ตอนที่ 36 หอคอยขนนกโลหิต

ขณะที่ตำหนักขุนพลดาบกำลังตกอยู่ในสภาวะวิกฤติ มีบางอย่างกำลังเกิดขึ้นที่ลานนักสู้

"ท่าน"คนรับใช้เอ่ยกับไป่ฉงและส่งจดหมายบางอย่างให้เขา

หลังจากไป่ฉงดูจดหมายใบหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

ในจดหมายมีถ้อยคำว่าเจียงวู่เฉิงกำลังตกอยู่ในอันตราย ให้เขาไปที่ป่าที่อยู่ห่างจากชายแดน10ไมล์เพื่อช่วยเจียงวู่เฉิง

จากนั้นไป่ฉงก็มองไปที่ลายเซ็น

"หญิงสาวผู้ยั่วยวน จื่อ อู่เยวี่ย"

"จื่อ อู่เยวี่ย"ความกลัวปรากฏขึ้นในดวงตาของไป่ฉง จากนั้นเขาก็สั่งคนรับใช้ทันที"คนรับใช้ชุดคลุมทองทั้งหมดตามข้ามาในตอนนี้"

ครู่ต่อมาร่างทั้งเจ็ดก็เคลื่อนออกมาจากลานนักสู้พร้อมกับพลังลมปราณที่แข็งแกร่งของพวกเขา

เจ้าของร่างแต่ละคนต่างอยู่ในขั้นอาณาแก่นทองคำแล้ว ในบรรดาพวกเขามีไป่ฉงที่เป็นผู้นำอยู่ในจุดสูงสุดของอาณาแก่นทองคำ

...

ป่าอันเงียบสงบซึ่งอยู่ห่างจากชายแดนไปสิบไมล์

ปรากฏเงาหลายร่างอยู่บนยอดไม้อย่างเงียบๆ

"พวกเขามาแล้ว"ชายที่มีร่างกำยำกล่าว หลายคนมองตามการมองของเขา

วูชช!!

จื่อ อู่เยวี่ยปรากฏตัวที่ด้านบนของต้นไม้ใหญ่โดยมีเจียงวู่เฉิงอยู่ด้านหลังนาง

จื่อ อู่เยวี่ยกล่าวอย่างเฉยเมย"ข้าจะปล่อยเจ้าไว้"

จื่อ อู่เยวี่ยเจ้าไม่ได้บอกพวกข้าว่าหน้าที่ของพวกเราคือการต่อสู้กับหอคอยขนนกโลหิต"ชายหนุ่มที่ดูผอมบางกล่าวขึ้น

"งั้นค่าตอบแทนเป็นสองเท่าหลังจากทำงานสำเร็จ?"จื่อ อู่เยวี่ยมองไปรอบๆด้วยสายตาที่เย็นชา

"ตกลง" ทันใดนั้นผู้เชี่ยวชาญทั้งหลายที่เคยไม่พอใจต่างพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"ข้าต้องการให้พวกเจ้าขัดขวางผู้เชี่ยวชาญของหอคอยขนนกโลหิตให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ข้าอาจจะให้รางวัลพิเศษแก่พวกเจ้า"

หลังจากนั้นจืออู่เยวี่ยเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ปรากฏเงา7ร่างพุ่งหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว

"องครักษ์มังกรทองจากวังมังกรทอง?"เมื่อไป่ฉงมาที่ป่าอันเงียบสงบ ไม่เพียงเห็นตัวเลขที่พิเศษบนตัวของเขาแต่ยังเห็นแหวนทองที่นิ้วชีของเขาอีกด้วย

แต่ละคนสวมแหวนทองคำซึ่งเป็นสัญลักษณ์ขององครักษ์มังกรทอง

"ท่านไป่ฉง"เมื่อเห็นการมาถึงของพวกเขาเจียงวู่เฉิงก็รู้สึกประหลาดใจ แม้ว่าเขาจะตกอยู่ในการควบคุมของจื่ออู่เยวี่ย

"เจียงวู่เฉิง"ไป่ฉงเหลือบมองมาที่เขาและมองไปที่จื่ออู่เยวี่ยอย่างแปลก "ท่านคือจื่ออู่เยวี่ย? ไม่ใช่ ท่านไม่ใช่นาง!"

