บทที่ 480 ยึดป้อมปราการ

บทที่ 480 ยึดป้อมปราการ

ในหอคอย

บลัดไทแรนท์, โซลออฟอีเทอนิตี้, แบล็คบลัดและออทัมสปริงซ่อนตัวอยู่ในหอคอย เมื่อพวกเขาได้เห็นลู่หยางทำลายความหวังสุดท้ายของตัวเองต่อหน้าต่อตา บลัดไทแรนท์ก็ตะโกนขึ้นมาด้วยสีหน้าอันบิดเบี้ยว

“ลู่หยาง ฉันจะไม่ปล่อยแกไว้เด็ดขาด!”

“บลัดไทแรนท์ ในตอนที่แกนำกองกำลังมาล้อมบลัดบราเธอร์ของฉัน แกเคยคิดถึงวันนี้บ้างไหม? วันนี้มันถึงเวลาที่แกจะต้องชดใช้กลับคืนมาให้กับพวกฉันบ้างแล้ว” ลู่หยางตะโกนตอบกลับ

แม้ลู่หยางจะพูดออกไปแบบนั้นแต่มันก็ไม่มีใครรู้เลยว่าภายในใจของเขากำลังคิดถึงเรื่องเมื่อชาติที่แล้ว ยิ่งเมื่อนึกถึงตอนที่กองทัพของเขาถูกกองทัพของบลัดไทแรนท์และโซลออฟอีเทอนิตี้ใช้เวทมนตร์ต้องห้ามถล่ม มันก็ยิ่งทำให้แววตาของลู่หยางกลายเป็นสีแดงก่ำด้วยความเคียดแค้น

เมเทโออิมแพค!

อุกกาบาตสีแดงเพลิงพุ่งเข้าใส่หอคอยทีละก้อน

ไป๋ฉือและบิทเทอร์เลิฟมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง แม้แต่ภาพการถ่ายทอดสดก็เผยให้เห็นหัวหน้ากิลด์ใหญ่ทั้ง 4 กิลด์ถูกโจมตีอยู่ในหอคอยโดยไม่สามารถที่จะหลบหนีออกไปไหนได้

หากพวกบลัดไทแรนท์เสียชีวิตในการโจมตีเพียงแค่ครั้งเดียว พวกเขาก็คงจะไม่ทรมานมากนัก แต่ในฐานะหัวหน้ากิลด์ใหญ่พวกเขาทั้ง 4 คนจึงติดตั้งอัญมณีเพิ่มพลังชีวิตให้กับอุปกรณ์ทุกชิ้นทำให้แต่ละคนมีพลังชีวิตนับแสนหน่วย ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงต้องทุกข์ทรมานจากการโจมตีของลู่หยางอย่างต่อเนื่อง แล้วถึงแม้พวกเขาต้องการจะหนีแต่มันก็ไม่มีพื้นที่ให้พวกเขาหลบหนีไปที่ไหนแล้วจริง ๆ

หลังจากลู่หยางปล่อยเมเทโออิมแพคออกไป 10 ครั้งติดต่อกัน อีกด้านหนึ่งของป้อมปราการโคลด์วิลโลว์ก็ได้ยกคทาพร้อมกับร่ายเวทขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“วิญญาณแห่งเพลิง จงฟังการเรียกร้องของข้า…”

ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ ก่อนที่มันจะมีฝนดาวตกร่วงหล่นลงมาอย่างต่อเนื่อง

เมเทโอเชาเวอร์!

“ยังมีเวทมนตร์ต้องห้ามอยู่อีกงั้นเหรอเนี่ย?”

