ประกาศิตรัก : ตอนที่ 77-78 : ไอ้บ้าซู และซูเจ้าระเบียบ (7-8)

ตอนที่ 77 – ไอ้บ้าซู และซูเจ้าระเบียบ (7)

ซ่งจิงเฉินบิดผ้าที่อยู่ในมือเธอแน่น ราวกับว่าชีวิตของเธอแขวนอยู่ที่ผ้าผืนนั้น.. ก่อนจะถามขึ้นว่า “คุณซูคะ.. คุณต้องการอะไรหรือเปล่าคะ?”

หลังจากนิ่งไปชั่วครู่.. ซูซินเหยินเหลือบมองไปทางซ้ายของเสื่อโยคะอย่างช้าๆ แล้วหันกลับมามองหน้าของซ่งจิงเฉิน “ไปชงกาแฟมาให้ผม”

เขาจงใจแกล้งมองไปยังเสื่อโยคะอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินปิดประตูออกไป..

ซ่งจิงเฉินถอนหายใจโล่งอกอย่างแรง.. และกำลังเอื้อมมือเข้าไปใต้เสื่อโยคะเพื่อดึงโทรศัพท์ออกมา แต่แล้วประตูก็ถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง เธอถึงกับสะดุ้งจนหายใจติดขัด..

“ไม่ต้องใส่นมกับน้ำตาล” แล้วซูซินเหยินก็ปิดประตูเดินจากไป

ซ่งจิงเฉินนิ่งมองประตูที่ปิดอยู่นานราวสามนาที เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครเปิดเข้ามาอีก ก่อนจะล้มตัวลงนอนที่พื้น.. เอามือกุมหน้าอกและสูดลมหายใจเข้าลึกๆอีกสองครั้ง

-อยู่กับตาบ้าซูนี่เหมือนกับได้ทดสอบสภาพจิตอยู่ตลอดเวลา.. อีกไม่นานฉันคงต้องเป็นโรคจิตแน่ๆ..-

หลังจากที่หัวใจของเธอเต้นเป็นปกติ.. ซ่งจิงเฉินจึงวิ่งไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมกาแฟให้กับซูซินเหยินอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ แล้วรีบนำไปให้เขาข้างบน

ประตูห้องทำงานเปิดออก.. ซูซินเหยินนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน กำลังจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เธอได้ยินเสียงผู้ชายดังออกมาจากคอมพิวเตอร์กำลังรายงานเป็นภาษาอังกฤษ

ซ่งจิงเฉินยืนอยู่หน้าห้อง เคาะประตูเบาๆ.. ซูซินเหยินหันมาและยกมือชี้ไปที่ข้างคอมพิวเตอร์ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าจอ

ซ่งจิงเฉินวางกาแฟลงอย่างระมัดระวังและพยายามให้เสียงเบาที่สุด ขณะที่เธอกำลังจะออกจากห้องทำงาน เธอก็ได้ยินเสียงซูซินเหยินดังมาจากด้านหลัง “เดี๋ยวก่อน”

ซ่งจิงเฉินคิดว่าเขากำลังพูดกับคนที่อยู่ในคอมพิวเตอร์ เธอจึงรีบปิดประตู..

“ซ่งจิงเฉิน..” เธอได้ยินเสียงเรียกชื่อเธอเมื่อดึงประตูปิด เธอหันกลับไป และได้ยินเสียงชายหนุ่มพูดช้าๆชัดๆ.. “ผมจะเข้านอนตอนเที่ยงคืน และตอนนี้ก็..”

