Chapter 78: สร้างห้องปฏิบัติการ

ในคลังสินค้า จางไฮ่และคนอื่นนั้นมึนงงอย่างแท้จริง พวกเขานั้นเหงื่อไหลเต็มไปหมด พวกเขาคิดในตอนแรกว่าพวกเขาจะเสียชีวิตของพวกเขาในวันนี้ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่มันมากกว่าที่พวกเขาคิดไว้ทั้งหมดซะอีก เจียงลู่ฉีพุ่งอย่างฉับพลันโดยรถมินิบัสของเขา หลังจากเสียงดังที่เกิดขึ้น กองกำลังหลักของศัตรูนั้นก็ได้หลบหนีจากไปแล้ว

สมาชิกที่เหลือของหมาป่าเลือดนั้นมีบาดแผลที่ร้ายแรงหรือไม่ก็เสียชีวิตไปแล้ว

ตาของเจียงจู้อิงเปิดกว้างขึ้น มองไปที่ศพที่อยู่บนพื้น เธอนั้นเตรียมพร้อมแล้วที่จะสู้ ดาบยาวของเธอนั้นถูกดึงออกมาจากฝักแล้ว เธอนั้นไม่ได้คาดคิดไว้ในการกระทำของเจียงลู่ฉี ในเวลานั้น หัวใจของเธอนั้นเต้นแรงมาก เธอนั้นกังวลมากกับการกระทำของเจียงลู่ฉี ดังนั้นเธอจึงพยายามอย่างดีที่สุดที่จะไล่ตามด้านหลังรถมินิบัส แต่ผลสรุปนั้นมันมากกว่าจินตนาการของเธอไปไกล เธอรู้สึกประหลาดใจและตกตะลึง ตามจริงแล้วมันน่าหวาดกลัวกว่าบาดเจ็บซะอีก

“พี่ชาย นี่คือฟังก์ชั่นที่ได้ปรับแต่งมางั้นหรอ?”เจียงจู้อิงไม่สามารถที่จะอดทนที่จะถามได้

จางไฮ่และซุนคุนก็ฟื้นตัวแล้ว ในขณะที่พวกเขานั้นกำลังปกป้องอยู่ที่ประตู พวกเขาก็ขยับมายังด้านข้างของรถมินิบัส และสังเกตอีกรอบไปที่รถมินิบัส พวกเขารู้สึกตกตะลึง ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเห็นแล้วกับความทรงพลังของมัน พวกเขาก็ไม่เคยคาดคิดว่าพวกเขาจะต้องพึ่งพามันเพื่อเอาชีวิตรอดอีกครั้งหนึ่ง มันมีเสียงที่ดังและคลื่นอากาศที่มีพลังทำลายล้างอันน่าหวาดกลัวในตอนจบ?

เจียงลู่ฉีครุ่นคิดชั่วครู่หนึ่งและพูด “มันเป็นประเภทเดียวกับปืนใหญ่สุญญากาศซึ่งถูกสร้างโดยการหดตัวของอากาศ.... มันเป็นฟังก์ชั่นของมันเมื่อฉันได้รถมินิบัสนี้มา”

“….”จางไฮ่และซุนคุนไม่สามารถที่จะพูดได้ ทำไมพวกเขาถึงไม่ได้โชคดีแบบนี้บาง?

เจียงจู้อิงก็ยังคงให้ยิ้มบางๆ ใครจะไปรู้ว่าคำพูดของพี่ชายเธอนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ อย่างไรก็ตาม พี่ชายของเธอนั้นลึกลับขึ้นเรื่อยๆ

เจียงลู่ฉียังคงนั่งอยู่ที่รถมินิบัส มองไปที่การแสดงออกของพวกเขา แต่เขาไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี เขาไม่ต้องการที่จะแก้ตัว ถึงแม้ว่าปืนใหญ่สุญญากาศนั้นจะถูกเปิดเผยแล้ว ตราบเท่าที่เจียงจู้อิงยังคงอยู่ที่นี่ จางไฮ่และซุนคุนก็จะเดินตามรอยเท้าของหยางฉิงฉิงและพบจุดจบเช่นเดียวกันกับเธอ ถ้าพวกเขานั้นมีความคิดที่ตลกแบบนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ห้องปฏิบัติการทางชีวภาพนั้นจะถูกสร้างในเวลาที่รวดเร็ว เจียงลู่ฉีก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไปกับใครก็ตามที่มีเจตนาร้ายต่อรถMCVของเขา รถMCVของเขานั้นถูกผูกพันธุ์เข้ากับเมล็ดพันธุ์แห่งดวงดาวในจิตใจของเขา ความอ่อนแอของเขาก็คือตัวของเขาเอง ตราบเท่าที่เขาได้ห้องปฏิบัติการทางชีวภาพมาแล้ว เขาก็จะแข็งแกร่งขึ้น เขาไม่ต้องหวาดกลัวแก่สิ่งใด แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ต้องรู้สึกว่ากำลังเดินบนพื้นน้ำแข็งที่บางๆอีกต่อไป

