Chapter 161: เป็นไข้

ตอนกลางคืน หลันซิหยู่เพียงแค่ดื่มเบียร์สองกระป๋องแต่เธอรู้สึกค่อนข้างที่จะอ่อนแอและมึนหัว พิจารณาจากก่อนวันโลกาวินาศ เธอนั้นดื่มไวน์แดงมาก่อน ดังนั้นความสามารถในการดื่มของเธอนั้นสูงกว่าคนทั่วไป มันค่อนข้างที่จะเป็นสัญญาณเตือนภัย เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอรู้สึกไม่สบายเลยเมื่อคืน เสียงทุกอย่างที่ทุกคนทำนั้นเหมือนกับอยู่ไกลเธอออกไป

หลันซิหยู่นั้นต่อต้านการดื่มเป็นอย่างมาก เธอก็เป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่ง ถึงแม้ว่าเธอนั้นมีอายุมากกว่าสิบขวบและเธอก็สามารถที่จะปกป้องตัวเองได้ เธอก็ไม่เคยที่จะสลบไปเลย แต่ในครั้งนี้เธอรู้สึกเมาเล็กน้อย โชคดีที่เธอนั้นอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยและเธอเชื่อว่าเจียงลู่ฉีนั้นเป็นสุภาพบุรุษที่เที่ยงธรรม

ดังนั้นเธอก็วางกระป๋องเบียร์ลงและเริ่มที่จะกินเนื้อกลายพันธุ์เพื่อที่จะทำให้ผลกระทบจากแอลกอฮอล์นั้นลดลง อาหารที่เจียงจู้อิงทำนั้นอร่อย และเนื้อกลายพันธุ์นั้นอร่อยมาก หลันยซิหยู่กินไปมากแต่เธอก็ยังคงรู้สึกมึนงงอยู่ กองไฟนั้นกระทบเข้ากับใบหน้าของหลันซิหยู่และทำให้หน้าเธอนั้นแดงขึ้นและช่วยพัฒนาความสวยของเธอ

ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกค่อนข้างไม่สบายเนื้อสบายตัว เธอก็ยังคงฝืนมันจนมื้ออาหารนั้นจบลง เนื่องจากบทเรียนที่ถูกปลูกฝังมาจากครอบครัวของเธอ เธอนั้นรู้สึกง่วงมาก เมื่อเธอขึ้นไปบนรถและนอนบนพื้นรถอันอุ่นๆ พร้อมกับแสงจันทร์ เธอก็เห็นลางๆถึงใบหน้าของชายหนุ่มด้านข้างของเธอ ใบหน้าที่แสนสะอาดพร้อมกับความลึกลับของเขา มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถจะอธิบายได้ เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องราวที่เธอรู้เกี่ยวกับเขา หลันซิหยู่ก็หลับลงไปลึกมาก ปากของหลันซิหยู่ยังคงเปิดออกเล็กน้อย ซึ่งมันเหมือนกับว่าเธอนั้นยิ้มอยู่ มันเป็นเรื่องที่เด่นชัดว่าเธอนั้นกำลังมีฝันที่หวานอยู่

ในช่วงกลางดึก เจียงลู่ฉีหันไปรอบๆและเผลอไปแตะโดนใบหน้าของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งมันนุ่มมากแต่...มันก็ร้อนมากด้วย

เจียงลู่ฉีตื่นขึ้นและแตะไปที่หัวของเธอโดยไม่รู้ตัว ถึงแม้ว่าผิวของหลันซิหยู่จะนุ่มนวลมากก็ตาม เจียงลู่ฉีก็ลุกขึ้นมานั่ง หัวของเธอนั้นอุ่นเกินไป เจียงลู่ฉีหันกลับไปเปิดไฟและพบว่าใบหน้าของเธอนั้นเต็มไปด้วยเหงื่อ เธอนั้นผลักผ้าห่มออกไปในยามที่เธอหลับและเสื้อและกระดุมของเธอก็ไม่สามารถที่จะติดเข้าด้วยกันได้ และเปิดเผยให้เห็นผิวบริเวณคอซึ่งมันเต็มไปด้วยกลิ่นหอม รวมทั้งหน้าอกของเธอ....

