บทที่ 442 เกมอัปเดต

บทที่ 442 เกมอัปเดต

ลู่หยางเทเลพอร์ตกลับไปยังเมืองเซนต์กอลล์ ก่อนที่จะทิ้งตัวออฟไลน์เอาไว้ในโรงแรม จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเดินทางไปยังมหาวิทยาลัย

เมื่อวานโม่หลงได้โทรมาบอกว่าวันนี้ทางมหาลัยมีการประชุมเพื่อแจ้งข่าวบางอย่าง ซึ่งถ้าหากเขาจำไม่ผิดวันนี้ทางมหาลัยน่าจะประกาศเรื่องให้นักศึกษาเข้าไปทำการเรียนภายในเกม

แม้เรื่องนี้อาจจะดูเป็นเรื่องตลกไปสักหน่อย แต่ทางเซคคัลเวิลด์ได้สร้างห้องเรียนเสมือนขึ้นมาภายในเกมแล้ว นักเรียนทุกคนจึงสามารถสวมหมวกเกมเพื่อเข้าห้องเรียนภายในเกมได้ และความรู้สึกของการไปเรียนภายในเกมก็ไม่ต่างไปจากการที่พวกเขาได้เดินทางไปยังโรงเรียนจริง ๆ

นอกเหนือจากทางตัวเกมจะสามารถจำลองโรงเรียนแต่ละแห่งได้อย่างเสมือนจริงแล้ว นักเรียนทุกคนยังสามารถประหยัดเวลาในการเดินทางไปโรงเรียนได้อีกด้วย ที่สำคัญถึงแม้พวกเขาจะไม่อาบน้ำแต่ตัวละครภายในเกมของพวกเขาก็ยังคงสะอาดเรียบร้อยราวกับได้รับการแต่งตัวมาเป็นอย่างดี

ระหว่างที่ลู่หยางกำลังนึกถึงเรื่องนี้เขาก็เดินมาจนถึงประตูมหาลัยในที่สุด ทันทีที่เขาได้เดินเข้าไปภายในห้องเรียน เขาก็สังเกตเห็นโม่หลงและพวกหลินตงกำลังพูดคุยกันอยู่

“ลูกพี่พวกเราอยู่นี่” โม่หลงโบกมือทักทายเมื่อสังเกตเห็นลู่หยางเดินเข้าห้องเรียนมา

“ดูเหมือนว่านายจะไม่เลวเลยนี่ ฉันได้ยินมาว่าถูเฟิงแต่งตั้งให้นายกลายเป็นมือขวาของเขาแล้วใช่ไหม?” ลู่หยางกล่าวกับโม่หลงด้วยรอยยิ้ม

โม่หลงหัวเราะขึ้นมาอย่างเขินอาย ก่อนที่เขาจะพูดว่า

“ฉันอุตส่าห์ได้รับโอกาสทั้งทีฉันย่อมไม่ทำให้นายต้องผิดหวัง”

“ลู่หยาง ฉันได้ยินมาว่ามันมีเหตุการณ์สังหารหมู่เกิดขึ้นทั้งทางฝั่งมนุษย์และฝั่งสัตว์อสูร นายพอจะรู้ข่าวเรื่องนี้บ้างไหม?” ฮวงเชียงถามด้วยรอยยิ้มฝืนๆ

ลู่หยางแสร้งทำเป็นส่ายหน้า ก่อนจะพูดว่า

“ฉันไม่รู้รายละเอียดเรื่องพวกนั้นเลย โชคดีที่ในคืนนั้นฉันพาคนไปเฝ้าป้อมปราการตลอดทั้งคืน ไม่อย่างนั้นบางทีพวกฉันก็อาจจะถูกลูกหลงไปด้วย ว่าแต่ทางฝั่งเผ่าสัตว์อสูรก็มีเหตุการณ์สังหารหมู่เกิดขึ้นด้วยเหรอ?”

