Chapter 156: ทำลายประวัติระดับโลก

[อะไร? มีอะไรผิดปกติกับฉันอย่างงั้นเรอะ? ถ้าฉันหายใจแบบนั้นละก็ ฉันก็จะกลายเป็นรถที่มีท่อไอเสียนะซิ....] โชคดีที่เจียงลู่ฉีกลับสู่ปกติอย่างรวดเร็วและสังเกตว่ามันเกิดขึ้นหลังจากที่ถอนหายใจออกมา

[หายใจเข้า! หายใจออก….] เจียงลู่ฉีหายใจเข้าลึกๆและกลั้นมันไว้ เขานั้นสงสัยว่าเขาสามารถกลั้นหายใจได้นานแค่ไหน เขาสามารถที่จะกลั้นหายใตใต้น้ำได้ประมาณสิบกว่าวินาที มันค่อนข้างปกติ]

เวลาผ่านไป เจียงลู่ฉีก็ข้ามผ่านขีดจำกัดเก่าแต่ก็ยังไม่รู้สึกไม่สบายเลยแม้แต่น้อย ห้านาทีผ่านไป เจียงลู่ฉีก็ค่อยๆปล่อยลมออกมาอย่างช้าๆ ปกติแล้วหลังจากระยะเวลานานที่ไม่ได้เติมออกซิเจนเข้าไป คนธรรมดาทั่วไปนั้นจะรู้สึกมึนงง ถึงแม้ว่าเขานั้นจะไม่ได้สูดออกซิเจนเข้าไป มันก็ยังมีออกซิเจนไหลเวียนอยู่ในเลือดเขาอยู่

ร่างกายของผู้คนนั้นมีฟังก์ชั่นป้องกันตัวเอง เมื่อร่างกายนั้นพบกับการขาดเลือดและขาดออกซิเจน ร่างกายและอวัยวะส่วนอื่นนั้นจะลดการใช้ออกซิเจนเพื่อที่จะป้องกันอวัยวะที่สำคัญเช่นสมอง อย่างไรก็ตามเซลล์สมองนั้นมีความรู้สึกไวกับการขาดออกซิเจนมาก ดังนั้นมันจะรู้สึกไม่สะดวกสบายมาก และเวลานั้นก็จะทำให้เกิดความเสียหายที่แก้ไขไม่ได้นั้นก็เพราะว่าเกิดจากที่สมองนั้นขาดออกซิเจน

อย่างไรก็ตาม มันก็ไมมี่อาการผิดปกติเกิดขึ้นเลยกับเจียงลู่ฉี เขากระพริบตาด้วยความประหลาดใจ ปริมาณออกซิเจนในเลือดของเขานั้นสูงมาก ดังนั้นมันจึงไม่มีปัญหากับการที่จะส่งให้ทั้งร่างกายและสมอง เจ็ดนาทีก็ผ่านไป สิบนาทีผ่านไปและสิบสองนาทีก็ผ่านไป!

ก่อนวันโลกาวินาศ คนเยอรมันได้กลั้นหายใจลงในกินเนสบุ้คว่าได้นานสุดที่15นาทีและอีก2วินาที บันทึกนี้ถูกทำลายได้อย่างง่ายดายโดยเจียงลู่ฉี

ยี่สิบนาที! ยี่สิบนาทีเต็ม! เจียงลู่ฉีก็รู้สึกมึนงงเล็กน้อยเมื่อเขานั้นกลั้นหายใจเป็นระยะเวลาที่นาน มันเป็นเรื่องที่น่าไม่เชื่อมากสำหรับก่อนวันโลกาวินาศ

อย่างไรก็ตาม หลังจากเจียงลู่ฉีกระตุ้นเส้นเลือดผ่านเลือดแล้ว เขาก็สามารถที่จะทำได้อย่างง่ายดาย ในความเป็นจริง เจียงลู่ฉีรู้สึกว่าเขาสามารถที่จะกลั้นได้อีกชั่วครู่หนึ่ง แต่มันไม่จำเป็นเนื่องจากผลลัพธ์นั้นพึงพอใจเข้าแล้ว! การวิวัฒนาการเม็ดเลือดแดงนั้นสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงร่างกายของเจียงลู่ฉีนั้นอย่างก้าวกระโดด แน่นอนว่าการวิวัฒนาการแบบนี้นั้นมีศักยภาพที่ไม่มีขีดจำกัด

หลังจากนั้น เจียงลู่ฉีก็ทดลองกับโดเมนสมองของเขา เขาก็ไม่สามารถที่จะใช้มันได้เนื่องจากว่าสมองของเขานั้นมีขีดจำกัดกับการจัดหาเลือดนั้นไม่สามารถที่จะส่งเสริมได้พอ แต่ในตอนนี้หลังจากที่กระตุ้นเส้นเลือดแล้ว เจียงลู่ฉีก็ไม่เพียงแค่สามารถที่จะทนมันได้นานขึ้นแต่เขาก็รู้สึกว่าความสามารถของโดเมนสมองของเขาก็ยังคงเพิ่มขึ้นอีกด้วย! เมื่อตาของเขานั้นแสกนไปรอบๆ สมองของเขาก็วิเคราะห์รายละเอียดที่มากยิ่งขึ้น ซึ่งมันทำให้เจียงลู่ฉีสามารถที่จะสังเกตเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงที่เล็กมากๆในการต่อสู้ที่รวดเร็วและก็สามารถปรับตัวเข้ากับมันได้

