บทที่ 486 เตรียมกองทัพสิงโตเพลิง

บทที่ 486 เตรียมกองทัพสิงโตเพลิง

“หัวหน้า คุณวางแผนจะลอบโจมตีพวกเขาในเขตเมืองนอร์ทวินด์งั้นเหรอครับ?” บิทเทอร์เลิฟกล่าว

“ใช่ ฉันจะยกกองกำลังผู้เล่นชุดทองไปฆ่าพวกมันทันทีที่เข้าเขตของเมืองนอร์ทวินด์” ลู่หยางกล่าวพร้อมกับพยักหน้า

“ทำไมเราต้องไปขวางพวกมันด้วยล่ะครับ?” ไป๋เหลิงถามอย่างไม่พอใจ

“เพื่อชะลอความเร็วไม่ให้พวกมันยึดเมืองนอร์ทวินด์ได้เร็วเกินไปยังไงล่ะ ขอแค่พวกเราสามารถหยุดกองกำลังของหวังเถิงเอาไว้ได้ พวกมันก็ต้องชะลอแผนการยึดครองเมืองนอร์ทวินด์ออกไปอีกหลายวัน ขณะเดียวกันยิ่งพวกมันชะลอแผนการไปนานเท่าไหร่ พวกเราก็จะยิ่งมีเวลาให้พัฒนาไปนานเท่านั้น” ลู่หยางกล่าว

“แล้วพวกเราจะไปดักหน้าพวกเขาได้ยังไงคะ?” เซี่ยหยู่เว่ยถาม

“ใช้สัตว์ขี่ในการเดินทางสิ ฉันเตรียมบังเหียนเอาไว้ให้สมาชิกเก่าของเรา 3,000 คนแล้ว” ลู่หยางกล่าว

“หัวหน้า! นั่นมันต้องใช้เงินเยอะมากเลยนะคะ!!” เซี่ยหยู่เว่ยกล่าวอย่างประหลาดใจ

บังเหียน 1 เส้นถูกขายในราคา 100 เหรียญทองหรือคิดเป็นเงิน 30,000 เครดิต หากลู่หยางซื้อบังเหียนให้สมาชิก 3,000 คนนั่นก็เท่ากับว่าเขากำลังจะต้องใช้เงินลงทุนสูงถึง 90 ล้านเครดิตเลยทีเดียว

“การลงทุนครั้งนี้ใช้เงินค่อนข้างเยอะก็จริงแต่ฉันยังพอมีกำลังจ่ายได้ ก่อนหน้านี้ฉันพึ่งบอกให้ถูเฟิงปล่อยเช่าร้านริมทะเลที่เมืองซีเอ็มเพอเรอร์ไปใช่ไหม ไหนลองรายงานมาซิว่าผลประกอบการการปล่อยเช่าร้านพวกนั้นเป็นยังไงบ้าง?” ลู่หยางกล่าว

“ฉันปล่อยเช่ารายปีไปหมดแล้ว ได้รับเงินมาทั้งหมด 102 ล้านเครดิต” ถูเฟิงกล่าว

“เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ!” ทุกคนอุทานพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่

“ความจริงมันก็ไม่ใช่เงินเยอะเท่าไหร่นักหรอก แต่ตอนนี้พวกเรายังมีเงินน้อยจะวางแผนทำอะไรมันก็เคลื่อนไหวได้อย่างจำกัด อันดับแรกฉันเลยอยากจะช่วยพัฒนาสมาชิกดั้งเดิมของพวกเราก่อน เพราะถ้าไม่มีพวกเขาคอยช่วยเหลือเราในวันนั้น มันก็คงจะไม่มีบลัดบราเธอร์ในวันนี้” ลู่หยางกล่าว

ทุกคนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“ฝากพวกนายบอกพี่น้องสมาชิกเก่าที่เหลืออีก 10,000 กว่าคนด้วยว่าในอนาคตฉันจะซื้อบังเหียนให้กับพวกเขาด้วยเหมือนกัน สมาชิกทุกคนที่ช่วยฉันสร้างกิลด์มาตั้งแต่แรกฉันจะไม่ทอดทิ้งใครไปแม้แต่คนเดียว” ลู่หยางกล่าว

“หัวหน้าช่วยพวกเขาพัฒนามาโดยตลอด ตอนนี้พวกเขาทุกคนเติบโตกลายมาเป็นหัวหน้าทีมภายในกองทัพของพวกเราแล้ว ขณะที่คนที่โดดเด่นก็พัฒนากลายมาเป็นหัวหน้ากองพันและได้รับเงินเดือนจากกิลด์ไปใช้ชีวิตด้วยเหมือนกัน” เซี่ยหยู่เว่ยกล่าวอย่างซาบซึ้ง

