ตอนที่ 83 เย่เหมย

หญิงสาวฝึกดาบเสร็จอย่างรวดเร็ว ในที่สุดนางก็เก็บดาบของนางเข้าไปในฝัก

"เหมยเอ๋อร์มานี่สิ"เย่ลู่เฟิงกวักมือเรียกนางเบาๆ

หญิงสาววิ่งเข้าไปเย่ลู่เฟิงและพูด"พ่อ"

"พ่อ?"เจียงวู่เฉิงรู้สึกตกใจ

"น้องชายนักดาบ นี่คือสูกสาวของข้า เย่เหมย วันนี้นางรับภารกิจองครักษ์มังกรทองสองกรงเล็บมา"เย่ลู่เฟิงกล่าว

"หืม?"เจียงวู่เฉิงยิ้มขึ้น เขาเข้าใจในสิ่งที่เย่ลู่เฟิงต้องการทันที

"เหม่ยเอ๋อร์นี่คือนักดาบ เขาเป็นน้องชายของช้า ตั้งแต่ที่เจ้ายืนยันว่าทำภารกิจ ข้าได้ขอให้เขาช่วยดูแลเจ้า ให้เขาไปกับเจ้าด้วยวิธีนี้มันจะทำให้เขาช่วยดูแลเจ้าได้"เย่ลูเฟิงกล่าวกับเย่เหมย

"เขา?"เย่เหมยมองเจียงวู่เฉิงอย่างเย็นชาและพูดว่า"เขาเป็นเพียงนักรบขั้นอาณาทะเลลมปราณ เขายังไปไม่ถึงแม้กระทั่งอาณาแก่งทองคำ เขาจะมาดูแลข้า? ข้าสิจะต้องดูแลเขา!"

ผู้เชี่ยวชาญของอาณาแก่นทองคำนั้นมีพลังที่โดดเด่น ดังนั้นด้วยการมองเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอแล้วที่เย่เหมยจะรู้ว่าเจียงวู่เฉิงนั้นไม่มีสิ่งนั้น

"เจ้าไม่เข้าใจ น้องชายนักดาบเป็นศิษย์ของวังมังกร"เย่ลู่เฟิงตอบ

"ศิษย์วังมังกร?"เย่เหมยรู้สึกตกใจเล็กน้อย นางเหลียวมองเจียงวู่เฉิงอีกครั้ง แต่สิ่งที่ตามมาคือการเยาะเย้ยและพูดว่า"แล้วไงล่ะ? แม้ว่าเขาจะมีความสามารถมากมาย แต่มันก็ยังอยู่ในขอบเขตอาณาทะเลลมปราณเท่านั้น ถ้าเขาใช้ความสามารถเต็มที่เขาก็คงจะเทียบเท่ากับคนที่อยู่ในอาณาแก่นทองคำแรกเริ่ม แล้วเขามีคุณสมบัติที่จะดูแลข้าได้อย่างไร?"

ไม่นานหลังจากนางพูดจบ นางก็เดินออกจากห้องลับไปทันที ไม่มีแม้แต่คำพูดที่พูดกับเจียงวู่เฉิงและเย่ลู่เฟิงอีกสักคำ

"คือนาง..."เย่ลูเฟิงดูแปลกเล็กน้อย หลังจากนั้นเขาก็ขอโทษอย่างรวดเร็ว"ขอโทษน้องชาย ลูกสาวของข้าทำตัวไม่สุภาพนัก"

"ไม่เป็นไร"เจียงวู่เฉิงส่ายหัวและตอบ เขาไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย

"เหมยเอ๋อร์เป็นเด็กดื้อ นางหยิ่งยโส แต่มันเป็นความผิดของข้าเอง"เย่ลู่เฟิงพูดและถอนหายใจเบาๆ

"แม่ของนางเสียชีวิตตั้งแต่นางยังเด็ก และข้าก็เป็นทูตมังกรทอง ดังนั้นข้าจึงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับงาน เพราะเหตุนี้ข้าจึงล้มเหลวในการดูแลนางอย่างดีตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางดูแลตัวเองตลอดมา ข้าเดาว่ามันทำให้นางเป็นเช่นนี้"

"ข้ารู้"เจียงวู่เฉิงพยักหน้าและถามว่า"ท่านทูต เป้าหมายที่ท่านมาในครั้งนี้เพียงแค่มาช่วยเหลือนาง?"

