บทที่ 440 สังหารหมู่ที่หมู่บ้านเริ่มต้น

บทที่ 440 สังหารหมู่ที่หมู่บ้านเริ่มต้น

หลังจากเวลาผ่านพ้นไป 30 วินาทีท้องฟ้าก็ถูกย้อมด้วยสีแดงเพลิง เมื่อนักเวทไฟ 100 คนปล่อยเวทมนตร์ต้องห้ามออกมาพร้อม ๆ กัน มันก็ก่อให้เกิดฝนดาวตกขนาดใหญ่ที่ปกคลุมผู้เล่นกว่า 300,000 คนด้านล่างในพริบตา

เมื่อฮั่วเทียนฮวาเห็นภาพตรงหน้า เขาก็รีบตะโกนสั่งการผู้เล่นชุดทองทั้ง 50,000 คนที่เหลืออยู่ในป้อมปราการ

“ทุกคนออกรบ ทะลวงกองทัพของพวกมันไปให้ได้!”

เมื่อได้รับคำสั่งแม่ทัพทั้ง 6 ก็นำทีมออกจากป้อมปราการด้วยความตื่นเต้น กว่าที่พวกเขาจะบุกไปถึงกองทัพของเมิ่งหลิงเหอ เวลาการทำงานเวทมนตร์ต้องห้ามของพวกลู่หยางก็หยุดลงพอดี

ตอนนี้กองทัพของเมิ่งหลิงเหอกำลังตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย เมื่อพวกเขาถูกกองกำลังของฮั่วเทียนฮวาโจมตีซ้ำเติม กองกำลังของพวกเขาก็แตกพ่ายลงอย่างรวดเร็ว

—

บนกำแพงป้อมปราการ

ฮั่วเทียนฮวาจับแขนสกายวูฟเอาไว้แน่นพร้อมกับทำการยื่นถุงเก็บอุปกรณ์ระดับทอง 80,000 ชิ้นไปให้กับอีกฝ่าย

“น้องชาย นี่คือชุดอุปกรณ์ระดับทอง 80,000 ชุด คุณช่วยรับมันไปถือว่าเป็นสินน้ำใจจากฉันด้วย”

“ผมรับพวกมันเอาไว้ไม่ได้หรอกครับ แค่เงิน 2 ล้านเครดิตที่คุณให้มาแค่นั้นมันก็มากเกินพอแล้ว” สกายวูฟรีบตอบปฏิเสธ

“พูดตามตรงว่าในครั้งนี้ฉันได้รับอุปกรณ์ระดับทองมามากกว่า 200,000 ชิ้น สิ่งที่ฉันนำมาให้กับคุณมันเป็นเพียงแค่ 1 ใน 3 และมันก็เป็นสิ่งที่คุณสมควรจะได้รับมันไปด้วย” ฮั่วเทียนฮวากล่าว

หลังถูกรบเร้าเป็นเวลานาน สกายวูฟก็ตัดสินใจรับอุปกรณ์เหล่านั้นมาในที่สุด แต่หลังจากที่เขากลับไปยังป้อมปราการไซแอนวูฟ เขาก็ตัดสินใจมอบอุปกรณ์ทั้งหมดไปให้กับลู่หยาง

“นี่คือสิ่งที่ฮั่วเทียนฮวาให้มาครับ”

“ฮั่วเทียนฮวาเป็นคนที่ใจกว้างมากจริง ๆ เอาเป็นว่าฉันจะยอมรับอุปกรณ์พวกนี้ไป แต่เงิน 2 ล้านที่เขาให้นายเก็บเอาไว้เถอะ” ลู่หยางกล่าว

สกายวูฟรีบปฏิเสธแต่ลู่หยางก็พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มว่า

“ฉันไม่ได้ให้นายเอาเงินพวกนี้ไปใช้จ่ายส่วนตัว แต่ให้เอาเงินจำนวนนี้ไปซื้อหอธนูเอาไว้ป้องกันป้อมปราการ ในวันหน้าหากศัตรูต้องการที่จะจู่โจมเข้ามาพวกเขาก็จำเป็นจะต้องคิดถี่ถ้วนมากยิ่งขึ้น”

