ตอนที่ 84 เทือกเขาไร้ขอบเขต

ภายในป่าเต็มไปด้วยความอุดมสมบูรณ์และสัตว์ป่านานาชนิด มันกระจายไปทั่วเทือกเขาไร้ขอบเขต และเห็นได้ชัดว่าสัตว์ป่าเหล่านี้นั้นแข็งแกร่งกว่าสัตว์ป่าในป่าแห่งความมืด

ในอีกทางหนึ่งก็พูดได้ว่าภายในเทือกเขานั้นอันตรายมากกว่าป่าแห่งความมืด

เสียงปะทะดังทั่วป่า

เป้ง!

หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะของมนุษย์ขึ้นมาก่อนที่จะพูดว่า"ฮ่าฮ่าสัตว์ป่าในขั้นอาณาแก่นทองคำแรกเริ่ม เจ้าคงจะตายก่อนที่จะทะลวงไปขั้นต่อไปเมื่อเจ้ามาเจอกับข้า!"

"ไท่ซาน อย่าเสียเวลา ไปกันเถอะ"ชายหนุ่มชุดคลุมดำพูดเสียงต่ำ

"ข้ากำลังไป"ไท่ซานกล่าว เขาเป็นชายที่แข็งแกร่งและเต็มไปด้วยหนวดเคราด เขาหัวเราะขณะที่เขากำลังถือแก่นพลังของสัตว์ป่า

เป็นเวลาสองวันแล้วนับตั้งแต่ทั้งแปดคนเข้ามาในเทือกเขา พวกเขารู้จักกันน้อยอย่างมาก แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ยังรู้จักชื่อของกันและกัน ชายที่เป็นผู้นำทั้งสองแข็งแกร่งอย่างมาก พวกเขาอยู่ในขั้นอาณาแก่นทองคำอันลึกซึ้ง ชายชุดคลุมดำนั้นคือปาหยาน และอีกคนคือไท่ซานเขาเป็นชายที่ชอบหาเรื่องเจียงวู่เฉิง

ทั้งแปดคนยังคงเดินหน้าลึกต่อไปในเทือกเขา แต่หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็หยุดอยู่บนยอดไม้

"นั่นมันอะไร?"

พวกเขายืนอยู่บนยอดต้นไม้และมองลงมา

มีศพหลายศพวางขนานกันวางอยู่ทั่วบริเวณพื้น

"ตรวจสอบที่นี่กันเถอะ"ปาหยานพูด ทุกคนลงไปที่พื้นอย่างระมัดระวังตามคำพูดของเขา

เจียงวู่เฉิงมุ่งเข้าไปหาศพหนึ่งศพ

"นี่คือ...แผลจากดาบ?"เมื่อเห็นรอยแผลที่คอ เจียงวู่เฉิงก็ตื่นตัว

เห็นได้ชัดว่ารอยแผนนี่ไม่ได้เกิดจากสัตว์ลมปราณ แต่เป็นดาบ

ดังนั้นเจียงวู่เฉิงจึงมองไปรอบๆ และสังเกตเห็นว่าทั้งหมดตายด้วยสาเหตุเดียวกัน ไม่มีสิ่งใดนอกจากรอยแผลที่เกิดจากดาบในแต่ละศพ

"พวกเขาถูกฆ่าตายในคราวเดียว พวกไม่มีโอกาสได้ตอบโต้เลย ใครก็ตามที่ทำสิ่งนี้แข็งแกร่งกว่าพวกเขามาก"เจียงวู่เฉิงกล่าวด้วยสีหน้ามืดมน

"คนเหล่านี้..."หยินมินกล่าวขณะที่มองไปด้วยความรู้สึกท่วมท้น

"พวกเขาถูกฆ่าด้วยน้ำมือของมนุษย์และอาจเป็นคนเดียวกัน"เจียงวู่เฉิงกล่าว

"มนุษย์?"สีหน้าของเย่เหมยเปลี่ยนไปทันที

"พวกเขายังตายไม่นานนัก แสดงว่าคนร้ายอาจจะยังอยู่แถวนี้"

