ตอนที่ 85 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

คนทั้งสี่รวมถึงเจียงวู่เฉิง ต่างเร่งรีบเข้าไปในป่า

บูม!

ในบริเวณใกล้เคียงต่างได้ยินเสียงคำรามจากสัตว์ป่า

"พวกเขาเริ่มโจมตีแล้ว"เย่เหมยบอก

"เราจำเป็นต้องหาสัตว์ลมปราณสองเขาและเริ่มโจมตีโดยเร็ว"ชายคนหนึ่งคร่ำครวญ

"พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องไปหามัน เพราะมันจะวิ่งมาหาเราเอง"เจียงวู่เฉิงกล่าวในทันที

อีกสามคนรวมถึงเย่เหมยไม่มีเวลาที่จะคิดถึงสาเหตุ ข้างหน้าของพวกเขาปรากฏสัตว์ร้ายที่เป็นแรดที่มีสองเขาต่อหน้าพวกเขา ต้นไม้ข้างๆต่างล้มเป็นแนว

"แรดตาสีฟ้าและมีสองเขา"พวกเขาต่างตกใจ

"ฆ่ามัน!"

พวกเขาเริ่มปลดปล่อยพลังลมปราณออกมา หลังจากนั้นก็ลงมือโจมตี

ในบรรดานักรบทั้งสี่ ชายที่สวมชุดสีครามและชายวัยกลางคนที่มีผมสีม่วงแสดงความแข็งแกร่งของพวกเขาอย่างรวดเร็ว ด้วยการใช้ขวานและอีกคนใช้หอกยาว มันเกิดการโจมตีที่ทรงพลังไปยังแรดตาฟ้า

เจียงวู่เฉิงเริ่มการโจมตีของเขาด้วยดาบในทันที เขาระเบิดพลังที่เทียบเท่ากับอาณาแก่นทองคำแรกเริ่มออกมา

ในหมู่พวกเขา เย่เหมยดูเหมือนจะเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด

ฟึบ!

ในขณะที่นางโจมตี ปรากฏเงาดาบที่หลอมรวมเข้ากับแก่นแท้แห่งน้ำพุ่งเข้าหาแรดทันที ก่อนที่จะถึงเป้าหมายเงาดาบแยกออกเป็นสามเงา

"เป็นดาบที่ยอดเยี่ยม"ชายที่สวมชุดคลุมสีครามอุทาน

"เจียงวู่เฉิงขมวดคิ้วและส่ายหัว"ดาบของนางนั้นดี แต่นางยังซื่อตรงและรีบร้อนเกินไป"

เจียงวู่เฉิงเข้าใจอย่างชัดเชนว่าการฆ่าแรดตัวนี้ไม่ใช่ปัญหา ปัญหาที่แท้จริงคือการต่อสู้กับคน อย่างไรก็ตามเนื่องจากความแข็งแกร่งของเย่เหมยที่แสดงออกมา ตั้งแต่ที่นางแสดงมันออกมา ชายทั้งสองต่างหวาดระแวงในตัวเย่เหมย

เจียงวู่เฉิงสังเกตว่าชายที่ใส่ชุดคลุมสีครามนั้นตกตะลึงเมื่อเห็นความแข็งแกร่งของเย่เหมย ในความจริงพวกเขาทั้งคู่มีสายตาแปลกๆขณะที่มองไปที่นาง เจียงวู่เฉิงรู้โดยทันทีว่าเมื่อแรดตัวนี้ตาย ทั้งสองคนจะร่วมมือกันโจมตีเย่เหมยในทันที

เคล้ง!เคล้ง!เคล้ง!

แม้ว่าการโจมตีจะเกิดขึ้น แต่เงาดาบก็ทำได้เพียงทิ้งร่องรอยไว้บนผิวหนังที่แข็งแกร่งของมัน

"ผิวของมันแข็งเกินไป เล็งไปที่ใต้ท้องมัน มันควรจะนิ่มและไม่ได้รับการปกป้องจากเกล็ดที่แข็งแกร่งของมัน"เจียงวู่เฉิงตะโกน

"ข้าไม่ต้องการคำแนะนำจากเจ้า"เย่เหมยมองมาที่เขาและโจมตีไปที่ท้องของแรด

ฮูมมมมม!

เมื่อแรดคำรามขึ้น มันก็กระทืบพื้นดินทำให้เกิดการสั่นสะเทือน จากนั้นมันก็ลดศรีษะของมันลงและชี้เขาของมันไปที่เย่เหมยและจู่โจม

มันพุ่งตรงเข้าไปหาเย่เหมยด้วยเขาสีทองของมัน

แต่เพราะขนาดตัวที่ใหญ่ของมัน เย่เหมยจึงเคลื่อนตัวหลบไปรอบๆตัวมันได้อย่างง่ายดาย

"ฆ่ามันเร็ว"

"มันพยายามที่จะหนี"

