Chapter 162: พี่จะลองไหม?

ในช่วงเวลานั้นเอง เจียงลู่ฉีก็เริ่มที่จะกระสับกระส่ายกับการกระทำของน้องสาวของเขา เขาเริ่มเห็นอีกด้านหนึ่งของเธอ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่จู้อิงทำนั้นเป็นเรื่องที่ดีกับสภาพของหลันซิหยู่ เมื่อเห็นปีศาจตัวน้อยนั้นยืดมือของเธอและใช้ผ้าเช็ด เจียงลู่ฉีก็รู้สึกว่าปากเขาแห้งผากและลิ้นของเขาไหม้เกรียม

“พี่ชาย พี่อยากให้หนูหยุดเช็ดไหม? หรือว่าพี่ต้องการที่จะทำมันแทน? ว้าวว พี่รู้สึกอิจฉาที่หนูเอาผ้าปิดมันบ้างไหม?”

เจียงจู้อิงสังเกตเห็นถึงตาที่ไม่กระพริบของเขา และหลังจากนั้นเธอก็พูดพร้อมกับรอยยิ้มอันชั่วร้าย “พี่ชายที่รัก มีอะไรผิดปกติกับพี่อย่างงั้นเหรอ? หรือว่าพี่ต้องการที่จะทำมันเอง? พี่ต้องการให้หนูช่วยดึงผ้าลงหน่อยไหม?”

เจียงลู่ฉีพูดอย่างโกรธ “เธอพูดอะไรไร้สาระออกมาหน่ะ!? เธอเป็นเพียงแค่เด็กสาวคนหนึ่ง เร็วเข้าและรีบช่วยเธอ”

“ฮึ่ม!”เจียงจู้อิงบ่น “คำพูดของพี่นั้นมันไม่เข้ากับลักษณะของพี่เลย ฉันรู้อย่างชัดเจนว่าทำไมพี่ถึงมีคอมพิวเตอร์ที่มีไดรว์ฮาร์ดดิสก์ที่ใหญ่ขนาดนี้เพราะอะไร!”

เจียงลู่ฉียอมแพ้อย่างเด็ดขาด เขาไม่กล้าที่จะพูดเกี่ยวกับหัวข้อนี้กับน้องสาวของเขาอีกแล้ว ดังนั้นเขาจึงให้ความสนใจกับสภาพของหลันซิหยู่

เจียงลู่ฉีแตะไปที่หน้าผากของหลันซิหยู่ ซึ่งมันก็ยังคงร้อนมาก ถึงแม้ว่าเธอนั้นจะกินยาปฏิชีวนะไปบางชนิดแล้ว เขาก็ไม่มั่นใจว่าพวกมันยังคงใช้งานได้อยู่ แต่พวกเขาก็อยากที่จะลองมัน

“แม่.....ปู่…..”หลันซิหยู่นั้นกำลังฝันร้าย เธอนั้นกัดปากของเธอนั้นในขณะที่มืออันเรียวบางของเธอนั้นกำอย่างสิ้นหวัง และตะโกนถึงคนที่เธอรักในขณะที่เธอนั้นกำลังดิ้นไปมา และเปิดเผยร่างกายบางส่วนของเธอแต่เจียงลู่ฉีนั้นไม่มีเวลาที่ดูมัน เขานั้นเพียงแค่ถอนหายใจกับสิ่งที่หลันซิหยู่นั้นได้พบกับการที่พ่อของเธอนั้นกลายพันธุ์และกินผู้คนไปมากมาย ซึ่ง....บางที......อาจจะเป็นญาติของเธอ

เมื่อคิดเกี่ยวกับฉากนี้แล้วเจียงลู่ฉีก็รู้สึกเศร้า แต่ความคิดของเขาก็ใจเย็นลงอย่างช้าๆ

“พี่เจียง…..”หยิงมาด้านข้างของเจียงและพูด “พี่ไม่คิดเหรอว่าการไหลเวียนพลังงานของหลันซิหยู่นั้นแข็งแกร่งขึ้น?”คำพูดของหยิงนั้นเตือนเจียงลู่ฉี

[การไหลเวียนพลังงาน?]เขาประหลาดใจและสังเกตหลันซิหยู่... ในความเป็นจริงแล้วการที่อยู่ๆก็เป็นไข้นั้นผิดปกติมาก

อาจจะเป็น....การวิวัฒนาการ?

“การวิวัฒนาการจะนำไข้สูงมาด้วยอย่างงั้นเหรอ? จู้อิง เธอเคยเป็นไข้มาก่อนที่เธอจะได้รับพลังไหม?”เจียงลู่ฉีถามน้องสาวของเขาเนื่องจากทั้งหยิงและเขานั้นไม่มีโอกาสที่จะวิวัฒนาการ

อย่างไรก็ตามเจียงจู้อิงก็ส่ายหัวและพูด “ไม่ หนูไม่เคยเป็น หนูจำได้เพียงว่าหนูหลับไปลึกมากและรู้สึกร่างกายของหนูก็เจ็บขึ้นมา หลังจากที่หนูตื่นขึ้นมา หนูก็ค้นพบอย่างช้าๆว่ามีความสามารถที่พิเศษ”

“เจ็บ? ที่ไหน?”เจียงลู่ฉีถามอีกครั้ง

“ทุกส่วนของร่างกาย”เจียงจู้อิงตอบ

เจียงลู่ฉีก็จมเข้าไปกับในความคิดและพูด “จู้อิง เซลล์ร่างกายของเธอนั้นวิวัฒนาการเปลี่ยนกลายเป็นเซลล์สายฟ้าที่พิเศษ บางที่นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกเจ็บ ฉันคิดว่าสถานการณ์ของหลันซิหยู่ก็เหมือนกับเธอ”

ทันใดนั้น เจียงลู่ฉีก็เข้าใจ!