“ได้ครับ” สกายวูฟตกปากรับคำ

“พี่ชายตอนนี้ภายในเมืองซิลเวอร์มูนวุ่นวายกันไปหมดแล้ว หลังจากที่คุณนำทีมเข้าไปช่วยเหลือฮั่วเทียนฮวา มันจึงทำให้เมิ่งหลิงเหอตัดสินใจหยุดโจมตีป้อมปราการชั่วคราวแล้วค่อยเริ่มโจมตีใหม่ในวันพรุ่งนี้” มู่ยี่ติดต่อมาหาลู่หยาง

“แล้วตอนนี้สถานการณ์ทางฝั่งป้อมปราการโกลเด้นวูฟกับแบล็ควูฟเป็นยังไงบ้าง?” ลู่หยางถาม

“ทั้งสองป้อมปราการยังคงมีการต่อสู้อยู่ครับ คาดว่าในคืนนี้พวกเขาก็คงยังตัดสินผลแพ้ชนะกันไม่ได้” มู่ยี่กล่าว

“ติดตามการต่อสู้ของทุกคนต่อไป ถ้ามีการเคลื่อนไหวอะไรให้รีบบอกฉันเป็นระยะ ๆ” ลู่หยางกล่าว

หลังจากวางสายลู่หยางก็หันไปมองพวกฉิงชางที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมาว่า

“ฉันมีข้อเสนอ พวกนายกล้าไปกับฉันไหม?”

“ไปไหนเหรอครับ?” ไป๋เหลิงถาม

ลู่หยางมองดูนาฬิกาและพบว่ามันใกล้จะถึง 22:00 น. แล้ว

“อีก 2 ชั่วโมงฉันจะไปฆ่าคนล้างบาง”

“ฆ่าคนล้างบาง?!” ทุกคนต่างก็มองมาทางลู่หยางด้วยความตกตะลึง

“พวกเราแค่ 3,000 กว่าคนจะโจมตีเมืองไหนได้เหรอคะ?” เซี่ยหยู่เว่ยถาม

“ทำไมพวกเราจะต้องไปโจมตีเมืองหลักด้วยล่ะ ในเมื่อเรามีหมู่บ้านเริ่มต้นให้โจมตี” ลู่หยางกล่าว

ทันใดนั้นสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างตื่นเต้น เพราะจุดเด่นของหมู่บ้านเริ่มต้นคือการป้องกันที่อ่อนแอและมีผู้เล่นใหม่รวมตัวกันเป็นจำนวนมาก

“หัวหน้านี่ฉลาดจริง ๆ”

“หมู่บ้านเริ่มต้นแต่ละแห่งจะมีผู้เล่นใหม่ไม่น้อยกว่า 300,000 คน ถ้าเราฆ่าผู้เล่นใหม่ในหมู่บ้านจนหมดแค่นั้นทุกคนก็จะได้รับค่าเกียรติยศ 800,000 แต้มและถือว่าพวกเราสำเร็จภารกิจในการเดินทางในครั้งนี้แล้ว” ลู่หยางกล่าว

“ผมรู้จักหมู่บ้านเริ่มต้นที่หนึ่งครับ ที่นั่นน่าจะมีผู้เล่นใหม่ไม่น้อยกว่า 500,000 คน” สกายวูฟกล่าว

“ที่ไหน?” ลู่หยางถาม

“หมู่บ้านอ้ายหวาไถครับ ที่นั่นเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดของเผ่าหมาป่า นอกจากเมืองหลักแล้วมันก็เป็นสถานที่ที่ผู้เล่นนำวัตถุดิบไปขายเป็นจำนวนมาก” สกายวูฟกล่าว

ลู่หยางเคยได้ยินเรื่องหมู่บ้านแห่งนี้มาด้วยเหมือนกัน โดยในชาติก่อนมันมีชื่อเสียงในฐานะตลาดซื้อขายวัตถุดิบของเผ่าหมาป่า แต่เขาก็ไม่คิดว่ามันจะเริ่มก่อตั้งมาตั้งแต่ตอนนี้

