บทที่ 456 ชัยชนะอันยิ่งใหญ่

บทที่ 456 ชัยชนะอันยิ่งใหญ่

ในระหว่างที่กองกำลังของพวกลู่หยางกำลังยกทัพกลับมา โซลออฟอีเทอนิตี้และบลัดไทแรนท์ก็เห็นการประกาศของฉือมู่ในแชทโลก

“ไม่น่าเชื่อเลยว่าฉือมู่จะยอมถอยกลับไปแบบนี้” โซลออฟอีเทอนิตี้กล่าวพร้อมกับส่ายศีรษะ

“การที่เขาขายป้อมปราการให้ 100 ล้านเครดิตไม่ได้ถือว่าเขายอมถอยกลับไปง่าย ๆ หรอก ว่าแต่พวกเราล่ะจะเอายังไงกันต่อดี?” บลัดไทแรนท์ถาม

“เงินร้อยล้านเครดิตสำหรับพวกเขามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย บางทีมันอาจจะน้อยกว่าสร้อยเพชรที่พวกเขาซื้อในงานประมูลด้วยซ้ำ แต่เอาเถอะการที่ฉือมู่กับฉงป้ายอมถอยไปมันก็ถือว่าเป็นข่าวดีสำหรับหวังเถิง” โซลออฟอีเทอนิตี้กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่เขาจะมองไปยังกองกำลังของเจียงเจ๋อและพูดว่า

“พวกเราไม่ต้องสู้แล้วทุกคนเตรียมตัว…”

อย่างไรก็ตามก่อนที่โซลออฟอีเทอนิตี้จะพูดจบ มันก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมาพร้อมกับกลุ่มควันที่เกิดจากการเคลื่อนที่ของพวกลู่หยาง

ปัจจุบันลู่หยางกำลังขี่สิงโตเพลิงนำเซี่ยหยู่เว่ย, ซุนหยูและกองกำลังอีก 40,000 คนมุ่งหน้ามาทางนี้ด้วยความรวดเร็ว

เมื่อเจียงเจ๋อเห็นลู่หยางนำกองกำลังกลับมา เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เพราะก่อนหน้านี้เขากังวลว่าโซลออฟอีเทอนิตี้กับบลัดไทแรนท์จะนำทีมจู่โจมอย่างเต็มกำลัง ซึ่งในเวลานั้นมันก็จะทำให้เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก

ลู่หยางขี่สิงโตเพลิงมาหยุดอยู่ข้างเจียงเจ๋อ ก่อนที่เขาจะหันไปตะโกนคุยกับพวกโซลออฟอีเทอนิตี้ว่า

“พวกคุณ 3 คนยังอยากจะสู้อยู่อีกไหม?”

โซลออฟอีเทอนิตี้เผยรอยยิ้มขึ้นมาบาง ๆ ก่อนที่เขาจะตอบกลับพร้อมกับโค้งศีรษะลงเล็กน้อย

“ประธานลู่หยาง พวกเราถูกฉือมู่บังคับให้นำทัพมา ตอนนี้เขายอมแพ้ต่อคุณแล้วพวกเราก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องอยู่ที่นี่อีก แต่ผมมีข้อเสนอใหม่พวกเราแบ่งแผนที่นี้ออกเป็น 2 ส่วน โดยคุณคอยดูแลทางฝั่งเหนือ ส่วนพวกผมคอยดูแลทางฝั่งใต้แบบนี้ดีไหม?”

“ไม่มีปัญหา เอาไว้โอกาสหน้าพวกเราค่อยพบเจอกันใหม่” ลู่หยางตอบกลับอย่างเรียบเฉย

โซลออฟอีเทอนิตี้ขี่เสือโลหิตหันหลังจากไปโดยไม่กล่าวลา ส่วนทางด้านบลัดไทแรนท์จ้องมองลู่หยางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เขาจะตามหลังโซลออฟอีเทอนิตี้ไป

“พวกเราชนะแล้ว!” ใครบางคนในบลัดบราเธอร์ตะโกนขึ้นมาอย่างดีใจ ก่อนที่ทุกคนจะร่วมตะโกนขึ้นมาด้วยเช่นกัน

การทำศึกครั้งนี้ถือได้ว่าเป็นการเผชิญกับความเสี่ยงครั้งใหญ่ที่สุดของบลัดบราเธอร์ด้วยเช่นกัน เพราะถ้าหากพวกเขาตัดสินใจผิดพลาดเพียงแค่ครั้งเดียว มันอาจจะส่งผลกระทบให้พวกเขาได้รับความพ่ายแพ้แล้วต้องมีผู้เสียชีวิตมากกว่า 80,000 คน

“นายนี่มันเก่งจริง ๆ” เจียงเจ๋อตบไหล่ลู่หยางอย่างดีใจ

“ฉันตัดสินใจยกป้อมปราการฟลาวเวอร์ให้กับซุนหยูแล้วหวังว่านายคงจะไม่มาบ่นฉันทีหลังนะ” ลู่หยางกล่าวพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะ

