ประกาศิตรัก : ตอนที่ 73-74 : ไอ้บ้าซู และซูเจ้าระเบียบ (3-4)

ตอนที่ 73 – ไอ้บ้าซู และซูเจ้าระเบียบ (3)

ซ่งจิงเฉินกลับมาบ้านพร้อมถุงเสื้อผ้าที่เธอจ่ายไปแทบหมดตัว เมื่อมาถึงเธอก็รีบเข้าครัวไปเตรียมอาหารเย็นให้ดูน่าประทับใจ

แม้ซ่งจิงเฉินจะเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้วทั้งชุดที่ซื้อมาใหม่และอาหาร.. แต่เธอก็ยังภาวนาขอให้ซูซินเหยินอย่ากลับบ้านคืนนี้ แต่เพียงห้านาทีหลังจากเธอเตรียมอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อย เธอก็ได้ยินเสียงรถอยู่ด้านนอก

ตั้งแต่ที่เธอทำกาแฟหกใส่เขาวันนั้น เขาก็ไม่ได้กลับบ้านเลยจนกระทั่งเมื่อคืน.. แต่เธอกลับอาเจียนใส่เขา..

ซ่งจิงเฉินมองเห็นลางร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเธอ หัวใจเธอเริ่มเต้นเร็วขึ้นและเร็วขึ้น..

สัญชาติญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เธอวิ่งหนีและไปซ่อน แทนการวิ่งไปเปิดประตูบ้าน.. แต่ความจริง.. เธอกำลังยืนโค้งคำนับให้กับซูซินเหยินที่กำลังลุกออกมาจากรถ และกล่าวทักทายอย่างสุภาพว่า “คุณซูคะ.. ขอต้อนรับกลับบ้านค่ะ”

ซูซินเหยินไม่ตอบ แต่เหลือบมองเธอนิดหน่อยก่อนจะก้าวเข้าไปในบ้าน หิมะข้างนอกกำลังตก แม้ระยะทางจากรถไปถึงประตูบ้านจะห่างกันเพียงสิบเมตร ระหว่างที่เดินเข้ามา หิมะก็ได้ตกลงมาปกคลุมทั้งไหล่และศรีษะของเขาจนขาวไปหมด

ซ่งจิงเฉินปั่นป่วนกระวนกระวายเมื่อเห็นสายตาของซ่งจิงเฉินที่เหลือบมองเธอ เธอจึงรีบปิดประตู และรีบเอื้อมมือไปปัดหิมะออกจากเสื้อผ้าของเขา แต่ซูซินเหยินกลับทำสีหน้าเย็นชา

ความเงียบของเขาทำให้ซ่งจิงเฉินยิ่งกระวนกรวายมากขึ้น เพราะเดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่..

เธอต้องระวังไม่ให้มีอะไรผิดพลาดอีก.. ดังนั้น.. ระหว่างที่ซ่งจิงเฉินนำรองเท้าแตะไปวางไว้ตรงหน้าเขา เธอก็มองเห็นว่าเขารองเท้าที่เขาสวมอยู่เป็นรองเท้ากีฬา เธอจึงลงไปนั่งยองๆและแกะเชือกผูกรองเท้าให้เขา

จากนั้นซ่งจิงเฉินก็เดินตามหลังเขาเข้าไปในห้อง.. เธอจ้องมองแผ่นหลังของเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามอย่างระมัดระวังว่า “คุณซูคะ.. อาหารเย็นเสร็จแล้วค่ะ คุณจะรับประทานตอนนี้เลยไม๊คะ?”

“อืมม..” ซูซินเหยินตอบเสียงขึ้นจมูกก่อนจะเดินไปทางห้องน้ำ

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ซ่งจิงเฉินทำหน้าที่คอยบริการอาหารเย็นให้กับซูซินเหยิน แต่ครั้งนี้เธอประจบสอพลอเขามากกว่าครั้งแรก ครั้งนี้เธอทั้งแกะก้างปลาให้ และเมื่อซูซินเหยินทานอาหารเสร็จ เธอก็รีบหยิบผ้าเช็ดปากยื่นให้เขา

เมื่อเขาเช็ดปากเรียบร้อยและวางผ้าเช็ดปากลง ซูซินเหยินก็เหลือบมองซ่งจิงเฉิน เธอถึงกับหยุดหายใจไปชั่วขณะ เธอคิดว่า.. เขาจะต้องพูดเรื่องเมื่อคืนนี้อย่างแน่นอน แต่เขากลับลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องอาหารไป..

