บทที่ 130 ออกเดินทาง (4)
บทที่ 130 ออกเดินทาง (4)
[\แปลโดยแฟนเพจ ยักษาแปร\มาติดตามในแฟนเพจ\เพื่อติดตามข่าวสารได้นะ\]
[\Thai-novel \ลงไวกว่าที่อื่น\ทุกที่ 5 ตอน\แต่จะราคาแพงที่สุด\]
[\หลังแปลจบจะมีการแก้ไขคำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง จะแก้ไขแบบเทียบคำต่อคำให้ตรงตามหลักไวยากรณ์ อ่านแบบเทียบภาษาต้นฉบับคำต่อคำ ซึ่งถ้าอ่านแบบเถื่อนหรือแชร์กันเป็นคณะ\100คน\ก็อ่านไปครับ เพราะผมจะแก้แบบแปลใหม่อีกรอบแค่ในThai-novel กับเว็บอื่น ๆ และแหล่งที่ผมแปลครับ ซึ่งถ้ารู้ว่าหลุดจากที่ไหนก็จะไม่แก้ไขตรงเว็บนั้นครับ ส่วนคนที่อ่านที่อื่นก็จะได้อ่านแบบเวอร์ชั่นแรกไปนะครับ\]
บทที่ 130 ออกเดินทาง (4)
คังวูจินถึงกับงุนงง เขาเผลอลืมคอนเซปต์ที่พยายามรักษาไว้ จนตาเบิกกว้างอย่างโง่งม นี่ฉันกำลังเห็นอะไรอยู่เนี่ย
‘······บ้าไปแล้ว! นี่มันอะไรกัน!’
เขาเคยสัมผัสประสบการณ์ถูกแสงแฟลชสาดใส่จนแสบตา
ล่าสุดก็ตอนงานแถลงข่าวเปิดตัวภาพยนตร์เรื่อง ‘เพื่อนชาย’ ที่คังวูจินแสดงนำ ไม่สิ ไม่ใช่ ที่นี่มันวุ่นวายกว่าตอนนั้นหลายเท่า
-แชะ แชะ แชะ แชะ
-แชะ แชะ แชะ แชะ แชะ แชะ
มีตากล้องมากกว่าตอนนั้นเยอะ คอกกั้นฝั่งขวาของประตูทางออกผู้โดยสารขาเข้าระหว่างประเทศที่คังวูจินเพิ่งเดินออกมา ยืดยาวไปจนถึงสุดสายตา บรรดาผู้สื่อข่าวเบียดเสียดกันอยู่ในพื้นที่นั้น ปริมาณน่าจะราว ๆ ร้อยกว่าคน ด้านหลังพวกเขาเต็มไปด้วยคนญี่ปุ่นทั่วไปที่มามุงดู ผู้สื่อข่าวต่างถือกล้อง ส่วนคนดูทั่วไปก็ถือโทรศัพท์มือถือกันทุกคน
จะใช้อะไรอีกล่ะ
ผู้คนที่ดูเหมือนจะมีมากกว่า 500 คนกำลังรัวถ่ายรูปคังวูจินกับฮวาลินที่เพิ่งปรากฏตัวอย่างบ้าคลั่ง สิ่งที่น่าสนใจคือ
“บ้าไปแล้ว! กรี๊ด! คนพวกนี้มาดูพี่ชายฉันกันหมดเลยเหรอเนี่ย?!”
มีผู้หญิงที่คุ้นเคยอยู่ท่ามกลางผู้คนที่มามุงดูเป็นร้อย ๆ คน เธอคือคังฮยอนอา น้องสาวของวูจินนั่นเอง แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เธอ แต่ยังมีเพื่อน ๆ ของคังฮยอนอาด้วย พวกเธอมาร่วมงานในฐานะตัวแทนและทีมงานของ ‘หัวใจคัง’ แฟนคลับของวูจิน
“ฮยอนอา! จับมือ ๆ!”
“พี่วูจิน ถ่ายรูปได้หรือยัง”
“ไกลไปหน่อย มองไม่ค่อยเห็นเลย!”
“ถ่ายไปก่อน! เอาไปลงแฟนคาเฟ่”
“‘หัวใจคัง’ ก็อยู่ตรงนั้น!”
