บทที่ 40 ฟื้นจากความหวัง

### บทที่ 40 ฟื้นจากความหวัง

"ระบบตรวจสอบตัวเอง...ผ่าน"

"อัตราความเสียหาย: 43% เวลาซ่อมแซม: ไม่สามารถคาดการณ์ได้"

หลินชิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอเห็นคือข้อความแจ้งข้อผิดพลาดสีแดงเต็มจอภาพวิสัยทัศน์ เพดานไม้เหนือหัวและแสงไฟสลัวจากขอบเพดานดูอบอุ่น ไม่แสบตาแม้แต่น้อย

การตกแต่งที่ละเอียดอ่อนและเปราะบางแบบนี้ เธอไม่ได้เห็นมานานแล้ว

...ฉันยังมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ?

เธอรู้สึกเหลือเชื่อ เพราะภาพสุดท้ายในความทรงจำคือร่างของเธอกำลังลอยออกสู่ความมืดและหนาวเย็นของห้วงอวกาศ สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นล้วนเลือนราง

เดี๋ยวก่อน...“วังคริสตัล” ตกไปแล้วงั้นเหรอ!?

แค่ความคิดผุดขึ้น เธอก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว เธอผุดลุกขึ้นนั่งทันที ก่อนจะโดนความเจ็บแปลบที่หน้าท้องบีบคอจนแทบหายใจไม่ออก

ตัวช่วยลดความเจ็บก็เสียหายด้วยหรือ...

เธอแทบจะกัดปากตัวเองจนเลือดซึมเพื่ออดกลั้นไม่ให้กรีดร้องออกมา

เมื่อเธอฝืนลุกขึ้นนั่งได้ เธอก็มองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างชัดเจน—ตัวเองกำลังนอนอยู่บนโซฟาในห้องกึ่งเปิดโล่ง มีผ้าห่มผืนบางคลุมร่างไว้ชัดเจนว่าได้รับการดูแล ห้องนี้ดูระเนระนาด เฟอร์นิเจอร์หลายชิ้นพังเป็นเสี่ยง กำแพงมีรูพรุนไปหมด ซึ่งหลินชิงคุ้นชินกับสภาพแบบนี้ดี เพราะบริเวณที่มีแมลงนาโนระบาดหรือโจรกลุ่มใหญ่จะเหมือนเขตสงคราม—อาคารส่วนใหญ่จะพังพินาศแบบนี้ทั้งสิ้น

แต่...โลกไม่น่าจะยังมีอยู่แล้วนี่?

"ตรวจสอบแรงโน้มถ่วง"

"แรงโน้มถ่วงวัดได้ 9.821"

เมื่อเห็นตัวเลขนี้ หลินชิงก็รู้สึกจมูกเปียกปอน น้ำตาคลอทันที บนสถานีวังคริสตัลใช้แรงโน้มถ่วงจำลอง ตั้งไว้ที่ 10 แบบพอดี ส่วนสถานีอวกาศแห่งอื่นแทบไม่มีแรงโน้มถ่วงเลย

การตรวจสอบสัญญาณยังไม่พบสิ่งแปลกปลอมหรือการเบี่ยงเบนแต่อย่างใด

นี่คือโลกแน่นอน!

ความพยายามและการเสียสละของทุกคนไม่ได้สูญเปล่า!

...แต่อะไรคือความจริงกันแน่? เธอกำลังฝันอยู่หรือเปล่า?

แม้จะดีใจเพียงใด แต่ความสงสัยก็ยังไม่จางหาย เพราะเธอเห็นกับตาว่า "วังคริสตัล" พังทลายลง ส่วนตัวเธอก็ไม่ได้ไปถึงห้องควบคุมเสียด้วยซ้ำ

หลังจาก N43 แตกออก เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

แค่คิดถึงคำถามนี้ หัวของหลินชิงก็ปวดตุบ ๆ อย่างรุนแรง

ไม่น่าเลย! ตอนซื้อหน่วยความจำสำรองน่าจะเลือกแบบแพงกว่านี้สักหน่อย!

ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้น

หลินชิงหันไปตามเสียง เห็นหญิงสาวชุดขาวคนหนึ่งกำลังเดินลงมาจากบันได พอทั้งสองสบตากัน อีกฝ่ายก็ชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันไปตะโกนว่า

"ผู้จัดการร้าน! ลูกค้าของเจ้าฟื้นแล้วนะ!"

...ลูกค้า?

หมายถึงฉัน?

ถัดจากนั้นไม่นาน ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินลงมาจากบันไดตามมา

"คุณสลบไปสองวันเต็ม ผมเลยให้คนดูแลคุณไว้" เขาเดินมาถึงข้างโซฟา กล่าวด้วยน้ำเสียงห่วงใย "ผมชื่อเฉินเสวียน เป็นผู้จัดการร้านนี้ ยินดีต้อนรับครับ"

ผู้จัดการร้าน...

ยินดีต้อนรับ...

"มีสติหน่อย! ฉันมาช่วยเธอแล้ว!"

"ไหน ๆ ก็สิ้นหวังแล้ว ทำไมไม่ลองตามที่ฉันบอกดูล่ะ?"

ความทรงจำที่เคยพร่ามัวกลับแจ่มชัดขึ้นทันใด ภาพเหตุการณ์ราวสายฟ้าแลบในหัว—กลางอวกาศที่ไร้เสียง ชายคนหนึ่งคว้ามือเธอไว้ บอกเธอว่ายังมีหนทางรอดอยู่

...ชายคนนั้นก็คือเขาคนนี้!

"เป็นคุณเองเหรอ!?" หลินชิงคว้ามือเขาไว้แน่น

"หือ?"

"คุณทำได้ยังไง!?" หลินชิงถามเสียงตื่นเต้น "วังคริสตัลไม่ได้พังสินะ หรือว่าถูกทำลายไปก่อนจะถึงพื้นโลก?"

"ใจเย็นก่อน เรื่องบนฟ้าค่อยว่ากันทีหลังนะ" เฉินเสวียนหันไปมองหลิวชูเยว่ "เธอปลอดภัยแล้วใช่ไหม?"

"อืม ชีพจรกับอวัยวะหลักปกติหมด ไม่น่าจะมีภาวะแทรกซ้อนอีก" หลิวชูเยว่กล่าวหลังตรวจชีพจรให้เธอ "ข้าจะทิ้งโอสถรักษาหัวใจไว้อีกเม็ด ถ้าหัวใจหยุดเต้นให้อมไว้ใต้ลิ้นทันที...แต่ว่า—"

"แต่ว่าอะไรเหรอ?"

"แต่ว่านี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นคนทำร้ายตัวเองได้รุนแรงขนาดนี้" หลิวชูเยว่ก้มเสียงลงพูด "กลไกวิศวกรรมในร่างเธอนั้นประณีตเกินบรรยาย แต่ก็บั่นทอนสมดุลของพลังปราณจนพังยับ สามจิตเจ็ดวิญญาณขาดแหว่งไม่มีชิ้นดี เท่ากับหมดทางฝึกตนโดยสิ้นเชิง ตอนนี้ยากล่อมอาการได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น"

"เรื่องนั้น...เธอเองก็คงไม่มีทางเลือก" เฉินเสวียนไอเบา ๆ สองครั้ง "ยังไงซะ เจ้าก็ช่วยข้าไว้มาก ถ้าไม่มีโอสถช่วยชีวิต ลูกค้าคนนี้ก็คงไม่ฟื้นแล้ว"

"ไม่หรอก เห็นเจ้าเอาใจใส่ลูกค้าขนาดนี้ ข้าก็รู้สึกอิ่มใจไปด้วย" หลิวชูเยว่ยิ้มบาง ๆ "อีกอย่าง ที่เจ้าช่วยข้าไว้ก่อนหน้านั้น นี่มันแค่น้ำจิ้มเอง แถมเคสแบบนี้ข้าก็ไม่เคยเจอเหมือนกัน ถือว่าเปิดหูเปิดตาทีเดียว"

"จะกลับหมู่บ้านหมาล่าแล้วใช่ไหม?"

