บทที่ 441 การปล้นที่มั่งคั่ง

บทที่ 441 การปล้นที่มั่งคั่ง

เสี่ยวเหลียงกระโดดเข้าไปกลางค่ายเป็นคนแรก ก่อนจะทำการส่งเสียงตะโกนเพื่อดึงทหารยามทั้งหมดให้มาจู่โจมที่เขาเพียงคนเดียว

เรดมิสท์เวิลด์วินด์สเลช!

หลังเรดมิสท์เวิลด์วินด์สเลชโจมตีออกไปหลายสิบครั้ง ทหารยามทั้ง 60 คนก็เหลือพลังชีวิตอยู่เพียงแค่นิดเดียว ต่อมาเหล่าบรรดานักเวทไฟก็ทำการใช้ลูกไฟโจมตีทำให้หลังจากเวลาผ่านพ้นไปไม่กี่นาทีการต่อสู้ก็จบลง

“ต่อไปคือประตูทางทิศตะวันตกครับ ที่นั่นมีทหารยามคอยเฝ้าอยู่ 6 คน” สกายวูฟรายงานลู่หยาง

ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนจะนำกองกำลังเคลื่อนที่ไล่ฆ่าทหารยามไปรอบหมู่บ้าน ทำให้ในปัจจุบันในหมู่บ้านเหลือทหารยามคอยเฝ้าตามจุดต่าง ๆ อยู่อีกเพียงแค่ 22 คน ส่วนทางด้านลู่หยางก็นำกำลังพลทั้ง 3,640 คนมาจนถึงโซนปลอดภัยแล้ว

“ศัตรูบุก! ทุกคนมารวมตัวกันเร็วเข้า” ทหารยามคนหนึ่งที่สังเกตเห็นลู่หยางตะโกนเรียกพรรคพวกทำให้ทหารยามอีก 21 คนที่เหลือรีบวิ่งมารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว

“ฆ่ามัน!” ลู่หยางสั่งการหลังจากตรวจนับจำนวนของศัตรู

ภายในพริบตาทหารยาม 22 คนสุดท้ายก็ถูกสังหารจนหมดและด้านหน้าก็มีผู้เล่นนอนรวมกันอยู่ในเขตปลอดภัยจำนวนนับไม่ถ้วน

“ฆ่า!” ลู่หยางสั่งการด้วยน้ำเสียงอันโหดเหี้ยม

สมาชิกภายในทีมทั้ง 3,640 คนต่างก็พยายามอดกลั้นความตื่นเต้นภายในใจมานาน เมื่อลู่หยางได้สั่งการพวกเขาจึงเริ่มสังหารผู้เล่นในเขตปลอดภัยอย่างบ้าคลั่ง

ลู่หยางไม่ได้เข้าร่วมการเข่นฆ่าในครั้งนี้ด้วย แต่เขาเลือกที่จะพูดคุยกับสกายวูฟที่อยู่ใกล้ ๆ

“ตลาดของหมู่บ้านอยู่ตรงไหน?”

“อยู่ที่มุมทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่บ้านครับ เดี๋ยวผมจะนำทางไปเอง” สกายวูฟตอบ

ลู่หยางพยักหน้ารับก่อนจะนำเหล่าบรรดาแกนหลักของกิลด์มุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้

“หัวหน้า ทำไมคุณถึงให้พวกผมมาทางนี้ล่ะครับ? พวกผมก็อยากจะไปฆ่าคนอื่นบ้าง” ไป๋เหลิงถาม

“นายจะมัวไปสนใจทางนั้นทำไมทั้ง ๆ ที่ทางนี้น่าสนใจกว่าเยอะ” ลู่หยางกล่าว

ตลอดทั้งเส้นทางไป๋เหลิงมัวแต่สนใจศัตรูที่อยู่ทางด้านหลัง เมื่อเขาหันกลับมามองทางด้านหน้าไป๋เหลิงก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

“มันมีแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?”

พื้นที่ตรงหน้ามีผู้เล่นตั้งร้านค้า 2 ข้างทางไม่น้อยกว่า 10,000 คน ที่สำคัญคือผู้เล่นแต่ละคนต่างก็มีถุงเก็บของไม่น้อยกว่า 3 ใบ

“พวกเรารวยแล้ว!” ฉิงชางตะโกน

“ฆ่าทุกคนให้หมดแล้วปล้นถุงเก็บของของพวกมันมา” ลู่หยางตะโกนสั่ง

บิทเทอร์เลิฟร้องตะโกนดังลั่น ก่อนที่เขาจะถือดาบพุ่งเข้าไปในกลุ่มพ่อค้าเป็นคนแรก

พ่อค้าเหล่านี้คือผู้เล่นที่ชื่นชอบด้านการค้าขายโดยเฉพาะ ดังนั้นถึงแม้พวกเขาจะมีเลเวลต่ำแต่สินทรัพย์ภายในตัวของพวกเขากลับมีเยอะมาก