หลันซิหยู่นั้นสูญเสียสิ่งที่น่าสงสารมาก่อนที่จะเจอพวกเขาและเธอนั้นก็ดิ้นลงมาตลอดทางด้วยความหิวโหย อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เธอเข้าร่วมกับทีม เธอก็สามารถที่จะกินเนื้อกลายพันธุ์สามมื้อในทุกวันได้ ซึ่งมันให้พลังงานกับเธอเยอะมาก ด้วยเหตุนี้นี่เอง มันจึงไม่ได้เป็นเรื่องที่ประหลาดที่เธอนั้นสามารถที่จะพัฒนาความสามารถพิเศษได้อย่างช้าๆ

ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขานั้นเริ่มกินเนื้อกลายพันธุ์ระดับสองอีกด้วย ซึ่งมันช่วยทำให้มันเร่งความเร็วในการวิวัฒนาการของพวกเขา!

“หลันซิหยู่นั้นกำลังจะวิวัฒนาการ!”เจียงลู่ฉีคาดเดา

“วิวัฒนาการ? มันไม่ใช่สิ่งที่ดีอย่างงั้นเหรอ?”เจียงจู้อิงรู้สึกประหลาดใจ “ฉันสงสัยว่าความสามารถของพี่สาวหลันนั้นคืออะไรหลังจากที่วิวัฒนาการแล้ว...”

หลันซิหยู่นั้นไม่สามารถที่จะพวกเขาในการต่อสู้ได้ เธอสามารถทำได้เพียงช่วยพวกเขาทำอาหาร อย่างไรก็ตาม สำหรับคนชั้นยอดแบบหลันซิหยู่นั้น ความสามารถในการทำอาหารนั้นด้อยกว่าเจียงจู้อิง

“จู้อิง เช็ดเหงื่อของเธอไปเรื่อยๆจนกว่าเธอจะตื่นขึ้น”เจียงลู่ฉีพูดอย่างกังวล

“โอ้”เจียงจู้อิงพยักหน้า “พี่ชาย หนู่กำลังจริงจังอยู่ที่นี่ พี่ต้องการที่จะลองมันไหม?”

“เลิกเล่นได้แล้ว!”เจียงลู่ฉีไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “จะต้องเป็นคนที่สุภาพ พวกเราจะต้องช่วยเธอ!”

พวกเขารออย่างเงียบๆนับชั่วโมงจนกระทั่งไข้ของหลันซิหยู่หายไป เธอก็ค่อยๆเปิดตาขึ้นมาอย่างช้าๆ เมื่อเห็นเจียงจู้อิงและเจียงลู่ฉี

“ฉัน....เกิดอะไรขึ้นกับฉัน?”หลันซิหยู่พยายามที่จะลุกขึ้นนั่ง แต่เธอก็รู้สึกได้อย่างฉับพลันว่าไม่มีอะไรปกปิด ‘หน้าอกทั้งสอง’ ของเธอ เธอช็อค และรีบกอดผ้าห่มไว้พร้อมกับใบหน้าอันแดงฉาน

“เสื้อ....เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน?”ความคิดของหลันซิหยู่นั้นมึนงงแต่....

จินตนาการของเธอวิ่งวุ่นไปทั่ว เธอเริ่มต้นที่จะคิดเกี่ยวกับฉากที่น่าปลาบปลื้มหลังจากการดื่มแล้วแต่เมื่อมองไปที่เจียงลู่ฉี เธอมั่นใจว่าเธอคิดผิด....

“พี่หลัน เสื้อผ้าของพี่เปียกไปหมดเนื่องจากว่าพี่มีไข้สูงมาก ดังนั้นฉันจึงช่วยเช็ดมัน ไม่ต้องคิดมาก เนื่องจากว่าพี่ชายฉันไม่ได้เห็นอะไรเลย”เจียงจู้อิงอธิบายพร้อมกับกระพริบตาให้กับหลันซิหยู่

หลันซิหยู่รู้สึกอายเมื่อเห็นเจียงลู่ฉีและพูด “ฉันไม่ได้คิดอย่างงั้น…”เธอนั้นเชื่อเจียงลู่แต่ตามความซื่อสัตย์แล้ว ในโลกแบบนี้ร่างกายที่บริสุทธิ์ของเธอนั้นไม่ได้ช่วยอะไร

ถึงแม้ว่าหลันซิหยู่นั้นจะบริสุทธิ์ ถ้าเจียงลู่ฉีไม่ช่วยเธอ เธอก็สูญเสียความบริสุทธิ์ของเธอไปแล้ว ด้วยเหตุนี้นี่เอง หลันซิหยู่จึงรู้สึกขอบคุณอย่างมาก

“ฮ่าๆ คุณหมายถึงอะไร พี่หลัน? สิ่งที่คุณคิดนั้นมันไม่ได้สำคัญ....”เจียงจู้อิงนั้นแสบมาก คำพูดของเธอทำหลันซิหยู่อาย

หลันซิหยู่นั้นรู้ว่ามันไม่มีกฎหมายที่จะป้องกันแล้วอีกต่อไป ดังนั้นผู้ที่แข็งแกร่งสามารถที่จะทำอะไรกับผู้ที่อ่อนแอกว่าได้

ตามจริงแล้วหลันซิหยู่ไม่รู้จะตอบแทนกับความใจดีของเจียงลู่ฉีอย่างไรดี เธอรู้ว่าควรพูดบางอย่าง อย่างไรก็ตามเธอค้นพบว่ามันมีบางสิ่งบางอย่างทื่มือของเธอรู้สึกแปลกไป ดังนั้นเธอพึมพำ “ฉันรู้สึก....มือของฉันนั้นเปลี่ยนไป…”