บทที่ 16 วิ่งไปให้สุด!

วันที่สองของกิจกรรมเติมเงิน

【ตรวจพบรายได้สะสมของโฮสต์จำนวน 180,000 หยวน ต้องการเปิดใช้งานระบบสุ่มคูณหรือไม่?】

วันที่สามของกิจกรรมเติมเงิน

【ตรวจพบรายได้สะสมของโฮสต์จำนวน 260,000 หยวน ต้องการเปิดใช้งานระบบสุ่มคูณหรือไม่?】

วันที่สี่ของกิจกรรมเติมเงิน

【ตรวจพบรายได้สะสมของโฮสต์จำนวน 340,000 หยวน ต้องการเปิดใช้งานระบบสุ่มคูณหรือไม่?】

วันที่ห้าของกิจกรรมเติมเงิน

【ตรวจพบรายได้สะสมของโฮสต์จำนวน 410,000 หยวน ต้องการเปิดใช้งานระบบสุ่มคูณหรือไม่?】

วันที่หกของกิจกรรมเติมเงิน…

วันที่เจ็ดของกิจกรรมเติมเงิน…

【ตรวจพบรายได้สะสมของโฮสต์จำนวน 540,000 หยวน ต้องการเปิดใช้งานระบบสุ่มคูณหรือไม่?】

ความตื่นเต้น มันเป็นความตื่นเต้นแบบสุด ๆ

เฉินผิงเซิงเหมือนพบประตูสู่โลกใหม่ในการหาเงิน

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา กิจกรรมเติมเงินของร้านผลไม้ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

รวมยอดเติมเงินตลอดเจ็ดวัน ทะลุหลักหนึ่งล้านหยวน

ถ้าคิดตามสัดส่วนหุ้นของเขาที่ 51% นั่นคือเขาได้เงินเข้ากระเป๋าไปแล้วกว่าห้าแสนหยวน

แต่จุดสำคัญจริง ๆ คือเขาค้นพบวิธีหาเงินแบบใหม่ผ่านระบบในหัวของเขา

จากนี้ไป ถ้าเปิดร้านผลไม้ตามแผนสามขั้นตอน ยังไงก็สำเร็จแน่นอน

ขั้นแรกคือเลือกทำเล

การจะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตผลไม้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทำเล

ขั้นที่สองคือใช้ราคาต่ำดึงดูดลูกค้า นั่นคือ ขายของคุณภาพดีในราคาทุน ช่วงสามเดือนแรกจะสามารถสร้างกระแสคนเข้าร้านได้แน่นอน

และขั้นสุดท้ายที่สำคัญที่สุดก็มาถึง

คือการจัดกิจกรรมให้ลูกค้าเติมเงิน

ใช้เงินในอนาคต ขยายรายได้ในแต่ละวัน

อย่างเช่น กิจกรรมเติมเงินเจ็ดวันที่ผ่านมา รวมกันแล้วได้มากกว่าล้านหยวน ถ้าขายผลไม้ธรรมดา กำไรสุทธิอาจอยู่แค่ 10–15%

แต่ตอนนี้กลับได้ถึงเกือบ 80%

เพราะเงินเข้ามาแล้ว แต่ยังไม่มีใครใช้จ่าย

ระบบจึงนับเป็นรายได้ของวันนั้นทันที

ถ้าคิดแบบนี้ เขาสามารถทำกำไรคืนทุนร้านได้สามถึงห้าเท่าภายในสามเดือน

แบบนี้จะไม่เรียกว่ารวยได้ยังไง?

“เปิดเลย”

เฉินผิงเซิงที่นั่งอยู่ในห้องทำงานเล็ก ตัดสินใจกดเปิดระบบสุ่มคูณทันทีในวันสุดท้ายของกิจกรรม

ลูกเต๋าสีทองสองลูกลอยขึ้นมา ลูกแรกออกสี่

ลูกที่สองออกสอง

【ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับผลสุ่มคูณหกเท่า】

【Alipay ของคุณได้รับเงินเข้า 3,240,000 หยวน ยอดเงินรวมปัจจุบัน 3,540,000 หยวน】

รวยแล้ว เขารวยจริง ๆ แล้ว

เงินในบัญชีรวมกับที่มีอยู่เดิมเกินหลักล้านครั้งแรก

และครั้งนี้ยังได้เงินมากถึงสามล้านในพริบตา ความรู้สึกเหมือนคนจนที่เพิ่งได้ลิ้มรสความร่ำรวย