ผู้เล่นทุกคนต่างก็เคยนั่งมองพ่อค้าในเขตปลอดภัยด้วยความโลภ โดยพวกเขาฝันว่าสักวันหนึ่งหากพวกเขาสามารถฆ่าคนได้ไม่มีข้อจำกัด พวกเขาจะเริ่มจากการเข่นฆ่าพ่อค้าพวกนี้ก่อน เพราะมันจะช่วยทำให้พวกเขาสามารถร่ำรวยได้ในชั่วข้ามคืน

อย่างไรก็ตามในวันนี้ความฝันของพวกเขาได้กลายเป็นความเป็นจริงแล้ว เพียงแต่คนที่ลงมือไม่ใช่ผู้เล่นเผ่าสัตว์อสูรแต่เป็นผู้เล่นเผ่ามนุษย์ที่นำทีมโดยลู่หยางนั่นเอง

เมื่อได้ยินเสียงร้องตะโกนของลูกน้อง ลู่หยางก็เริ่มพุ่งเข้าไปภายในกลุ่มพ่อค้าด้วยเหมือนกัน

“นี่มันวัตถุดิบสำหรับอุปกรณ์โจรระดับทอง 500 ชุด!” ซุนหยูรองลั่นขึ้นมาด้วยความดีใจ

“ฮ่า ๆ ๆ ผมได้วัตถุดิบของอุปกรณ์นักเวทระดับทองมา 700 ชุด!” แบล็คเฟลมตะโกนอย่างยินดี

“ฉันก็ได้วัตถุดิบสำหรับอุปกรณ์พาลาดินระดับทองมา 1,000 ชุดเหมือนกัน คราวนี้พวกเราจะรวยกันแล้ว” ไป๋หูตะโกนอย่างตื่นเต้น

จำนวนของพ่อค้าในตลาดมีอยู่มากกว่า 10,000 คน เมื่อพวกเขาทำการฆ่าล้างพวกพ่อค้าจนหมดพวกเขาก็กลับไปที่เขตปลอดภัยอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะได้เห็นว่าสมาชิกภายในทีมของพวกเขายังคงสังหารผู้เล่นของเผ่าสัตว์อสูรอย่างต่อเนื่อง

เท่าที่คำนวณจากสายตาในเขตปลอดภัยน่าจะมีผู้เล่นอยู่มากกว่า 500,000 คน ลู่หยางจึงคอยคุมคนให้สังหารผู้เล่นเหล่านี้ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเวลาได้ล่วงเลยผ่านไปจนถึงตี 5

—

ผู้เล่นเผ่าหมาป่าคนหนึ่งล็อกอินเข้าเกมตั้งแต่เช้า แต่ทันทีที่เขาเข้าเกมเขากลับได้พบสิงโตเพลิงเลเวล 50 ยืนอยู่ข้าง ๆ

“มอนสเตอร์บุกเมือง!” ผู้เล่นคนนั้นร้องตะโกนด้วยความตกใจ แต่มันก็ทำให้ลู่หยางสังเกตเห็นเขาด้วยเหมือนกัน

เบลซซิงเบิร์ส!

ลูกไฟขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่ผู้เล่นเลเวล 7 คนนี้ในทันทีและทำให้เขาเสียชีวิตตายคาที่ไปบนพื้น

“ทุกคนถอนกำลังเดี๋ยวนี้ พวกเขาเริ่มล็อกอินเข้าเกมกันมาแล้ว” ลู่หยางตะโกนสั่ง

ฉิงชาง, เซี่ยหยู่เว่ยและแม่ทัพคนอื่น ๆ รีบจัดการทีมของตัวเองในทันที และโชคดีที่ทุกคนเหนื่อยล้าจากการสังหารมาหลายชั่วโมง พวกเขาจึงถอนตัวออกจากหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว

พวกลู่หยางวิ่งไปตามเส้นทางแผนที่เลเวล 30 โดยระหว่างทางพวกเขาก็เจอผู้เล่นที่ตื่นเช้าหลาย ๆ คน แต่โชคดีที่ตำแหน่งของพวกเขาอยู่ห่างจากผู้เล่นเหล่านั้นค่อนข้างไกลพอสมควร ดังนั้นถึงแม้อีกฝ่ายจะสังเกตเห็นพวกเขาได้ แต่ผู้เล่นเผ่าสัตว์อสูรก็ไม่สามารถสังเกตเห็นหน้าตาของพวกเขาได้อย่างชัดเจน

หลังจากทุกคนวิ่งกลับมาถึงภูเขาเรดสโตน ลู่หยางก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก หลังจากนั้นเขาก็เหลือบสายตามองไปยังทุกคนที่กำลังเหนื่อยหอบแต่บนใบหน้าของพวกเขายังคงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“รายงานมาซิว่าพวกนายได้รับวัตถุดิบสำหรับอุปกรณ์ระดับทองมาเท่าไหร่?” ลู่หยางหันไปถามพวกฉิงชาง

“2,174 ชุดครับ”

“2,682 ชุดค่ะ”