“นายยังไม่รู้ข่าวเรื่องนี้อีกเหรอ? เมื่อเช้านี้มันเป็นข่าวใหญ่ยิ่งกว่าข่าวการอัปเดตของเกมอีกนะ เมื่อคืนผู้เล่นในหมู่บ้านเริ่มต้นของเผ่าหมาป่าถูกสิงโตเพลิงเลเวล 50 ฆ่าล้างบางไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ฉันได้ยินมาว่าพวกพ่อค้าถูกสังหารไปเป็นหมื่นคนจนทำให้ถุงเก็บวัตถุดิบของพวกเขาดรอปออกมาจนหมด ไม่รู้ว่าใครเป็นคนโชคดีเก็บของพวกนั้นไปได้” โม่หลงกล่าวอย่างตื่นเต้น

ลู่หยางแกล้งทำเป็นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนที่เขาจะถามขึ้นมาว่า

“พ่อค้าพวกนั้นมีวัตถุดิบอะไรเหรอ ไม่ใช่ว่าที่นั่นเป็นหมู่บ้านมือใหม่หรือยังไง?”

“ที่นั่นมันไม่ใช่หมู่บ้านมือใหม่ธรรมดานะสิ แต่เป็นตลาดแลกเปลี่ยนวัตถุดิบของพ่อค้าเผ่าหมาป่าด้วย วัตถุดิบที่พ่อค้าพวกนั้นเอาไปวางขายเป็นวัตถุดิบของอุปกรณ์ระดับทองที่มีราคาแพงมาก หากวัดมูลค่าของวัตถุดิบที่พวกเขาเสียไป ฉันก็ได้ยินมาว่ามูลค่าความเสียหายมันตีเป็นเงินหลายร้อยล้านเครดิตเลยนะ” โม่หลงกล่าวอย่างตื่นเต้น

“คนที่เก็บของพวกนั้นได้ฉันโชคดีจริง ๆ” ลู่หยางกล่าวด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความทึ่ง แต่ภายในใจกลับกำลังหัวเราะออกมา

ฮวงเชียงคอยสังเกตสีหน้าของลู่หยางมาโดยตลอดและเขาก็พบว่าอีกฝ่ายน่าจะไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ

“ลู่หยาง ฉันขอย้ายไปแผนกต่อสู้ได้ไหม? ถึงแม้เงินเดือนที่นายให้ฉันมาจะสูงมากแต่ฉันก็อยากเป็นคนนำทีมออกไปสู้รบมากกว่า” ฮวงเชียงกล่าว

“ฉันขอคิดเรื่องนี้ดูก่อน พวกนายน่าจะรู้อยู่แล้วว่าวิธีการดูแลกิลด์ของฉันคือให้แม่ทัพทั้ง 7 คนคอยดูแลกองทัพของตัวเอง โดยที่ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการจัดการกองทัพของพวกเขาเลย ขณะเดียวกันพวกนายคือเพื่อนมหาลัยของฉัน ถ้าหากฉันส่งพวกนายเข้าไปในทีมไหน บางทีพวกเขาอาจจะคิดว่าฉันส่งพวกนายไปจับตาดูพวกเขาอยู่ก็ได้” ลู่หยางกล่าว

ถึงแม้ลู่หยางจะพูดไปแบบนั้นแต่เรื่องนี้คือข้ออ้างที่เขาได้คิดเอาไว้นานแล้ว ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่สามารถส่งฮวงเชียงเข้าไปทำลายกองกำลังของเขาจากภายในได้ ยิ่งไปกว่านั้นถ้าหากว่าฮวงเชียงเข้าไปอยู่ภายใต้ทีมไหนแล้วระหว่างนั้นเขาได้ทำการทรยศกิลด์ขึ้นมา ทีมทั้งทีมอาจจะถูกคนทั้งกิลด์มองว่าเป็นคนทรยศไปด้วย ลู่หยางจึงไม่คิดจะส่งฮวงเชียงไปอยู่ในทีมไหนเว้นแต่ว่ามันจะเป็นเหตุการณ์ที่จำเป็นจริง ๆ

“นั่นสินะ” ฮวงเชียงพยักหน้ารับเพราะเขาก็ลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเลย

“นายจะไปอยู่แผนกต่อสู้ทำไมกัน? ตอนนี้แผนกบริหารยุ่งกันจะตายอยู่แล้ว ถูเฟิงก็กำลังต้องการให้พวกเราไปช่วยอยู่พอดี” โม่หลงกล่าว

ฮวงเชียงพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไรต่อ

ต๊อก ๆ ๆ

เสียงรองเท้าส้นสูงดังขึ้นมาจากระยะไกล ก่อนที่คุณครูหลิวโม่แสนสวยจะเดินเข้ามาภายในห้องและไปยืนอยู่ตรงบริเวณแท่นบรรยาย