“ทุกคนรีบหนีเร็วเข้า”

ไม่รู้ว่าใครส่งเสียงตะโกนขึ้นมาแต่ผู้เล่นที่คอยป้องกันประตูต่างก็วิ่งหนีกันแตกกระเจิงเผยให้เห็นรอกเปิดปิดประตูที่ไม่มีใครคอยป้องกันอีกต่อไปแล้ว

ไป๋ฉือกับบิทเทอร์เลิฟรีบนำกองกำลังบุกเข้าไปที่รอกเปิดปิดประตูในทันที ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มหมุนรอกให้ประตูถูกเปิดออกมา

คลื่น ๆ

ประตูหินหนา 5 เมตร กว้าง 20 เมตรค่อย ๆ ยกขึ้น

“ทุกคนบุก!” ลู่หยางตะโกนเสียงดัง

เจียงเจ๋อ, ซุนหยู, เซี่ยหยู่เว่ยและโจวเทียนหมิงที่รออยู่หน้าประตูต่างก็นำทีมบุกโจมตีเข้ามาพร้อมกัน

“ฆ่ามัน!”

ผู้เล่นกว่า 200,000 คนของบลัดบราเธอร์ถาโถมเข้าไปในป้อมปราการราวกับคลื่นยักษ์ ขณะที่ผู้เล่นที่อยู่ในป้อมก็เพิ่งตั้งสติได้หลังจากที่พวกเขาถูกโจมตีจากเวทมนตร์ต้องห้าม

ขณะเดียวกันถูเฟิงก็ได้นำกองกำลังไล่เก็บอุปกรณ์ระดับทองที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้น เพราะแต่ละคนที่ลู่หยางได้สังหารไปต่างก็ล้วนแล้วแต่มีอุปกรณ์ระดับทองที่ครบครัน หลังจากที่พวกเขาเสียชีวิตมันจึงมีอุปกรณ์ระดับทองร่วงหล่นอยู่เกลื่อนกลาดไปหมด

—

ในหอคอย

“อุปกรณ์ฉัน!”

“อุปกรณ์ของฉัน!”

…

เมื่อพวกบลัดไทแรนท์ที่เหลือพลังชีวิตอยู่นิดเดียวได้เห็นถูเฟิงนำทีมเก็บอุปกรณ์ของพวกเขาไป ทุกคนต่างก็ตะโกนขึ้นมาด้วยสีหน้าอันร้อนใจ

ในระหว่างที่ทุกคนไม่รู้ว่าจะรับมือกับเหตุการณ์ครั้งนี้ยังไงดี ทันใดนั้นเฉ่อยู่ก็ส่งข้อความมาหาโซลออฟอีเทอนิตี้

“หัวหน้าแย่แล้วครับ ฉิงชางนำกองกำลังบลัดบราเธอร์แอบบุกเข้ามา ตอนนี้พวกเราป้องกันแท่นบูชาเอาไว้ไม่ได้แล้ว”

โซลออฟอีเทอนิตี้ตกใจจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง ก่อนที่เขาจะพยายามพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าอันตื่นตระหนก

“พวกมันเข้าไปในเขตเมืองชั้นในได้ยังไง?!”

“หัวหน้ารีบปลดล็อกเมืองชั้นในก่อนดีกว่าครับ ผมจะได้สั่งกองกำลังด้านนอกเข้ามาช่วย” เฉ่อยู่พยายามเตือนสติ

โซลออฟอีเทอนิตี้รีบปลดล็อกเมืองชั้นในในทันที ก่อนที่เขาจะส่งข้อความไปยังแม่ทัพทุกคน

“รีบเทเลพอร์ตกลับเข้าไปในเขตเมืองชั้นใน มีศัตรูแอบโจมตีเข้าไปในเขตเมืองชั้นในแล้ว”

—

เมืองเซนต์กอลล์

แอร์คอนโทรลกับควีนชาร์มรวบรวมกำลังพลได้ 50,000 คนแล้ว และในขณะที่พวกเขากำลังจะใช้ม้วนคัมภีร์เพื่อเทเลพอร์ตไปยังป้อมปราการ จู่ ๆ พวกเขาก็ได้รับข้อความด่วนจากโซลออฟอีเทอนิตี้เสียก่อน

“ได้ครับหัวหน้า พวกเราจะรีบนำกำลังพล 50,000 คนไปสนับสนุนเดี๋ยวนี้เลย” ทั้งสองตอบรับก่อนที่พวกเขาจะใช้คัมภีร์เทเลพอร์ตเพื่อเดินทางไปยังเขตเมืองชั้นในของป้อมปราการ

ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่สามารถจะใช้งานแล้วเทเลพอร์ตผู้เล่นได้ในทันที เพราะมันจำเป็นที่จะต้องรอเวลาการวาร์ปอยู่นิ่ง ๆ เป็นเวลา 10 วินาที

“10”

“9”

...