ถึงจะหายากหน่อย แต่ในหมู่คนมากมายก็มีสมาชิกแฟนคลับ ‘หัวใจคัง’ ของวูจินปะปนอยู่ รวมถึงพวกเธอแล้ว ผู้คนที่มามุงดูก็ซัดโครมครืนราวกับเกลียวคลื่นที่โหมกระหน่ำ
“นั่นไง ผู้ชายคนนั้น คังวูจินนี่! โอ๊ย! น่ารักจัง”
“มองทางนี้หน่อยค่ะ!!”
“อย่างว่าแหละ ดาราเกาหลีหล่อจริง ๆ ด้วย!!”
“ตัวจริงดูดีกว่าในทีวีอีก ไม่ใช่เหรอ?!”
“เหมาะกับฮวาลินจังเลย!”
คังวูจินรู้สึกแสบตาไปหมดจากแสงแฟลชที่วูบวาบสลับไปมาส่วนหูก็แทบจะหลุดออกจากหัวด้วยเสียงกรีดร้องประสานเสียงที่ดังจนแทบจะกลายเป็นเสียงคำรามมีทั้งภาษาญี่ปุ่นปนอยู่เป็นระยะ
“ทางนี้ครับ!! ทางนี้! คุณคังวูจิน!”
“รู้สึกอย่างไรบ้างครับที่มาญี่ปุ่น!!”
“คุณคังวูจิน!มีกำหนดจะได้เจอกับคุณเคียวทาโร่ ทาโนะงูจิระหว่างที่มาญี่ปุ่นครั้งนี้ไหมครับ?!”
“คุณคังวูจิน ช่วยโพสท่ากับฮวาลินซังหน่อยครับ!!”
“คุณได้รับเลือกให้แสดงใน ‘การสังเวยอันน่าสะพรึงกลัวของคนแปลกหน้า’ ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ!!”
“คุณได้เรียนภาษาญี่ปุ่นมาบ้างไหม!! คุณคังวูจิน! แล้วรายการคุยหลังฝนจะอัดกันเมื่อไหร่ครับ!”
“‘การสังเวยอันน่าสะพรึงกลัวของคนแปลกหน้า’ ถือเป็นผลงานแสดงนำเรื่องแรกของคุณในฐานะนักแสดงหน้าใหม่หรือเปล่าครับ??!”
“การมาญี่ปุ่นครั้งนี้ถือเป็นการเริ่มต้นทำกิจกรรมที่ญี่ปุ่นอย่างจริงจังของคุณเลยหรือเปล่าครับ?!”
“- เกี่ยวกับ ‘เพื่อนชาย’ ช่วยคอมเมนต์สั้น ๆ หน่อยครับ!!”
คำถามจากสื่อต่าง ๆ ที่ดังระงมจนแทบจะแยกไม่ออกว่าใครถามอะไรมีทั้งคำถามที่แทบไม่มีใครรู้จักและคำถามที่ซ้ำ ๆ กันคังวูจินได้ยินภาษาเกาหลีแว่วมาเป็นระยะแสดงว่าในบรรดานักข่าวชาวญี่ปุ่นกว่าร้อยคนนี้ต้องมีนักข่าวชาวเกาหลีแฝงตัวอยู่ด้วยอย่างแน่นอน คิมแดยองร่างยักษ์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คังวูจินถึงกับอุทานออกมาเบา ๆ
‘บ้าไปแล้ว เพิ่งเคยเห็นอะไรแบบนี้ก็วันนี้แหละไม่คิดเลยว่าเด็กญี่ปุ่นจะบ้าคลั่งขนาดนี้ เป็นบ้ากันหมดแล้วหรือไง?’
แดยองอ้าปากค้างตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า จนกระทั่งหันไปสบตากับเพื่อนรัก วูจินเขารู้สึกได้ทันทีว่าตอนนี้เพื่อนของเขาโด่งดังเป็นพลุแตกแล้วจริง ๆ
‘ไอ้หมอนี่ดังเป็นพลุแตกจริง ๆ ด้วยแฮะ’
ใจจริงอยากจะตะโกนออกไปว่า 『โคตรเท่อ่ะ ไอ้บ้า!』 แต่คิมแดยองก็กัดฟันอดกลั้นเอาไว้ แล้วตั้งใจว่าจะไประเบิดความตื่นเต้นนี้ในแชทกลุ่มเพื่อนสนิทแทน
ส่วนวูจินน่ะเหรอ
‘จะดีใจจนเป็นลมล้มพับไปให้รู้แล้วรู้รอด!’