“เอาล่ะนักศึกษาทุกคนวันนี้จะเป็นชั่วโมงสุดท้ายที่พวกเราจะได้เจอกันแบบนี้…”

ทุกสิ่งที่หลิวโม่พูดขึ้นมาเป็นไปตามที่ลู่หยางได้คาดการณ์เอาไว้ เพราะเนื่องมาจากสถานการณ์โรคระบาดที่กำลังแพร่กระจายไปทั่วโลก มันจึงทำให้ประเทศต่าง ๆ จำเป็นจะต้องใช้มาตรการฉุกเฉิน

การแพร่กระจายของเชื้อไวรัสทำให้สถานที่ทุกแห่งที่มีการรวมตัวกันต้องปิดตัวลง มีเพียงตลาดสดและโรงงานเท่านั้นที่ยังคงเปิดให้บริการ และแน่นอนว่านักเรียนทั้งหมดได้ถูกบังคับให้เข้าไปเรียนภายในเซคคัลเวิลด์

หลังจากหลิวโม่อธิบายจนจบ ทางมหาวิทยาลัยก็ได้ทำการแจกหมวกเกมให้กับนักศึกษาคนละ 1 ใบ

“เอาล่ะเดี๋ยวครูจะอธิบายวิธีการใช้ให้ฟังนะ”

ผู้เล่นทุกคนสามารถเลือกโหมดการเรียนได้ตรงบริเวณหน้าต่างเลือกตัวละคร และเนื่องมาจากในตอนนี้เกมกำลังอยู่ในช่วงการอัปเดต ลู่หยางจึงทำตามคำแนะนำของหลิวโม่เพื่อเข้าสู่ห้องเรียนเสมือนจริง

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงตอนเย็น ซึ่งในที่สุดทางตัวเกมก็ประกาศว่าการอัปเดตได้สิ้นสุดลงแล้ว

ทันทีที่ลู่หยางกลับถึงบ้าน เขาก็ทำการล็อกอินเข้าเกมในทันที

ติ๊ด ๆ ๆ

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นทันทีที่ชายหนุ่มได้ปรากฏตัวและเมื่อเขาทำการเปิดระบบขึ้นดู เขาจึงได้พบว่าเซี่ยหยู่เว่ยกำลังเชิญเขาเข้าไปในพื้นที่พิเศษ

ด้านในพื้นที่พิเศษมีเหล่าบรรดาแกนหลักของกิลด์นั่งรอกันอยู่ก่อนแล้ว ซึ่งในคราวนี้แม้แต่สกายวูฟที่สร้างตัวละครเผ่ามนุษย์ขึ้นมาก็กำลังนั่งอยู่ภายในห้องประชุมด้วย

“มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ ทำไมถึงต้องรีบร้อนเรียกฉันเข้ามาแบบนี้ด้วย?” ลู่หยางถาม

“การอัปเดตในครั้งนี้ส่งผลกระทบกับพวกเราหนักมาก นายคิดว่าพวกเราควรจะต้องจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี?” เจียงเจ๋อกล่าว

“ฉันยังไม่รู้เลยว่าเกมอัปเดตอะไรมาบ้าง ใครก็ได้ช่วยสรุปให้ฉันฟังหน่อยสิ” ลู่หยางกล่าว

“การอัปเดตอย่างแรกคือการลดความยากในการเก็บเลเวล หลังจากที่พวกเราลองคำนวณดูแล้วค่าประสบการณ์ที่เคยต้องใช้ในการเก็บเลเวลจนถึง 30 ในตอนนี้มันสามารถเพิ่มเลเวลขึ้นเป็น 35 ได้เลย หรือมันอาจจะสรุปได้ว่าการเก็บเลเวลมันง่ายกว่าเดิมเป็น 3 เท่า” เจียงเจ๋อกล่าว

ตอนแรกทางตัวเกมยังไม่อยากให้ผู้เล่นมีเลเวลเกิน 30 มากจนเกินไป ก่อนเลเวล 30 ค่าประสบการณ์ที่จำเป็นจะต้องใช้จึงมีเพียงแค่ไม่กี่ล้านเท่านั้น แต่หลังจากเลเวล 30 ค่าประสบการณ์สำหรับการเก็บเลเวลได้เพิ่มขึ้นเป็นหลายสิบล้านในทันที แต่การอัปเดตในครั้งนี้ได้ลดความยากลำบากของการเก็บเลเวลลงไปจากเดิมแล้ว