ลู่หยางเผยรอยยิ้มแต่ไม่พูดอะไร เพราะสำหรับเขาเงินมันก็เป็นเพียงแค่ตัวเลขในบัญชีธนาคารเท่านั้น เพราะเพียงแค่ร้านตีเหล็กและร้านขายยาอีก 2 ร้านที่เขามีมันก็มากพอที่จะทำให้เขาใช้ชีวิตอย่างสบาย ๆ ไปได้ทั้งชาติแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นจุดประสงค์ที่เขามีชีวิตในชาตินี้ยังไม่ใช่การเล่นเกมเพื่อหาเงิน แต่เป็นการทำลายลิ่วเจียให้ราบคาบไม่ให้อีกฝ่ายไปทำลายชีวิตของใครอีก

“ฉันส่งรายชื่อไปที่ถูเฟิงแล้วให้ทุกคนที่มีรายชื่อไปรับเงินเพื่อซื้อบังเหียนได้เลย แต่จำเอาไว้ว่าระหว่างไปซื้อบังเหียนห้ามเปิดเผยตัวตนอย่างเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคนที่เดือดร้อนก็จะเป็นพวกเราเองนี่แหละ” ลู่หยางกล่าว

ทุกคนพยักหน้ารับก่อนจะช่วยกระจายคำสั่งไปยังลูกน้องของตัวเอง

—

อีกด้านหนึ่ง

หวังเถิงเริ่มรวบรวมกองกำลังและประกาศยอมแพ้ต่อลู่หยางภายในช่องแชทโลก

เหตุการณ์นี้ไม่เพียงแต่จะสร้างความวุ่นวายภายในเมืองเซนต์กอลล์เท่านั้น เพราะมันส่งผลกระทบต่อกิลด์ทั่วทั้งเผ่าพันธุ์มนุษย์ ท้ายที่สุดไม่ว่าหวังเถิงจะยกกองกำลัง 500,000 คนไปที่เมืองไหน เขาก็สามารถที่จะเข้าปกครองเมือง ๆ นั้นได้ในทันที

ขณะที่ทุกคนกำลังกังวล หวังเถิงก็ประกาศเป้าหมายในการเดินทางไปยังเมืองต่อไป

“เราจะมุ่งหน้าไปยังเมืองนอร์ทวินด์!”

—

เมืองเซนต์กอลล์

ในห้องทำงานของหวังเถิง

“คุณหวัง คุณแน่ใจนะว่าลู่หยางยอมรับข้อเสนอของคุณแต่โดยดี?” โซลออฟอีเทอนิตี้ถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

“พวกแกคงไม่รู้หรอกว่าฉันขายพวกแก 4 คนเพื่อแลกกับข้อตกลงของลู่หยางต่างหาก” หวังเถิงคิดในใจแต่เขาก็ยังคงกล่าวไปด้วยสีหน้าอันเรียบเฉยว่า

“เรื่องนี้พวกนายไม่ต้องยุ่ง พวกนายรีบรวบรวมกองกำลังผู้เล่นชุดทองทั้ง 230,000 คนให้อพยพไปยังเมืองนอร์ทวินด์ด้วย ส่วนกองกำลังผู้เล่นชุดเงินอีก 300,000 กว่าคน หากใครอยากไปก็เดินทางไปพร้อมกัน ส่วนใครไม่อยากไปก็เชิญออกจากกิลด์ไปได้เลย”

ผู้เล่นที่สวมชุดอุปกรณ์ระดับทองต่างก็ล้วนแล้วแต่เซ็นสัญญา ‘ทาส’ กับหวังเถิงด้วยกันทั้งสิ้น หากพวกเขาไม่ต้องการจะปฏิบัติตามคำสั่ง พวกเขาก็จำเป็นจะต้องคืนอุปกรณ์ที่สวมใส่ให้กับหวังเถิงไป

อย่างไรก็ตามหลังจากเสียชีวิตพวกเขาก็สูญเสียอุปกรณ์บางส่วนของตัวเองไปแล้ว ดังนั้นถึงแม้พวกเขาอยากจะคืนอุปกรณ์แต่พวกเขาก็ไม่มีอุปกรณ์ให้คืน ยิ่งไปกว่านั้นราคาวัตถุดิบสำหรับการผลิตชุดอุปกรณ์ระดับทองยังพุ่งขึ้นไปสูงถึง 30 เหรียญทอง มันจึงไม่มีใครอยากจ่ายเงินจำนวนมหาศาลนี้เพื่อไถ่ชีวิตของตัวเอง