สติของเขาเริ่มเลือนราง นั่นเป็นเพราะความกดดันมหาศาล
มองในแง่หนึ่ง นี่ก็หมายความว่า ผลงานของผู้กำกับเคียวทาโร่กับนักเขียนอย่างอาคาริ และ 『การสังเวยอันน่าสะพรึงกลัวของคนแปลกหน้า』มันฮอตฮิตขนาดไหน ไม่ว่ายังไง นี่ก็เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของคังวูจิน และไม่เคยมีนักแสดงหน้าใหม่คนไหนได้รับความสนใจมากขนาดนี้มาก่อน
‘โห เวร’
ไม่ใช่ว่าวูจินไม่ได้คาดการณ์เอาไว้บ้าง ชเวซองกุนเคยพูดเปรย ๆ บนเครื่องบินแล้วนี่นา
‘วูจิน นายน่าจะเจอนักข่าวที่สนามบินเยอะหน่อยนะ เพราะมีข่าวเกี่ยวกับนายกับฮวาลินเรื่องไปญี่ปุ่นน่ะ มันอาจจะวุ่นวายนิดหน่อย แต่ทำตัวตามสบายก็พอ โบกมือทักทายนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ได้’
แต่นี่มัน ‘นิดหน่อย’ ตรงไหน คังวูจินหันไปมองชเวซองกุนที่ยืนอยู่ข้างหลังแล้วตะโกนในใจ
‘นิดหน่อยเหรอครับ?! นี่มันเรียกว่านิดหน่อยเหรอ?’
ภาพเหตุการณ์ที่เขาเคยเห็น แต่ในทีวีกำลังปรากฏขึ้นตรงหน้า วูจินรู้สึกได้ว่าขาตัวเองกำลังสั่น แต่การ์ดที่อยู่รอบ ๆ และฮวาลินกลับดูไม่สะทกสะท้าน คังวูจินพยายามดึงสติที่กำลังจะหลุดลอยกลับมา
‘ไม่ได้นะ ตั้งสติไว้ คังวูจิน กัดฟันแล้วเดินหน้า! คังวูจิน ไปข้างหน้า!’
วูจินควบคุมจิตใจตัวเองมากกว่าปกติ จนถึงเวลาที่เหมาะสม เหล่าการ์ดที่ล้อมรอบวูจินอยู่ก็เริ่มขยับ คังวูจิน ฮวาลิน และทีมงานทั้งหมดก็ก้าวเท้าเดินตาม เหล่าแฟนคลับที่อยู่ด้านหลังก็ยื่นมือออกมาพร้อมทั้งโยนของขวัญบางอย่างมาให้
แต่วูจินที่พยายามทำสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้ ไม่อาจเข้าไปใกล้พวกเขาได้โดยง่าย
‘อะไรกันนะ น่ากลัวชะมัด ใช่ น่ากลัว’
เป็นเพราะเขารู้สึกกลัว ซึ่งผลที่ออกมาก็ถือว่าใกล้เคียงกับการกระทำที่ถูกต้องที่สุดแล้ว เพราะหากเขาเข้าไปใกล้ตอนที่ทุกคนตื่นเต้นมากเกินไปแบบนี้ อาจเกิดอุบัติเหตุขึ้นได้ ดังนั้น
- กึก
คังวูจินแอบมองฮวาลินแล้วเลียนแบบเธอ โบกมือให้กับกล้องและแฟน ๆ ชาวญี่ปุ่นอย่างพอเหมาะพอเจาะ ในขณะที่ทีมของคังวูจินพยายามเดินออกจากประตูทางเข้าอย่างรวดเร็วที่สุด ทันใดนั้นเอง
- พรวด!
