ประกาศิตรัก : ตอนที่ 75-76 : ไอ้บ้าซู และซูเจ้าระเบียบ (5-6)

ตอนที่ 75 – ไอ้บ้าซู และซูเจ้าระเบียบ (5)

-นี่เขาคงไม่ได้หมายความว่า.. จะให้ฉันทำความสะอาดบ้านทั้งหลังจริงๆหรอกนะ?-

เมื่อซ่งจิงเฉินได้ยินซูซินเหยินสั่งลงโทษเธอ.. ด้วยการให้ทำความสะอาดบ้านทั้งหลัง.. เธอจ้องหน้าเขานิ่งราวสิบวินาที ก่อนที่จะมั่นใจว่าสิ่งที่เธอได้ยินจากปากเขานั้น.. เธอไม่ได้คิดไปเอง

-นี่เขาอ่านใจเธอได้หรือเปล่านะ? ทำไมเขาถึงสั่งทำโทษเธอด้วยวิธีที่เธอกลัวที่สุด? หรือว่านี่เป็นเรื่องของกฏแห่งแรงดึงดูด? เฮ้อ.. ฉันไม่น่าเสียเวลาเสียเงินไปซื้อเสื้อผ้าพวกนั้นให้เขาเลย ช่างไร้มนุษยธรรมี่สุด! ไอ้บ้าซู.. ไอ้คนเจ้าสะอาด.. ไอ้ใบ้.. ไอ้คนเลือดเย็น..-

ทันทีที่ซ่งจิงเฉินกร่นด่าซูซินเหยินอยู่ในใจจบ.. ชายหนุ่มก็พูดขึ้นทันที “อะไรนะ? นี่คุณคงคิดว่าผมลงโทษคุณเกินกว่าเหตุสินะ? คุณคงไม่เต็มใจทำ?”

ซ่งจิงเฉินรีบส่ายหน้าและโพล่งออกไปว่า.. “ไม่ค่ะ.. ไม่เลย.. ฉันเต็มใจทำ!”

และราวกับเกรงว่าเขาจะไม่เชื่อคำพูดของเธอ.. เธอจึงรีบย้ำอีกว่า “ฉันเต็มใจจริงๆนะคะ!”

-ใครจะอยากทำกันล่ะ? ลองใช้สมองคิดดูสิ.. จะมีใครเต็มใจทำความสะอาดบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้?-

ซ่งจิงเฉินบ่นพึมพำ.. แอบซ่อนความไม่พอใจไว้ภายใต้ใบหน้าที่ดูจริงจัง แล้วพูดกับซูซินเหยินอย่างสุภาพ แต่ช่างขัดกับความรู้สึกข้างในของตัวเองเหลือเกิน “คุณซูคะ.. ไม่ต้องกังวลนะคะ ฉันรับรองว่าฉันจะทำความสะอาดบ้านหลังนี้ ทั้งชั้นบนและชั้นล่าง ทั้งข้างในและข้างนอก ให้สะอาดเอี่ยมอ่องเป็นประกายไปทั่วทุกตารางนิ้วเลยค่ะ..”

ซูซินเหยินจ้องมองเธออย่างตั้งใจ.. ราวกับกำลังพยายามจะอ่านความรู้สึกไม่พอใจที่ซ่อนอยู่ภายในใจของเธอ ด้วยความกลัวว่าเขาจะล่วงรู้ ซ่งจิงเฉินรีบก้มหน้าลงหลบสายตาของเขา

ความจริงแล้ว.. เขาไม่คิดจะให้เธอทำความสะอาดบ้านทั้งหลังจริงๆหรอก เขาเพียงแค่ต้องการแกล้งเธอเล่นเท่านั้น และไม่คิดว่าเธอจะจริงจังขนาดนี้.. เธอกร่นด่าเขาในใจซะยกใหญ่ แต่กลับเสแสร้งทำเป็นว่าไม่เป็นอะไร..

เท่าที่จำได้.. ตั้งแต่เขาเริ่มสามารถอ่านใจคนได้ เขาพบเจอกับความตลบตะแลงของผู้คนมามากมาย แต่มีเพียงเธอเท่านั้น.. ที่ทำให้เขารู้สึกว่าการปลิ้นปล้อนหลอกลวงเป็นเรื่องน่าขันมากกว่าจะน่ารำคาญ..