หมาป่าเลือดนั้นมีสมาชิกทีมจำนวนมาก ดังนั้นพวกมันจึงไม่จำเป็นที่จะต้องยอมแพ้กับการที่สูญเสียผู้คนไปเพียงเล็กน้อย มันยากที่จะพูดว่าเมื่อไหร่ที่พวกมันจะกลับมาอีกครั้ง

ถ้าพวกมันโจมตีบนถนนแล้ว มันจะเลวร้ายมาก....

หมาป่าเลือดจะค้นพบในไม่ช้าว่าปืนใหญ่สุญญากาศนั้นไม่สามารถที่จะขยับได้ และรถมินิบัสนั้นมีขนาดที่ใหญ่และค่อนข้างที่จะยุ่งยาก ตราบเท่าที่พวกมันนั้นอยู่ห่างจากด้านหน้าของรถมินิบัส และโจมตีจากอีกทิศทางหนึ่ง พวกมันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องหวาดกลัวต่อปืนใหญ่สุญญากาศอีกต่อไป

ดังนั้นเจียงลู่ฉีจึงไม่ได้มีเจตนาที่จะหลบหนีในช่วงระยะเวลาแบบนี้ เขานั้นบอกให้ซุนคุนนั้นล็อคประตูและหลังจากนั้นจางไฮ่ก็นำกล่องเหล็กที่เหลือมาไว้บนรถมินิบัส

ซุนคุนนั้นเดินผ่านอย่างระมัดระวังไปที่ศพพวกนั้น และหลังจากนั้นเขาก็เหมือนกับตุ๊กแกที่ปีนกำแพงอยู่ เขาจับไปที่คันโยกของประตู และปิดมันลง เขานั้นระมัดระวังอย่างมาก ด้านนอกนั้นยังสามารถที่จะเห็นได้ว่าทีมของหมาป่าเลือดนั้นไม่ได้อยู่ห่างไกลมาก

เมื่อตัดสินจากการกระทำของพวกมันแล้ว พวกมันไม่เหมือนกับว่าจะจากไป ปืนใหญ่ทั้งหมดนั้นเล็งมายังที่ประตูของคลังสินค้า อารมณ์ของหมาป่าเลือดนั้นดูแตกต่างไปจากเดิมอย่างมากเนื่องจากเพราะว่าความโกรธ เขานั้นสูญเสียสมาชิกหลายคนอย่างลึกลับ พวกเขาไม่สามารถที่จะจับตัวเจียงจู้อิงได้อย่างสำเร็จและตกอยู่ในความหวาดกลัวด้วย ดังนั้นมันจึงทำให้เขาโกรธ

“หมาป่าเลือดและสมาชิกของเขานั้นล้อมรอบพวกเราอยู่”ซุนคุนปิดประตูและพูด

“ไม่ต้องกังวลไป ยังไงก็ตามพวกเราจะไม่ออกไปในตอนนี้”เจียงลู่ฉีตอบ

ซุนคุนมองไปที่จางไฮ่และเจียงจู้อิง เขาใม่สามารถที่จะเข้าใจในการตัดสินใจของเขาได้ในเวลานี้.....