“1”

ระบบ: ป้อมปราการแบล็คร็อคถูกกิลด์บลัดบราเธอร์เข้ายึดครองเรียบร้อยแล้ว คุณสูญเสียป้อมปราการแบล็คร็อค

เอฟเฟกต์การวาร์ปบนตัวพวกแอร์คอนโทรลและควีนชาร์มจางหายไปในทันที

ระบบ: การเคลื่อนย้ายล้มเหลว ท่านไม่มีป้อมที่สามารถเคลื่อนย้ายไปได้

แอร์คอนโทรลและควีนชาร์มหันมาสบตากัน โดยในแววตาของทั้งคู่ต่างก็เต็มไปด้วยความตกใจ

ข้อความแจ้งเตือนเดียวกันนี้ได้ปรากฏในช่องแชทของผู้เล่นกิลด์ดีวายโซลทุกคน ทำให้ขวัญกำลังใจของพวกเขาตกต่ำจนถึงขีดสุด ขณะที่โซลออฟอีเทอนิตี้ได้ทรุดตัวลงไปกับพื้น

“นี่ฉันแพ้แล้วงั้นเหรอ…” โซลออฟอีเทอนิตี้พึมพำด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“เกิดอะไรขึ้น?!” บลัดไทแรนท์ถามด้วยความเคร่งเครียด เมื่อจู่ ๆ โซลออฟอีเทอนิตี้ก็มีท่าทีที่แปลกไป

น่าเสียดายที่โซลออฟอีเทอนิตี้ยังคงพึมพำราวกับคนไร้วิญญาณไม่ได้ตอบคำถามของบลัดไทแรนท์เลยแม้แต่นิดเดียว

—

อีกด้านหนึ่ง

ทางฝั่งของลู่หยางก็ได้รับการแจ้งเตือนจากระบบด้วยเหมือนกัน

ระบบ: ขอแสดงความยินดี กิลด์บลัดบราเธอร์ได้ทำการยึดป้อมปราการแบล็คร็อคสำเร็จแล้ว

“พวกเรายึดป้อมได้แล้ว?”

“พวกเราชนะแล้ว?”

…

ทุกคนต่างก็พึมพำด้วยความสับสน เพราะพวกเขากำลังงง ๆ ว่าฝ่ายของตัวเองได้รับชัยชนะได้ยังไง

“ฉิงชางนำกองกำลังบุกเข้ายึดป้อมปราการได้เรียบร้อยแล้ว ทุกคนไล่กวาดล้างศัตรูขับไล่พวกมันออกไปจากป้อมปราการของเราให้หมด!” ลู่หยางตะโกนดึงสติของทุกคนกลับมาอีกครั้ง

“ฆ่ามัน!” กองกำลังบลัดบราเธอร์ต่างก็ร้องตะโกนด้วยความดีใจ และในตอนนี้ขวัญกำลังใจของทุกคนก็กำลังพุ่งขึ้นจนถึงขีดสุด

หลังจากสั่งการจบลู่หยางก็ไม่มองการรบทางด้านล่างอีกต่อไป แต่ค่อย ๆ เดินเข้าไปในหอคอยที่พวกบลัดไทแรนท์อยู่

เมื่อบลัดไทแรนท์, แบล็คบลัดและออทัมสปริงได้เห็นลู่หยางเดินเข้ามา พวกเขาก็ตั้งท่าป้องกันในทันที ส่วนโซลออฟอีเทอนิตี้ยังคงอยู่ในสภาพไร้วิญญาณอยู่เช่นเดิม