เจียงวู่เฉิงตรวจสอบคราบเลือดบนศพอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาถูกฆ่าตายในไม่กี่นาที่ก่อนหน้าเพราะเลือดยังไม่แห้ง นอกจากนั้นยังมีสัตว์ลมปราณจำนวนมากในป่าแห่งนี้ หากพวกเขาตายโดยพวกมันศพของพวกเขาคงถูกกินไปแล้ว ร่างกายของพวกเขาคงจะไม่สมบูรณ์อีกต่อไป

"พวกเจ้าทุกคนระวังไว้ สัตว์ลมปราณอาจจะไม่อันตรายที่สุดสำหรับที่นี่ สิ่งที่อันตรายที่สุดคือมนุษย์คนอื่น"ปาหยานพูดด้วยท่าทีจริงจัง

ทุกคนพยักหน้า พวกเขารู้ว่ามนุษย์นั้นมีความอันตรายมากกว่าสัตว์ลมปราณเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขามาทำภารกิจของวังมังกรทอง

"หัวหน้าปาหยาน เจ้าหวาดระแวงมากเกินไป ดูเหมือนคนที่ถูกฆ่าตายจะมีเพียงสี่คนที่อยู่ในขั้นอาณาแก่นทองคำ ในขณะที่เหลืออยู่เพียงขั้นอาณาทะเลลมปราณ ดูกลุ่มพวกเราสิ แข็งแกร่งกว่าพวกเขาอย่างมาก คงไม่มีใครกล้าที่จะยุ่งกับเรา"ไท่ซานกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่เห็นด้วย

"ระวังไว้"ปาหยานพูด"ไปกันเถอะ"

พวกเขาทั้งแปดจึงออกเดินทางต่อ ในที่สุดครึ่งวันต่อมาพวกก็เขามาถึงจุดหมาย

ด้านหน้าของพวกเป็นป่าที่หนาทึบ

"เอาล่ะ ตอนนี้ข้าสามารถบอกพวกเจ้าแล้วว่าภารกิจคืออะไร"ปาหยานมองไปที่ทั้งเจ็ดและพูดอย่างจริงจัง"ในป่าเบื้องหน้า พวกมันคือสัตว์ที่มีตาสีฟ้าทั้งสองข้างและมีเขาสีทอง ข้าบังเอิญเห็นพวกมันก่อนที่จะมาถึงที่นี่"

"สัตว์ร้ายที่มีตาสีฟ้าและเขาสีทอง มีลักษณะผิวที่หยาบและกระดูกของมันเป็นวัสดุในการทำอาวุธที่ยอดเยี่ยมไม่ต้องพูดถึงเขาสีทองของมัน และที่มีค่าที่สุดคือแก่นแท้ของมัน ทั้งร่างของมันมีค่าอย่างมาก สมบัตินั่นคือเหตุข้าตั้งภารกิจนี้ขึ้นมาก สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำคือช่วยข้าฆ่าสัตว์ร้ายทั้งสอง"

ทุกคนเริ่มตื่นตัว

"สัตว์ที่มีดวงตาสีฟฟ้าและมีเขาสีทอง?"

"พวกมันมีเขากี่อัน?"

มีคนถามอย่างรวดเร็ว

สำหรัยสัตว์ตาสีฟ้ามีเขาสีทอง ยิ่งพวกมันมีเขามากเท่าไหร่ พวกมันก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น!

"ตัวหนึ่งมีเขาสามอันและอีกตัวมีสองอัน ความแข็งแกร่งของพวกมันพวกเราสามารถต่อกรได้ อย่างไรก็ตามมีเขาทั้งหมดเพียงห้าอันเท่านั้น

หลังจากได้ยิน คนทั้งเจ็ดทำหน้าตาแปลกๆ

สัตว์ร้ายที่มีเขาสามอันคือสัตว์ร้ายที่ทรงพลังที่สุดในหมู่สัตว์ลมปราณในอาณาแก่นทองคำ นักรบปกติในอาณาแก่นทองคำนั้นไม่สามารถต่อกรกับมันได้เลย แม้กระทั่งสัตว์ที่มีเพียงสองเขาถึงแม้จะมีพลังน้อยกว่า แต่ก็ยังสามารถสู้กับนักรบในอาณาแก่นทองคำอันลึกซึ้งได้

