c.27

ภาพที่ปรากฏตรงหน้า... งดงามราวภาพฝัน แต่น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด ทุกผู้คนจ้องมองด้วยดวงตากลมเบิกโพลง

“สัจธรรมอันลึกล้ำ: พิฆาตมังกรคราม!”

บึ้มมม!!

ในพริบตาเดียว พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แผ่นดินแตกร้าวกึกก้อง เสียงคำรามดังกัมปนาททะลุฟากฟ้า

กลุ่มควันและฝุ่นผงระเบิดขึ้นจากพื้นดิน พวยพุ่งสูงจนบดบังฟ้า กระจายไกลทั่วทั้งแนวรบ

พลังทำลายล้างนั้นรุนแรงเกินบรรยาย กลบกลืนทุกสรรพสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า

“กลืนน้ำลาย…”

“นั่น… นั่นมัน…”

“ทะเลสาบ… หายไปแล้ว!”

“หรือว่านี่คือ… พลังของเทพเจ้า!?”

ความเงียบปกคลุมทั่วทั้งเกาะ ราววิญญาณทุกดวงถูกแช่แข็ง พิษสงแห่งการทำลายล้างยังคงก้องอยู่ในหูทุกคน

เมื่อม่านควันค่อยๆ จางลง ภาพเบื้องหน้าก็เผยให้เห็นสิ่งที่เหลืออยู่หลังความหายนะ

แม็กกี้ แม่มดผู้พิทักษ์เกาะอาสึกะ ยืนตะลึงนิ่งงัน ดวงตาเบิกโพลงราวไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น สีหน้าแข็งทื่อประหนึ่งรูปปั้นหิน

ชาวเผ่ารอบตัวเธอก็ไม่ต่างกัน ทุกคนยืนนิ่งราวร่างไร้วิญญาณ อ้าปากค้าง ความสับสนและความหวาดกลัวแผ่ซ่านออกมาจากทุกอณู

เหงื่อเย็นไหลอาบหน้าทุกคน สายตาไม่อาจละไปจากความพินาศที่อยู่ตรงหน้าได้เลย

ตีนเขาแห่งนั้น… ที่เคยเป็นทะเลสาบใสกว้างใหญ่ และผืนป่าร่มรื่นงดงาม บัดนี้ไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว

ทุกสิ่งพังพินาศ ถูกบดราบลงกับพื้นเหลือเพียงซากหิน ซากดิน และความว่างเปล่า

ความเสียหายนั้น… เกินกว่าที่คำพูดใดจะพรรณนา

“ฟิงกรี ไปกันเถอะ!”

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด วิลเฮล์มก็กลับคืนสู่ร่างเดิมแล้ว

ร่างแห่ง ราชสีห์จันทรา จางหายไป เผยให้เห็นชายหนุ่มรูปงามในวัยฉกรรจ์อีกครั้ง

เขาคือผลลัพธ์แห่งสายเลือดต้องห้าม ลูกหลานผู้สืบทอดสายพันธุ์อันร้ายกาจระหว่าง ชาร์ล็อตต์ หลินหลิน กับชนเผ่ามิงค์อันลึกลับ

พละกำลังมหาศาลของหลินหลินไหลเวียนในสายโลหิตของเขา แต่เขาก็ยังครอบครองความสามารถตามธรรมชาติของเผ่ามิงค์ด้วย

ไม่เพียงแต่เขาจะแข็งแกร่งเกินมนุษย์จากสายเลือดของหลินหลินเท่านั้น เขายังฝึกฝนจนเชี่ยวชาญศาสตร์สายฟ้าโบราณของชาวมิงค์อีกด้วย

โดยปกติแล้ว เหล่ามิงค์จะต้องอาศัยแสงของพระจันทร์เต็มดวง เพื่อปลุกพลัง “ซูลอง” ที่หลับใหลในเลือดให้ตื่นขึ้น

แต่ วิลเฮล์ม นั้น… สามารถแปรเปลี่ยนเป็น ราชสีห์จันทรา ได้ทุกเมื่อ โดยไม่ต้องพึ่งจันทราเลยแม้แต่น้อย

ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงนับปีนับชาติ เขาได้ควบคุมรูปแบบนี้จนสมบูรณ์ ไม่หลงไหลไปในสัญชาตญาณสัตว์ป่าเหมือนมิงค์ทั่วไป

เมื่อใดที่วิลเฮล์มเปลี่ยนร่าง เขาจะปลดปล่อยศักยภาพสูงสุดของตนออกมา

พลังทางกายภาพพุ่งทะยานสูงขึ้นอย่างมหาศาล พลังสายฟ้าไหลเวียนทั่วร่าง และพลังในการต่อสู้พุ่งทะลุฟ้า

แม้แต่ฮาคิของเขา… ก็ยกระดับขึ้นอย่างน่าเกรงขามในสภาพแปลงร่างนั้น

กล่าวคือ สายเลือดของวิลเฮล์ม… คือผลปีศาจโซออนในรูปแบบของเลือดเนื้อ

ทว่า… พลังนี้ก็มิได้ไร้ข้อแลกเปลี่ยน

การคงอยู่ในร่าง “ราชสีห์จันทรา” นานเกินไป… คือภาระที่ร่างกายต้องแบกรับอย่างมหาศาล

หากไม่ยุติรูปแบบนี้ตามเวลา… พลังชีวิตของเขาจะถูกกลืนกินทีละน้อย จนถึงขั้นถึงตาย

สำหรับเหล่ามิงค์โดยทั่วไป ซูลองคือดาบสองคม

ผู้ที่ไม่ได้รับการฝึกฝน… มักจะหลงไปในสัญชาตญาณดิบ กลายเป็นสัตว์ป่าคลั่งไร้สติที่สังหารทุกสิ่ง

ก่อนที่ร่างจะเผาผลาญพลังงานจนวายชนม์ด้วยตนเอง

แต่ วิลเฮล์ม ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดเหล่านั้นมาแล้ว เขาคือผู้ที่ควบคุม “สัตว์ร้าย” ภายในได้โดยไม่พ่ายให้มัน

กระนั้น… เขาก็ยังไม่อาจเรียกว่าคงกระพัน

ทุกครั้งที่แปลงร่าง คือการเสี่ยง… ระหว่าง “พลัง” และ “การทำลายล้าง”