เหงื่อบางเบาบนหน้าอกของเธอนั้นน่าดึงดูดมาก แต่เจียงลู่ฉีนั้นกังวลเนื่องจากหลันซิหยู่นั้นมีไข้ เขาแตะไปที่หัวของเธออีกครั้งและทดสอบวัดอุณหภูมิอีกครั้ง มันสูงกว่า40องศาซะอีก

ถึงแม้ว่าเจียงลู่ฉีนั้นจะเตรียมพร้อมยาบางส่วนมาก่อนวันโลกาวินาศ เขาก็ลืมที่จะเตรียมเครื่องวัดอุณหภูมิไว้ ดังนั้นเขาสามารถที่จะทำได้เพียงประมาณอุณหภูมิของหลันซิหยู่ได้แค่นั้น ซึ่งมันร้อนเกินไป!

“มีอะไรผิดปกติอย่างงั้นเหรอ?”หยิงก็เด้งตัวขึ้นจากโซฟาอย่างฉับพลัน เกือบที่จะตื่นขึ้นจากสภาพง่วงนอนของเธออย่างเต็มที่

หลังจากนั้นเจียงจู้อิงก็ผลักประตูออกมาเช่นกัน เธอนั้นสวมชุดนอนลายการ์ตูนอยู่และกำลังขยี้ตาหยีๆของเธอ “พี่ชาย เกิดอะไรขึ้น?”

“หลันซิหยู่มีไข้หนักมาก เธอควรที่จะไปเอาน้ำแข็งมาจากตู้เย็นและผ้าเย็น”

“อ๊า? มีไข้?”

เจียงจู้อิงตื่นขึ้นจากความง่วงนอนและหลังจากนั้นก็รีบวิ่งมาแตะหน้าผากของหลันซิหยู่ มันเลวร้ายมาก! ในวันโลกาวินาศนั้นการที่เป็นไข้นั้นเป็นเรื่องที่อันตรายอย่างมาก

“ร้อน….”เพียงแค่หลังจากนั้นหลันซิหยู่ก็พูดขึ้นและมือของเธอก็ดึงเสื้อออกอย่างไม่ได้สติ

“ร้อนมาก! มันน่าจะประมาณสี่สิบองศาเห็นจะได้ ซึ่งสามารถที่จะเป็นปัญหาถึงระดับชีวิตได้ถ้ามันยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง พวกเราควรที่จะช่วยเธอ มิฉะนั้นละก็อวัยวะภายในของเธอจะได้รับความเสียหาย”เจียงจู้อิงพูด หยิงก็รีบนำผ้าเย็นมา อย่างไรก็ตาม รถมินิบัสนั้นมีตู้เย็นเล็กๆที่สามารถสร้างน้ำแข็งได้เพียงเล็กน้อย และผ้าเย็นนั้นก็อุ่นอย่างรวดเร็ว

“ถอดเสื้อเธอออก มันไม่มีทางอื่นแล้ว”เจียงจู้อิงพูดและช่วยหลันซิหยู่ถอดเสื้อเปียกๆของเธอออก อย่างไรก็ตามพวกเธอทั้งหมดก็เป็นเด็กผู้หญิง ดังนั้นเจียงจู้อิงก็ไม่ได้แคร์อะไรเลย ส่วนเจียงลู่ฉีนั้นเป็นพี่ชายของเธอ อย่างไรก็ตามเจียงลู่ฉีนั้นกลายเป็นหินเมื่อเห็นเจียงจู้อิงนั้นกำลังถอดเสื้อผ้าของหลันซิหยู่