…

เมื่อแม่ทัพทั้ง 9 รายงานจำนวนวัตถุดิบขึ้นมา มันก็ทำให้ลู่หยางได้รู้ว่าการลงมือเมื่อคืนนี้ทำให้พวกเขาได้รับวัตถุดิบสำหรับอุปกรณ์ระดับทองมามากกว่า 26,000 ชุด

“รวยแล้วโว้ย!” ไป๋เหลิงตะโกนด้วยความตื่นเต้น

“หากรวมกับอุปกรณ์ที่เราได้มาก่อนหน้านี้ การเดินทางครั้งนี้พวกเราก็ได้อุปกรณ์กลับมามากกว่า 50,000 ชุด หากเราเปลี่ยนวัตถุดิบให้กลายเป็นอุปกรณ์ได้ทั้งหมด ในเวลานั้นผู้เล่นเลเวล 30 ส่วนใหญ่ภายในกิลด์ของพวกเราก็จะมีอุปกรณ์ระดับทองสวมใส่กันแล้ว” เซี่ยหยู่เว่ยกล่าว

ปัจจุบันลู่หยางมีลูกน้องเลเวล 30 มากกว่า 150,000 คน แต่จากการเก็บเกี่ยวของการเดินทางในครั้งนี้ มันก็จะทำให้โดยรวมแล้วเขามีกองกำลังผู้เล่นชุดทองเพิ่มขึ้นมาเป็นจำนวนมากกว่า 100,000 คน

“หลังจากกลับไปฉันจะแบ่งอุปกรณ์ระดับทองให้กับทุกคนเท่า ๆ กัน ระหว่างนี้ทุกคนก็นำทีมไปเก็บเลเวลกันต่อแล้วจำเอาไว้ด้วยว่าเลเวล 30 มันยังไม่ใช่ขีดจำกัดของเซคคัลเวิลด์” ลู่หยางกล่าว

“หัวหน้าหลังจากที่พวกเรากลับไปพวกเราควรจะโจมตีพวกฉือมู่หรือพวกโซลออฟอีเทอนิตี้เลยดีไหมครับ?” ไป๋ฉือถาม

“ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา” ลู่หยางกล่าวพร้อมกับส่ายศีรษะ

หากเขาต้องการจะให้ลิ่วเจียลงทุนกับเกมเป็นจำนวนมาก อันดับแรกเขาก็จำเป็นจะต้องทำให้อีกฝ่ายมองเห็นความหวังในการทำกำไรจากเกมนี้เสียก่อน ไม่อย่างนั้นถ้าหากว่าอีกฝ่ายถอนทุนกลับไปก่อนความพยายามในการแก้แค้นทั้งหมดของเขามันก็จะสูญเปล่า

“พี่ครับตอนนี้หลัวเฉิงตัดสินใจหยุดการโจมตีแล้ว” มู่ยี่ติดต่อเข้ามาหาลู่หยาง

“ทำไมล่ะ?” ลูกชายถาม

“ทางเกมเพิ่งแจ้งมาว่ามันจะมีการอัปเดตเวอร์ชั่นใหม่ตอน 10 โมงเช้าครับ” มู่ยี่ตอบ

ลู่หยางมองดูเวลาก่อนจะได้พบว่าวันนี้เป็นวันที่ 2 หลังจากผ่านวันชาติจีนมาแล้ว

“โอเค ฉันรู้แล้ว” ลู่หยางกล่าว

หลังจากปิดการสื่อสารชายหนุ่มก็หันไปพูดกับทุกคน

“ทุกคนเข้าไปพักในป้อมปราการไซแอนวูฟแล้วออกไปพักกันก่อน หลังจากเกมอัปเดตจนเสร็จในเวลานั้นพวกเราค่อยกลับเข้าเกมกันมาใหม่”

“เดี๋ยวผมจะตั้งค่าขอบเขตเมืองชั้นในให้มีแค่ผมที่เข้าได้ ผมรับรองว่าทุกคนสามารถทิ้งตัวออฟไลน์เอาไว้ที่นั่นได้อย่างปลอดภัย” สกายวูฟกล่าว

ลู่หยางพยักหน้ารับก่อนจะนำทีมตามสกายวูฟเข้าไปในเขตเมืองชั้นใน ขณะเดียวกันเขา, เซี่ยหยู่เว่ยและเหล่าบรรดาแกนหลักของกิลด์ก็ถือกระเป๋าเก็บของหลายร้อยใบเพื่อกลับไปยังป้อมปราการคริมสัน

เมื่อถูเฟิงเห็นพวกลู่หยางนำวัตถุดิบและอุปกรณ์กลับมาอย่างมากมาย เขาก็อุทานขึ้นมาด้วยดวงตาอันเบิกกว้าง

“พวกนายไปเอาของพวกนี้มาจากไหนกันเนี่ย!”

ลู่หยางเผยรอยยิ้มขึ้นมาอย่างลึกลับ ก่อนที่เขาจะกล่าวว่า

“ฉันฝากนายจัดการกับของพวกนี้ด้วยก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันขอออฟไลน์ไปมหาลัยก่อน”

ถูเฟิงพยักหน้ารับพร้อมกับพยายามสงบสติอารมณ์