c.36

ทรงตัวยืนกลับหัวด้วยมือขวาซ่อนไว้ข้างหลัง

วิลเฮล์ม เหยียดกายทรงตัวด้วยนิ้วชี้มือซ้ายที่กดแน่นกับพื้นดาดฟ้า

พร้อมกับ “ดัมเบลยักษ์” ขนาดใหญ่กว่าตัวเขาเอง ที่ชูอยู่เหนือศีรษะด้วยปลายเท้า

ทั้งร่างนิ่งสนิท ดั่งรูปสลักแห่งพลัง

พลัน

ด้วยการเคลื่อนไหวอันรวดเร็วปานสายฟ้า

ร่างของเขากระเด้งขึ้นจากพื้น และเมื่อลงมาอีกครั้ง

นิ้วกลาง ก็เข้ามาแทนที่นิ้วชี้ ยังคงแบกรับน้ำหนักทั้งหมดอย่างไร้ปัญหา

แม้จะทุ่มเทกับการฝึกฝน แต่วิลเฮล์มมิได้บ้าพลังถึงขั้นฝึกตลอดเวลา

นอกเหนือจากการกินและนอน เขามีตารางฝึกอันเข้มงวดที่สมดุลกับการพักกล้ามเนื้อและจิตใจอย่างรอบคอบ

และในขณะนั้นเอง

จากยอดเสากระโดงเรือสูงสุด… เสียงตะโกนแจ้งเตือนดังมาจากโจรสลัดผู้เฝ้ายาม:

“ท่านวิลเฮล์ม! ท่านหญิงสมูทตี้! มีบางอย่างอยู่ในทะเล!”

“ตรงสามนาฬิกา! ระยะราวแปดถึงเก้าไมล์ทะเล ดูเหมือนจะเป็น ‘เรือรบกองทัพเรือ’!”

“หา?”

สามพี่น้อง สมูทตี้, สนามอน, และ สตรอง

ที่ก่อนหน้านั้นกำลังเบื่อหน่ายกับโป๊กเกอร์หันขวับมาทันที

ความเบื่อมลายหาย พวกเธอรีบสาวเท้าไปยังหัวเรือ

สมูทตี้รับกล้องส่องทางไกลจากทหารโฮมี่ และมองไปยังจุดดำที่ค่อยๆ ชัดขึ้นกลางผืนน้ำ

สนามอนแลบลิ้นเลียริมฝีปาก รอยยิ้มกระหายศึกปรากฏบนใบหน้า

“เรือประจัญบานลำใหญ่ กับเรือคุ้มกันขนาดกลางอีกสองลำ... รวมแล้วสามลำ?”

“อย่าประมาทไป” สมูทตี้ขมวดคิ้ว กล่าวเสียงเคร่ง

“เรือรบลำหน้า ดูจากขนาดแล้ว… นั่นคือ ‘เรือธงของศูนย์บัญชาการใหญ่’ ของกองทัพเรือ”

“คนที่มีสิทธิ์บัญชาการเรือลำนี้ ต้องเป็น ‘พลเรือโท’ ขึ้นไปเท่านั้น!”

เป็นที่แน่ชัด กองเรือของกองทัพเรือชุดนี้

มี “พลเรือโท” ร่วมเดินทางด้วย

ในลำดับขั้นของกองทัพเรือ พลเรือโท นั้นอยู่ใต้เพียง พลเรือเอก และ จอมพลเรือ เท่านั้น

ทั้งโลกมีเพียงไม่กี่คนในตำแหน่งนี้ และแทบทุกคนล้วนมีชื่อเสียงเกรียงไกร

ผู้ครอบครองทั้ง ฮาคิสังเกต และ ฮาคิเกราะ

เปี่ยมด้วยประสบการณ์ และความสามารถอันเหนือล้ำ

“หืม?”

วิลเฮล์มผู้ยังอยู่ในท่าทรงตัวกลางอากาศหันหน้ามองมาอย่างสนใจ สายตาคมกริบเป็นประกาย

ขณะเดียวกัน ที่อีกฝั่งของผืนน้ำ…

เรือรบสามลำ กำลังแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ธงของ “รัฐบาลโลก” และ “กองทัพเรือ” โบกสะบัดเหนือยอดเสา

รูปขบวนเรือเป็นแบบ “ปิ่นปัก” สื่อถึงการโจมตีระยะประชิดอย่างแม่นยำและรัดกุม

บนหัวเรือของเรือธงลำหน้า

ปรากฏ ชายวัยกลางคน รูปร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเทา

สวมเสื้อคลุมของ “กองทัพเรือ” พาดบนบ่า

ในปากของเขาคาบบุหรี่ ใบหน้าเหี้ยมเกรียม แววตาเฉียบขาด

รูปลักษณ์ของเขา แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับ “ภาพของความยุติธรรม” ที่กองทัพเรือพึงเป็น

บุรุษผู้นั้น… คือ ‘หมาป่าสีเทา’ พลเรือโทแห่งความเงียบงัน

ผู้ซึ่งการปรากฏตัว… ไม่เคยนำพาสันติสุข แต่กลับหมายถึง

หายนะของเหล่าโจรสลัดทั้งมวล