มีใครบางคนวิ่งฝ่าวงล้อมของนักข่าวและรั้วกั้นออกมาอย่างรวดเร็ว เขาเป็นผู้ชายร่างสูงใหญ่ธรรมดา ๆ คนหนึ่ง เขาพุ่งตรงไปที่ฮวาลินทันที คงจะเป็นแฟนคลับของฮวาลินแน่ ๆ
“ฮวาลิน!!”
แต่เขาถูกการ์ดที่อยู่โดยรอบกันเอาไว้ คังวูจินที่ยืนอยู่ด้านซ้ายของฮวาลินจึงคว้าตัวเธอเอาไว้ด้วยสัญชาตญาณ ร่างกายเขาขยับไปเองโดยไม่รู้ตัว จากนั้นวูจินก็จ้องไปที่ชายคนนั้นพลางพึมพำในใจ
‘ไอ้บ้าเอ๊ย ตกใจหมดเลย’
คังวูจินค่อย ๆ หันไปมองฮวาลิน ฮวาลินสบตากับเขา ต่างจากวูจินที่ไร้สีหน้า ฮวาลินกลับอยู่ในสภาพตาเบิกกว้างขณะถูกจับไหล่เอาไว้ทั้งสองข้าง ในที่สุดคังวูจินก็รู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไป
“อ่า ขอโทษครับ”
วูจินปล่อยมือออกจากไหล่พลางพูดเสียงต่ำ ฮวาลินได้แต่ตอบกลับอย่างเหม่อลอย
“อะ เอ่อ... ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณค่ะ”
ตอนนั้นเอง ชเวซองกุนก็เรียกคังวูจิน ฮวาลินแอบมองใบหน้าด้านข้างของวูจินที่หันไปเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นมาทาบอกตัวเองเงียบ ๆ
‘คุณวูจินเท่มาก ๆ เลย อะไรเนี่ย’
หัวใจของเธอเต้นแรงยิ่งกว่าตอนที่เห็นคนห้าร้อยกว่าคนมารวมตัวกันที่โถงผู้โดยสารขาเข้าเสียอีก
‘ฉัน ฉันก็เกือบจะกอดเขาไปแล้ว! ไม่สิ จริง ๆ ฉันแอบกอดเขานิด ๆ ไปแล้ว ไม่ใช่เหรอ?’
กลับกัน
คังวูจินฝ่าฝูงชนอันบ้าคลั่งออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนจะขึ้นรถตู้ที่จอดรออยู่ก่อนแล้วที่ข้างทาง รถตู้มีทั้งหมด 3 คัน แถมยังมีรถมินิบัสอีกด้วย ในระหว่างที่รถกำลังเคลื่อนตัว วูจินกับฮวาลินแยกกันนั่งคนละคัน ทันทีที่รถออกตัว ชเวซองกุนที่นั่งข้าง ๆ วูจินก็เปิดไดอารี่ขึ้นมาพร้อมกับยิ้ม
“ประมาณห้าร้อยคนได้มั้ง? น้อยกว่าที่คิดไว้หน่อยแฮะ”
อะไรนะครับ ? น้อยไปเหรอ? นั่นน่ะ? ถ้าคนเยอะเป็นสองเท่าของจำนวนนั้น วูจินคงเป็นลมสลบไปแล้ว แน่ ๆ แน่นอนว่าเรื่องนี้ทีมสไตล์ลิสต์อย่างฮันเยจองที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยก็มาร่วมแจมด้วย
“ใช่ค่ะ เสียดายนิดหน่อยค่ะ จริง ๆ ควรจะแน่นขนัดกว่านี้อีก! มีคุณฮวาลินอยู่ด้วย อย่างน้อย ๆ ต้องสองพันคนขึ้นไปสิคะ!”
“สงสัยทางสนามบินคงควบคุมเอาไว้น่ะครับ ผมเห็นว่าตรงมุม นั่นมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของสนามบินมาคอยกันพวกเขาไว้ด้วย”
“แต่ขนาดนี้ก็ถือว่าโอเคแล้วใช่มั้ยครับ?”