"ใช่"

เย่ รู่เฟิงกล่าวต่อ"เม่ย เอ๋อหยิ่งเกินไป นางกังวลกับการเป็นองครักษ์มังกรทองสองกรงเล็บ แต่นางเพิ่งบรรลุแค่อาณาแก่นทองคำขั้นต้นได้ครึ่งเดือนก่อน ยิ่งไปกว่านั้น ตำแหน่งสำหรับภารกิจก็คือเทือกเขาไร้ขอบเขต ซึ่งมีอันตรายอยู่มากด้านใน เมื่อพิจารณาว่านางอาจเกิดอุบัติเหตุ ข้าได้พยายามหยุดนาง แต่นางก็ไม่ฟังข้าเลย แต่ ในตอนนั้นเอง เจ้าก็มาถึง"

เย่ลู่เฟิงมองเจียงวู่เฉิงและขอร้องว่า"น้องชายนักดาบ เนื่องจากเจ้าต้องไปที่แห่งนั้นอยู่แล้ว ข้าอยากให้เจ้าช่วยเหมยเอ๋อร์ ช่วยดูแลนางหน่อย"

"ไม่มีปัญหา"เจียงวู่เฉิงตอบ

"ฮ่าฮ่า เยี่ยมมาก ข้าสบายใจที่จะทิ้งนางไว้ให้เจ้าดูแล"เย่ลู่เฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม

เขารู้ถึงความแข็งแกร่งของเจียงวู่เฉิงดี ก่อนที่เขาจะเข้าสู่วังมังกร เขาสามารถฆ่าผู้เชี่ยวชาญในขั้นอาณาแก่นทองคำได้อย่างง่ายดาย ตอนนี้เขาใช้เวลาอยู่ในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้นถึงสามเดือน ดังนั้นความแข็งแกร่งของเขาควรจะก้าวหน้าขึ้นกว่าก่อนหน้า

...

วัดถัดไป นอกเมืองพระจันทร์เสี้ยว

คนแปดคนที่รับภารกิจองครักษ์สองกรงเล็บได้มาถึง ในหมู่พวกเขามีเพียงเจียงวู่เฉิงเท่านั้นที่อยู่ในระดับอาณาทะเลลมปราณ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะโดดเด่นกว่าผู้อื่น

"ทำไมจึงมีนักรบในอาณาทะเลลมปราณอยู่ที่นี่?"

"ใครพาเขามาที่นี่"

"การรับภารกิจพร้อมกับคนที่อยู่ในขั้นอาณาทะเลลมปราณนี่เป็นเรื่องตลก?"

ดวงตาหลายคู่จ้องมองมาที่เจียงวู่เฉิงดั่งใบมีด พวกเขาบางคนตะโกนใส่

มันเป็นความรู้ทั่วไปว่าภารกิจองครักษ์สองกรงเล็บนั้นมีความเสี่ยงอย่างยิ่ง แม้ว่าพวกเขาพวกทั้งหมดจะอยู่ในขั้นอาณาแก่นทองคำแต่ก็ยังคงเป็นสิ่งที่ท้าทาย ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้กับใครบางคนที่อยู่ในขั้นอาณาทะเลลมปราณ

"เห้ย เจ้าน่ะ ใครเป็นคนมอบภารกิจให้เจ้า ออกไปซะ!"คนบางคนตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธ

เจียงวู่เฉิงมองชายคนนั้นและพูดว่า"เจ้าโง่ ทำไมนักรบที่อยู่ในอาณาทะเลลมปราณถึงรับภารกิจองครักษ์มังกรทองสองกรงเล็บไม่ได้?"