"ใช่ เป็นข้าเอง"จื่ออู่เยวี่ยพยักหน้าและพูดอย่างโหดเหี้ยมว่า "ไป่ฉงเมื่อตอนที่พี่สาวของข้ายังมีชีวิตอยู่นางใจดีกับเจ้ามากและสามีของนางก็นำเจ้าไปเป็นคนสนิท ตอนนี้ลูกชายของเขาตกอยู่ในอันตราย เจ้าจะไม่ช่วยเขา?"

ใบหน้าของไป่ฉงพลันเปลี่ยนเป็นมืดมน เขามองไปที่เจียงวู่เฉิงด้วยสีหน้าจริงจัง "พาเขาออกไปจากที่นี่ทันที ส่วนคนจากหอคอยขนนกโลหิตข้าจะขัดขวางพวกเขาไว้ให้"ไป่ฉงกล่าวเสียงเบา

"ขอบคุณเจ้ามาก"หลังจากขอบคุณจื่ออู่เยวี่ยมองดูชายร่างใหญ่ข้างนางและพูดว่า "ปู้ ไปกันเถอะ"

"ได้"ชายร่างกำยำผงกหัวแล้วพาเจียงวู่เฉิงกระโดดเข้าไปในป่าพร้อมกับจื่ออู่เยวี่ย

แต่เมื่อพวกเขากระโดดเข้าไปในป่าเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นทั่วทั้งป่า

"ฮ่าฮ่า จื่ออู่เยวี่ยเจ้าจะเอาเจ้าหนุ่มคนนั้นไปไหนกัน?เจ้าไม่ต้องการแย้แก้พิษ?มีแต่ข้าเท่านั้นที่มียาแก้พิษ มันจะดีกว่าถ้าเจ้าอยู่ที่นี่”

เสียงที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย หลังจากได้ยิน จื่ออู่เยวี่ยรู้สึกเสียวสันหลังเล็กน้อยแต่ไมได้คิดจะหยุดแต่อย่างใด

หลังจากเสียงหัวเราะที่ดังออกมา จะเห็นได้ว่าทั้งสองฝ่ายได้เข้าปะทะกัน

"องครักษ์มังกรทอง?"

"คนจากลานนักสู้?พวกเจ้ากล้าขัดขวางหอคอยคนนกโลหิตได้อย่างไร?"

"ฮืมม เจ้าคิดว่าลานนักสู้ของพวกเราจะกลัวคนจากหอคอยนกโลหิตของเจ้า?"

"ฆ่า!"

สงครามเกิดขึ้นในทันทีพร้อมกับเสียงตะโกน

ในป่า

"คนเหล่านั้นต้องการที่จะสังหารฆ่า?"เจียงวู่เฉิงสังเกตเห็นชายสวมเสื้อคลุมสีดำหลายคนอยู่ด้านหลังของพวกเขาเมื่อเขาหันหัวกลับไปมอง คนส่วนใหญ่สวมหน้ากากเงินและเพียงไม่กี่คนที่สวมหน้ากากทองคำ

"เกิดอะไรขึ้นคนพวกนี้อยู่ที่นี่ แล้วเกิดอะไรขึ้นกับตำหนักขุนพลดาบและผู้อาวุโสฮง?"เจียงวู่เฉิงคิดอย่างกังวล

"หุบปาก!"จืออู่เยวี่ยตะโกนเสียงดัง นางพูดต่ออย่างไม่แยแส "คนเหล่านี้นั้นมาตามหาเจ้า การที่พวกมันมาถึงที่นี่แสดงว่าการต่อสู้ในตำหนักขุนพลดาบนั้นจบไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และสำหรับผู้อาวุโสฮงและคนอื่นๆคงตายไปแล้ว"