ซูซินเหยินเหลือบมองนาฬิกบนข้อมือของเขาและพูดต่อว่า “สี่ทุ่มสิบนาทีแล้ว.. คุณมีเวลาเหลืออีกชั่วโมงครึ่ง.. ผมจะไปตรวจความสะอาดที่คุณทำตอนห้าทุ่มสี่สิบ และถ้าผมไม่พอใจ คุณเตรียมตัวทำความสะอาดทั้งคืนได้เลย”

-ห๊า!! อะไรนะ.. นี่เขาจะไปตรวจตราด้วยตัวเองเลยเหรอ?-

-ตายแล้ว! ที่ฉันอู้งานเมื่อครู่มันย้อนกลับมาทำร้ายตัวฉันเองเหรอนี่ ฉันเพิ่งเริ่มทำความสะอาดไปได้นิดเดียวเอง-

ซ่งจิงเฉินจ้องมองซูซินเหยินหน้าเหวอ.. หน้าตาของเธอบ่งบอกว่าไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน...

แม้จะดูเหมือนว่าซูซินเหยินกำลังสนใจอยู่กับการประชุมผ่านวีดีโอ แต่เขาก็คอยเหลือบมองซ่งจิงเฉินด้วยหางตาอยู่ตลอด..

เขามองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์มากมายของเธอ.. เริ่มจากตกใจมาก แล้วก็เปลี่ยนเป็นไม่พอใจและเสียใจ ในที่สุดเธอก็โกรธพร้อมกับบ่นพึมพำ และตอบกลับมาแบบไม่เต็มใจว่า “ค่ะ..” แล้วก็ปิดประตูเดินจากไป..

ผ่านไปยังไม่ถึงห้านาที.. ซูซินเหยินก็ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธของซ่งจิงเฉินที่ดังอยู่ด้านล่าง.. “ไอ้คนใจดำ! ไอ้บ้า! ไอ้เลว! ไอ้วายร้าย! ไอ้ปีศาจ!”

“ไอ้บ้าซู.. ไอ้คนเจ้าสะอาด.. ไอ้ใบ้.. ไอ้คนเลือดเย็น..”

คำพูดเหล่านั้นลอยเข้าหูของซูซินเหยิน.. เขาได้แต่หัวเราะออกมา เมื่อเช้านี้เขายังเป็นแค่ไอ้บ้าซู กับคนเจ้าสะอาดอยู่เลย แต่ตอนนี้.. เขาเป็นทั้งไอ้บ้าซู ไอ้คนเจ้าสะอาด ไอ้ใบ้ และไอ้เลือดเย็น..

ตอนที่ 78 – ไอ้บ้าซู และซูเจ้าระเบียบ (8)

นี่เธอตั้งฉายาให้เขากี่ฉายาแล้วล่ะ?

จู่ๆคนที่อยู่ในหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็หยุดพูด หลังนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง.. เขาก็พูดออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “ไม่น่าเชื่อ.. นี่ผมเห็นภาพหลอนหรือเปล่านี่? คุณซู.. นี่คุณกำลังยิ้มเหรอ?”

ซูซินเหยินพึมพำขณะที่เหลือบตามองไปที่กระจกในห้อง เขามองเห็นภาพสะท้อนในกระจก -คิ้วที่ผ่อนคลาย ริมฝีปากที่โค้งขึ้น และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน...-

ซูซินเหยินอึ้งไปกับภาพที่เห็น..

เสียงภาษาอังกฤษยังคงดังออกมาจากคอมพิวเตอร์.. “ผมไม่ได้ตาฝาดใช่ไม๊.. คุณกำลังยิ้ม..”

ซูซินเหยินไม่พูดอะไร.. เขาปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ทันที แล้วรีบลุกขึ้นไปยืนอยู่ที่หน้ากระจก..

แต่ถึงอย่างนั้น.. รอยยิ้มของชายหนุ่มในกระจกก็ไม่กว้างเหมือนก่อนหน้านี้ แต่ก็ยังคงเหลือร่องรอยของรอยยิ้ม เขายืนสำรวจผู้ชายในกระจกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นไปจับที่ใบหน้าของตัวเอง..

เมื่อนิ้วของเขาสัมผัสเข้ากับรูปโค้งของริมฝีปาก ปากของเขาก็สั่นอย่างรุนแรง.. หืมม.. นี่เขากำลังยิ้มอยู่จริงๆ.. เขาแทบจะจำไม่ได้ว่าเขาเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของตัวเองครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่..

นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเช็คด้วยตัวเองถึงสองสามครั้ง เขาก็คงคิดว่าตัวเองตาฝาดเหมือนกับจอนนี่..

เขาเองก็ไม่อยากทำให้เธอต้องลำบาก.. แต่เพราะเหตุการณ์เมื่อห้าปีที่แล้ว ทำให้เธอตัดเขาออกจากชีวิต และที่เธอยอมอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับเขาในตอนนี้ก็เพราะซ่งเอ็มไพร์ ถ้าไม่ใช่เพราะความรับผิดชอบที่เธอมี.. เธอคงจะอยู่ให้ไกลจากเขามากที่สุด..

ที่เขาพยายามสร้างปัญหาต่างๆนาๆให้เธอ ก็เพราะต้องการหาหนทางให้ได้พูดคุยกับเธอ แต่เขาก็ไม่คิดจริงๆว่า เธอจะสามารถทำให้เขายิ้มได้อีกครั้ง...

-ซ่งจิงเฉิน.. ซ่งจิงเฉิน.. นี่คุณจะทำให้ผมประหลาดใจอีกสักกี่ครั้ง.. คุณถึงจะหยุด?-

......

หลังจากซ่งจิงเฉินทำความสะอาดชั้นล่างเสร็จเรียบร้อย เธอก็รู้สึกราวกับกระดูกของเธอกำลังจะแหลกละเอียด เธอขึ้นไปทำความสะอาดห้องนอนห้องที่สองที่ไม่มีใครเป็นเจ้าของ ก่อนจะย้ายไปทำห้องถัดไป..

ซูซินเหยินไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานแล้ว แต่เขากำลังยืนอยู่ที่ระเบียง..

หิมะกำลังตก.. และเขาก็สวมเพียงเสื้อเชิ้ตบางๆ ลมหนาวพัดผ่านมา เกล็ดหิมะปลิวตกลงตามร่างกายของเขา แต่เขาก็ยังคงยืนนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้น ราวกับว่าความโหดร้ายของธรรมชาติไม่อาจรบกวนเขาได้..

ระหว่างที่กำลังขัดถูพื้นห้อง เธอก็คอยเหลือบมองซูซินเหยินเป็นครั้งคราว แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า -นี่ก็เข้าสู่กลางฤดูหนาวแล้ว และก็ดึกมากแล้ว หิมะก็กำลังตก เขาไม่รู้สึกหนาวบ้างเลยเหรอ?-

เมื่อเธอขัดถูมาได้ครึ่งห้องแล้ว.. เธอก็ไปห้องน้ำเพื่อซักผ้าถูพื้น และเมื่อกลับมา ซูซินเหยินก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ด้านนอกท่ามกลางความหนาวเย็น

ซ่งจิงเฉินเหลือบมองไปที่ระเบียงหลังจากทำความสะอาดห้องจนเสร็จเรียบร้อย ซูซินเหยินก็ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับไปใหน เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆโดยไม่พูดอะไร

จากนั้น.. เธอก็ย้ายไปทำความสะอาดที่ห้องนอนของซูซินเหยิน เมื่อคืนเธอนอนในห้องนี้ และก่อนออกไปเมื่อเช้าเธอก็ยังไม่ได้ทำความสะอาด เตียงจึงยังอยู่ในสภาพที่ไม่เรียบร้อย และห้องก็รกไปหมด

ซ่งจิงเฉินใช้สองมือหอบผ้าปูไปวางไว้บนโซฟา จากนั้นเธอก็ค่อยๆเปลี่ยนที่นอนและหมอนใหม่หมด ขณะที่เธอกำลังเดินไปรอบเตียงเพื่อเปลี่ยนหมอนใบใหม่ เธอก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ดูคล้ายมุมของหนังสือยื่นออกมาจากใต้หมอน

ด้วยความอยากรู้.. ซ่งจิงเฉินจึงดึงออกมาดู และพบว่ามันไม่ใช่หนังสือ แต่เป็นสมุดโน๊ตขนาดเล็ก