“แบบนั้นมันก็ดีแล้วนี่” ลู่หยางกล่าว

“มันไม่ใช่แค่นั้นครับหัวหน้า ทางตัวเกมได้เพิ่มระบบอัปเลเวลแบบใหม่มาด้วย โดยผู้เล่นสามารถทำภารกิจต่อเนื่องได้หลังจากที่พวกเขาทำภารกิจสำเร็จแล้วผู้เล่นก็จะได้รับค่าประสบการณ์เป็นจำนวนมาก” บิทเทอร์เลิฟกล่าว

แม้ทางตัวเกมจะบอกว่านี่คือภารกิจต่อเนื่อง แต่ในความเป็นจริงมันคือระบบที่ผู้เล่นจะต้องใช้เงินเพื่อแลกกับค่าประสบการณ์ มันจึงเป็นระบบที่ถูกผู้เล่นวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างหนักและมันก็ค่อนข้างจะได้รับผลตอบแทนในแง่ลบหลังจากระบบเปิดให้บริการมาสักพัก

ท้ายที่สุดขอแค่ผู้เล่นใช้เงินซื้อไอเท็มภารกิจไปส่งกับ NPC พวกเขาก็จะได้รับค่าประสบการณ์เป็นจำนวนมากกลับมาแล้ว เมื่อผู้เล่นเลเวล 30 ทำภารกิจต่อเนื่องได้สำเร็จ 200 ภารกิจ มันก็จะทำให้พวกเขามีเลเวลเพิ่มขึ้นไปเป็น 35 ได้อย่างง่ายดาย โชคดีที่ภารกิจเหล่านี้สามารถทำได้เพียงสัปดาห์ละครั้งเท่านั้น มันจึงทำให้เลเวลของผู้เล่นไม่ได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมากจนเกินไป

“เรื่องนี้พวกนายยังไม่ต้องสนใจ คนที่สามารถทำภารกิจต่อเนื่องได้มีแค่หัวหน้ากิลด์และสมาชิกคนสำคัญของกิลด์ใหญ่ ๆ เท่านั้นแหละ ส่วนเรื่องเงินที่ต้องใช้ในการทำภารกิจทางกิลด์จะเป็นคนออกให้ ดังนั้นทุกคนไม่จำเป็นจะต้องกังวล” ลู่หยางกล่าว

“ทางตัวเกมได้เพิ่มระบบสนามประลองเข้ามาด้วยครับ สนามประลองพวกนั้นอยู่บนเกาะเล็ก ๆ ข้าง ๆ เมืองซีเอ็มเพอเรอร์ ร้านค้าที่อยู่ตรงบริเวณท่าเรือจึงมีมูลค่าเพิ่มขึ้นมาจากเดิมหลาย 10 เท่า ไม่รู้ว่าใครโชคดีซื้อร้านพวกนั้นเอาไว้ ตอนที่ผมพยายามจะเข้าไปซื้อทาง NPC ก็ได้แจ้งมาว่าร้านค้าพวกนั้นถูกขายออกไปจนหมดแล้ว” ไป๋ฉือกล่าว

ลู่หยางเผยรอยยิ้มขึ้นมาโดยไม่พูดอะไร แต่เขายังคงกวาดสายตามองทุกคนอย่างต่อเนื่อง

เมื่อถูกลู่หยางจ้องมองภายใต้ความเงียบเป็นเวลานาน เซี่ยหยู่เว่ยก็พูดขึ้นมาภายใต้ความอึดอัดว่า

“หัวหน้า คุณปิดบังอะไรพวกเราไว้หรือเปล่า?”

“ฉันเคยบอกไปแล้วใช่ไหมว่าฉันใช้เงินลงทุน 1,000 ล้านของลุงเจียงไปจนหมดแล้ว ซึ่งนอกเหนือจากร้านค้าทางตอนเหนือของเมืองเซนต์กอลล์ที่ฉันกว้านซื้อมา เงินลงทุนในส่วนที่เหลือฉันก็เอาไปซื้อร้านค้าริมทะเลพวกนั้นมา 2,000 ร้าน” ลู่หยางกล่าว

บังเอิญจนผิดสังเกต!! ว่าแต่จะมีใครทันคิดไหมนะ?