ซูซินเหยินเหลือบตาลงมองซ่งจิงเฉินพร้อมกับแอบยิ้ม.. ส่วนซ่งจิงเฉินเองก็รอดูท่าทีของเขาอยู่อย่างกระวนกระวายใจ แต่หลังจากรออยู่นาน.. เธอก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบตาขึ้นมองดูเขา

ท่าทางของเธอทำให้ซูซินเหยินสะดุ้ง และก่อนที่สายตาของเธอจะทันได้จับที่ใบหน้าของเขา เขาก็เอ่ยออกมาว่า “อืมม..” ก่อนจะเอามือคว้าถุงในมือเธอ และเดินขึ้นบันไดไป

......

ซูซินเหยินเดินเข้าไปในห้องทำงาน เขานั่งลงตรงหน้าคอมพิวเตอร์ และได้ยินเสียงของซ่งจิงเฉิน

“เธอน่าจะกำลังซักผ้าปูโต๊ะอยู่ เพราะเขาได้ยินเสียงน้ำไหล”

“ตาบ้าซูนี่ท่าจะบ้าจริงๆ! ช่างเป็นคนที่ไร้มนุษยธรรม บ้า ป่าเถื่อน แล้วก็โรคจิตที่สุด!” ซูซินเหยินได้ยินเสียงเธอบ่นผ่านไรฟัน ขณะที่กำลังขยี้ผ้าปูโต๊ะอยู่ในอ่างล้างจ้าน “เคยมีคำพูดว่า.. รับของขวัญจากใครแล้วก็เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของคนผู้นั้น.. นายนั่นรับของขวัญขอโทษจากฉันไปแล้ว ยังกล้ามาสั่งให้ฉันทำความสะอาดบ้านอีก ไร้ยางอายที่สุด! นี่เขายังมีความเป็นมนุษย์อยู่ไม๊?”

หมดจากเสียงบ่นพึมพำ.. ก็ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าอีกเป็นชุด..

ห้องแรกที่เธอไปน่าจะเป็นห้องออกกำลังกาย.. เพราะเขาได้ยินเสียงคล้ายกำลังเช็ดถูอุปกรณ์พร้อมเสียงพร่ำบ่นอีกตามเคย.. “นี่ถ้าฉันรู้ว่าฉันต้องมาทำความสะอาดบ้านด้วยล่ะก็ ฉันจะไม่ยอมเสียเงินไปซื้อของขวัญนั่นหรอก แล้วนี่อะไรกัน.. เท่ากับว่าฉันต้องจ่ายเงินเพื่อซื้อความซวยให้ตัวเองเหรอนี่..”

ตอนที่ 76 – ไอ้บ้าซู และซูเจ้าระเบียบ (6)

“แต่เดี๋ยวก่อน..” จู่ๆซ่งจิงเฉินก็หยุดบ่นไปเฉยๆราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้.. หลังจากนั้นเธอก็อุทานขึ้นมาด้วยความดีใจ.. “ทำไมฉันถึงได้โง่ขนาดนี้! ที่บ้านของซูซินเหยินมีคนมาทำความสะอาดทุกวันอยู่แล้วนี่นา.. ก็คงไม่น่าจะสกปรกมาก แล้วทำไมฉันจะต้องจริงจังกับการทำโทษครั้งนี้ด้วย? ฉันก็แค่ทำโชว์เขาก็พอ และพอเขาเข้านอน ฉันก็ค่อยกลับไปนอน ตื่นเช้ามา.. เขาก็ดูไม่ออกอยู่ดีว่าฉันทำความสะอาดแล้วหรือยัง? ซ่งจิงเฉินเธอนี่ช่างสมเป็นอัจฉริยะจริงๆ.. ฉันรักเธอ..!”

หลังจากนั้น.. ซูซินเหยินก็ได้ยินเสียงจุ๊บ.. เธอคงกำลังจูบมือของตัวเองและลูบไล้ไปตามใบหน้า..

เสียงเงียบไปราวหนึ่งนาที.. แล้วซูซินเหยินก็ได้ยินเหมือนเสียงทีวีดังเข้ามา อาจเป็นเพราะเธอเกรงว่าเขาจะได้ยิน เธอจึงหรี่เสียงลงเบาที่สุด แต่เขาก็ยังคงมั่นใจว่าเสียงนั่นดังมาจากห้องออกกำลังกาย..

