาพเปิดของ'เพื่อนชาย'
-♬♪
เสียงเพลงประกอบละครบรรเลงขึ้นอย่างสดใส สิ่งที่แปลกคือไม่มีการขึ้นชื่อเรื่องหรือแนะนำนักแสดง บทสนทนาเริ่มต้นขึ้นทันที ฉากแรกเป็นภาพทิวทัศน์ของต้นซากุระที่เรียงรายเป็นแนวยาว คังฮยอนอาและเพื่อน ๆที่กำลังกินขนมอยู่ถึงกับร้องออกมาอย่างตกตะลึง
"ว้าว สีของละครเรื่องนี้คือดีมาก"
"แต่เขาถ่ายซากุระกันตอนไหนเนี่ย ถ่ายตอนหน้าร้อนหรือเปล่า"
"CG แหละ ดูไม่ออกเลย"
"ทุ่มทุนสร้างน่าดูเลย อ๊ะ! พี่วูจินออกมาแล้ว!"
"ฮวาลิน แต่งตัวได้เข้ากับตัวละครมากเลย ซื้อเสื้อผ้าจากร้านไหนกันนะ"
เวลาผ่านไปราว 5 นาที ขณะที่คังฮยอนอาและเพื่อน ๆ กำลังอินไปกับ'เพื่อนชาย' จู่ ๆ ทุกคนก็อุทานออกมาด้วยความตกใจภาพบนแท็บเล็ตฉายให้เห็นฮวาลินพุ่งเข้าหาคังวูจิน
ตามด้วยฉากจูบที่ดูเร่าร้อน ไม่ใช่แค่แตะ ๆ อีกต่อไป
แค่เริ่มเรื่องมาก็เล่นฉากแบบนี้เลยเหรอ?! พวกเธอตื่นเต้นกันจนทำอะไรไม่ถูก
"โอ๊ย บ้าไปแล้ว! จูบกันเลยเหรอเนี่ย??!!"
"บ้าไปแล้ว!! ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้!!"
"จริง! พอฉากนี้ออกไป คนดูต้องช็อกแน่ ๆ!"
"กรี๊ดดด- อะไร ๆ ๆ ตื่นเต้น!!"
ฉากจูบสุดเร่าร้อนที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน
"ดุเดือดมาก!!!"
"ฮืออออ ดีจัง! ชอบ ๆ! ไม่เหมือนเรื่องอื่นเลย! นี่แหละ Netflix จูบกันตั้งแต่ต้นเรื่องเลย"
“ยัยบ้า ดูอีกที ดูดิ! ย้อนกลับไปเลย! ฉันจะดูร้อยรอบ!!”
‘เพื่อนชาย’ ทำให้ทุกคนแทบจะสติแตกไปแล้ว
จบ