บทที่ 34 เจ้านายคนใหม่

"นี่นายพูดเองนะ ตอนนี้บริษัทมีมูลค่าตลาดกว่าร้อยล้านดอลลาร์ นายให้ฉันห้าสิบล้านก็พอ!"

ฮาเวิร์ดพยักหน้าอย่างดีใจไม่หยุด แทบอยากจะเข้าไปกอดจูบเฉินโม่เสียให้ได้ ในที่สุดก็มีเงินแล้ว การวิจัยเทคโนโลยีต้านแรงโน้มถ่วงก็สามารถดำเนินต่อไปได้!

เฉินโม่ได้ยินก็พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า "ได้ เดี๋ยวให้เอ็ดดี้ไปจัดการกับนาย"

เมื่อเห็นท่าทีไม่ใส่ใจของเฉินโม่ ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่ได้กำลังพูดถึงการซื้อหุ้นหลายสิบล้านดอลลาร์ แต่เป็นการไปเดินซื้อของธรรมดาๆ

ฮาเวิร์ดก็อดสงสัยในฐานะทางการเงินของเฉินโม่ไม่ได้ เขาค่อยๆ เข้าไปใกล้แล้วกระซิบถามอย่างเจ้าเล่ห์

"บอกตามตรง นายมีเงินเท่าไหร่กันแน่? หรือจะให้ฉันขายบริษัทให้นายทั้งบริษัทเลย?"

"ได้สิ นายให้คนของนายไปคุยกับเอ็ดดี้ได้เลย" เฉินโม่พูดอย่างไม่ใส่ใจ

ในฐานะบอสใหญ่เบื้องหลังของไฮดรา เงินสำหรับเขาเป็นเพียงตัวเลข

ตอนที่สร้างตัวตนนี้ขึ้นมา เพื่อให้สมจริง เฉินโม่ได้เตรียมทองคำและอัญมณีไว้หลายสิบหีบ นำ ทรัพย์สมบัติทั้งหมด ขึ้นเรือลี้ภัยมาอเมริกาอย่างเอิกเกริก

ในสายตาของรัฐบาลอเมริกา เขาคือเศรษฐีล่องหนตัวจริง

ในบัญชีธนาคารของเขามีเงินอยู่เท่าไหร่ เฉินโม่เองก็ไม่ค่อยจะแน่ใจนัก การเงินของเขาล้วนมีพ่อบ้านอัลเบิร์ตเป็นคนดูแล ต่อให้ไม่พอ บนชั้นบนก็ยังมีทองคำแท่งและอัญมณีกว่าสิบหีบ การซื้อบริษัทของฮาเวิร์ดก็ยังคงเป็นเรื่องที่ทำได้อย่างสบายๆ

ถ้าฮาเวิร์ดกล้าขายจริงๆ เขาก็ไม่เกี่ยงที่จะซื้อทั้งหมด

"อย่าเลย! ฉันก็แค่พูดเล่นๆ บริษัทยังคิดจะเก็บไว้ให้ลูกชายในอนาคต!" เมื่อเห็นเฉินโม่ไม่ปฏิเสธ ไม่เพียงแต่จะสืบฐานะของเฉินโม่ไม่ได้ กลับกันเกือบจะทำให้เสียกิจการของตัวเองไป ฮาเวิร์ดก็เลยหน้าด้านกลับคำพูดไปเลย

"นายยังไม่มีภรรยาเลย จะมีลูกมาจากไหน?" เฉินโม่เหลือบมองเขาอย่างดูถูก แสดงความไม่พอใจต่อข้ออ้างที่ห่วยแตกของเขา

"ก็ต้องมีสิ! ก็ต้องมี! งั้นนายเป็นพ่อทูนหัวของลูกชายฉันสิ หุ้นครึ่งหนึ่งของนายก็ถือว่าเป็นของขวัญต้อนรับลูกทูนหัวในอนาคตของฉันไปเลย" ฮาเวิร์ดพบว่าหลังจากหน้าด้านแล้ว ทั้งตัวก็สบายขึ้นเยอะ ตัดสินใจที่จะหน้าด้านให้ถึงที่สุด

"ฮาเวิร์ด" เฉินโม่มองเขาอย่างจริงจัง "ทำไมฉันไม่เคยสังเกตเลยว่านายหน้าด้านขนาดนี้?"

