ตอนที่ 35 ตามข้ามา

"ปรมาจารย์น้อย"

ผู้อาวุโสทั้งสี่เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเจียงวู่เฉิงและพูดว่า "พวกเรามาที่นี่เพื่อขอบคุณ หอดาบเกือบจะตกไปอยู่ในมือของคนจากหอยุทธ์แดงถ้าท่านไม่ได้ชนะเจียงเมิ่งเอ๋อ"

อาวุโสหยวนกล่าวว่า"ใช่แล้วท่านปรมาจารย์น้อย มันวิเศษอย่างมากที่ท่านใช้เวลาเพียงแค่สองเดือนและสามารถเอาชนะเจียงเมิ่งเอ๋อได้ สมกับเป็นลูกของนายท่านจริงๆ"

ผู้อาวุโสชิงพูดขึ้นอย่างภูมิใจ "เมื่อได้ยินว่าท่านจะต่อสู้กับเจียงเมิ่งเอ๋อ ข้ามั่นใจว่าท่านจะสามารถเอาชนะนางได้"

ผู้อาวุโสหลี่พูดขึ้นมาในทันทีว่า "ท่านกล้าพูดขึ้นมาได้อย่างไร ท่านเป็นคนแรกที่บอกว่ามันจะเป็นไปไม่ได้"

เมื่อได้ยินผู้อาวุโสกล่าวกับเขาอย่างเป็นกันเอง เจียงวู่เฉิงก็ยิ้มขึ้นมา ในใจของเขานั้นเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

ขณะนั้นผู้อาวุโสฮงก็พูดขึ้นว่า "ปรมาจารย์น้อย ท่านทำดีอย่างยิ่งท่านช่วยหอดาบเอาไว้ แต่ตอนนี้ท่านต้องออกไปจากที่นี่"

"ออกไป?จะให้ข้าออกไปไหน?"เจียงวู่เฉิงรู้สึกประหลาดใจ

อาวุโสฮงกล่าวด้วยอารมรุนแรงว่า "ท่านต้องออกไปจากตำหนักขุนพลดาบ ออกไปอยู่ที่อื่น"

เจียงวู่เฉิงงุนงงเล็กน้อย "ทำไม.."

"เพราะ..."ผู้อาวุโสฮงนิ่งเงียบไม่รู้จะตอบยังไง

ทันใดนั้นมีเสียงเย็นๆดังขึ้นมา "หยุดกล่าวไร้สาระได้แล้ว" ขณะที่เจียงวู่เฉิงหันไปมองก็ปรากฏหญิงสาวในชุดสีเขียวด้านหลังของเขา

หญิงคนดังกล่าวมีเส้นผมสีดำและมีผ้าคลุมปิดหน้าอยู่ แม้ว่าผู้คนจะมองไม่เห็นหน้าของนาง แต่ใครๆก็สามารถบอกได้ว่าผู้หญิงคนนี้สวยงามอย่างมากเพียงแค่มองตาของนาง

หญิงสาวดูมีเสน่ห์อย่างมาก อย่างไรก็ตามเมื่อได้กลิ่นที่ตัวของนางความสวยงามก่อนหน้านี้ก็มลายหายไปทั้งหมด

เจียงวู่เฉิงขมวดคิ้วและถามว่า "ท่านเป็นใคร" เขามั่นใจว่าเขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้

อาวุโสฮงสังเกตเห็นหญิงสาวก็ไม่ได้แปลกใจแต่อย่างใด เขากล่าว "ถ้าท่านมาอยู่ที่นี่ แสดงว่าคนอื่นคงพร้อมแล้ว"

"ใช่แล้ว" นางพยักหน้าพลางก้าวเข้าหาเจียงวู่เฉิง "มีเวลาน้อยเกินไปที่จะพูด มากับข้าเดี๋ยวนี้"

"ไปกับท่าน?"เจียงวู่เฉิงแสดงความตื่นตัว และแก่นแท้ดาบของเขาก็เริ่มปรากฏขึ้นมา

"ไร้สาระ"หญิงสาวหัวเราะและขยับตัว เจียงวู่เฉิงไม่ได้ตอบสนองเพราะนางแค่ตบหน้าผากเขาด้วยฝ่ามือนาง ในขณะนั้นเอง พลังลมปราณอันยิ่งใหญ่ก็ไหลมาในร่างเขา มันปิดกั้นช่องทางพิเศษทั้ง8เขาและจากนั้นก็ไปถึงมือเขา

เจียงวู่เฉิงนั้นตกใจเป็นอย่างมาก และเขาก็ตระหนักได้ว่าเขาไม่สามารถใช้พลังลมปราณของเขาได้

เจียงวู่เฉิงรู้สึกหวาดกลัว"อาณาแก่นทองคำ นางมีการบ่มเพาะอยู่ที่อาณาแก่นทองคำอย่างน้อยนาง นางอาจจะเป็นผู้เชี่ยวชาญอาณาแก่นทองคำ"

อาวุโสฮงพูด "ปรมาจารย์น้อย ท่านไปกับนางเถอะนางจะไม่ทำร้ายท่านอย่างแน่นอน"

เจียงวู่เฉิงพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆก็เกิดเสียงดังขึ้น...บูม!