ไม่นานผู้เล่นชุดทองทั้ง 230,000 คนและผู้เล่นชุดเงินอีก 300,000 คนก็ตกลงที่จะอพยพออกจากเมืองเซนต์กอลล์ด้วยเช่นกัน

กองกำลังทั้ง 500,000 กว่าคนนี้เริ่มรวบรวมกำลังพลในทันทีทำให้ทั่วทั้งเมืองตกอยู่ในความวุ่นวาย

การอพยพในครั้งนี้ไม่ใช่การอพยพเฉพาะกองกำลังของหวังเถิงเท่านั้น เพราะผู้เล่นธรรมดาหลาย ๆ คนที่อยากย้ายเมือง, เหล่าบรรดาพ่อค้าที่เคยร่วมมือกับ 4 กิลด์ใหญ่, เพื่อนพี่น้องของสมาชิกกิลด์เหล่านี้ต่างก็ตัดสินใจที่จะออกเดินทางตามไปด้วย ทำให้โดยรวมแล้วกองคาราวานที่จะอพยพจากเมืองเซนต์กอลล์ไปยังเมืองนอร์ทวินด์จึงมีจำนวนโดยรวมอยู่เกือบ 1 ล้านคน

—

หน้าคอกสัตว์ ในพระราชวัง

“อลังการมาก เหตุการณ์ข้างนอกเหมือนกับภาพที่อยู่ในหนังเลย” บิทเทอร์เลิฟกล่าวขณะสังเกตความวุ่นวายด้านนอกเมือง

“ความจริงก็สงสารพวกเขาอยู่เหมือนกันนะ เพราะหลังจากที่พวกเราเริ่มโจมตีพวกเขาก็ต้องกลับมาเกิดใหม่ที่เมืองนี้อีก” ซุนหยูกล่าว

“นายอย่าไปสงสารพวกเขาเลย ลองจินตนาการดูสิว่าหากสงครามก่อนหน้านี้เป็นฝ่ายของพวกเราที่ได้รับความพ่ายแพ้ คนที่กำลังรวมตัวกันอยู่ในตอนนี้ก็จะเป็นเพื่อนพี่น้องของพวกเรา แล้วนายคิดว่าในตอนนั้นหวังเถิงจะยอมปล่อยพวกเราไปง่าย ๆ จริง ๆ เหรอ?” ฉิงชางกล่าวด้วยสีหน้าอันจริงจัง

ซุนหยูส่ายหน้าในทันที ก่อนที่เขาจะพูดด้วยแววตาที่รู้สึกผิด

“ขอบคุณที่เตือนสติครับ ผมรู้แล้วว่าควรจะต้องทำตัวยังไง”

“หัวหน้าล่ะ? ยังไม่มาเหรอ” เซี่ยหยู่เว่ยถาม

“ดูเหมือนเขาจะไปทำอะไรสักอย่าง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” เจียงเจ๋อกล่าว

—

หุบเขาวินเทอร์วินด์

ลู่หยางกำลังพูดคุยกับโอบัค ช่างฝีมือใหญ่ของเผ่าก็อบลิน

“สหาย ฉันจะบอกความลับอย่างหนึ่งให้นะว่าความจริงเผ่าก็อบลินของเราต้องการจะสร้างอาณาจักรขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง” โอบัคกล่าวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวาดฝัน

“ถ้าพวกคุณมีอะไรที่ต้องทำบอกผมมาได้เลย ผมยินดีให้ความช่วยเหลือ” ลู่หยางกล่าว

“นายไปพูดคุยรายละเอียดกับบีเซลเถอะ ตระกูลของเขารับหน้าที่ดูแลเรื่องพวกนี้ทั้งหมดเลย” โอบัคกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“หลังสงครามครั้งนี้จบผมจะไปหาบีเซลในทันที หากมีอะไรให้ผมช่วยเหลือผมยินดีช่วยอย่างสุดกำลัง” ลู่หยางกล่าว

“ขอบคุณมาก พวกเราชาวก็อบลินจะจ่ายค่าตอบแทนให้นายอย่างงามแน่นอน ว่าแต่คราวนี้มาหาฉันมีธุระอะไรงั้นเหรอ?” โอบัคกล่าว