ฮาเวิร์ดถูกตอกกลับจนต้องกลอกตา เมื่อครู่เห็นเฉินโม่จริงจัง นึกว่าจะพูดเรื่องสำคัญอะไร ที่แท้ก็ดีใจเก้อไปครึ่งวัน

"พ่อทูนหัวของลูกนายฉันจะเป็นให้ ส่วนของขวัญต้อนรับ ตอนนั้นฉันก็จะเตรียมของขวัญที่ดีที่สุดให้เขาเอง ส่วนหุ้นของบริษัทห่วยๆ ของนายฉันก็คงไม่กล้าเอามาให้หรอก นายก็เป็นลูกจ้างให้ฉันไปดีๆ เถอะ"

ฮาเวิร์ดได้ยินก็มองเฉินโม่อย่างสงสัย

"ฉันเปลี่ยนใจแล้ว!" เฉินโม่พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

"นายจะกลับคำไม่ได้นะ เมื่อกี้เราตกลงกันแล้ว! ห้าสิบล้าน ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของหุ้น ตอนนี้สนามรบในยุโรปกำลังดุเดือด คำสั่งซื้ออาวุธจากกองทัพก็เยอะจนรับไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ซื้อหุ้นของบริษัท นายก็รอรวยได้เลย" ฮาเวิร์ดคิดว่าเฉินโม่โกรธเพราะความหน้าด้านของเขา จึงคิดจะกลับคำพูด เลยรีบเกลี้ยกล่อม

"นายก็กล้าพูดว่ากลับคำเหรอ?" เฉินโม่มองเขาอย่างดูถูก ฮาเวิร์ดกลับไม่สนใจราวกับว่าคนที่กลับคำเมื่อครู่ไม่ใช่เขา

"เงินฉันออกให้ได้ แต่ไม่ใช่ห้าสิบล้าน"

"อย่าใจแคบขนาดนั้นสิ ฉันก็แค่ล้อเล่นกับนาย ของขวัญต้อนรับนายจะให้เล็กๆ น้อยๆ ก็ได้ ดาบยาวของนาย โล่ของนาย หรืออะไรก็ได้"

เมื่อเห็นฮาเวิร์ดไม่ยอมเปลี่ยนนิสัย ยังคงพูดจาไม่เข้าท่าอยู่ เฉินโม่ก็ตวัดสายตาไปมอง ส่งสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารไปให้

ฮาเวิร์ดสะดุ้งเฮือก รีบหุบปาก ทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น สายตานี้เขาคุ้นเคยดี ทุกครั้งก่อนที่จะโดนอัด เฉินโม่จะมองเขาด้วยสายตาแบบนี้ ถ้าเขาไม่ใส่ใจ ยังคงทำตัวไม่ดีต่อไป สิ่งที่รออยู่ก็คือการโดนอัดอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นฮาเวิร์ดสงบลงในที่สุด เฉินโม่ก็ละสายตากลับมาพูดต่อ "ฉันตัดสินใจจะซื้อหุ้นของสตาร์ค อินดัสทรีส์ของนายหกสิบเปอร์เซ็นต์ นายจะขายไหม?"

"หกสิบเปอร์เซ็นต์? งั้นฉันก็กลายเป็นคนทำงานให้นายแล้วสิ? ไม่เอา! ไม่เอา!" ฮาเวิร์ดส่ายหัวไม่หยุด แม้จะไม่ค่อยใส่ใจบริษัทมากนัก แต่ก็เป็นบริษัทที่เขาสร้างขึ้นมากับมือ ตั้งชื่อตามนามสกุลของเขา เขาตั้งใจจะเก็บไว้ให้ลูกชายในอนาคต ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็ยังถือว่าเท่าเทียมกัน ถ้าเฉินโม่ถือหุ้นหกสิบเปอร์เซ็นต์ งั้นฉันก็ต้องอยู่ต่ำกว่าเขาน่ะสิ ไม่ได้เด็ดขาด!