เสียงคำรามที่น่ากลัวมาจากด้านหลังพร้อมกับพลังลมปราณจำนวนมากในทันที

"เจ้าเป็นใคร? เหตุใดถึงกล้ามาทำตัวเหิมเกริมในตำหนักขุนพลดาบของข้า!"เสียงนั้นดังก้องไปทั่วท้องฟ้า

มันเป็นเสียงของเจียงซินหง ผู้นำตำหนักขุนพลดาบ

"พวกมันกำลังมา"หญิงสาวกล่าวและได้นำเจียงวู่เฉิงมาไว้บนหลังของนาง"ข้าจะนำเขาไป แต่พวกท่านต้องรับมือกับทุกอย่างเอาเอง"

"พวกข้าพร้อมแล้ว"ผู้อาวุโสทั้งสี่คนมองหน้ากันและหยิบยาเม็ดสีแดงออกมา พวกเขาไม่ลังเลที่จะกลืนยาเม็ดสีแดงเข้ม

"เจ้าเฒ่าตาบอด"

อีกคนที่มาถึงลานบ้าน เป็นหญิงวัยกลางคนที่ดูสง่างาม นางเป็นเจ้าของร้านสุราที่อาวุโสฮงเคยไปก่อนหน้านี้

"จิ่ว จุ้น..."เมื่อสังเกตเห็นว่าเป็นใครที่เดินเข้ามา ผู้อาวุโสฮงก็เป็นกังวลอย่างมาก

นางยิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่มีอะไรจะพูดหรือ?เอาเม็ดยาสีแดงมาให้ข้า"

อาวุโสฮงขมวดคิ้ว

"ไม่?ท่านไม่ให้หรือไม่มีมันแล้ว?" จิ่วจุ้นยิ้มและหยิบเม็ดยาสีแดง "โชคดีที่ข้าเตรียมมันมาเอง"

หลังจากนั้นนางก็กลืนมันลงไปโดยไม่สนใจปฏิกริยาของอาวุโสฮงแต่อย่างใด

อาวุโสฮงถอนหายใจ "จิ่วจุ้นทำไมเจ้าถึงทำอย่างนี้?"

"เจ้าเฒ่าตาบอด เจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าถึงเรียกเจ้าว่าเฒ่าตาบอด? เพราะเจ้าไม่เคยเข้าใจความรู้สึกที่ข้ามีให้เจ้ามาหลายปี" จิ่วจุ้นยิ้ม "แต่มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไป เราไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่อย่างน้อยก็ยังได้ตายด้วยกัน"

ผู้อาวุโสฮงมองดูจิ่วจุ้นอย่างลึกซึ้งและพยักหน้าอย่างเข้าใจ

ผู้อาวุโสทั้งสี่ของหอดาบและจิ่วจุ้นได้กลืนยาเม็ดสีแดง พลังลมปราณของคนทั้งห้าก็เพิ่มสูงขึ้นในทันที

อาณาแก่นทองคำ!

ทั้งห้าคนได้มาถึงอาณาแก่นทองคำ ความแข็งแกร่งของผู้อาวุโสฮงเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเขามาถึงอาณาแก่นทองคำอันลึกซึ้ง

"นี่มัน..."เจียงวู่เฉิงตกอยู่ในความสับสน

"มันเกิดอะไรขึ้น?"

"มันเกิดอะไรขึ้น?"

"ใครเป็นคนบุกรุกตำหนักขุนพลดาบ?ใครคือหญิงสาวที่สวมชุดสีเขียว?ผู้อาวุโสที่งสี่คนกลืนอะไรลงไปทำไมความแข็งแกร่งของพวกเขาถึงเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันและที่สำคัญที่สุดทำไมพวกเขาถึงกลืนยาเม็ดนั้น?ทำไมพวกเขาดูเหมือนกำลังจะตาย"

เจียงวู่เฉิงมีข้อสงสัยมากมาย เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้น โดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆเลย

"จื่อ อู่เยวี่ย ข้าจะปล่อยท่านปรมาจารย์น้อยให้อยู่กับเจ้า"ร่างกายของผู้อาวุโสฮงเปลี่ยนเป็นสีแดงและคำราม มีความบ้าคลั่งอยู่เต็มในดวงตาของเขา

จื่อ อู่เยวี่ย มองคนทั้งห้าพลางกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก

"ระวังตัวด้วย"

หลังจากกล่าวจบก็ไม่ลังเลเลยที่จะพาเจียงวู่เฉิงออกจากตำหนักขุนพลดาบด้วยความเร็วเต็มที่

ขณะที่จื่ออู่เยวี่ยหันหลังกลับออกไป ก็มีเสียงคำรามดังกึกก้องไปทั่วตำหนักขุนพลดาบ

"ฮ่าฮ่า เจ้าพวกหอคอยขนนกโลหิต พวกเจ้าเตรียมไปนรกได้เลย!"

"เจ้าเฒ่าทั้ง5! พวกเจ้ากล้าขัดขวางพวกเรางั้นหรือ!"

"ฆ่าพวกมันซะ!"

เมื่อเสียงคำรามดังก้องขึ้น ทั่วทั้งตำหนักขุนพลดาบต่างตกอยู่ในสงคราม กลิ่นอายแห่งความตายเต็มไปทั่วทั้งพื้นที่ของตำหนัก

ขณะที่เกิดเรื่องทั้งหมด เจียงวู่เฉิงก็ได้สูญเสียทุกสิ่งอย่าง

"เกิดอะไรขึ้นบนโลกใบนี้?"

...