c.26

“บรึ๊น… บรึ๊น…”

ดาบเท็นเซย์กะสั่นสะท้านอย่างรุนแรงต่อหน้าวิลเฮล์ม

แสงเขียวหม่นของมันยิ่งทวีความเข้มขึ้น เปล่งออร่าอันแรงกล้า พิกลพิลึกและอันตรายราวกับปีศาจจะหลุดจากพันธนาการ

มันดิ้นรน… พยายามหลุดพ้น… ต่อต้านสุดกำลัง

“อะไรนะ!?”

เบื้องหลัง สายตาของแม่มดแม็กกี้และชาวเกาะอาสึกะเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว

“ซซซ… ซซซ…” เสียงสายฟ้าฟาดแผ่วดังขึ้น พลันปรากฏกระแสไฟไหลวนรอบคมดาบแหลมคมของเท็นเซย์กะ

แสงเขียวที่โอบล้อมรอบกายดาบ เปล่งออร่าเยือกเย็น มืดดำชวนสั่นไหว มันประหนึ่งมีชีวิต หายใจด้วยพลังปีศาจของตัวมันเอง

แต่แล้ว… ดาบต้องสาปที่ดิ้นพล่านอยู่เมื่อครู่กลับหยุดนิ่ง

พลังอันอาฆาตที่แผ่ซ่านมาทั้งหมด… กลับถูกกดทับไว้จนมิดชิด

“โฮร่าาาา !!”

ในชั่วพริบตา

วิลเฮล์ม ผู้เพิ่งสะกดดาบเท็นเซย์กะไว้ได้ด้วยพลังล้วนๆ เงยหน้าคำรามสู่ห้วงฟ้า เสียงกึกก้องดั่งสัตว์ร้ายหลุดจากบ่วงโซ่

เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์อีกต่อไป… มันคือเสียงคำรามของอสูรรัตติกาลที่กึกก้องก้องทะลวงวิญญาณ

ชาวเกาะอาสึกะทั้งหมดตัวแข็งทื่อ เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว สีหน้าทุกคนเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกสุดขีด

“นั่น… นั่นมันสัตว์ประหลาด!!”

ผู้คนเริ่มถอยหลังกรู หน้าซีดเผือด หลายคนล้มกลิ้งล้มหงาย พยายามคลานหนีราวกับหนีหายนะ

“ซซซ… ซซซ…”

ในพริบตาเดียว

เส้นผมสีเงินขาวของวิลเฮล์มสะบัดพริ้วกลางอากาศ กระแสไฟฟ้าพลิ้วไหลลอดผ่านปลายผมทุกเส้น

ฟ้าววว

ร่างกายของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนต่อหน้าสายตาทุกคน ช้า… แต่ทรงพลัง

ดวงตาเหยี่ยวสีทองกลายเป็นสีแดงเลือดฉับพลัน แผ่กลิ่นอายดุร้ายและกระหายเลือดราวกับอสูรป่า

สีหน้าของเขาแข็งกร้าว หูยาวแหลมคมดั่งเผ่ามิงค์ในตำนาน เขี้ยวสองซี่ผุดออกมายาวคมวาววับราวใบมีด

ร่างอันกำยำเดิมแผ่ขยายใหญ่ขึ้น จากร่างชายหนุ่มสูงสองเมตรเศษ กลับกลายเป็นร่างสูงทะลุสามเมตร

แสงไฟฟ้าฟาดวนรอบตัว ความดุดันพวยพุ่งออกมาราวมหาพายุอสูร

หางสีขาวสะอาดพลันโผล่จากด้านหลังของเขา

เพียงพริบตาเดียว หางนั้นก็ยืดยาวขึ้นเรื่อยๆ ขนขาวปุกปุยงามราวหิมะอันศักดิ์สิทธิ์ไหวพลิ้วในสายลมราตรี

ฝ่ามือของเขาเปลี่ยนเป็นกรงเล็บสัตว์ร้าย เล็บแหลมยาวเฉียบคมดั่งมีดแกะศิลาสะท้อนแสงเย็นเฉียบ

วิลเฮล์มยืนตระหง่าน ครึ่งคน ครึ่งอสูร เรืองรองด้วยกลิ่นอายแห่งอำนาจ อำมหิต ดุดัน และสูงศักดิ์

บรรยากาศรอบกายหนักอึ้ง ราวอากาศจะหยุดไหลเวียน ทุกชีวิตตัวสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว

“ซซซ…”

แสงไฟฟ้าเปล่งวาบระยิบระยับไม่หยุด

ดาบเท็นเซย์กะเหมือนมีชีวิต มันสั่นสะท้านในมือของวิลเฮล์ม คลื่นพลังชั่วร้ายแผ่ขยาย ทะลักออกมาราวจะหลอมรวมกับสายฟ้าที่ฟาดกระหน่ำรอบกาย

ออร่าปีศาจกับพลังสายฟ้าแปรปรวน เริ่มรวมตัว… กลายเป็นรูปร่างแห่งหายนะ

แคร่ก… แคร่ก…

พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของวิลเฮล์มแยกตัวออกอย่างช้าๆ ราวไม่อาจทนพลังมหาศาลของเขาได้อีกต่อไป

เศษหินและดินเถ้าสะท้าน ลอยขึ้นกลางอากาศราวโดนแรงไร้รูปยกตัว

“โฮร่าาาา !!”

เสียงคำรามสะเทือนปฐพีดังขึ้นอีกครั้ง

ท่ามกลางสายฟ้าฟาดและพลังอาฆาต มังกรยักษ์สีฟ้าปนเขียว รูปร่างสง่างามปรากฏขึ้นกลางอากาศ

“ซซซ… ซซซ…”

มังกรตัวนั้นเปล่งแสงไฟฟ้าเจิดจ้า แววตาคมกร้าวเต็มไปด้วยอำนาจและความมุ่งร้าย

ฟันแหลมคมขบกรามแน่น กรงเล็บฉีกอากาศ พลังสะเทือนแผ่นฟ้า

มันโอบล้อมตัววิลเฮล์มไว้ด้วยร่างอันใหญ่โต ปกป้องดั่งเทพพิทักษ์ แต่ในเวลาเดียวกัน… คือสัตว์ปีศาจผู้พร้อมสังหารทุกสิ่ง