c.24

“ชาร์ล็อตต์ หลินหลิน”

สายลมคำรามกึกก้อง พัดกระหน่ำอย่างเกรี้ยวกราด

ฝูงเหยี่ยวยักษ์โฉบลงมาจากนภากว้าง ร่อนลงใกล้ทะเลสาบที่ตั้งอยู่ ณ ใจกลางเกาะอาสึกะ ที่เบื้องหน้าทะเลสาบนั้นมีอนุสรณ์สถานศักดิ์สิทธิ์ตั้งตระหง่าน บันไดหินทอดยาวขึ้นไปยังปากทางถ้ำมืดมิด และเบื้องบนถ้ำ… คือรูปปั้นของสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่ดูราวมีชีวิต

ไร้ซึ่งความลังเล วิลเฮล์มก้าวขึ้นบันไดไป พร้อมกับฟินลีย์ที่แปรร่างเป็นสุนัขพันธุ์แมสทิฟฟ์สีขาวหิมะ เดินเคียงข้างเขาอย่างเงียบงัน

ภายในถ้ำนั้น มืดมิด ว่างเปล่า และเยียบเย็น ความหนาวแล่นแทรกซึมไปทั่วบรรยากาศ

กลางถ้ำมีเพียงสิ่งเดียว โลงศิลาสีเทาหม่น

“กรรรร…”

ฟินลีย์คำรามเบาๆ ขณะก้าวเข้าหาโลง ก่อนจะใช้เขี้ยวคมกัดขอบฝา แล้วออกแรงดันจนฝาหินค่อยๆ เลื่อนไปด้านข้างด้วยเสียงหินเสียดสีกัน

ทว่า… สิ่งที่อยู่ภายในหาใช่ศพไม่

สิ่งที่อยู่ตรงนั้น คือดาบยาวสองคมอันวิจิตรพิสดาร ดาบโบราณที่แปลกประหลาดเกินคำบรรยาย

“ดาบศักดิ์สิทธิ์ต้องสาปในตำนาน… ชิจิเซย์เคน!”

ดวงตาสีทองของวิลเฮล์มวาววับ เยือกเย็นราวอำพันในพายุ สายตาจับจ้องดาบตรงหน้า ดาบนั้นเปล่งแสงเขียวริบหรี่ ราวกับพยายามล่อลวงเขาให้เข้าไปใกล้

เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “น่าสนใจ… นี่นายกำลังเรียกชั้นอยู่รึเปล่า?”

ตามตำนานโบราณ มีเรื่องเล่าถึงดาบเล่มนี้…

ณ กาลเวลาที่ถูกกลืนหายไปในห้วงประวัติศาสตร์ เกิดคืนจันทราสีเลือดขึ้น ดวงจันทร์แดงปรากฏขึ้นเพียงหนึ่งครั้งในรอบร้อยปี

ในคืนนั้น เจ้าชายทั้งสามแห่งเกาะอาสึกะ ได้พบกับแม่มดผู้เลอโฉมครั้งแรก และต่างก็หลงรักเธอ

เพื่อแย่งชิงหัวใจของนาง ทั้งสามจึงชักดาบ “ชิจิเซย์เคน” ขึ้น สู้กันเพื่อชิงบัลลังก์

สงครามครั้งนั้นทำให้ทั้งแผ่นดินและท้องทะเลร่ำไห้ ผู้คนบริสุทธิ์ล้มตายนับไม่ถ้วน

เลือดและความเคียดแค้นของพวกเขาถูกดาบดูดกลืนไป จนกลายเป็นดาบปีศาจต้องสาป

เมื่อเวลาผ่านไป “ชิจิเซย์เคน” กลับกลายเป็นดาบแห่งความหายนะ ยิ่งกลืนกินสงคราม ยิ่งแข็งแกร่ง

อาณาจักรแห่งเกาะอาสึกะล่มสลายลงเพราะมัน ท้องทะเลที่เคยงดงามกลับถูกปกคลุมด้วยสงครามและความมืด

เพื่อหยุดยั้งหายนะ และช่วยผู้คน นักบวชสาวจึงสังเวยชีวิตของตนเอง ชำระล้างโลหิตและความแค้นในดาบเล่มนั้น

เจ้าชายทั้งสามผู้สูญเสียหญิงที่ตนรัก ต่างเศร้าโศกและสวดภาวนาต่อเทพแห่งเกาะอาสึกะ

เหล่าเทพตอบรับเสียงวิงวอน มอบอัญมณีศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามให้พวกเขา เพื่อผนึกพลังปีศาจของชิจิเซย์เคน ทำให้มันกลายเป็นดาบปีศาจที่ถูกจองจำไว้ในนิรันดร์

“แต่ก็เอาเถอะ~ ตำนานมักจะเวอร์เกินจริงอยู่แล้ว” วิลเฮล์มแสยะยิ้ม พลางกล่าวติดตลก “แต่ถ้านี่คือดาบปีศาจในตำนานจริงๆ… ก็อย่าได้ทำให้ชั้นผิดหวังก็แล้วกัน…”

โดยไร้ซึ่งความหวาดหวั่น เขาก้าวเข้าไป ฉวยดาบชิจิเซย์เคนไว้มั่นในฝ่ามือ

“ชิ๊…”

ในพริบตานั้น แสงสีเขียวประหลาดก็แผ่พุ่งออกจากคมดาบ เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายมรณะชวนสั่นสะท้าน

แสงสีเลือดวาบวับแวบผ่านนัยน์ตาของวิลเฮล์ม เพียงชั่วพริบตา

บึ้ม!!

เสี้ยวอึดใจต่อมา คลื่นฟันสีน้ำเงินมหึมาปะทุออกจากดาบ สาดแสงเจิดจ้าไปทั่วถ้ำมืด

แรงฟันแหวกอากาศทะลุภูผา พุ่งทะยานขึ้นฟ้า ปรากฏรอยแยกกลางหุบเขา

เกาะอาสึกะซึ่งเคยสงบเงียบ บัดนี้แตกตื่นวุ่นวาย

“อะ อะไรน่ะ!?”

“เมื่อกี้พวกนายได้ยินเสียงนั่นมั้ย!?”