“ผมมีธุระอยู่ 2 เรื่อง เรื่องแรกคือผมต้องการซื้อวัตถุดิบสำหรับการสร้างหอคอยเพิ่ม ส่วนเรื่องที่ 2 คือผมอยากสร้างหอคอยขนาดใหญ่เพื่อให้คนเข้าไปพักภายในนั้น ไม่ทราบว่าคุณพอจะทำมันได้บ้างไหม?” ลู่หยางถาม

“สหาย นายมาได้ถูกจังหวะจริง ๆ ฉันเพิ่งคิดค้นหอคอยรูปแบบใหม่ได้สำเร็จ ถ้านายต้องการขอแค่จ่ายเงินมา 100 เหรียญทองฉันก็จะขายหุ่นก็อบลินที่สร้างหอคอยแบบนั้นให้กับนายตัวหนึ่ง” โอบัคกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

ลู่หยางหยิบเงิน 100 เหรียญทองออกมาจ่ายให้กับโอบัคโดยไม่ลังเล

โอบัคมอบหุ่นยนต์ก็อบลินหมายเลข 2 ให้กับลู่หยางพร้อมกับถามว่า

“หินพิเศษสำหรับสร้างหอคอยราคาชุดละ 50 เหรียญทอง นายต้องการพวกมันกี่ชุด?”

“ผมมีหินพวกนั้นเหลือจากการขุดเหมืองอยู่เยอะแล้ว ตอนนี้ผมยังไม่ต้องการพวกมันหรอก” ลู่หยางกล่าว

ถูเฟิงได้จัดการให้สมาชิกใหม่ของกิลด์เข้าไปเก็บวัตถุดิบภายในเหมืองเพื่อแลกกับคะแนน ตอนนี้สิ่งที่บลัดบราเธอร์ไม่ขาดแคลนจึงเป็นวัตถุดิบจากในเหมือง, อุปกรณ์ระดับเริ่มต้นและหนังสือสกิลระดับต่ำ

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังได้รับไอเท็มต่าง ๆ มาหลังจากได้รับชัยชนะในสงครามแต่ละครั้งด้วย

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าลืมไปหาบีเซลหลังสงครามจบด้วยล่ะ” โอบัคกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

“ไว้ใจได้เลยครับ ผมไม่ลืมแน่” ลู่หยางกล่าวก่อนจะเทเลพอร์ตกลับไปยังเมืองเซนต์กอลล์

—

“พวกนายเตรียมของครบแล้วหรือยัง?” ลู่หยางติดต่อไปถามฮั่นชา

“ครบแล้วครับ” ฮั่นชาตอบ โดยก่อนหน้านี้ลู่หยางมอบหมายให้พวกเขาทั้ง 12 คนไปรวบรวมร่มชูชีพมา 3,000 ชุด

“แล้วพวกเจียงเจ๋อล่ะ?” ลู่หยางถาม

“ทุกคนนำกองกำลัง 290,000 คนไปรวมพลภายในป้อมสกายมิสท์แล้วครับ” ฮั่นชาตอบ

ลู่หยางเทเลพอร์ตไปยังป้อมสกายมิสท์ในทันที ก่อนจะได้เจอพวกเจียงเจ๋อบนกำแพง

“หัวหน้า พวกเราซื้อบังเหียนแจกให้สมาชิกเก่าทั้ง 3,000 คนแล้วค่ะ ตอนนี้พวกเขากำลังออกไปจับสิงโตเพลิงที่หุบเขามังกร” เซี่ยหยู่เว่ยกล่าว

“กว่าพวกเขาจะจับสิงโตได้จะทันการหรือเปล่าเนี่ย ตอนนี้พวกหวังเถิงเริ่มอพยพแล้วนะ” เจียงเจ๋อกล่าวอย่างร้อนใจ

“ใจเย็น ๆ พวกเรามีเวลาเล่นกับพวกเขาอีกเยอะ” ลู่หยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

การเดินทางจากป้อมปราการฟลาวเวอร์ของเมืองเซนต์กอลล์ไปยังป้อมปราการโคลด์วินด์ของเมืองนอร์ทวินด์จำเป็นจะต้องใช้เวลา 6 ชั่วโมง และการเดินทางต่อไปยังเมืองนอร์ทวินด์จำเป็นจะต้องใช้เวลาอีก 2 ชั่วโมง ทำให้โดยรวมแล้วการเดินทางในครั้งนี้จำเป็นจะต้องใช้เวลาเดินทางไม่น้อยกว่า 8 ชั่วโมง