ประกาศิตรัก : ตอนที่ 79-80 : ไอ้บ้าซู และซูเจ้าระเบียบ (9-10)

ตอนที่ 79 – ไอ้บ้าซู และซูเจ้าระเบียบ (9)

ซ่งจิงเฉินหยิบสมุดโน๊ตออกมาเช็ดทำความสะอาด เธอรู้สึกว่ามันดูเหมือนสมุดไดอารี่..

มันเป็นสมุดโน๊ตที่ค่อนข้างหน้าและดูน่าใช้.. ซ่งจิงเฉินกลับอีกด้านของสมุดขึ้นมา แล้วความสงสัยต่างๆก็ประเดประดังเข้ามาในหัวของเธอ -นี่เป็นไดอารี่ของซูซินเหยินเหรอนี่..? ผู้ใหญ่แบบเขายังเขียนไดอารี่อยู่อีกเหรอ? แล้วคนที่ดูเหมือนหุ่นยนต์แบบเขาจะเชียนเรื่องอะไรกันนะ? เอ.. หรือว่าจะเป็นสมุดบัญญชี ใช่.. มีความเป็นไปได้มากกว่า เขาอาจจะใช้จดค่าใช้จ่ายประจำวันต่างๆก็ได้..-

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น.. เธอเหลือบมองประตูห้องนอนที่ปิดอยู่ และหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ค่อยๆเปิดสมุดโน๊ตอย่างระมัดระวังราวกับว่าเธอกำลังพบกับขุมสมบัติ

หน้าแรกของสมุด.. เขียนไว้เพียงสองคำ –ซู ซินเหยิน-

ลายมือสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนลายมือเด็ก ค่อนข้างแตกต่างจากลายเซ็นต์ที่สวยงามของเขาในตอนนี้ เขาน่าจะเขียนไดอารี่มาตั้งแต่เด็กๆ ซ่งจิงเฉินพลิกดูไดอารี่ผ่านๆ และพบว่ามันถูกใช้ไปครึ่งเล่มแล้ว ตั้งแต่หน้าแรกจนถึงหน้าสุดท้าย แสดงให้เห็นถึงพัฒนาการของลายมือ จากลายมือเด็กไปสู่ลายมือผู้ใหญ่...

“ใครจะไปคิดว่างานอดิเรกของหุ่นยนต์อย่างตาบ้าซูคือการเขียนไดอารี่? อืมม.. หรือจะให้ฉายาใหม่ว่าไดอารี่ซูดี” ซ่งจิงเฉินบ่นพึมพำก่อนจะค่อยๆสุ่มเปิดอ่านบางหน้า

....

เมื่อซูซินเหยินได้ยินคำว่า “ไดอารี่ซู” เขาค่อยๆตื่นจากภวังค์ ในเวลานั้น.. เขายังไม่เข้าใจว่าเหตุใดเธอจึงให้ฉายาเขาเช่นนั้น เขาคิดแค่เพียงว่า.. นี่เธอตั้งฉายาให้เขาใหม่อีกแล้วหรือ?

ยังไม่ทันที่กระบวนการคิดของเขาจะกลับเข้าสู่สภาพปกติ เขาก็ได้ยินเสียงนุ่มนวลของซ่งจิงเฉินอีกครั้ง “-ฉันใช้เวลาสามช่วงชีวิตเพื่อตามหาเธอ และจากนี้ฉันจะใช้เวลาที่เหลือทั้งหมดในชีวิตเพื่อทำให้เธอเป็นภรรยาของฉัน..- ไดอารี่ซูเป็นคนเขียนจริงๆเหรอนี่? ช่างสวยงามและไพเราะอะไรแบบนี้...”

เมื่อได้ฟังประโยคนี้.. ซูซินเหยินเพิ่งเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ดวงตาของเขาหรี่ลงและหันหลังวิ่งออกจากห้องทำงานทันที..

....