“การป้องกันของที่นั่นเป็นยังไงบ้าง?” เซี่ยหยู่เว่ยถาม

“ที่นั่นมีทหารยามเลเวล 50 อยู่ประมาณ 100 คน” สกายวูฟตอบ

“พวกเราจะโจมตีที่นี่แหละ หลังจากนี้ทุกคนเตรียมตัวเอาไว้ให้พร้อม พวกเราจะเริ่มจู่โจมตอนตี 1 ส่วนสกายวูฟรับผิดชอบเข้าไปสำรวจสถานการณ์ภายในหมู่บ้าน” ลู่หยางกล่าว

“ครับ/ค่ะ” ทุกคนพยักหน้าก่อนจะรีบกลับไปจัดการกองกำลังของตัวเองอย่างตื่นเต้น

—

ตี 1

ในขณะที่คนส่วนใหญ่กำลังหลับใหล กองกำลังทั้ง 3,640 คนของลู่หยางกลับกำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วในความมืด

ซุนหยูได้ใช้งานเจ้าแห่งลมเพิ่มความเร็วให้กับสมาชิกภายในทีม ส่วนทางลู่หยางก็ใช้ม้วนคัมภีร์เพิ่มความเร็วให้กับทุกคนด้วยเช่นกัน พวกเขาจึงเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเกือบ 300% เพื่อมุ่งหน้าตรงไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองซิลเวอร์มูน

ระหว่างทางพวกเขาได้สังหารมอนสเตอร์ไปอย่างมากมาย ซึ่งหลังจากเดินทางผ่านแผนที่เลเวล 30 พวกเขาก็ได้พบกับตะวันรูปพระจันทร์เสี้ยวและรั้วที่คอยกั้นเส้นทางเอาไว้

“หลังรั้วนี้คือพื้นที่เลเวล 10 ของหมู่บ้านอ้ายหวาไถแล้ว” สกายวูฟกล่าวพร้อมกับชี้นิ้วไปยังเถาวัลย์ตรงหน้า

ทุกคนต่างก็พยักหน้ารับด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะนำทีมตามสกายวูฟเข้าไปในหมู่บ้านมือใหม่

ห่างออกไปไม่ไกลนักมีวัวป่าตัวหนึ่งเดินเข้ามาจากในระยะไกล

วัวป่าภูเขาดำ

เลเวล 10

พลังชีวิต 1,390/1,390

“คิดถึงมอนเสตอร์พวกนี้จัง”

“การมาที่นี่ทำให้คิดถึงเมื่อก่อนจังเลย”

…

ทุกคนภายในทีมต่างก็มีเลเวลเกินกว่า 30 แล้วเมื่อพวกเขาเห็นมอนสเตอร์เลเวล 10 ทันใดนั้นมันก็ทำให้ทุกคนนึกย้อนหวนไปถึงอดีตในตอนที่พวกเขาเพิ่งเล่นเกมใหม่ ๆ

“ทุกคนใจเย็น ๆ ระวังอย่าเปิดเผยตัว อย่าลืมว่าภารกิจของเราในครั้งนี้คืออะไร” ลู่หยางส่งข้อความเข้าไปในแชทกลุ่ม

เมื่อลู่หยางเตือนสติทุกคนต่างก็พยายามสูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ และพยายามระงับความตื่นเต้นของตัวเองเอาไว้

“เดี๋ยวผมจะเข้าหมู่บ้านไปก่อนเพื่อตรวจสอบตำแหน่งของทหารยามอีกครั้ง” สกายวูฟกล่าว

ลู่หยางพยักหน้ารับก่อนที่จะนำทีมเคลื่อนที่ไปยังริมขอบหมู่บ้านมือใหม่อย่างรวดเร็ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

“ประตูทางทิศเหนือมีทหารยามคอยเฝ้าแค่ 6 คน ภายในเมืองไม่ได้มีอะไรที่ดูจะเป็นอันตรายต่อพวกคุณ” สกายวูฟส่งข้อความหาลู่หยาง

ตอนนี้ลู่หยางกำลังอยู่ในแผนที่เลเวล 3 พอดีและภายใต้แสงจันทร์สอดส่องยามค่ำคืน มันก็ทำให้พวกเขาสามารถมองเห็นประตูทางทิศเหนือของหมู่บ้านอ้ายหวาไถได้อย่างชัดเจน

“พี่น้องทั้งหลายพวกเราไปฆ่าล้างบางพวกมันกันเถอะ” ลู่หยางตะโกนเสียงดัง

“ฆ่ามัน!”