เจียงลู่ฉีรู้สึกดีใจมากกับเรื่องนี้ การวิวัฒนาการที่เกี่ยวข้องกับศักยภาพของร่างกายของเจียงลู่ฉีนั้นทำให้เขาอารมณ์ดี อย่างไรก็ตามเจียงลู่ฉีก็รู้สึกหิว เพราะว่าระดับน้ำตาลในเลือดของเขานั้นต่ำเกินไป

“จู้อิง ฉันอยากจะกินเนื้อกลายพันธุ์เพิ่ม” เจียงลู่ฉีนั้นจำเป็นที่จะต้องทำให้ความหิวของเขานั้นพอใจ อย่างแรกเลย เจียงจู้อิงก็วางเนื้อร้อนด้านหน้าของเจียงลู่ฉีและกลับไปดูอนิเมต่อ อย่างไรก็ตามเมื่อเขาขอมันเพิ่ม เธอก็เริ่มที่จะจ้องไปยังพี่ชายเธอ

หลันซิหยู่ก็วาง e-bookของเธอลงอย่างเงียบๆและเริ่มที่จะสังเกตเขา การแสดงออกของเธอค่อยๆที่จะประหลาดใจขึ้นและหลังจากนั้นก็ช็อคแทนที่ หยิงเป็นเพียงคนเดียวที่รู้ว่าเขานั้นกระตุ้นเส้นเลือดผ่านเลือด จางไฮ่และซุนคุนสามารถที่จะกินได้ประมาณสี่ปอนด์แต่เจียงลู่ฉีกินไปสิบห้าปอนด์!

การไหลเวียนทางเลือดของเขานั้นเร็วขึ้นพร้อมกับอัตราเผาผลาญ ตามธรรมชาติแล้ว การย่อยอาหารของเขาก็แข็งแกร่งยิ่งขึ้น! ยิ่งเนื้อกลายพันธุ์ที่เขากินนั้นมีมากขึ้นเท่าไหร่ เขาก็สามารถที่จะดูดซึมพลังงานจำนวนมากยิ่งขึ้น ไม่เพียงแค่เจียงจู้อิงรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ หลันซิหยู่ก็รู้เช่นกัน เมื่อเห็นเจียงลู่ฉีกินเนื้อกลายพันธุ์ระดับสองเป็นจำนวนมาก ตาของหลันซิหยู่ก็แทบจะหลุดออกจากเบ้า

“พี่ ทำไมกระเพาะพี่ถึงเปลี่ยนไปละ?”ตาของเจียงจู้อิงกว้างออกและก็ถามขึ้น

“ความสามารถปรับแต่งเครื่องจักรนั้นพัฒนาเล็กน้อย ดังนั้นกระเพาะของฉันก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน”เจียงลู่ฉีพูด

“จริงหรอ?!”เจียงจู้อิงไม่สามารถที่จะเห็นความแตกต่างของการพัฒนาของพี่ชายเธอ แต่เธอก็รู้สึกพึงพอใจที่เขาแข็งแกร่งขึ้น

หลันซิหยู่นั้นไม่ได้พูดขัดของพวกเขาแต่เธอก็รู้สึกประหลาดในหัวใจ ในความคิดของเธอ ความสามารถของเจียงลู่ฉีนั้นเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่

“โอเค มันถึงเวลานอนแล้ว”เจียงลู่ฉีพูด

“เยี่ยมเลย”หยิงก็นอนลงบนโซฟาโดยที่ไม่ถามความคิดเห็นของหลันซิหยู่เลย ขาที่ยาวของเธอนั้นไม่พอดีกันกับโซฟาและขาเธอก็ยืดออกมาด้านข้าง เธอนั้นก็หันไปมองหน้าเจียงลู่ฉี ตำแหน่นี้ทำให้เห็นผิวขาวบนหน้าอกเธอนั้นชัดเจนยิ่งขึ้นมันเหมือนกับหุบเขาที่ลึกลับ

ควบคู่ไปกับเจียงจู้อิงที่สวมเพียงชุดชั้นในและหน้าอกอันใหญ่โตของเธอก็สามารถที่จะเห็นได้ชัดเจนซึ่งมันทำให้หลันซิหยู่รู้สึกอาย บรรยากาศภายในรถนั้นเกิดขึ้นในฉับพลัน ก็รู้สึกประหลาดเล็กน้อย

แต่ทำไมเธอ.....เธอจะต้องนอนบนพื้นกับเจียงลู่ฉีตลอดทางด้วย? หลันซิหยู่จับเสื้อของเธอแน่นและก้มหัวของเธอลง

...

ในตอนเช้าวันต่อมา พวกเขาก็เดินทางไปยังเมืองท่าจินหลิง และรถบรรทุกทหารก็ตามหลังมา!

.