กับกลุ่มปัจจุบันของพวกเขามันง่ายจะจัดการกับสัตว์ลมปราณทั้งสอบ แต่มันมีเพียงปัญหาเดียวเท่านั้น คือมีคนรับภารกิจถึงเจ็ดคนมันมีเขาไม่เพียงพอที่จะให้ทุกคนทำภารกิจสำเร็จ

คนเจ็ดคนต้องการได้รับเขาทุกคน นั่นหมายความว่าต้องสองมีสองคนที่จะล้มเหลวในภารกิจครั้งนี้ ส่วนใครจะสำเร็จหรือล้มเหลวนั้นปาหยานไม่ได้พูดแต่อย่างใด เพราะทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับว่าพวกเขามีความสามารถอย่างไร

"ถึงแม้ว่าภารกิจขององครักษ์มังกรทองสองกรงเล็บนั้นจะไม่โหดร้ายเหมือนกับภารกิจหนึ่งกรงเล็บ แต่มันยังคงเต็มไปด้วยอันตรายเพราะว่ามีคนรับภารกิจถึงเจ็ดคนแต่มีเขาแค่เพียงห้าเท่านั้น สุดท้ายจะมีการต่อสู้ที่รุนแรงเพื่อตัดสินว่าใครจะได้มันไป"เจียงวู่เฉิงคิด

"พวกมันทั้งสองอยู่ในป่าเดียวกัน ถึงแม้จะเป็นป่าที่ใหญ่ แต่พวกมันไม่ได้อยู่ด้วยกัน อย่างไรก็ตามถ้าพวกมันตัวหนึ่งตกอยู่ในอันตรายอีกตัวหนึ่งจะมาในทันที ดังนั้นเราจึงต้องแยกกันหา"ปาหยานบอกแผนการ

"ทุกคนฟัง ไท่ซาน,หวังฉง,หลินหยูและข้าไปจัดการกับสามเขา ส่วนพวกเจ้าที่เหลือ..."ปาหยานมองไปที่อีกสี่คนและพูดว่า"พวกเจ้าทั้งสี่อาจจะไม่ได้แข็งแกร่ง แต่พวกเจ้ายังสามารถที่จะจัดการกับสัตว์ร้ายสองเขาได้ หลังจากที่พวกเจ้าจัดการมันพวกเจ้ามีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจว่าใครที่จะได้รับมันไป พวกเจ้าคิดว่าไง?"

"ตกลง ไม่มีปัญหา"ไท่ซานกล่าวพลางยิ้ม

"ข้าเห็นด้วย"หวังฉงและหลินหยูพยักหน้า

ไท่ซวน,หวังฉงและหลิ่นหยูต่างตกลงโดยไม่ลังเล เพราะพวกเขารู้ว่าพวกเขาสามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้โดยการฆ่าสัตว์ลมปราณสามเขา และได้รับมันทุกคนหลังจากกำราบมันได้

ส่วนคนที่เหลือทั้งสี่นั้นสีหน้าดูไม่ดีนัก ยกเว้นเจียงวู่เฉิง เพราะพวกเขารู้ว่าจะมีเพียงแค่สองคนในพวกเขาเท่านั้นที่ทำภารกิจสำเร็จ ซึ่้งหมายความว่าพวกเขาสองคนจะล้มเหลวในภารกิจนี้

พวกเขาลังเลที่จะทำมัน แต่พวกเขาต้องทำ ท้ายที่สุดพวกเขาก็ไม่มีพลังเพียงพอในแง่ของการบ่มเพาะพลังลมปราณ

"เมื่อพวกเจ้าทุกคนเห็นด้วย งั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ"ปาหยานพูดและคนที่เหลือก็แบ่งเป็นสองกลุ่มและเคลื่อนที่ออกไป

...