“เอ่อ....”เจียงลู่ฉีนั้นต้องการที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายแล้วเขาก็กลืนคำพูดของเขาลงไป มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สำหรับเจียงลู่ฉีที่จะไม่รู้สึกอะไรเลยตั้งแต่ที่เขานั้นอาศัยอยู่กับสาวงามสองคนตลอดทุกคน

ยิ่งไปกว่านั้น หลันซิหยู่นั้นเป็นหวัดในเวลานี้ ซึ่งมันก็เป็นเหตุผลสำหรับเขาในการที่จะอยู่ที่นี่ แต่เขาก็รู้สึกอายมากอยู่ดี

เจียงจู้อิงนั้นเป็นคนที่ซื่อสัตย์และตรงไปตรงมามาก เธอนั้นแทบจะถอดเสื้อผ้าทุกอย่างของหลันซิหยู่ออกในเวลาอันสั้น มีเพียงชุดชั้นในที่เหลืออยู่ กางเกงในของเธอนั้นก็เข้าคู่กันกับบรา ซึ่งมันทำให้ทั้งดูสวยงามและแพง ในความเป็นจริง หลันซิหยู่นั้นไม่ได้อวบอ้วนเลยแต่มีรูปร่างที่เรียวงามและขาอันยาวและผอม

เจียงจู้อิงก็หยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดร่างกายของหลัน มันเป็นฉากที่สุดยอดมากสำหรับเจียงลู่ฉี [หยุด ฉันจะหยุดความคิดลามกนี้ได้ยังไงในตอนนี้....] เจียงลู่ฉีกระตุ้นตัวเองให้หยุดในความคิดของเขา โชคร้าย ที่การกระทำของเขาทั้งหมดนั้นถูกเห็นโดยน้องสาวของเขา

ด้วยเหตุนี้นี่เอง เจียงจู้อิงหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “โอ้ พี่ชายที่รัก ไม่ต้องตีตัวเอง พี่กำลังดูสิ่งที่น่าทรงเกียรติอย่างมาก”สิ่งที่จู้อิงพูดนั้นจี้ใจดำของเขา เจียงลู่ฉีก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

“เลิกเล่นตลกได้แล้ว ไอ้เด็กแสบ!”

“เอ๋?”เจียงจู้อิงยิ้มและพูดต่อ “พี่คิดว่าหนูไม่รู้หรอว่ามันมีวิโอพวกนั้นอยู่ในคอมพิวเตอร์ของพี่หน่ะ?” หลังจากที่ฟังเรื่องนี้ เจียงลู่ฉีก็ไม่สามารถที่จะหักล้างความเป็นจริงนี้ได้

อย่างไรก็ตามน้องสาวของเขาก็อธิบาย “หนูไม่ได้หมายความว่า หนูเปิดวิดีโอของพี่นะ หนูเพียงแค่เห็นเพลย์ลิสต์เก่าของมันอย่างไมได้ระวังตัวแค่นั้น....”เจียงจู้อิงพูดนั้นทำให้เจียงลู่ฉีพูดไม่ออก เธอนั้นเป็นเหมือนกับปีศาจตัวน้อยอย่างไงอย่างงั้น

เจียงลู่ฉีปฏิเสธที่จะพูดกับน้องสาวของเขาเนื่องจากเขารู้สึกอึดอัด

โชคดีที่หยิงนั้นยังคงนับถือเขาอย่างแน่นอนและก็ไม่มีความรู้เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ มิฉะนั้นละก็เจียงลู่ฉีจะไปหาสถานที่แอบและจะหายไปตลอดกาลเนื่องจากความอายนี้

เจียงลู่ฉีรีบให้ยาบางส่วนกับหลัน อย่างไรก็ตาม เจียงจู้อิงก็ยังจงใจกลั่นแกล้งเขา เธอถอดบราของหลันออกและเช็ดหน้าอกต่อหน้าเขา...