"ตาย?"เจียงวู่เฉิงตกตะลึง

"พวกเขาทั้งห้ากลืนยาเม็ดสีแดงเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของพวกเขาอย่างรวดเร็ว ค่าตอบแทนของมันคือการตอบแทนด้วยชีวิต

"อะไรนะ?"เจียงวู่เฉิงรู้สึกตกใจ ในที่สุดเขาเข้าใจว่าทำไมความแข็งแกร่งของพวกเขาจึงเพิ่มขึ้นอย่างมาก พวกเขากลืนเม็ดยาสีแดงและจ่ายด้วยชีวิตของพวกเขา

"ทำไม?ทำไม?"เจียงวู่เฉิงอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา

"ทำไม?"นั่นเป็นเพราะเจ้าปลุกจิตวิญญานดาบขึ้นมาได้ นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้"จื่ออู่เยวี่ยกล่าว

"จิตวิญญาณดาบ?จิตวิญญาณดาบคืออะไร?"เจียงวู่เฉิงยังคงรู้สึกงุนงง เขาไม่รู้ว่านางกำลังพูดเรื่องอะไร

"ดูเหมือนเจ้าจะไม่ได้สังเกตถึงมัน มันเป็นเรื่องปกติที่เจ้าจะไม่รู้ แต่เมื่อความแข็งแกร่งของเจ้าเพิ่มขึ้นในอนาคตเจ้าจะสังเกตเห็นถึงการมีอยู่ของจิตวิญญาณดาบ"จืออู่เยวี่ยกล่าว

"คนเหล่านั้นต้องการจะฆ่าข้าเพียงเพราะข้าปลุกจิตวิญญาณดาบขึ้นมาได้?"เจียงวู่เฉิงคำราม

"ข้าก็ไม่รู้ว่าจิตวิญญาณดาบคืออะไร เพราะข้าและคนอื่นๆก็ไม่สามารถปลุกมันขึ้นมาได้ มีเพียงคนเดียวที่ปลุกมันขึ้นมาได้คือเจียงหนานเทียนพ่อของเจ้า"จื่ออู่เยวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่สนใจ"เจ้าไม่ต้องการที่จะรู้หรือ ว่าทำไมพ่อเจ้าถึงทิ้งเจ้าเอาไว้เมื่อสี่ปีก่อนและหายตัวไปโดยไม่มีข่าวคราว"

"อะไรกัน?"เจียงวู่เฉิงจ้องไปที่นางและพูดว่า "ใช่เพราะเขาสามารถปลุกจิตวิญญาณดาบได้?"

"ใช่"จื่ออู่เยวี่ยพยักหน้า "แต่เจ้าแตกต่างจากเขา พ่อของเจ้าปลุกจิตวิญญาณแห่งดาบได้ตอนที่อยู่อาณาแก่นทองคำ และใช้เวลาไม่นานก่อนที่หอคอยขนนกโลหิตจะมาฆ่าพ่อของเจ้าหลังจากที่พวกมันได้ยินว่าพ่อของเจ้าปลุกจิตวิญญาณดาบได้ แต่พวกมันประเมินพ่อของเจ้าต่ำเกินไป เขาหลบหนีไปได้ แต่เขากลัวว่าเจ้าและตำหนักขุนพลดาบจะถูกกล่าวหา เขาเลยเริ่มที่จะใช้ชีวิตอย่างผู้ลี้ภัย"

"แล้วตอนนี้?"เจียงวู่เฉิงรีบถาม

"ตอนนี้? พ่อของเจ้าถูกจับได้โดยหอคอยขนนกโลหิต ข้าไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่"จื่ออู่เยวี่ยส่ายหัวพร้อมยิ้มด้วยสีหน้าที่บิดเบี่ยว "เจ้าเป็นห่วงแค่พ่อของเจ้า เจ้าไม่สนใจเรื่องของแม่เลยงั้นหรอ?แม่ของเจ้า..."

ในขณะที่พูดจื่ออู่เยวี่ยก็มีอาการสั่นเทาและดวงตาที่สวยงามของนางก็กลายเป็นสีแดง

...