เจียงเจ๋อโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่เขาจะพูดว่า

“ฉันคือผู้ถือหุ้นใหญ่ของกิลด์เชียวนะ ฉันไม่จำเป็นจะต้องไปแย่งป้อมปราการกับใครหรอก”

“ผมได้เป็นเจ้าของป้อมปราการแล้ว ขอบคุณพี่ ๆ ทุกคนนะครับที่ร่วมต่อสู้ด้วยกันมา” ซุนหยูกล่าวอย่างมีความสุข

“ซุนหยูกลับไปจัดการป้อมปราการของตัวเอง ส่วนคนอื่น ๆ เร่งเก็บเลเวลกันต่อพวกเราจะต้องเตรียมพร้อมสำหรับศึกครั้งหน้า” ลู่หยางตะโกนสั่ง

“ครับ/ค่ะ” ทุกคนตอบรับอย่างพร้อมเพรียง เพราะพวกเขารู้ดีว่าสงครามครั้งหน้ามันคือสงครามขนาดใหญ่

ป้อมปราการฟลาวเวอร์

หลังจากฟื้นคืนชีพฉงป้าก็รีบไปหาฉือมู่ด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ

“ฉือมู่ คุณทำแบบนี้มันหมายความว่ายังไง? ทำไมคุณถึงยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนั้นล่ะ?”

ฉือมู่มองดูกล่องข้อความที่เด้งขึ้นมาไม่หยุด ก่อนที่เขาจะเล่าเรื่องที่ลู่หยางพูดให้เขาฟังด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความจนใจ

“หลังจากได้ยินแบบนี้แล้วนายยังคิดว่าเราจะอยู่ต่อได้จริง ๆ เหรอ? ถ้าต้องรอให้พวกเขาไล่พวกเราออกไปสู้ฉันเลือกถอนตัวไปด้วยตัวเองมันยังดูดีซะกว่า อย่างน้อยตอนที่ฉันย้ายเมืองก็จะไม่ถูกคนอื่นมองด้วยความสมเพชมากนัก” ฉือมู่กล่าว

ฉงป้าอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายมันก็ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา

“ตอนแรกผมยังพอมีความหวังอยู่บ้าง แต่เท่าที่ฟังมามันเห็นได้ชัดแล้วว่าทั้งลู่หยางและหวังเถิงต่างก็คิดที่จะกำจัดพวกเราตั้งแต่แรก” ฉงป้ากล่าวพร้อมกับหัวเราะเยาะตัวเอง

ฉือมู่ตบไหล่ฉงป้าเบา ๆ พร้อมกับพูดว่า

“น้องชายยอมรับซะเถอะว่าครั้งนี้พวกเราพ่ายแพ้ แต่มันก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล ท้ายที่สุดกิลด์ของพวกเราก็ยังคงอยู่ เราควรใช้โอกาสนี้ไปเริ่มต้นใหม่ในที่ที่พวกเราพอจะมีความหวังกันดีกว่า ทางตัวเกมเปิดให้บริการเมืองใหม่มาตั้ง 12 แห่ง ด้วยกำลังของพวกเราการจะยึดป้อมปราการให้ได้สักเมืองก็คงจะไม่ได้ยากเย็นอะไร”

“คราวนี้ผมคงไปกับคุณด้วยไม่ได้ เพราะครอบครัวของผมลงทุนในเมืองวิคตอเรียไปเยอะมาก ผมคิดว่าตัวเองน่าจะย้ายไปเมืองนั้น” ฉงป้ากล่าว

“ถึงจะต้องแยกกันก็ไม่เป็นไร ขอแค่ในอนาคตพวกเรามีโอกาสได้ร่วมมือกันสักครั้งเพื่อลบล้างความอพยพในวันนี้” ฉือมู่กล่าวพร้อมกับพยักหน้า

“แน่นอนครับ” ฉงป้ากล่าวก่อนที่เขาจะกลับไปยังกิลด์ของตัวเองเพื่อเรียกลูกน้องมาพูดคุยเรื่องการย้ายเมือง

ด้วยบทสรุปแบบนี้นี่เองมันจึงทำให้ฉือมู่และฉงป้าถอนตัวออกจากเมืองเซนต์กอลล์ แล้วมันก็ทำให้พันธมิตรอย่างเหลยหลงและเฉียนเฉียนถูกทอดทิ้งให้ต้องต่อสู้อย่างโดดเดี่ยว

—

เมืองนอร์ทวินด์

หลังจากหวังเถิงได้รับรายงานจากโซลออฟอีเทอนิตี้อย่างละเอียด เขาก็พูดขึ้นมาด้วยท่าทางที่ไม่ใส่ใจว่า

