Chapter 157: เมืองท่าจินหลิง

ถนนที่ถูกเลือกโดยเฉินเต๋านั้นไม่มีสิ่งกีดขวางเลย ถึงแม้ว่าพวกเขาจะยังเจอซอมบี้บาง พวกเขาก็สามารถที่จะกวาดล้างสิ่งกีดขวางทั้งหมดที่พวกเจอได้เพราะว่ารถMCVนั้นเหมือนกับพายุ เฉินเต๋าและพี่น้องของเขานั้นช็อคกับพลังของรถMCV ในตอนแรกนั้น ทีมของเฉินเต๋านั้นระวังตัวมากพร้อมกันนั้นนิ้วมือของพวกเขาก็อยู่ตรงปุ่มลั่นไกปืนตลอด และเตรียมพร้อมที่จะสู้ทุกเวลา อย่างไรก็ตามพวกเขาก็ค้นพบว่าเมื่อตามหลังรถMCVของเจียงลู่ฉีแล้วมันปลอดภัยมากจริงๆ

ก่อนอื่นเลย พวกเขานั้นไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้ แต่ทีมเฉินเต๋านั้นก็ค่อยๆที่จะยอมรับกับความจริง มันเป็นเรื่องที่ยากที่จะปรับตัวกับความเร็วที่พวกเขานั้นจะต้องสู่มาตลอดหลายวันอย่างต่อเนื่อง ภายใต้สถานการณ์ที่ถึงแก่ความตาย มันทำให้พวกเขานั้นไม่สะดวกสบายสำหรับพวกเขาแต่ก็รู้สึกผ่อนคลาย ทีมของเจียงลู๋ฉีนั้นทรงพลังมากและทิ้งรอยเลือดไว้ตามทางด้านหลัง....

ในตอนบ่าย พวกเขานั้นก็มาถึงเมืองท่าจินหลิง ซึ่งมันเมืองท่าที่ใหญ่มากในประเทศ มันมีความสามารถในการจัดการลูกค้าที่พิจารณาได้ว่าใหญ่ และจากที่ห่างไกลพวกเขาก็สามารถที่จะเห็นตู้คอนเทนเนอร์นับไม่ถ้วน แม่น้ำนั้นเต็มไปด้วยเรือบรรทุกขนส่ง แต่เครนสูงนั้นหยุดไปเป็นเวลานานแล้ว ทั่วทั้งเมืองท่านั้นเงียบสนิท เสียงที่เงียบสงัดเช่นนี้นั้นทำให้ผู้คนนั้นรู้สึกขนลุก

“เธอรู้ตำแหน่งที่แน่นอนของเรือขนส่งไหม?”เจียงลู่ฉีถามหลันซิหยู่

“ฉันรู้”หลันซิหยู่ตอบ

กลุ่มของพวกรถเครื่องจักรขุดเหมืองนั้นไม่ได้เป็นการซื้อที่สำคัญ ความสำเร็จสำหรับกลุ่มหลันเค่อ เธอก็มีความรับผิดชอบต่อโปแกรมทั้งหมด ถึงแม้ว่าผู้คนอื่นนั้นจะมีกระบวนการที่เจาะจง เธอก็มีความจำที่ดีมาก เธอสามารถที่จะจำรายละเอียดที่รายงานมาได้ทั้งหมด

“มันมีท่าเรือ8ท่าในเมืองท่าจินหลิง เรือขนส่งที่มีนั้นแตกต่างกันไปในทุเขตตามประเภทของมัน ในเวลานั้นตามที่รายงานที่ฉันอ่าน เรือขนส่งนั้นจอดอยู่ที่เขตหลงหวัน ซึ่งเป็นหนึ่งในพื้นที่เมืองท่าที่เจาะจงเกี่ยวกับตู้คอนเทนเนอร์”หลันซิหยู่พูด

“ดี”เจียงลู่ฉีพยักหน้า เมื่อตามป้าย พวกเขานั้นก็พบเขตหลงหวันในเวลาไม่นาน จำนวนซอมบี้นั้นไม่ค่อยมาก พื้นผิวคอนเทนเนอร์ก็มีร่างกายจำนวนกระจัดกระจายอยู่ ฉากนี้เลวร้ายมาก

เมื่อพวกเขาเข้ามาในพื้นที่ท่าเรือ หลันซิหยู่มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างระมัดระวัง เธอก็ชี้ไปที่เรือขนส่งคันใหญ่และพูด “นั่นไง!”