เมื่อกล่องเหล็กนั้นถูกขยับมาไว้บนรถมินิบัสแล้ว เจียงลู่ฉีก็พูดขึ้น “ได้โปรดใช้มาตรการป้องกันด้วย ฉันมีบางสิ่งที่สำคัญที่จะต้องทำ”

เจียงลู่ฉีพึ่งที่จะจัดการกับศัตรูไป ดังนั้นเขามีสิทธิ์ที่จะพูดและให้คำแนะนำ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถที่จะเข้าใจการกระทำของเจียงลู่ฉีได้ก็ตามที ซุนคุนและจางไฮ่ก็รีบจากไปในทันที พวกเขานั้นไปตรวจสอบว่ามันมีประตูหลังหรือหน้าต่างด้านข้างหรือไม่ ถ้าพวกเขานั้นถูกโจมตีอย่างฉับพลันจากด้านหลังแล้ว พวกเขาก็จะไม่รู้ว่าพวกเขาตายได้อย่างไร เจียงจู้อิงนั้นยังคงอยู่ด้านข้างเพื่อปกป้องพี่ชายของเธอ เธอนั้นยังคงสงสัยเกี่ยวกับว่าพี่ชายของเธอจะทำอะไร แต่เธอไม่ได้ถามอะไรเลย

เมื่อยืนในรถมินิบัส มองไปที่แร่เหล็กบนพื้นรวมไปทั้งเบ้าหลอมอิริเดียม เจียงลู่ฉีถอนหายใจออกอย่างเบาๆ เขาคิดว่าเขาสมารถที่จะอัพเกรดมันได้อย่างเรียบร้อยในโรงจอดรถในคืนนี้ แต่ในตอนนี้แล้วมันจะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูแล้ว เขาจึงตัดสินใจที่จะสร้างห้องปฏิบัติการทางชีวภาพในตอนนี้

[กำลังแสกน.... วัตถุดิบทั้งหมดได้ถูกแสกนเรียบร้อยแล้ว วัตถุดิบทั้งหมดได้ถูกรวบรวมมาอย่างครบถ้วน การสร้างห้องปฏิบัติการทางชีวภาพจำเป็นต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง ในช่วงระยะเวลานั้น รถMCV สามารถที่จะใช้งานได้อย่างปกติ ได้โปรดยืนยันว่าจะอัพเกรดมันหรือไม่?]เมล็ดพันธุ์แห่งดวงดาวนั้นบอกข้อมูลแก่เจียงลู่ฉี เจียงลู่ฉีรู้สึกตื่นเต้นสุดๆ

[ห้องปฏิบัติการทางชีวภาพนั้นสามารถที่จะใช้ในการพัฒนาการวิวัฒนาการของยีน ซึ่งมันสามารถที่จะทำให้เจ้าของสามารถวิวัฒนาการยีนได้ และสามารถที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายได้โดยการเพิ่มวัตถุดิบเข้าไป] คำแนะนำของห้องปฏิบัติการทางชีวภาพนั้นจะทำให้คนธรรมดาคนใดก็ตามนั้นคลั่งได้

เจียงลู่ฉีนั้นเป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง มันค่อนข้างเป็นเรื่องที่น่าเศร้า ถึงแม้ว่าจะมีคนธรรมดาในทีมของหมาป่าเลือดก็ตามที มันก็น่าอนาถเช่นกัน ด้วยเหตุนี้นี่เอง คนธรรมดา ถ้าไม่ได้ติดอาวุธแล้ว เขาหรือเธอก็จะถูกฆ่าเพียงเวลาไม่นานหลังจากพบกับซอมบี้สองหรือสามตัว แต่ถ้าพวกเขานั้นติดอาวุธอย่างเต็มกำลังแล้ว พวกเขาก็จะถูกฆ่าในเพียงเวลาไม่นานหรือหลังจากนั้นอยู่ดี

“ยืนยันในการอัพเกรด!”เจียงลู่ฉีพูดในความคิดของเขา

[คำสั่งนั้นได้รับมาแล้ว และเริ่มต้นการอัพเกรด]

หลังจากที่มันส่งข้อมูลมาให้ วัตถุดิบก็เริ่มที่จะหายไปทีละชิ้นทีละชิ้น การก่อสร้างของห้องปฏิบัติการนั้นก็เริ่มต้นขึ้น

ถึงแม้ว่าหนึ่งชั่วโมงนั้นจะเป็นระยะเวลาที่แสนสั้นก็ตามที เจียงลู่ฉีก็ไม่สามารถที่จะรู้ได้ว่าหมาป่าเลือดที่จะอดทนได้ถึงหนึ่งชั่วโมงได้หรือไม่

เจียงลู่ฉีกลับมายังที่นั่งคนขับ ฟังการนับถอยหลังของระยะเวลาใช้งานของปืนใหญ่สุญญากาศ เขาเพียงแค่หวังว่าพวกมันจะยังคงอดทนได้อีกสักพักชั่วระยะเวลาหนึ่ง....