"ไม่เอาก็เรื่องของนาย!" เฉินโม่พูดอย่างไม่ใส่ใจ

เดิมทีจะถือหุ้นเท่าไหร่ก็ไม่สำคัญ เขาไม่ได้จะอยู่โลกนี้นาน ก็แค่ช่วยฮาเวิร์ดไปอย่างนั้นๆ แต่เมื่อครู่ถูกความไร้ยางอายของเขาทำให้โมโห ถ้าไม่จัดการเขาสักหน่อย เฉินโม่ก็รู้สึกไม่สบายใจ

"เอ่อ เรามาคุยกันอีกทีได้ไหม" เมื่อเห็นเฉินโม่ไม่สนใจแล้ว ฮาเวิร์ดก็อ่อนลงทันที ตอนนี้เขาขาดเงินจริงๆ ถ้าเฉินโม่ไม่เข้ามาถือหุ้น เขาก็คงต้องขายให้พวกพ่อค้าหน้าเลือดจากวอลล์สตรีทที่มองเห็นแต่ดอลลาร์

"ไม่มีอะไรต้องคุย ขายหรือไม่ขาย พูดมาคำเดียว" เฉินโม่มองดูฮาเวิร์ดที่ทำหน้ากลุ้มใจและเจ็บปวด ในใจก็รู้สึกสบายใจขึ้น

เมื่อเห็นท่าทีที่แน่วแน่ของเฉินโม่ ฮาเวิร์ดก็คิดอย่างรวดเร็ว ด้านหนึ่งคือพ่อค้าที่เจ้าเล่ห์และหวังแต่ผลประโยชน์ อีกด้านหนึ่งคือเฉินโม่ที่มองเงินเป็นเศษกระดาษและรักเทคโนโลยีล้ำสมัยเหมือนกับเขา เมื่อชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว เขาก็กัดฟันพูดว่า "หกสิบก็หกสิบ! แต่ชื่อบริษัทห้ามเปลี่ยน!"

ฮาเวิร์ดทำหน้าเหมือนของเล่นสุดที่รักถูกแย่งไปต่อหน้าต่อตา ทำให้เฉินโม่รู้สึกสะใจมาก

"ได้ แล้วตอนนี้นายควรจะเรียกฉันว่าอะไร?" เฉินโม่พยักหน้า มองฮาเวิร์ดด้วยสายตาที่ขี้เล่น

ฮาเวิร์ดได้ยินก็มองเฉินโม่อย่างเคียดแค้น เค้นเสียงออกมาจากไรฟัน

"เจ้า! นาย!"

ในใจกลับท่องอยู่ตลอดว่า โจร! ปล้น! นักเลงหัวไม้ที่ฉวยโอกาส!

ในใจฮาเวิร์ดก็แอบตำหนิตัวเอง เมื่อครู่ตกลงไปง่ายๆ ก็ดีแล้ว ได้ห้าสิบล้านมา ทุกปัญหาก็หมดไป ตอนนี้กลับมีเจ้านายเพิ่มขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล นั่นมันบริษัทที่ฉันสร้างขึ้นมากับมือนะ! เมื่อครู่ฉันยังเป็นเจ้านายอยู่เลย ตอนนี้กลับกลายเป็นของคนอื่นแล้วเหรอ? หัวใจของฮาเวิร์ดกำลังเลือดตกยางออก!

เฉินโม่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ เมื่อเห็นว่าฮาเวิร์ดถูกฝึกมาพอสมควรแล้ว ก็เลยให้เขาชิมของหวานเสียหน่อย

"การบริหารบริษัทฉันจะไม่เข้าไปยุ่ง เงินปันผลประจำปีนายก็เอาไปทำการวิจัยของนายได้ทั้งหมด"

ฮาเวิร์ดได้ยินก็ตาเป็นประกาย

"แล้วก็ ถ้านายมีลูกชายจริงๆ แม้บริษัทห่วยๆ ของนายจะดูไม่น่าเอาออกมาโชว์เท่าไหร่ แต่ถ้าจะให้เป็นของขวัญต้อนรับลูกทูนหัวในอนาคตของฉันก็พอจะไหวอยู่"

"เจ้านายฉลาด!" ฮาเวิร์ดได้ยินก็เปลี่ยนสีหน้าทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชมและยกยอปอปั้น ทำให้คนสงสัยว่าคนที่เกือบจะกินเฉินโม่เข้าไปเมื่อครู่ใช่เขาจริงหรือ

"นายวางใจได้เลย ฉันจะต้องมีลูกชายให้นายให้ได้!" ฮาเวิร์ดรับประกันอย่างมั่นใจ

"ไปไกลๆ เลย!" เฉินโม่เตะออกไปเต็มแรง เตะฮาเวิร์ดล้มลงกับพื้น