แต่ในห้องนั้นไม่มีทีวี.. เธอน่าจะกำลังดูผ่านโทรศัพท์มือถือ เสียงบทสนทนาที่ได้ยินเป็นภาษาเกาหลี แม้เขาจะไม่ใช่แฟนละครเกาหลี แต่เขาก็พอจะเดาออกว่าเธอกำลังดูซี่รี่ส์ที่พระเอกมีพลังเหนือธรรมชาติเหมือนกับเขา..

แต่เขาไม่เหมือนกับพระเอกของเรื่อง เพราะเขาไม่ได้เป็นมนุษย์ต่างดาวที่มีอายุกว่า 400 ปี เขาเป็นเพียงมนุษย์โลกธรรมดาที่มีอายุขัยจำกัด

ซูซินเหยินกำลังนั่งประชุมผ่านวีดีโอคอนเฟอเรนซ์ และเสียงจากห้องออกกำลังกายก็คอยดึงความสนใจของเขาอยู่ตลอด หญิงสาวในห้องนั้นเดี๋ยวก็ตะโกน เดี๋ยวก็ถอนหายใจไปตามละคร..

“โอ้ว..เขาหล่อมาก!” “กรี๊ด.. ฉันรักอาจารย์โด!” “นังผู้หญิงเลว!” “อร๊าย.. ปกติถ้าเดินเรื่องมาแบบนี้แล้ว พระเอกนางเอกกำลังจะจูบกันแล้วใช่ไม๊...”

จิตใจของเขาจมดิ่งไปในละครตามเสียงพากย์ของเซ่งจิงเฉิน..

“คุณซู.. คุณคิดยังไงกับข้อเสนอของผม?” คนในจอคอมพิวเตอร์ถามขึ้นอย่างสุภาพ.. ซูซินเหยินเหลือบตาลงมองแต่ไม่ตอบอะไร คนผู้นั้นกระแอมและถามเซ้ำอีกครั้ง “คุณซูครับ?”

ซูซินเหยินพยักหน้าเบาๆและตอบกลับไปว่า “ขอโทษ.. เดี๋ยวผมมา..”

เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องทำงานทันที

.....

ซ่งจิงเฉินกำลังนอนอยู่บนเสื่อโยคะ ในมือถือโทรศัพท์ไว้ด้านบนของใบหน้า เธอกำลังดูละครอย่างตั้งอกตั้งใจ

เสียงเพลงโรแมนติคดังออกมาจากโทรศัพท์ของเธอ พระเอกกำลังดึงนางเอกเข้ามาในอ้อมกอด และประทับริมฝีปากของเขาลงไปที่ริมฝีปากของนางเอก...

ระหว่างที่จิตใจของซ่งจิงเฉินกำลังล่องลอยไปกับฉากจูบของพระเอกและนางเอกในละคร เธอก็ได้ยินเสียงของซูซินเหยินดังอยู่นอกประตู “ซ่งจิงเฉิน”

โทรศัทพ์ในมือของเธอหล่นลงใส่หน้า เธอหวีดร้องด้วยความเจ็บปวด ขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของซูซินเหยินค่อยๆดังเข้ามาใกล้

ความตกใจและความกลัวเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวด เธอปิดโทรศัพท์อย่างรวดเร็วและซ่อนมันไว้ใต้เสื่อโยคะ แล้วรีบคว้าผ้าเช็ดโต๊ะที่อยู่ข้างๆขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดเสื่อ พอดีกับที่ประตูห้องออกกำลังกายก็ถูกผลักเข้ามาพอดี

ซ่งจิงเฉินทำเป็นยุ่งวุ่นวายอยู่กับการทำความสะอาด เมื่อซูซินเหยินผลักประตูเข้ามา เธอก็หันไปมองเขาด้วยสายตาที่หวาดระแวง พยายามไม่ให้หัวใจเต้นแรง..

ซูซินเหยินเหลือบมองเธออย่างไม่สนใจ ก่อนจะเบนสายตาไปที่เสื่อโยคะ ซ่งจิงเฉินกลัวจนแทบหายใจไม่ออก -หรือเขาจะได้ยินเสียงโทรศัพท์ และรู้ว่าฉันแกล้งอู้งาน-