ซ่งจิงเฉินถอนหายใจแรงอย่างโล่งอก และนั่งหน้าเครียดอยู่ที่โต๊ะอาหาร เธอตั้งใจยืดเวลาทานอาหารเย็นและเก็บทำความทำสะอาด.. จนกระทั่งเวลาสี่ทุ่มตรง เธอก็ทำงานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยและไม่มีอะไรเหลือให้ทำอีกแล้ว เธอจึงต้องเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น..

ซูซินเหยินหันหน้าไปทางหน้าต่าง กำลังคุยโทรศัพท์ ราวกับรู้ว่าเธอเข้ามาในห้องแล้ว เขาเหลียวกลับมามองซ่งจิงเฉิน ในนาทีนั้น.. ซ่งจิงเฉินรู้สึกเหมือนกำลังถูกกดดันอย่างหนัก

ซูซินเหยินดูไม่ค่อยสนใจกับการคุยโทรศัพท์มากนัก เพราะตลอดการสนทนาเขาพูดเพียง “อืมม”

ซ่งจิงเฉินแอบหวังว่า.. เขาจะคุยโทรศัพท์ไปเรื่อยๆไม่หยุด แต่แล้วเขาก็วางสาย..

ซูซินเหยินเก็บโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋าเสื้อ แล้วเอนตัวพิงโซฟา หลังจากนั่งลง เขาก็มองไปยังซ่งจิงเฉิน กำลังจะบอกเธอให้ไปชงกาแฟมาให้เขาหนึ่งแก้ว แต่ยังไม่ทันที่เขาได้พูดอะไรออกมาสักคำ หญิงสาวก็วิ่งขึ้นบันไดไปข้างบน..

ซูซินเหยินขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ไม่พูดอะไร เขาหยิบรีโมทมาเปิดทีวี เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้น..

ซูซินเหยินก็หันไปมองต้นเสียง และพบซ่งจิงเฉินวิ่งลงมาพร้อมถุงใบใหญ่ในมือ

ตอนที่ 74 – ไอ้บ้าซู และซูเจ้าระเบียบ (4)

ซ่งจิงเฉินหยุดอยู่ห่างจากซูซินเหยินเกือบครึ่งเมตร แล้วใช้มือทั้งสองยกถุงนั่นยื่นให้กับซูซินเหยิน “คุณซูคะ.. นี่ของคุณค่ะ..”

สีหน้าของซูซินเหยินดูไม่แปลกใจนัก แต่เขากลับกระพริบตาเบาๆเมื่อได้ยินคำพูดพวกนั้นจากเธอ เขายกขาขึ้นมาไขว่ห้างด้วยท่าทางสงบ แต่มือของเขาที่กำลังถือรีโมทนั้นเกร็งแน่น

หลังจากนิ่งไปราวสิบวินาที.. เขาก็เหลือบมองซ่งจิงเฉิน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายเพื่อกลบเกลื่อนความเดือดดาลภายในใจ “อะไร?”

“เสื้อผ้าค่ะ..” เมื่อตอบไปแล้วซ่งจิงเฉินก็รู้สึกว่าคำพูดของเธอคลุมเคลือไม่ชัดเจน เธอจึงรีบพูดเสริมว่า “เมื่อวานฉันดื่มหนักไปหน่อย.. เลยอาเจียนใส่คุณ ฉันก็เลยซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้ชดเชยชุดที่ทิ้งไปค่ะ..”

พูดจบซ่งจิงเฉินก็ยื่นถุงในมือให้กับซูซินเหยิน..