สมาชิกทั้ง 3,640 คนต่างก็ตื่นเต้นจนแทบคลั่ง ก่อนที่พวกเขาจะวิ่งไปทางประตูทิศเหนือของหมู่บ้านเริ่มต้น

ขณะเดียวกันตรงบริเวณประตูก็มีทหารยามเผ่าหมาป่า 6 คนกำลังยืนหาวอยู่อย่างเกียจคร้าน

ทหารยามเผ่าหมาป่า (ระดับอีลิท)

เลเวล 50

พลังชีวิต 800,000/800,000

ทันใดนั้นมันก็มีมีดเอสเคพเดจเจอร์พุ่งเข้ามาท่ามกลางพวกเขาด้วยความเร็วสูง ก่อนที่มันจะมีแสงสว่างสีฟ้าปรากฏขึ้นท่ามกลางทหารยามทั้ง 6 คน

“ศัตรู…” ทหารยามพยายามจะส่งเสียงร้องเตือน แต่ลู่หยางในร่างอสูรเพลิงกลับทำการเรียกคลื่นสีดำขึ้นมาจากใต้เท้าเพื่อกลืนกินทหารยามทั้ง 6 คนเข้าไปเสียก่อน

เฟลมสตอร์ม!

การจู่โจมในครั้งนี้ทำให้ทหารยามทั้ง 6 คนติดสตั๊นจนไม่สามารถจะทำอะไรได้

ระหว่างนั้นกองกำลังทั้ง 3,640 คนก็วิ่งเข้ามาภายในหมู่บ้าน ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มปล่อยสกิลโจมตีออกมาพร้อม ๆ กัน

ในเวลาเพียงแค่ไม่ถึง 10 วินาทีทหารยามทั้ง 6 คนนี้ก็เสียชีวิตลงไปกับพื้น

“ทุกคนตามฉันมา พวกเราจะเริ่มจากการสังหารทหารยามที่เหลืออีก 94 คนก่อน” ลู่หยางกล่าวขณะมองไปยังผู้เล่นที่เต็มไปทั้งสองฟากฝั่งของถนน

“เดี๋ยวผมคอยนำทางเองครับ ด้านหน้าคือค่ายทหาร ด้านในมีทหารยามอยู่ 60 คน” สกายวูฟกล่าว

หากเป็นผู้นำที่ไม่มีประสบการณ์ในสถานการณ์นี้ พวกเขาย่อมเลือกฆ่าผู้เล่นภายในหมู่บ้านก่อนอย่างแน่นอน และเมื่อพวกเขาเริ่มฆ่าสมาชิกจากต่างเผ่าพันธุ์ ทุกคนก็จะเริ่มสนุกจนควบคุมไม่ได้ ในเวลานั้นมันจะไม่มีใครมีสติมากพอจะไปโจมตีทหารยามอีกแล้วและบางคนอาจจะถึงขั้นคอยหลบทหารยามเพื่อไปสังหารผู้เล่นโดยไม่สนใจพวกพ้อง

ในช่วงเวลาแบบนั้นมันก็จะเป็นช่วงเวลาที่พวกเขาจะพลาดท่าให้กับทหารยาม ซึ่งในชาติก่อนมันก็เคยมีตัวอย่างเหตุการณ์แบบนี้เป็นจำนวนนับครั้งไม่ถ้วน ลู่หยางที่เคยเห็นข้อผิดพลาดจึงสั่งการให้ทุกคนเริ่มสังหารทหารยามที่คอยปกป้องหมู่บ้านก่อน

“ฆ่าพวกมันให้หมด” ลู่หยางตะโกนสั่งหลังจากที่พวกเขาเริ่มบุกเข้าไปในค่ายทหาร