ชายชุดคลุมสีครามพูดขณะที่เขาโจมตีอย่างมีความสุข

แม้ว่าแรดตัวนี้จะมีการป้องกันที่ดี แต่มันก็ยังเป็นเพียงสัตว์ป่า เจียงวู่เฉิงและคนอื่นๆรวมมือกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเย่เหมยที่โจมตีไปที่ท้องมันอย่างจริงจัง เป็นผลให้แรดตัวนี้ได้มาถึงขีดจำกัด

"มันกำลังจะตาย"ใบหน้าของเย่เหมยเต็มไปด้วยความสุข แต่นางก็ยังรู้สึกดูถูกเจียงวู่เฉิง

นางรับหน้าที่สำคัญในการฆ่าแรดตัวนี้ แน่นอนอีกสามคนก็ร่วมมือและช่วยเหลือนาง แต่เจียงวู่เฉิงทำเพียงแค่ป้องกันไม่ให้สัตว์ร้ายหนีไป ดังนั้นจึงไม่แปลกที่นางจะดูถูกเขา

"ด้วยความแข็งแกร่งนี้ เจ้าคิดว่าจะช่วยข้าได้?"เย่เหมยคิด

แต่ในขณะนี้...พลังลมปราณที่รุนแรงก็ระเบิดขึ้นมาและปรากฏร่างสูงสองเมตรออกมาจากป่า

"แย่แล้ว!"

"สัตว์ตัวอื่น?"

"มันคือ...ปีศาจวานร!"

"อาณาแก่นทองคำอันลึกซึ้ง!"

เย่เหมยและชายชุดคลุมต่างตกใจเมื่อสัตว์ร้ายปรากฏขึ้น ใบหน้าของพวกเขาพลันซีดลงเล็กน้อย

แม้แต่ปีศาจวานรปกติก็ยังทรงพลังอย่างมาก แล้วนับประสาอะไรกับปีศาจวานรซึ่งอยู่ในอาณาแก่นทองคำอันลึกซึ้ง

ปีศาจวานรที่อยู่ในอาณาแก่นทองคำอันลึกซึ้ง แข็งแกร่งกว่าพวกเขาที่อยู่ในขั้นอาณาแก่นทองคำแรกเริ่ม

"นี่มันหายนะ"ใบหน้าของเย่เหมยซีดขาว

"เจ้าทั้งสามควรจะฆ่าแรดให้เสร็จ ข้าจะจัดการกับปีศาจวานรเอง"เจียงวู่เฉิงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

"เจ้า?"เมื่อเย่เหมยมองหาเจียงวู่เฉิง เขากลับวิ่งไปที่ปีศาจวานรแล้ว

"ปีศาจวานรที่อยู่ในขั้นอาณาแก่นทองคำอันลึกซึ้ง"เจียงวู่เฉิงยิ้มและระเบิดพลังที่เหนือกว่าอาณาทะเลลมปราณออกมา ในเวลาเดียวกันแก่นแท้แห่งปฐพีจำนวนมากก็เริ่มปรากฏออกมา

"กระบวนท่าที่เจ็ดของคลื่นดาบไร้ลักษณ์"

ขณะที่เขาตะโกน ดาบสะบั้นพิฆาตของเขาก็ขยับเข้าหาศัตรูอย่างรวดเร็ว

เงาดาบนับไม่ถ้วนรวมตัวกัน เพื่อก่อร่างเป็นภูเขาขนาดยักษ์เคลื่อนที่เข้าหาปีศาจวานร

"เจ้ามนุษย์บัดซบ"

ดวงตาของปีศาจวานรเปลี่ยนเป็นสีแดง เมื่อเห็นการโจมตีที่เหมือนจะสามารถทำลายสวรรค์และโลก

เย่เหมยและชายชุดคลุมก็ตกใจเมื่อเห็นสิ่งนี้

"หมอนั่น เขาคิดจะฆ่าตัวตาย?"

ด้วยความแข็งแกร่งของเขา เขาไม่สามารถแม้แต่จะสามารถป้องกันการโจมตีจากปีศาจวานรได้ แต่กระนั้นเขายังโจมตีออกไป เขาต้องตายแน่ๆ"

"โง่!"เย่เหมยสาปแช่ง

ปีศาจวานรนั้นเป็นที่รู้จักดีในด้านความแข็งแกร่ง แม้ว่านักรบที่อยู่ระดับเดียวกับมันยังต้องระวังและหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับมันในด้านพละกำลัง เจียงวู่เฉิงเป็นแค่คนที่อยู่ในขั้นอาณาทะเลลมปราณเท่านั้น

เขาต้องบ้าแน่ๆ!

เย่เหมยและชายชุดคลุมสีครามต่างคิดว่าเจียงวู่เฉิงเสียสติไปแล้ว

สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปทำให้พวกเขาประหลาดใจ

บูม!

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขาก็ตกใจกับเจียงวู่เฉิง สัตว์ร้ายที่อยู่ในขั้นอาณาแก่นทองคำอันลึกซึ้งได้ลอยออกไปเหมือนลูกกระสุน พุ่งเข้าไปในต้นไม้ที่อยู่ด้านหลังนับสิบเมตร

บูม!

ต้นไม้ไม่สามารถต้านทานแรงปะทะได้ มันหักออกเป็นชิ้นๆ

...