-เธอซื้อเสื้อผ้าให้ฉันงั้นเหรอ...- ซูซินเหยินเหลือบมองถุงในมือของซ่งจิงเฉิน เพราะไม่ได้อ่านใจเธอ.. เขาจึงเข้าใจว่าที่เธอซื้อเสื้อผ้ามาให้เขา ก็เพราะกลัวว่าเขาจะยกเรื่องซ่งเอ็มไพร์ขึ้นมาพูด

เธอไม่ได้ตั้งใจจะซื้อของขวัญให้กับเขาด้วยใจจริง.. เพราะนอกเหนือจากการซื้อให้เพื่อไถ่โทษแล้ว เธอก็ทำเพื่อ.. เมื่อนึกมาถึงตอนนี้.. หัวใจของซูซินเหยินก็เต้นแรง นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกที่เขาได้รับจากเธอ..

ซูซินเหยินไม่ตอบอะไร.. และนั่นยิ่งทำให้ซ่งจิงเฉินรู้สึกกังวลมากขึ้น จนมือที่ถือถุงเปียกชื้นไปหมด

เธอกัดริมฝีปากล่างและเอ่ยคำของโทษอย่างจริงใจ.. “คุณซูคะ.. ฉันขอโทษกับทุกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ฉันผิดเอง.. และฉันสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก!”

เสียงขอโทษปลุกซูซินเหยินให้ตื่นจากภวังค์.. เขาเหลือบตามองเธอก่อนจะยื่นมือออกไปรับถุงนั่น..

เมื่อปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับถุง.. ซ่งจิงเฉินรู้สึกราวกับแสงอาทิตย์ส่องสว่าง.. -ถ้าเขายอมรับของที่ซื้อให้ ก็หมายความว่าเขาหายโกรธแล้วสินะ?-

เมื่อซูซินเหยินยื่นมือไปรับถุงใบนั้น ปลายนิ้วของเขาก็บังเอิญไปโดนเข้ากับมือของซ่งจิงเฉิน เขาจึงได้ล่วงรู้ความคิดของเธอ และมือของเขาก็หยุดนิ่งอยู่แบบนั้น

ซ่งจิงเฉินที่สังเกตุเห็นอาการหยุดนิ่งอย่างกะทันหันของเขา เหลือบตาขึ้นมองและคิดในใจว่า.. -อะไรของนายซูเจ้าสะอาดอีกล่ะ.. อย่าบอกนะว่ารับของขวัญไปแล้ว ก็ยังไม่ยอมยกโทษให้อีก?-

ซ่งจิงเฉินรีบออกปากให้สัญญากับเขาทันที “ฉันสาบานว่า.. ภายในเก้าสิบวันนี้ ฉันจะไม่ดื่มจนเมาอีก!”

เก้าสิบวันงั้นรึ.. นี่สัญญาระหว่างเขากับเธอผ่านไปสิบวันแล้วหรือนี่ ซูซินหยินนึกย้อนไปถึงวันที่เธอบ่นพึมพำอยู่ในห้องเมื่อคราวที่แล้ว.. -ผ่านไป 3 วันแล้ว.. เหลืออีก 97 วัน ฉันก็จะออกไปจากที่นี่ได้แล้ว..-

นี่เธอถึงกับต้องนั่งนับวันนับคืนระหว่างที่ทำงานอยู่ที่บ้านของเขาเชียวหรือ..

ความรู้สึกเศร้าปะทุขึ้นในหัวใจของซูซินเหยิน..

มือของซูซินเหยินตกลงอย่างอ่อนแรง และไปปัดโดนผิวของหญิงสาวอีกครั้ง -น่าจะเปลี่ยนจากตาบ้าซูเป็นตาใบ้ซูแทน แล้วที่เขานิ่งเงียบอยู่นี่หมายความว่ายังไงกัน? หรือว่าเขากำลังคิดหาวิธีลงโทษที่เหมาะสมอยู่? อย่าบอกนะว่า...-

ก่อนที่ซ่งจิงเฉินจะทันได้คิดอะไรต่อจนจบ.. ซูซินเหยินก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้.. แล้วหันไปพูดกับซ่งจิงเฉินเสียงเบาว่า “ถ้าคุณอยากให้ผมลืมเรื่องนี้ล่ะก็.. คุณก็ไปจัดการทำความสะอาดบ้านหลังนี้ ทำให้สะอาดหมดจดทุกตารางนิ้ว ทั้งชั้นบนและชั้นล่าง!”