“โอเคอยู่แล้ว บทความ ข่าว รวมถึง SNS ของพวกผู้ชมคงแพร่กระจายเร็วเหมือนติดจรวดแน่ ๆ”
“คุณวูจินก็เสียดายเหมือนกันใช่มั้ยล่ะครับ? ปกติไม่ค่อยเห็นทำหน้านิ่ง ๆ แบบนี้”
วูจินเลือกที่จะเงียบเมื่อได้ยินคำวิจารณ์ที่ดูเหมือนจะถูกตัดสินไปโดยพลการ พวกเขามองเห็นอะไรกันแน่? 2,000 คนเนี่ยนะ ชเวซองกุนถอนหายใจยาวเหยียดขณะมองตารางงานที่แน่นิ่ง
"เฮ้อ...วูจิน นายก็คงพอจะเดาออกใช่มั้ยว่าตารางงานมันโหดขนาดไหน"
วูจินได้แต่ตัดสินใจในใจและทำเป็นเข้มแข็งออกมา
“ไม่เป็นไรครับ”
“ถ่ายทำเต็มที่ก็ยังไหวแบบนายก็พูดง่ายสิ ฉันกับเด็ก ๆ นี่ตายแน่ ๆ ถึงยังไงก็เถอะ ตอนนี้ไปที่พักก่อนหลังจากนั้นก็ไปกินข้าวที่โรงแรมไปร้านทำผม แต่งหน้า แล้วก็ไปงาน ‘เพื่อนชาย’ อ้อที่นั่นจะมีทีมงาน Netflix ญี่ปุ่น ไปด้วย- แล้วก็······”
‘พอแล้ว ฉันขอแค่ปล่อยให้ตัวเองไหลไปตามน้ำก็พอ ยิ่งฟังก็ยิ่งมืดแปดด้าน’ ชเวซองกุนที่พร่ำพรรณนาตารางงานวันนี้มานานเกือบสิบนาที
“ตารางประชุมมีการเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย ระหว่างนั้นมีตารางงานโปรโมทและสัมภาษณ์กับสื่อเพิ่มเข้ามาอีกนิดหน่อย”
อยู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่อง
“แล้วก็ที่จริงแล้วพรุ่งนี้วันที่ 27 เราต้องไปเจอกับผู้กำกับเคียวทาโร่วันที่28 เจอ PD ชินโจแล้ววันที่30 ถึงจะเป็นการอัดรายการ ‘คุยหลังฝน!’ แต่ว่าผู้กำกับเคียวทาโร่ติดธุระเลยต้องเลื่อนไปเจอ PD ชินโจพรุ่งนี้แทนแล้วอัดรายการวันที่29ส่วนผู้กำกับเคียวทาโร่เลื่อนไปเป็นวันที่30”
“อ่า ครับเข้าใจแล้วครับ”
คังวูจินพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจ ชเวซองกุนที่กำลังปิดสมุดบันทึกยิ้มออกมาให้เขา
“ตารางงานที่ญี่ปุ่นก็ประมาณนี้นะ นายก็รู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้นายโด่งดังมาก ทั้งรายการทีวี Youtube ติดต่อมาเพียบ แถมงานโฆษณาก็เยอะเป็นดอกเห็ด ยิ่งกว่าตอนที่นายเล่นนิติจิตวิทยาซะอีก บริษัทเราก็ต้องขยับขยายเพราะนายกับฮเยยอนเลยนะเนี่ย จริง ๆ เรื่องพวกนี้ฉันจัดการเองได้แหละ เหลืองานใหญ่ ๆ ให้นายตัดสินใจ แต่ว่า... ที่ติดต่อเข้ามาเนี่ย นายจะเอายังไงดี”
ผลงาน ตอนนี้ถ้าพูดถึงคนดังในวงการบันเทิงเกาหลี คงไม่มีใครเกินคังวูจินไปได้ บทภาพยนตร์กับบทละครไหลมาเทมาไม่ขาดสาย ในบริษัทสื่อบันเทิงbwมีบทหนังบทละครที่ส่งมาให้วูจินกองอยู่เป็นตั้ง ๆ
‘แค่จะอ่านให้หมดก็คงหลายเดือน’
จริงอยู่ที่ว่าสำหรับนักแสดงทั่วไป การอ่านบททั้งหมดอาจใช้เวลาเป็นเดือน ๆ แต่สำหรับคังวูจินแล้ว แค่อาทิตย์เดียวก็คงอ่านจบ ‘เพราะเขามีมิติว่างเปล่า’ แค่เลือกอ่านบทที่น่าสนใจก่อนก็พอแล้ว
แต่...