หลังจบกิจกรรม ร้านก็ค่อย ๆ กลับสู่ยอดขายปกติ วันละหมื่นถึงสองหมื่นหยวน

เป็นเรื่องปกติ เพราะลูกค้าที่เติมเงินไว้ย่อมต้องกลับมาใช้

เมื่อเริ่มใช้บัตรเติมเงิน ยอดเงินสดหมุนเวียนก็ลดลง

หลังผ่านเทศกาลตรุษจีน อากาศในปักกิ่งก็อุ่นขึ้นเล็กน้อย

ซ่งเหยียนซีใส่ชุดทำงานเต็มยศ

เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็คเข้ารูปสีดำ และเสื้อขนเป็ดแบบบางทับด้านนอก

ดูสวยสง่าจนห้ามใจไม่อยู่ เอวบางพอจับได้ถนัดมือกับสะโพกกลมเด่นดึงสายตา

เฉินผิงเซิงมองแล้วหลงรักไม่หยุด

“ที่รัก นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันดูแลเงินมากกว่าหนึ่งล้าน เวลาจะออกไปข้างนอกนี่ต้องระวังตัวหน่อยมั้ยนะ?”

ในฐานะแม่บ้านของ Tengsheng Supermarket ซ่งเหยียนซีดูแลเงินกว่าหนึ่งล้านที่ลูกค้าเติมไว้

ถ้าเธอรู้ว่าจริง ๆ แล้วเฉินผิงเซิงมีเงินกว่า 3 ล้านในบัญชี คงตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

เงินเยอะเกินไป บอกความจริงไปตอนนี้คงอธิบายที่มาไม่หมดแน่

เฉินผิงเซิงเลยยังไม่คิดจะบอก

ซ่งเหยียนซีก็เหนื่อยมาก ทุกวันต้องมาร้านตั้งแต่แปดโมงเช้า กลับบ้านเกือบสี่ทุ่ม

วันหนึ่งทำงานเกินสิบชั่วโมง

แต่ในฐานะเจ้าของร้าน เธอทำเพื่อครอบครัว เหนื่อยแต่ก็มีความสุข

เฉินผิงเซิงหัวเราะแล้วพูดว่า “บ้านด้านหลังเราน่ะ มีหลังไหนราคาต่ำกว่าหลายล้านบ้าง? เธอว่าคนที่อยู่ในนั้นเวลาเขานอน เขาจะกลัวว่าบ้านจะถล่มลงมาหรือเปล่า?”

เขาดึงเก้าอี้มาให้เธอนั่งข้าง ๆ แล้วพูดเพื่อให้เธอคลายกังวล

ก็แค่เงินล้านกว่า ๆ เอง

ในปักกิ่ง แค่หินก้อนเดียวตกจากตึก ก็อาจกระแทกใครที่มีทรัพย์สินหลายล้าน

ราคาบ้านในปักกิ่งเป็นยังไง ใคร ๆ ก็รู้ดี ไม่มีทางถูกลงแน่

ซ่งเหยียนซียิ้มน้อย ๆ ดวงตากลอกไปมาแล้วพูดว่า “ก็แค่พอเห็นต้องดูแลเงินเยอะขนาดนี้ เลยรู้สึกกังวลนิดหน่อยน่ะสิ”

“จะกังวลอะไรล่ะ”

เฉินผิงเซิงพูดอย่างจริงจังว่า “เหยียนซี พอรอบนี้เราจัดกิจกรรมเติมเงินเสร็จแล้ว ภายในสองสามเดือนนี้คงไม่เหมาะจะจัดกิจกรรมใหญ่แบบนี้อีก ดังนั้นฉันเลยคิดว่า เดือนหน้าเราควรใช้เงินที่ลูกค้าเติมไว้นี่แหละ ไปเปิดร้านใหม่อีกสาขา”

ถ้าไม่มีระบบเฉพาะทาง เขาคงไม่กล้าเสี่ยงขนาดนี้

เพราะโดยทั่วไปแล้ว ถ้าจะทำร้านให้มั่นคง ต้องค่อย ๆ เรียนรู้และปรับตัวไปก่อน

ที่คนล้มเหลวจากการขยายกิจการรวดเร็วก็เพราะติดปัญหาเรื่องกระแสเงินสดทั้งนั้น

แต่ถ้ามีระบบอย่างเขา เรื่องทั้งหมดก็เปลี่ยนไป

หากเปิด Tengsheng Supermarket อีกหนึ่งสาขา ใช้เงินลงทุนประมาณ 1 ล้านหยวน

แม้สองเดือนแรกจะไม่มีกำไรเลย ขอแค่ดึงลูกค้าเข้าร้านได้ แล้วจัดกิจกรรมเติมเงินอีกสักรอบ

