ประกาศิตรัก : ตอนที่ 71-72 : ไอ้บ้าซู และซูเจ้าระเบียบ (1-2)

ตอนที่ 71 – ไอ้บ้าซู และซูเจ้าระเบียบ (1)

หลังจากที่ล่วงรู้ความลับเมื่อห้าปีที่แล้ว.. แม้ว่าเขาจะมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าในตัวเธอสักเพียงใด เขาก็จะไม่แตะต้องเธออีกแม้เพียงปลายก้อย

เมื่อเช็งจิงฉงทำความสะอาดโน๊ตบุ๊คเสร็จเรียบร้อย ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากเตือนซูซินเหยินเรื่องการออกเดินทางอีกครั้ง สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นร่องรอยแห่งความโศกเศร้า ที่แทบจะไม่เคยปรากฏให้เห็นบนใบหน้าของซูซินเหยินมาก่อน เธอจึงรีบปิดปากไม่ปล่อยคำพูดใดๆให้หลุดจากปากเธออีกเลย..

“แล้วเรื่องเปลี่ยนเสื้อผ้าล่ะ? หรือจะเป็นไอ้บ้าซูที่ช่วยถอดเสื้อผ้าเก่าออก.. งั้นก็หมายความว่าเขาเห็นทุกอย่างหมดแล้วสิ?”

“โอยย.. แล้วผมที่สระแล้วนี่ก็ด้วย ยังมีกลิ่นแชมพูอยู่เลย เป็นแชมพูยี่ห้อที่ฉันใช้ประจำซะด้วยสิ.. อย่าบอกนะว่าตาบ้านั่นอาบน้ำให้ด้วย?”

“แต่เดี๋ยวก่อน... งั้นก็หมายความว่าตานั่นไม่เพียงแค่เห็นทุกอย่าง แต่ได้จับทุกอย่างเลยอย่างงั้นหเรอ?”

“โอ้พระเจ้า.. ให้ตายเหอะ.. ใครก็ได้ช่วยเอาปี๊บคลุมหัวฉันที...”

หลังจากซูซินเหยินได้ยินเสียงกรีดร้องลั่นบ้านของซ่งจิงเฉิน ก็ตามมาด้วยเสียงเธอตบหน้าตัวเอง.. ต่อด้วยเสียงเธอที่พูดพึมพำปลอบใจตัวเอง “ซ่งจิงเฉิน.. เธอเสียทุกอย่างให้เขาไปครั้งหนึ่งแล้ว ไม่ต้องทำเป็นอายและหวงเนื้อหวงตัวขนาดนั้นก็ได้.. เพราะเขาก็แค่เห็นอะไรๆแล้วก็สัมผัสเท่านั้น.. เขาไม่ได้ทำอะไรที่แย่ไปกว่านั้นสักหน่อย..”

จู่ๆ.. เสียงของซ่งจิงเฉินก็เงียบหายไป ความงุนงงปรากฏขึ้นในแววตาของซูซินเหยิน.. ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเธอจึงหยุดพูดไปเฉยๆ..  เขาตั้งใจฟังอีกครั้ง.. เพียงครู่เดียวเสียงเอะอะโวยวายก็ดังกระทบหูของเขาอีกครั้ง.. “ตายแน่ๆ.. ฉันต้องตายแน่ๆ..!”

ซูซินเหยินหันไปที่ประตูโดยไม่รู้ตัว.. และก่อนที่เขาจะผลักประตูให้เปิดออก เขาก็ได้ยินเสียงโวยวายของเธออีกครั้ง.. “เมื่อวานฉันโทรไปขอลาหยุดกับเขาหลายครั้งมากสินะ? ฉันยังพูดอีกว่าฉันอยากอยู่บ้านเพื่อดูแลลูก? โอ้ว.. ตายแล้วซ่งจิงเฉิน นี่เธอทำบ้าอะไรลงไป? หมดกัน.. ภาพลักษณ์หญิงสาวผู้แสนดีที่อุตส่าห์สร้างมา?”

“แต่เดี๋ยวก่อน.. นี่หมายความว่าเขาพาฉันกลับบ้านอย่างงั้นเหรอ?” แล้วเสียงของซ่งจิงเฉินก็เงียบไป ก่อนจะตามมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระแวงสงสัยและระมัดระวัง.. “ว่าแต่.. ตาบ้าซูนั่นมาดูแลฉันทำไมกัน? จากบุคลิกลักษณะนิสัยของเขา เขาน่าจะทิ้งฉันให้ตายนี่นา..”

แม้เสียงของเธอจะเบาจนฟังราวกับกำลังบ่นพึมพำ แต่ซูซินเหยินก็ยังคงได้ยินคำพูดพวกนั้น และไม่รู้ว่าเพราะอะไร มันกลับทำให้ความเจ็บปวดในใจเขาเบาบางลง..