ตอนที่เธอเรียนอยู่มัทธยมปลาย เธอแอบดูการบ้านของซูซินเหยินอยู่บ่อยๆ เธอจึงเริ่มจำลายมือของซูซินเหยินได้ เมื่อได้อ่านไดอารี่หน้านี้.. เธอยิ่งมั่นใจว่าซูซินเหยินเขียนหน้านี้สมัยตอนอยู่มัทธยมปลาย

ในหนึ่งหน้ามีอยู่หลายข้อความมาก.. แต่ละข้อความก็สั้นจนน่าขัน อย่างเช่นข้อความที่เธอเพิ่งอ่านไปเมื่อครู่ ยาวเพียงแค่หนึ่งบรรทัด

-ฉันใช้เวลาสามช่วงชีวิตเพื่อตามหาเธอ และจากนี้ฉันจะใช้เวลาที่เหลือทั้งหมดในชีวิตเพื่อทำให้เธอเป็นภรรยาของฉัน..-

เธออ่านออกเสียงสำบัดสำนวน.. ซ่งจิงเฉินรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น “นี่ไดอารี่ซูเป็นคนเขียนจริงเหรอนี่? ช่างสวยงามและไพเราะอะไรแบบนี้..”

ซ่งจิงเฉินกำลังจะอ่านต่อ.. แต่อยู่ดีๆสมุดไดอารี่ก็หลุดมือและหล่นลงไปที่พื้น ในขณะที่ตัวเธอเองกลับยืนนิ่งไร้ความรู้สึกอยู่ข้างเตียง..

สามสิบวินาทีต่อมา.. ซ่งจิงเฉินค่อยๆรู้สึกตัว เธอจ้องมองไดอารี่ที่อยู่บนพื้น -ฉันกำลังอ่านไดอารี่อยู่นี่นา.. แล้วทำไมมันถึงไปอยู่ที่พื้นได้ล่ะ?-

เธอเลิกใส่ใจเพราะรู้สึกเหนื่องทั้งร่างกายและจิตใจ.. ซ่งจิงเฉินก้มลงไปเก็บไดอารี่ และพูดต่อว่า “ใครจะไปคิดว่าคนอย่างเขาจะเขียนอะไรได้ไพเราะแบบนี้...”

ขณะที่เธอกำลังจะเปิดไดอารี่อ่านต่อ เธอก็นึกขึ้นมาได้ว่า.. “ดูเหมือนว่าเธอควรจะเรียกเขาว่ากวีซูจะเหมาะกว่า”

ระหว่างที่นิ้วของซ่งจิงเฉินกำลังเปิดหน้าปกไดอารี่.. ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดเข้ามา และตามมาด้วยเสียงเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งของซูซินเหยิน “คุณทำอะไร?”

ตอนที่ 80 – ไอ้บ้าซู และซูเจ้าระเบียบ (10)

หัวใจดวงเล็กของซ่งจิงเฉินเต้นแรง.. แล้วคำอธิบายก็พล่างพลูออกจากปากเธออย่างไม่ตั้งใจ “ฉันแค่เปิดผ่านๆเอง สาบานได้ว่าฉันไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ...”

“ออกไปเดี๋ยวนี้!” ซูซินเหยินพุ่งเข้ามายืนตรงหน้าเธอ คว้าสมุดไดอารี่ไปจากมือเธออย่างแรง และสั่งให้เธอออกไปก่อนที่เธอจะพูดจบ

“ฉันยังไม่..” ซ่งจิงเฉินต้องการจะอธิบาย แต่ซูซินเหยินโกรธมาก เขาสั่งด้วยน้ำเสียงที่โกรธเกรี้ยว แต่ฟังราวกับว่าเขากำลังพยายามจะปกปิดความกระวนกระวายที่มีอยู่ในใจ “คุณไม่ได้ยินที่ผมสั่งใช่ไม๊? ผมสั่งให้คุณออกไปเดี๋ยวนี้!”

ก่อนที่ซ่งจิงเฉินจะทันได้ตอบอะไร.. ซูซินเหยินก็รวบแขนของเธอ แล้วจับเธอโยนออกไปนอกห้อง ก่อนจะปิดประตูใส่หน้าเธออย่างแรง..

-เป็นอะไรของเขากันแน่? ฉันก็บอกแล้วว่าเห็นเพียงแค่ประโยคเดียว ต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอ..-

ซ่งจิงเฉินพูดไม่ออก... ได้แต่เดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง

ซูซินเหยินที่มักมีท่าทีสุขุมถึงกับถอนหายใจ เมื่อได้ยินเสียงซ่งจิงเฉินเดินกลับไปที่ห้องนอนตัวเอง

เกือบไปแล้ว.. เกือบไปจริงๆ.. เธอเกือบจะได้รู้ความลับของเขา..