“เรื่องมันยังไม่จบ อย่าคิดว่าพวกเราจะปล่อยแกไปง่าย ๆ” แบล็คบลัดพูดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

ลู่หยางยกมือขวาขึ้นมาด้านหน้า ก่อนที่เขาจะทำการยิงเบลซซิงเบิร์ส 3 ครั้งติดต่อกันเพื่อสังหารแบล็คบลัดในทันที

“อย่ามาหยามกันนักนะ!” ออทัมสปริงร้องคำรามพร้อมกับพุ่งเข้ามาพยายามที่จะฆ่าลู่หยางที่บุกเข้ามาตัวคนเดียว

ไฟร์สเน็คไบดิ้ง!

เปลวเพลิงอสรพิษพันธนาการออทัมสปริงเอาไว้อยู่กับที่

เบลซซิงเบิร์ส!

ลูกไฟขนาดใหญ่ปะทะเข้ากับศีรษะของออทัมสปริงเข้าอย่างจังจนทำให้เขาเสียชีวิตตามแบล็คบลัดไปเพียงไม่นาน

“ลู่หยาง แกทำแบบนี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่?!” บลัดไทแรนท์ถามอย่างตื่นตระหนก

ลู่หยางส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม ขณะที่ปากของเขายังคงพึมพำท่องคาถาอย่างต่อเนื่อง

เบลซซิงเบิร์ส!

โซลออฟอีเทอนิตี้เสียชีวิต!

“ต่อให้ต้องตายฉันก็จะต้องลากแกตายไปกับฉันให้ได้!!” บลัดไทแรนท์ตะโกนด้วยสีหน้าอันบิดเบี้ยว ก่อนที่ร่างของเขาจะกลายเป็นเพียงแค่เงาพุ่งเข้าหาลู่หยางด้วยความรวดเร็ว

ซันไบด์!

บลัดไทแรนท์ปรากฏตัวขึ้นมาหน้าลู่หยาง แต่ก่อนที่เขาจะทันได้โจมตีร่างเขาก็ถูกโซ่สีแดงเพลิงพันธนาการเอาไว้ซะก่อน

ภายในใจของบลัดไทแรนท์เต็มไปด้วยความท้อแท้ เพราะเขารู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของลู่หยางเลยแม้แต่นิดเดียว

ในขณะที่เขาคิดว่าลู่หยางกำลังจะลงมือ จู่ ๆ อีกฝ่ายก็เผยรอยยิ้มพร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ อย่างสบายใจ

“นี่มันหมายความว่ายังไง?” บลัดไทแรนท์ถามด้วยความสับสน

ลู่หยางยังคงนั่งเงียบ ๆ รออยู่ที่เดิม

“แกต้องการจะทำอะไรกันแน่?” บลัดไทแรนท์เริ่มสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายจะต้องมีแผนการอะไรบางอย่างอยู่อย่างแน่นอน

“นี่คือแผนที่จะทำให้พวกแกแตกคอกันยังไงล่ะ หัวหน้ากิลด์อีก 3 คนถูกฉันฆ่าตายไปหมดแล้วแต่แกยังรอดชีวิตอยู่ที่นี่ แล้วแกคิดว่าหวังเถิงกับลิ่วเจียจะมองแกว่ายังไง?” ลู่หยางกล่าว

“ไอ้สารเลว!” บลัดไทแรนท์ตะโกนด่า แต่เขาก็รู้สึกราวกับว่าร่างของตัวเองกำลังตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง

สีหน้าของลู่หยางกลายเป็นดุร้าย ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็นว่า

“ฉันจะให้แกได้ลิ้มรสประสบการณ์ที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตและฉันก็จะทำให้แกไม่สามารถกลับมาตั้งตัวได้อีกเลย”

แตกหักกันสักทีเถอะะะะะ