“มันใหญ่มาก!”เจียงจู้อิงอุทาน

เจียงลู่ฉีก็ช็อคกับขนาดของเรือ เขานั้นเคยเห็นเรือบรรทุกขนส่งมาจำนวนมากในเจียงเบย แต่ลำนี้นั้นใหญ่มากที่สุด มันขยายใหญ่ออกไปเต็มแม่น้ำ แม้กระทั่งเงาของมันก็ยังปกคลุมไปทั่วทั้งเสา

“รถขนส่งนั้นมีความยาวประมาณ 130เมตรและสูงประมาณ9เมตร และมี9ชั้น และขนาดของแต่ละชั้นก็เท่ากับขนาดาสนามฟุตบอลสี่เท่าและมีรถ4000คันที่สามารถบรรทุกได้ รถบรรทุกขุดเหมืองที่นายต้องการก็อยู่ในนั้น”หลันซิหยู่พูดเมื่อเธอกังวลว่าบนเรือนั้นมีมันหรือไม่ ถึงแม้ว่าเธอจะกังวลและหวาดกลัว เธอก็รู้ว่าเจียงลู่ฉีนั้นจะไม่โทษเธอ

เจียงลู่ฉีนั้นเป็นผู้ช่วยชีวิตของเธอ ด้วยเหตุนี้หลันซิหยู่ก็ตัดสินใจที่จะช่วยเขาให้ดีที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้และด้วยความรู้ทั้งหมดของเธอ อย่างไรก็ตามเธอก็มึนงงและก็มีคำถามบางอย่าง ทำไรรถบรรทุกถึงวิ่งบนถนนได้ หรือข้ามสะพานได้? แน่นอนว่าเธอเก็บคำถามนี้ไว้กับตัวของเธอเอง เธอก็เชื่อว่าเจียงลู่ฉีนั้นมีแผนของตัวเอง

หลังจากที่ฆ่าซอมบี้หลายสิบตัว รถมินิบัสก็หยุดไม่ห่างไปจากเรือบรรทุก รถบรรทุกของกองทัพที่ตามมาก็หยุดในทันทีเช่นกัน

เฉินเต๋ากระโดดลงมาจากรถและเข้าไปถาม “น้องเจียง นาย....?”

“ฉันต้องการขึ้นเรือบรรทุก”เจียงลู่ฉีตอบ เฉินเต๋ามึนงงชั่วครู่หนึ่ง มองไปที่เรือบรรทุก ขนาดที่ใหญ่ขนาดนั้น.....ช่างเป็นสัตว์ประหลาดที่ใหญ่มาก!

เขานั้นใหญ่เท่ากับมดเมื่ออยู่ต่อหน้าเรือขนส่ง เฉินเต๋าไม่รู้ว่าเจียงลู๋ฉีนั้นต้องการอะไร แต่เขาก็ไม่ได้ถามเนื่องจากความนับถือของเขา

“เรือขนส่งนั้นใหญ่มากและพวกเราก็ไม่รู้เกี่ยวกับสถานการณ์ด้านบนนั้น มันอันตรายมาก ดังนั้นถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือของฉัน ฉันก็จะไปกับคุณด้วย” เฉินเต๋าพูด เขานั้นภักดีกับเพื่อนมากและเขาก็ต้องการที่จะช่วยกับเจียงลู่ฉี

เจียงลู่ฉีคิดชั่วครู่หนึ่งและพยักหน้า “โอเค เรามาเล่นด้วยกันเถอะ” ถึงแม้ว่าเขาจะกระตุ้นเส้นเลือดแล้ว เขาก็ไม่คุ้นเคยกับการต่อสู้จริงๆในชีวิตนี้มาก่อน ดังนั้นมันจึงเป็นดีกว่าถ้าเขานั้นระมัดระวัง เฉินเต๋านั้นเป็นทหารดังนั้นจึงระมัดระวังกับสิ่งรอบข้าง ดังนั้นเขานั้นเหมาะสบกับสิ่งแวดล้อมที่แปลกประหลาดและซับซ้อน หยิง เจียงจู้อิง จางไฮ่รวมทั้งซุนคุนก็ลงจากรถกันทั้งหมด เฉินเต๋านั้นก็สังเกตเห็นในทันทีว่าอาวุธของเจียงจู้อิงนั้นกองทัพสร้างมา

สำหรับทหารแล้ว เฉินเต๋านั้นสามารถที่จะจำอัลลอยด์พิเศษที่มีเพียงของกองทัพได้ เขาก็ชื่นชมทีมนี้มากกว่าเดิม

“จางไฮ่ นายรอที่รถนี่กับทหารสองคน”เจียงจู้อิงพูด เขานั้นต้องการที่จะทำให้พวกเขาปลอดภัยก่อนเป็นอย่างแรก

“โอเค” จางไฮ่ตอบกลับและหลังจากนั้นก็ถือปืนเดินไปกับรถบรรทุกกองทัพ รถMCVของเจียงลู่ฉีนั้นมีการป้องกันที่แข็งแกร่ง จางไฮ่ไม่จำเป็นที่จะต้องป้องกันมัน หลันซิหยู่นั้นก็อยู่ด้านในรถMCV ต่อไป เนื่องจากเธออ่อนแอเกินไปที่จะตามพวกเขา

“ขึ้นเรือกันเถอะ!”เจียงลู่ฉีพูด พวกเขานั้นเห็นประตูเหล็กได้ ประตูนั้นก็ปิดสนิทและมันก็แยกกับเรือ

‘ครืดดด!’ หลังจากที่ประตูเปิดออก ซุนคุนก็สัมผัสได้ถึงลมเย็นจากด้านหลัง

หลังจากวันโลกาวินาศแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ประตูมันเปิด