ก็สามารถคืนทุนทันที แถมยังมีกำไรมหาศาล

พูดได้ว่า การลงทุนนี้คุ้มเกินคุ้ม

แค่เทียบกับตอนตั้งแผงขายทุเรียนข้างถนน ก็ต่างกันเกินร้อยเท่า

ซ่งเหยียนซีถึงกับชะงัก เพราะเธอรู้สึกว่าสามีตัวเองเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เมื่อก่อนเขาทำอะไรนิ่ง ๆ รอบคอบมาก ไม่เคยบุ่มบ่ามแบบนี้

เพิ่งเปิดร้านได้แค่ไม่กี่วัน ก็ดันจะเปิดสาขาเพิ่มซะแล้ว

ไม่ได้เด็ดขาด

“ที่รัก คุณนี่เริ่มหลงตัวเองแล้วใช่ไหม ร้านเราเพิ่งเปิดได้ไม่กี่วันเอง คุณจะเปิดสาขาแล้วเหรอ?”

ซ่งเหยียนซีรู้สึกว่าจำเป็นต้องเตือนเขาสักหน่อย “เงินล้านกว่าที่เราถืออยู่ตอนนี้ มันไม่ใช่กำไรนะ นั่นคือเงินที่คนอื่นฝากไว้ ถ้าเราเอาเงินก้อนนี้ไปเปิดร้าน แล้วกระแสเงินสดมีปัญหาทีหลังล่ะก็ งานเข้าแน่”

สิ่งที่เธอพูดก็ถูกต้อง ถ้ามองจากมุมคนที่ไม่รู้ว่าเขามีระบบช่วยอยู่

เฉินผิงเซิงยิ้มบาง ๆ เพราะเตรียมเหตุผลไว้เรียบร้อยแล้ว

“สิ่งที่คุณพูดก็มีเหตุผล แต่คุณยังมองไม่ครบมุม อย่างเช่นเรื่องตลาดค้าส่ง ถ้าเรามีร้านเพิ่มอีกหนึ่งแห่ง ปริมาณการซื้อของเราจะเพิ่มขึ้นเยอะ เราก็สามารถเจรจาเปลี่ยนจากจ่ายเงินทุกสิบวันเป็นจ่ายเดือนละครั้งได้

ถ้าเงินค่าสินค้าจากร้านค้าส่งยังอยู่กับเรา เงินสดในมือเราก็ไม่มีปัญหาแน่นอน”

เรื่องนี้เข้าใจได้ง่าย

เรียกว่าระบบลูกหนี้เจ้าหนี้เป็นวงจร ถ้าร้านมีหลายสาขาก็มีอำนาจต่อรอง

นี่แหละเหตุผลว่าทำไมยิ่งมีร้านมาก การบริหารกลับง่ายขึ้น

สิ่งที่ตามมาก็เช่นราคาต้นทุน

ซื้อวันละหมื่นหยวน กับซื้อวันละล้านหยวน ราคาที่ได้มันจะเหมือนกันหรือไง

แม้ซ่งเหยียนซีจะรู้ว่าสิ่งที่เขาพูดมีเหตุผล แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าเขารีบร้อนเกินไป

เฉินผิงเซิงรู้ว่าไม่สามารถโน้มน้าวเธอได้ในทันที เลยตัดสินใจออกไปหาโลเคชันเองก่อน

ในเมื่อในบัญชียังมีเงินกว่า 3 ล้าน ถ้าไม่เปิดร้านใหม่เร็ว ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนทรยศตัวเอง

ถ้าไม่รีบวิ่งตอนนี้ จะเอาเงินสดไปซื้อบ้านทั้งหลังในไม่กี่เดือนข้างหน้าได้ยังไง

ใช่แล้ว ตอนนี้เขาไม่คิดจะซื้อบ้านแบบวางเงินดาวน์แล้ว

ต้องซื้อด้วยเงินสดทั้งก้อนเท่านั้น!

(จบบท)