‘ถ้ารับงานเพิ่ม สงสัยชีวิตได้วุ่นวายแน่’
ตอนนี้เขาไม่เหมือนเดิมแล้ว ผ่านโลกมาก็เยอะ ไม่อยากทำอะไรเกินตัว อีกอย่าง งานที่เขามีก็เยอะอยู่แล้ว
‘อย่าโลภมากนักเลย เดี๋ยวจะพลาด’
แต่ถ้าทำท่าทางอิดออด เหมือนหมดไฟ ก็ดูไม่เข้ากับภาพลักษณ์เท่ ๆ ของเขา วูจินจึงเลือกที่จะปฏิเสธแบบแมน ๆ
“ตอนนี้ผมขอโฟกัสกับงานที่รับไว้ก่อนนะครับ ส่วนบทที่ส่งมาให้เก็บไว้ก่อนก็ได้”
“โอเค งั้นก็ตามนั้น ฉันก็คิดเหมือนนายแหละ จริง ๆ ตารางงานนายตอนนี้ก็ไม่ได้ปกติอยู่แล้ว นักแสดงคนอื่นคงทำไม่ได้แบบนายหรอก แต่นายมันรับมือสบาย ฉันเลยลองถามดู”
“ไม่เหนื่อยเท่าไหร่หรอกครับ”
“รู้แล้ว รู้แล้วน่า ดูก็รู้”
คิดผิดเลย วูจินตอนนี้อยู่ในมิติว่างเปล่า แต่พลังกลับเหลือเฟือ ถึงอย่างนั้นก็ต้องรักษาคอนเซ็ปต์ไว้สินะ คังวูจินคิด วัน ๆ หนึ่งช่างผ่านไปอย่างยากลำบากเสียจริง
‘มนุษย์เราต้องถูกกดดันอย่างหนักหน่วง ถึงจะเติบโตขึ้นงั้นเหรอ?’
ตอนนั้นชเวซองกุนที่ถือโทรศัพท์มือถืออยู่ก็พูดขึ้น
“เรื่องงานไว้ค่อยคุยกันหลังจาก ‘เพื่อนชาย’ กับ ‘พ่อค้ายาเสพติด’ ฉายจบ ก็แล้วกัน ยังไงซะหลังเดือนตุลาคมก็ยุ่งจนหัวหมุนอยู่แล้ว”
อ่า- ใกล้สิ้นปีแล้วเหรอเนี่ย ปกติวงการบันเทิงจะเริ่มวุ่นวายตั้งแต่เดือนตุลาคมเป็นต้นไป เพราะมีทั้งรายการออกอากาศ อีเวนต์ งานมอบรางวัล เทศกาลภาพยนตร์ ฯลฯ จัดขึ้นมากมายจนถึงสิ้นปี
“หลังจากฮเยยอนเดบิวต์ นี่ก็เพิ่งจะเคยรู้สึกแบบนี้นี่นา วูจิน นายได้เล่นทั้ง ‘นิติจิตวิทยา’ แล้วยังมีหนังอีกหลายเรื่อง คงจะถูกเรียกตัวไปทั่วเลยล่ะ ฮึ ๆ ๆ รอดูเลย”
และแน่นอนว่าคังวูจินไม่มีทางพลาดงานพวกนี้แน่
หลายชั่วโมงต่อมา
วูจินทานอาหารที่โรงแรมที่พักใกล้ ๆ สถานีรถไฟโตเกียวเสร็จ ก็แวะไปที่ร้าน จากนั้นก็มาถึง Netflix ญี่ปุ่น ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับโตเกียวทาวเวอร์ การตกแต่งภายในของ Netflix ญี่ปุ่นนั้นคล้ายกับNetflix เกาหลี
เพียงแต่ว่า
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมจอห์น เครก ผู้อำนวยการฝ่ายผลิตของ Netflix ญี่ปุ่นครับ”
ผู้อำนวยการฝ่ายผลิตของ Netflix ญี่ปุ่นเป็นชาวต่างชาติ วูจินรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยขณะจับมือทักทายกับเขาในห้องประชุม แต่เขาก็ต้องรีบประชุมเรื่องงานต่อทันที
“เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มกันเลยดีกว่าครับ”
ทีมงานNetflixญี่ปุ่นพาคังวูจินกับฮวาลินไปยังสถานที่จัดงานที่อยู่ไม่ไกล การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่มีติดขัดใด ๆ ตามตารางงานเป๊ะ ๆ สถานที่จัดงานที่Netflixญี่ปุ่นเตรียมไว้สำหรับ 'เพื่อนชาย'เป็นอาคารที่เต็มไปด้วยสตูดิโอสำหรับจัดงานโดยเฉพาะ
“คุณคังวูจิน คุณฮวาลินครับ! เชิญขึ้นไปถ่ายรูปบนเวทีก่อนเลยนะครับ!!”