เช็งจิงฉงยังคงเพ่งความสนใจทั้งหมดไปที่ซูซินเหยิน หนึ่งวินาทีก่อนหน้านี้ นายใหญ่ของเธอยังดูเศร้าอยู่เลย แต่ตอนนี้สีหน้าของเขากลับดูอ่อนโยน เธอประหลาดใจอย่างมาก.. -เอ.. เรื่องอะไรกันนะที่สามารถทำให้นายใหญ่หมกมุ่นได้ขนาดนี้?-

เสียงเงียบหายไปราวหนึ่งนาที.. จู่ๆซ่งจิงเฉินก็กรีดร้องขึ้นมาอีก ตามมาด้วยเสียงบ่นพึมพำกับตัวเองอีกหลายชุด ราวกับว่าไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองกำลังพูด “ฉัน.. นี่.. เมื่อคืนนี้ฉันอ้วกใส่ตาบ้าซูอย่างงั้นเหรอ?”

“โอ้วววว!!! ไม่จริง นี่ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไม๊?!” จบเสียงร้องถามแบบในละคร ซูซินเหยินก็ได้ยินเสียงฝีเท้าตามมา ดูเหมือนว่าเธอกำลังวิ่งไปที่ห้องน้ำ หรือไม่ก็อาจจะไปค้นตามตระกร้าเสื้อผ้าสำหรับส่งซัก หลังจากนั้นไม่นานนัก.. เสียงพูดอย่างหมดอาลัยตายอยากของเธอก็ดังขึ้น “นี่ฉันอ้วกใส่ตาบ้าซูนั่นจริงๆด้วย!”

“ตายแล้ว.. ตายแล้ว.. ตายแน่ๆ.. ครั้งนี้ฉันต้องตายแน่ๆ นี่ฉันกล้าอ้วกใส่คนเจ้าสะอาดระดับตำนานอย่างคุณซูได้ยังไงกัน.. ต้องขอบคุณความเมาสินะ ที่ทำให้ฉันจำอะไรไม่ได้เลย นี่เขาโกรธจนอาละวาดอะไรไปบ้าง..”

“มีอยู่ครั้งหนึ่ง.. ฉันแค่ทำเศษขนมปังเล็กๆหกใส่เตียงของเขา เขาถึงกับลากฉันออกไปนอกห้อง ฉันยังจำได้ว่าต้องจัดการซักผ้าปูที่นอน และทำความสะอาดที่นอนให้เขาใหม่ทั้งหมด ก่อนที่เขาจะไม่อนุญาติให้ฉันเขาไปในห้องนอนของเขาอีก.. แต่ครั้งนี้.. ฉันยกระดับจากเศษขนมปังเป็นอ้วก.. ฉันอ้วกใส่เขา.. โอยตายแล้ว! หวังว่าเขาจะไม่สั่งให้ฉันทำความสะอาดทั่วทุกตารางนิ้วของบ้านหรอกนะ?”

ตอนที่ 72 – ไอ้บ้าซู และซูเจ้าระเบียบ (2)

“ไม่สิ.. ห้ามคิดแบบนั้นเด็ดขาด.. บ้านสองชั้นหลังนี้ รวมๆแล้วพื้นที่ทั้งหมดก็น่าจะมากกว่า300ตารางวา...”

ริมฝีปากของซูซินเหยินโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มนิดๆขณะที่ฟังซ่งจิงเฉินคร่ำครวญ แม้ริมฝีปากที่โค้งขึ้นนั้นยังไม่อาจเรียกว่ารอยยิ้มได้.. แต่มันก็ช่วยสลายท่าทีเย็นชาของเขาลง เช็งจิงฉงที่คอยแอบมองซูซินเหยินผ่านกระจกข้างยังถึงกับตะลึง.. -นี่นายใหญ่ยิ้มเหรอ? จะเรียกว่ายิ้มได้ไม๊นะ? น่าจะเรียกว่าเกือบยิ้มซะมากกว่า..-

แม้เธอจะเป็นเลขาของเขามานาน แต่เธอก็ไม่เคยเห็นรอยยิ้มของเขาสักครั้ง ไม่ว่าจะเป็นงานเฉลิมฉลองที่ยิ่งใหญ่แค่ใหนก็ตาม..

อาจจะฟังดูเหลือเชื่อ.. แต่หนึ่งในสิบอันดับที่ชาวเน็ตอยากรู้อยากเห็นมากที่สุดก็คือ.. หน้าตาของซูซินเหยินจะเป็นอย่างไรถ้าเขายิ้ม..

เช็งจิงฉงหยิกขาตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้ฝันไป.. เธอแอบคิดในใจว่า -ในที่สุดนายใหญ่ก็รู้วิธียิ้มแล้ว แถมยังดูดีมากอีกด้วย ว่าแต่อะไรกันนะที่ทำให้เจ้านายยิ้มได้.. จะเป็น ‘คนที่ซ่อนอยู่ในความทรงจำ’ ในโทรศัพท์ของเจ้านายหรือเปล่านะ?-

ขณะที่เช็งจิงฉงกำลังคาดเดา จู่ๆเจ้านายใหญ่ของเธอก็พูดขึ้นมาว่า “ไปที่บริษัท”

เสียงสตาร์ทรถดังขึ้น.. ซูซินเหยินมองภาพที่แล่นผ่านหน้ากระจกของเขาไป แต่เสียงของซ่งจิงเฉินยังคงแว่วอยู่ในหูของเขา “ไอ้บ้าซู.. ตาบ้าซู.. ซูเจ้าสะอาด.. ซูเจ้าระเบียบ..”

ซูซินเหยินยังจำเมื่อครั้งที่ซ่งจิงเฉินตามไปพบเขาที่เอลโดราโดได้ ตอนนั้นถังยั่วได้เล่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับซ่งจิงเฉินให้กับคนทั้งห้องฟังว่า -จริงๆแล้ว.. พวกเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรเลย.. แต่ถ้านายต้องการจับคู่ให้กับพวกเขาล่ะก็ ซ่งจิงเฉินน่าจะเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว ที่ก้าวเข้ามาในโลกของซูซินเหยินนับตั้งแต่เขาเกิดมาจนถึงตอนนนี้ -

ถังยั่วช่างพูดได้ถูกต้องทุกอย่าง.. แต่เขาพูดขาดไปอีกหนึ่งประโยค หลังจากซ่งจิงเฉินก้าวเข้ามาในโลกของซูซินเหยินแล้ว เธอก็ไม่เคยได้กลับออกไปอีกเลย

ถ้าเช่นนั้น.. ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับซ่งจิงเฉินเป็นอย่างไรกันแน่? จริงๆแล้วทั้งคู่ไม่เคยข้องแวะกันเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าจะให้บอกคำจำกัดความของคำว่าความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่นั่นก็คือ.. ซ่งจิงเฉินเป็นคนที่ซ่อนอยู่ในความทรงจำของเขา..

.....

สิ่งที่ซ่งจิงเฉินพูดถึงเขาก็ไม่เกินจริงนัก.. ช่วงที่เขาไปอาศัยอยู่กับเธอนั้น เธอรู้ดีว่าเขาเป็นคนเจ้าสะอาดแค่ใหน จากประสบการณ์ของเธอ ชายหนุ่มต้องโกรธจนแทบคลั่งตอนเธออาเจียนใส่เขา

และถ้าเป็นเมื่อก่อน.. ทุกครั้งที่เขาโกรธ เธอจะต้องโกรธให้รุนแรงกว่าเขาทุกครั้งเพื่อเอาชนะเขา และบ่อยครั้งที่เธอจะคอยตามมาง้อเขาหลังจากนั้น เพราะเธอไม่สามารถอยู่คนเดียวได้

แต่ตอนนี้.. หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไป เธอเป็นหนี้เขาและซ่งเอ็มไพร์ก็อยู่ในมือเขา เธอไม่กล้าทำอะไรให้เขาขุ่นเคือง จะเป็นยังไงนะ.. ถ้าเขาอ้างเหตุการณ์นี้เพื่อยกเลิกสัญญา?

เธอก็คงจะหาสารพัดวิธีมาทำให้เขาหายโกรธจนได้...

แม้ซ่งจิงเฉินจะไม่รู้ว่าซูซินเหยินจะกลับหรือไม่กลับบ้านเย็นนี้ เธอก็ไม่มีกะจิตกะใจจะคิดเรื่องอื่น นอกจากพยายามคิดหาวิธีที่จะทำให้ความโกรธของซูซินเหยินเบาบางลง

เขาทิ้งเสื้อผ้าทั้งชุดที่เธออาเจียนใส่.. ดังนั้นสิ่งแรกที่ต้องทำคือซื้อชุดใหม่มาคืนเขา จากนั้นก็กล่าวคำขอโทษอย่างจริงใจ – วิธีนี้น่าจะเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ได้ผลที่สุด..

ซ่งจิงเฉินเลิกงานก่อนหนึ่งชั่วโมง และรีบไปที่ห้างสรรพสินค้าซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้กับซูซินเหยิน โดยเลือกซื้อจากแบรนด์ที่เขาใช้ประจำ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน.. ซ่งจิงเฉินซื้อของแทบจะไม่เคยเหลือบมองราคาเลย แต่ตอนนี้.. การรูดบัตรเครดิตแต่ละครั้ง ก็ไม่ต่างกับการขูดเลือดขูดเนื้อเธอเลยทีเดียว