"ใช่ เวลาไม่คอยใคร ประตูร้านก็เปิดค้างไว้อย่างนั้น ข้าไม่สบายใจเลย"

เฉินเสวียนพยักหน้า "งั้นติดต่อกันอีกทีตอนจะออกเดินทางก็แล้วกัน"

"อืม ถึงไปถึงหยุนโจว ข้าก็ต้องสำรวจพื้นที่ก่อนถึงจะตัดสินใจได้" หลิวชูเยว่โบกมือเบา ๆ ก่อนจะเดินขึ้นชั้นสอง "ถ้าเจอปัญหายาก ๆ ก็เรียกข้าได้เลย"

...พวกเขาพูดเรื่องอะไรกันนะ?

หลินชิงฟังแล้วรู้สึกงง แม้จะเข้าใจทุกคำ แต่สิ่งที่ทั้งคู่พูดกันมันดูแปลกประหลาดไปหมด

หญิงสาวคนนั้นดูเหมือนหมอ แต่ทำไมถึงเล่นบทหมอดูจับชีพจร ปรุงยาอะไรนั่น? คำว่า “พลังปราณ” กับ “สามจิตเจ็ดวิญญาณ” นั่นมันอะไรกัน ถึงจะหลอกคนก็ฟังดูเชยไปหน่อย

แต่เธอเองก็รู้ดี ว่าสภาพร่างกายเธอตอนนี้ยังไงก็ไม่ควรดีขนาดนี้ ระบบร่างกายเสียหายเยอะมาก แต่ความเจ็บปวดกลับแทบไม่มี แถมยังรู้สึกสดชื่นเกินคาด แบบนี้ต่อให้เป็นพวกหลอกลวงธรรมดาก็ไม่มีทางทำได้

หลังจากหลิวชูเยว่กลับขึ้นไปแล้ว เฉินเสวียนก็ยกกาแฟมาเสิร์ฟให้อีกฝ่าย ก่อนจะนั่งลงพร้อมถามขึ้นว่า "คุณชื่ออะไรนะ?"

"หลินชิง ป่า ‘หลิน’ ท้องฟ้าแจ่มใส ‘ชิง’” เธอตอบตามตรง

"งั้นผมมีข่าวร้ายสองเรื่องที่ต้องบอกคุณ หวังว่าคุณจะเตรียมใจไว้"

"เชิญพูดมาเลยค่ะ" เธอสูดลมหายใจเข้าลึก

"เรื่องแรกคือ คุณอาจจะกลับไปไม่ได้อีกแล้ว" เฉินเสวียนถอนหายใจเล็กน้อย เพราะเขาเองก็รู้ว่านี่น่าจะทำให้ลูกค้ารู้สึกแย่แน่ สองวันที่ผ่านมาเขาไม่ได้อยู่เฉย ๆ นอกจากไปขอโอสถจากหลิวชูเยว่แล้ว เขายังลงทะเบียนหลินชิงเป็นผู้เช่าห้อง VIP พร้อมใช้คีย์การ์ดของเธอไปเปิดประตูหลังร้าน หวังจะตรวจสอบว่าโลกของเธออยู่ในสภาพไหน

แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือ ประตูห้อง 202 นั้นถูกล็อกสนิท ไม่สามารถเปิดได้เลย

สิ่งเดียวที่เขาคิดออกคือ โลกฝั่งนั้นคงเกิดหายนะครั้งใหญ่ และร้านจึงปิดกั้นการเดินทางเพื่อความปลอดภัย