งานแถลงข่าวเปิดตัวเริ่มต้นด้วยการถ่ายรูปหมู่ ภายในสตูดิโอไม่ได้กว้างขวางมากนัก แต่การจัดเตรียมก็ดูดีใช้ได้ มีทั้งนักข่าวประมาณ 30 คนที่Netflixญี่ปุ่นเชิญมา โปสเตอร์ 'เพื่อนชาย' ที่ติดตั้งอยู่ด้านหลังเวที และพิธีกรที่จ้างมา
ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม
-แชะ แชะ แชะ
-แชะ แชะ แชะ แชะ
แม้จะเป็นตารางงานต่างประเทศครั้งแรก แต่คังวูจินก็ทำไปอย่างไม่คิดอะไรมาก เพราะไม่มีเวลาให้คิดอะไรฟุ้งซ่านอยู่แล้ว นาน ๆ ครั้งที่เขาเหลือบไปเห็นอาหารว่างที่วางอยู่บนโต๊ะนักข่าว
' นั่นอะไรน่ะ น่าจะอร่อยน่าดู'
เขากลืนน้ำลาย แต่ก็ได้แค่นั้น บนเวที คังวูจินสวมชุดสูทลำลอง ส่วนฮวาลินสวมชุดทูพีซลายตาราง การโพสต์ท่าถ่ายรูปของทั้งคู่ใช้เวลาราว 10 นาที
จากนั้นทั้งคู่ก็...
ลุกขึ้น
แล้วเดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่จัดเตรียมไว้บนเวที โดยมีพิธีกร คังวูจิน ฮวาลิน และล่าม นั่งเรียงตามลำดับ คังวูจินรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย
'โชคดีที่งานเล็กกว่าที่เกาหลี'
นอกจากจะต้องฟังภาษาญี่ปุ่นแล้ว ทุกอย่างก็ดูไม่ต่างกันมากนัก เขารับมือไหว ไม่นานพิธีกรที่นั่งอยู่คนแรกบนเวทีก็เริ่มขยับ พิธีกรที่ได้รับเชิญเป็นผู้ประกาศข่าวชาวญี่ปุ่น
“ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มกันเลยนะครับ เอ่อ... คุณคังวูจิน คุณฮวาลิน สวัสดีครับ”
“สวัสดีครับ ผมคังวูจินครับ”
“ฉันฮวาลินค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก”
เมื่อการเปิดตัวภาพยนตร์ ‘เพื่อนชาย’ บน Netflix ญี่ปุ่นเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ บรรยากาศบริเวณหลังเวทีก็เริ่มครื้นเครงขึ้นมาเล็กน้อย เหล่าทีมงาน Netflix ญี่ปุ่นหลายคนต่างแอบมองวูจินที่อยู่บนเวทีอยู่เป็นระยะ
แต่คนที่ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยอย่างชเวซองกุนกลับ…
‘หืม… รู้งี้ให้วูจินใส่ชุดอื่นดีกว่ามั้ง’
เขากลับเอาแต่กังวลเรื่องเสื้อผ้าของคังวูจิน ในขณะนั้นเอง หัวหน้าทีม Netflix ญี่ปุ่นก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเป็นภาษาญี่ปุ่น ซึ่งชเวซองกุนก็ได้ยินเช่นกัน
“อะไรเนี่ย ยอดผู้ติดตามทะลุล้านแล้วเรอะ? แค่อาทิตย์เดียวเนี่ยนะ?!”
จบ