ซูซินเหยินหลับตาลง เดินช้าๆไปที่โซฟาแล้วนั่งลง เขาจ้องมองสมุดไดอารี่ในมืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบปากกาที่เสียบอยู่ข้างสมุดออกมา เขาพลิกไปหน้าที่ว่างเปล่าแล้วเริ่มเขียน..

10 ธันวาคม 2015 หิมะตกหนักมาก..

วันนี้เป็นวันที่ฉันได้รู้ว่าติงติงตั้งฉายานามให้กับฉันมากมาย : ไอ้บ้าซู ซูคนเจ้าสะอาด ตาใบ้ซู ซูผู้เลือดเย็น ไดอารี่ซู กวีซู.. แต่ไม่ว่าจะชื่อใหนก็ตาม ฉันก็รักทุกๆชื่อเท่ากัน..

....

ซ่งจิงเฉินลากสังขารที่เหนื่อยล้าเข้าไปในห้องน้ำ และน้ำอุ่นก็ช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย หลังจากที่เป่าผมจนแห้งแล้ว เธอก็ล้มตัวนอนลงบนเตียงพร้อมกับแผ่นมาส์คหน้าในมือ

เธอคว้าโทรศัพท์มา เลือกเข้าไปอ่านข้อความคุยกันในห้องแชทของบริษัท ขณะที่รอโหลดข้อมูลอยู่นั้น เธอก็โปะแผ่นมาส์คลงบนหน้า

“วันจันทร์หน้าเป็นวันสุดท้ายที่ต้องส่งสคริปข่าวแล้วนะ.. ทุกคนพร้อมกันหรือยัง?”

-ฉันกำลังทำคลิปวีดีโออยู่ นี่ฉันก็ทำงานล่วงเวลาอยู่ เพื่อจะได้เสร็จทันเวลา-

-ฉันเกือบเสร็จแล้ว แล้วเธอล่ะถังหยวน? เธอเตรียมข่าวอะไรไว้สำหรับอาทิตย์นี้? อยากบอกให้พวกเรารู้ไม๊?-

-แน่นอน.. ฉันว่าต้องเป็นเรื่องที่น่าสนใจอีกแน่! ต้องพยายามให้ได้ขึ้นหน้าหนึ่งกันนะ.. ใช่ไม๊พวกเรา?-

มีข้อความต่างๆตามมามากมายก่อนที่ถังหยวนจะตอบมาด้วยข้อความเสียง ถึงแม้ข้อความจะดูนอบน้อม แต่แทบทุกคนก็ฟังออกว่าอวด “ก็ไม่น่าสนใจเท่าไหร่หรอก ก็แค่เรื่องของเซียจี้”

-เซียจี้งั้นเหรอ? นี่เธอจะเขียนข่าวเรื่องเซียจี้งั้นเหรอ?-

-ฉันได้ยินข่าวลือมาว่าเขากำลังจะแต่งงาน.. เธอจะเขียนเรื่องนี้หรือเปล่า?-

-ถ้าเป็นเรื่องนี้ล่ะก็.. ข่าวเธอคงได้ขึ้นหน้าหนึ่งอีกครั้งแน่..-

-ยินดีด้วยจ้ะ.. ข่าวของเธอกำลังจะได้ขึ้นหน้าหนึ่งเป็นครั้งที่เก้าติดต่อกันแล้ว..-

“ใครจะรู้.. ข่าวของคนอื่นอาจจะน่าสนใจกว่าของฉันก็ได้นะ” ถังหยวนพูดนุ่มนวล แล้วก็ถามขึ้นมา “แล้วของเธอล่ะ..จิงเฉิน? เธอจะเขียนข่าวเรื่องอะไร?”

ซ่งจิงเฉินหัวเราะขมขื่นกับตัวเอง และออกจากห้องแชท..

แม้ว่าเธอจะไม่ต้องฟังคำพูดขยะพวกนั้นแล้ว แต่ซ่งจิงเฉินก็ยังคงถอนใจแรง..

อีกเพียงแค่สองวันก็จะถึงวันอาทิตย์แล้ว.. อย่าว่าแต่ข่าวที่น่าสนใจเลย.. แม้แต่ข่าวธรรมดาๆเธอก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