และหากคำอธิษฐานของเธอคือ "ให้โลกพ้นจากการล่มสลาย" แบบนั้นความสามารถในคลังของเขาก็แทบไม่มีอะไรช่วยได้เลย

หลินชิงยังไม่ตอบกลับอะไร เหมือนกำลังรอฟังข่าวร้ายถัดไป

"ข้อสองคือ ผมเองก็ไม่ได้ไปถึงห้องควบคุมเลย คุณเรียกสถานีอวกาศนั่นว่า ‘วังคริสตัล’ ใช่ไหม? มันตกลงไปแน่นอน อย่างน้อยตอนที่ผมพาคุณออกมามันก็เป็นแบบนั้น ดังนั้นคำถามที่ว่าผมช่วยได้ยังไง คำตอบคือ—ผมไม่ได้ทำอะไรเลย"

"แล้วที่นี่คือที่ไหน?"

"โลกครับ แต่ก็น่าจะต่างจากของคุณพอสมควร" เฉินเสวียนเลือกใช้คำตอบกลาง ๆ เพื่อไม่ให้เธอรับแรงกระแทกมากเกินไป

"ต่างกัน...ต่างยังไงกันล่ะ?" เธอขมวดคิ้วทันที

"แม่น้ำแห่งเวลาไหลไม่หยุดหย่อน น้ำแต่ละหยดก็ไม่เคยเหมือนกันเลย คุณอาจไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวพอคุณได้คุ้นเคยกับโลกฝั่งนี้..."

หลินชิงเบิกตากว้างทันที "หมายความว่า—เวลา? ฉันไม่เคยนึกถึงความเป็นไปได้นี้เลย แต่ว่า...มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน?"

เฉินเสวียนถอนหายใจเบา ๆ ใช่สิ เธอคงจะพูดว่า “การย้อนเวลาก็เป็นไปไม่ได้” ใช่ไหม

เธอถามอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด “ขอถามหน่อย ตอนนี้ปีอะไรแล้ว?”

"ถ้าเป็นที่นี่...ก็ปี 2025" เฉินเสวียนยักไหล่ "แต่ก็อาจเทียบกันไม่ได้หรอก เพราะโลกทั้งสองมัน..."

เขายังพูดไม่ทันจบ หลินชิงก็เหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง กางแขนโอบเขาเต็มแรงทันที

แม้จะเจ็บแผลจนเธอต้องสูดปากด้วยความเจ็บ

"เอ่อ...คุณลูกค้า?"

"ย้อนเวลากลับมาได้จริง ๆ ด้วย! ทุกอย่างมันสมเหตุสมผลแล้ว!" หลินชิงไม่เพียงไม่ปล่อยมือ แต่ยังโอบแน่นขึ้นอีก น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเต็มไปด้วยความตื้นตัน "ขอบคุณนะ...แม้ฉันจะไม่รู้ว่าคุณทำได้ยังไง แต่คุณให้โอกาสฉันที่แม้แต่ฝันก็ไม่กล้าฝัน ถ้าโลกใบนี้รอดได้จริง คุณคือผู้กอบกู้ที่แท้จริง!"

"...คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าเนี่ย?" เฉินเสวียนพูดงง ๆ

นี่มันร้านค้าธรรมดานะครับ ไม่ใช่ค่ายปลุกพลังฮีโร่!

"ไม่ผิดแน่" หลินชิงตอบอย่างมั่นใจ "ฉันเคยลังเล ไม่ไว้ใจคุณ แต่ตอนนี้ความจริงพิสูจน์หมดแล้ว—คุณได้เติมเต็มทุกความคาดหวังของฉันแล้ว!"

....

ต่อไปแปลไงดีเนี่ย  มันจะปนกันมั่วแน่นอน ข้าๆเจ้าๆ คุณผมฉันเธอ อะเหื่ออะเหื่อ

(ノ-_-)ノ~┻━┻

(ノ｀Д´)ノ彡┻━┻