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็หยุดโจมตีเหลยหลงแล้วสั่งให้ทุกคนเร่งสร้างอุปกรณ์และเก็บเลเวล อีก 3 วันพวกเราจะย้ายไปเมืองเซนต์กอลล์เพื่อเผชิญหน้ากับลู่หยางโดยตรง”

“เหลยหลงนี่มันโชคดีจริง ๆ บางทีตอนนี้มันคงจะคิดว่าตัวเองกำลังซวยอยู่ก็ได้มั้ง” สกายโดเมนวอริเออร์กล่าวเรียกเสียงหัวเราะดังจากทุกคน

—

ป้อมปราการโดมิเนียน

หลังจากเหลยหลงได้เห็นประกาศของฉือมู่เขาก็เริ่มตื่นตระหนก จากนั้นเขาก็พยายามติดต่อไปหาชายชราและได้รับการยืนยันว่าอีกฝ่ายได้ถอนตัวจากเมืองเซนต์กอลล์แล้วจริง ๆ

“ชิบหายแล้ว ป้อมปราการของฉันคงจะไม่เหลือแล้วสินะ” เหลยหลงพูดด้วยความสิ้นหวัง

“ลองติดต่อไปหาลู่หยางดูดีไหมครับ? บางทีเขาอาจจะช่วยพวกเราได้” ออทัมเรนผู้ซึ่งเป็นรองหัวหน้ากิลด์พูดเสนอ

“นั่นสินะ ถ้าฉันสามารถถ่วงเวลาสกายโดเมนวอริเออร์เอาไว้ได้ มันก็น่าจะช่วยเขาได้เหมือนกัน” เหลยหลงกล่าวด้วยแววตาอันเป็นประกาย จากนั้นเขาก็ตัดสินใจติดต่อไปหาลู่หยางในทันที

“ประธานเหลยหลงมีอะไรงั้นเหรอครับ?” ลู่หยางถามด้วยความสงสัย

“ประธานลู่หยาง ผมติดต่อมาเพื่อขอความช่วยเหลือ ตอนนี้ผมกำลังเผชิญหน้ากับการบุกโจมตีของหวังเถิงแล้วผมก็อยากจะขอเป็นพันธมิตรกับคุณ” เหลยหลงกล่าวอย่างเร่งรีบ

ลู่หยางหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ ก่อนที่เขาจะพูดว่า

“ประธานเหลยหลง ผมขอพูดตรง ๆ เลยนะว่าคุณควรย้ายเมืองออกไปจะดีกว่า ไม่ว่าคุณจะทำยังไงคุณก็ไม่สามารถปกป้องป้อมปราการโดมิเนียนเอาไว้ได้หรอก หากผมจะต้องป้องกันการโจมตีจากหวังเถิงจริง ๆ ผมก็จำเป็นจะต้องยกกองกำลังทั้งหมดของตัวเองไป แล้วคุณคิดว่าเรื่องแบบนั้นมันเป็นเรื่องที่เป็นไปได้จริง ๆ เหรอ?”

“เป็นไปได้ยังไง? ทั้ง ๆ ที่คุณยังอยู่แต่ทำไมหวังเถิงถึงส่งกองกำลังมาหาผม” เหลยหลงถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ลู่หยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะตอบกลับไปอย่างจริงจัง

“ผมขออธิบายให้คุณเข้าใจง่าย ๆ เลยนะ ถ้าหากว่าผมเอาชนะหวังเถิงได้สำเร็จในเวลานั้นพวกเขาก็จะต้องถอนตัวออกไปจากเมืองเซนต์กอลล์ แล้วคุณคิดว่าพวกเขาจะไปที่ไหนถ้าไม่ใช่เมืองนอร์ทวินด์หรือเมืองแฮนนิบัล”

หลังจากได้ยินคำอธิบายมันก็ทำให้เหลยหลงอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

“ต่อให้ในสงครามนี้ผมเป็นฝ่ายพ่ายแพ้แล้วหวังเถิงยึดครองเมืองเซนต์กอลล์เอาไว้ได้สำเร็จ ในเวลานั้นคุณคิดว่าเป้าหมายต่อไปของเขาจะเป็นที่ไหนนอกเสียจากเมืองนอร์ทวินด์กับเมืองแฮนนิบัลด้วยเหมือนกัน ในเวลานั้นทางคุณและเฉียนเฉียนไม่มีทางจะต้านทานเขาได้ ทางที่ดีคุณรีบใช้โอกาสนี้ย้ายเมืองไปแบบฟรี ๆ ดีกว่า ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายจนเกินไป” ลู่หยางกล่าว

เหลยหลงถอนหายใจออกมาด้วยความสิ้นหวัง แต่เขาก็ยังคงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

“ประธานลู่หยางครั้งนี้ผมขอบคุณคุณมากที่ช่วยเปิดหูเปิดตาให้กับผม เดี๋ยวผมจะรีบไปปรึกษากับลูกน้องเรื่องการย้ายเมืองในทันที”

ลู่หยางวางสายไปก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่