"หนุ่มน้อย เจ้าพูดว่าอะไรนะ?"ชายคนนั้นถามด้วยความโกรธ

"เอาล่ะ ทุกคนหุบปาก!"เสียงถูกส่งออกมาจากชายที่สวมชุมคลุมสีดำ

ชายชุดดำคือองครักษ์มังกรทองสองกรงเล็บในบรรดา8คนที่ยืนอยู่ เขายังเป็นหัวหน้าภารกิจนี้ ขณะที่อีก7คนเป็นแค่องครักษ์มังกรทองหนึ่งกรงเล็บ ทั้ง8คนล้วนมีพลังไม่เท่ากัน สองคนบรรลุอาณาแก่นทองคำขั้นลึกซึ้ง รวมถึงชายชุดดำ อีกหนึ่งคือนักรบในอาณาทะเลลมปราณ ซึ่งคือเจียงวู่เฉิง อีก6คนคืออาณาแก่นทองคำแรกเริ่ม

"น้องชาย ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็รับภารกิจมาแล้ว ข้าต้องบอกเจ้าไว้ก่อนไม่ใช่ว่าทุกคนจะทำภารกิจสำเร็จ ความคิดที่จะฉวยโอกาสของคนอื่นจะไม่ทำให้สำเร็จภารกิจนี้อย่างแน่นอน"ชายคนดังกล่าวจ้องไปที่เจียงวู่เฉิงและเตือนออกมาในทันที

"นอกจากนี้ภารกิจนี้ถูกเริ่มขึ้นโดยข้า ดังนั้นข้าสามารถบอกทุกคนได้อย่างชัดเจนว่า ว่าถึงแม้พวกเจ้าจะทำภารกิจทั้งเจ็ดคน แต่มีเพียงห้าคนเท่านั้นที่สามารถทำภารกิจได้สำเร็จ ดังนั้นกล่าวได้ว่าพวกเจ้าสองคนจะต้องล้มเหลมในภารกิจนี้"

"และพวกเจ้าต้องพึ่งพาความแข็งแกร่งของตัวเอง เพื่อตัดสินว่าเจ้าสามารถจะเป็นหนึ่งในห้าคนที่ทำภารกิจนี้สำเร็จได้"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ทุกคนในที่นี้ต่างเคร่งเครียด ยกเว้นเจียงวู่เฉิง

"เจ้าได้ยินหรือไม่เด็กน้อย ว่าจะมีเพียงห้าคนเท่านั้นที่สามารถทำภารกิจได้สำเร็จ เจ้าที่อยู่เพียงอาณาทะเลลมปราณคิดว่าจะทำได้สำเร็จ? ไร้สาระ!"คนที่เคยว่าเขาต่างตะโกนเยาะเย้ย

"ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องสนใจ!"เจียงวู่เฉิงตอบกลับโดยไม่ได้หันไปมอง

"หืม?เป็นเด็กที่ยโสโอหังยิ่งนัก คอยดูเถอะ เจ้าจะไม่มีโอกาสได้ทำตัวโอหังเมื่อภารกิจเริ่มขึ้น"ชายคนนั้นกล่าวอย่างเยือกเย็น

"ถ้าทุกคนพร้อมแล้ว ก็เริ่มกันเถอะ"ในไม่ช้า ชายชุดคลุมดำก็กล่าวและทุกคนก็ออกเดินทาง

ระหว่างทาง เย่เหมยก็เดินเข้าไปหาเจียงวู่เฉิง

"ข้าไม่ได้บอกเจ้าว่าข้าไม่ต้องการคนที่จะมาดูแล?"เย่เหมยกระซิบ

"ข้าเป็นหนี้บุญคุณของพ่อเจ้า นอกจากนี้ข้าก็ได้รับภารกิจนี้มา ดังนั้นข้าจึงมาดูแลเจ้าตามความต้องการของข้า"เจียงวู่เฉิงตอบ

"ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้า เจ้าควรจะให้ความสำคัญเกี่ยวกับความปลอดภัยของตัวเอง เพราะข้าไม่ต้องที่จะให้เจ้าวิ่งมาหาข้าเมื่อเจ้าตกอยู่ในอันตราย"เย่เหมยพูดเยาะเย้ย

"ไม่ต้องกังวล ถ้าข้าตกอยู่ในอันตราย เจ้าคงจะตายไปแล้ว"เจียงวู่เฉิงกล่าว

เมื่อได้ยินสิ่งที่เจียงวู่เฉิงพูด เย่เหมยหลับตาอย่างไม่สนใจ นางไม่ชอบที่เจียงวู่เฉิงทำตัวแข็งแกร่ง

"ข้าไม่เชื่อว่าศิษย์วังมังกรทุกคนจะหยิ่งยโสเหมือนเจ้า"

เมื่อเย่เหมยกล่าวจบ นางก็เร่งฝีเท้าและเดินไปข้างหน้าของเจียงวู่เฉิง

...