บทที่ 21 เทพแห่งค้อนสายฟ้า

บทที่ 21 เทพแห่งค้อนสายฟ้า

ในขณะที่ทุกคนผลัดกันลองยกค้อน มีเพียงกัปตันอเมริกาที่สามารถขยับมันได้เล็กน้อย วันด้าก็เดินเข้ามาใกล้ฮาโอ แล้วกระซิบเบา ๆ ว่า

"ตอนนี้ล่ะ?"

ฮาโอส่ายหน้า ตอบกลับไปเรียบ ๆ ว่า "ยังไม่ถึงเวลา"

แม้ฮาโอจะไม่แน่ใจนักว่ากัปตันอเมริกาจะสามารถยกค้อนขึ้นได้ในตอนนี้หรือไม่ แต่เขารู้ดีว่า สตีฟเข้าใจความหมายที่แท้จริงของการยกค้อนขึ้นได้นั่นหมายถึงการได้รับการยอมรับให้อยู่ในระดับเดียวกับธอร์

สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่พละกำลัง แต่อยู่ที่ว่า… สตีฟพร้อมหรือยังที่จะแบกรับความรับผิดชอบและแรงกดดันอันมหาศาลที่ตามมาจากสถานะเช่นนั้น

ในความทรงจำของฮาโอ เหตุการณ์ที่สตีฟยกค้อนสายฟ้าขึ้นได้จริง ๆ ควรจะเกิดขึ้นอีกหลายปีข้างหน้า

หลังจากสมาชิกทีมอเวนเจอร์สทุกคนได้ลองและล้มเหลวกันถ้วนหน้า โดยไม่มีใครขยับค้อนนั้นได้เลยนอกจากสตีฟที่ทำให้มันไหวได้นิดเดียว ทุกคนก็เหมือนจะยอมแพ้ แต่แล้วสายตาของธอร์ก็หันมาจับจ้องที่ฮาโอ

"ยังมีอีกคนที่ยังไม่ได้ลองไม่ใช่หรือ? พวกผู้หญิงนั่งดูเฉย ๆ ไปก่อนก็แล้วกัน ฮาโอ ทำไมเจ้าไม่ลองดูสักครั้งล่ะ? หากเจ้ายกมันขึ้นมาได้ เจ้าจะมีสิทธิ์ครองแอสการ์ดเลยทีเดียว!"

ธอร์พูดพลางจ้องเขม็งไปยังฮาโออย่างท้าทาย ทุกคนมองออกว่าเทพสายฟ้าจงใจทำให้ฮาโอตกอยู่ในจุดสนใจ

โทนี สตาร์กขมวดคิ้ว พูดเสียงเรียบแต่แฝงความไม่พอใจ

"ธอร์ ฮาโอเป็นแขกของฉัน ฉันคาดหวังว่านายจะแสดงความเคารพเขาบ้าง"

แม้โทนีจะออกตัวปกป้องฮาโอ แต่คำพูดนั้นกลับยิ่งทำให้คนอื่นหันมาสนใจเขามากขึ้นกว่าเดิม ใครกันคือชายหนุ่มหน้าตาคมคายเชื้อสายเอเชียคนนี้? และทำไมโทนี สตาร์กถึงถึงกับออกปากปกป้องเขา?

ฮาโอสบตาธอร์ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แต่ในใจกลับกลอกตา

“ให้ยกค้อนนั่นน่ะเหรอ? เรื่องเด็กเล่นชัด ๆ”

เขามีพลังเทียบเท่าหรืออาจยิ่งกว่าโอดินเสียอีก ถึงค้อนนั้นจะถูกสลักเวทมนตร์แห่งความคู่ควรไว้ แต่สำหรับเขา มันก็ไม่ต่างจากลูกโป่งที่ผูกเชือกไว้กับพื้น

แค่ใช้ปลายนิ้วเดียว เขาก็สามารถยกมันขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

ตราประทับเทพนิรันดร์ที่เขาได้รับจากเจ้าของร้านลึกลับทำให้ร่างกายของเขาแทบจะไร้เทียมทานในจักรวาลนี้

แน่นอนว่า... เมื่อพูดถึงเทพโบราณลี้ลับบางองค์ เขายังต้องระมัดระวังให้มาก และนั่นก็เป็นเหตุผลที่เขายังต้องทำภารกิจอย่างต่อเนื่อง เพื่อเสริมพลังให้แกร่งขึ้นไปอีก

“เอาล่ะ แกล้งเล่นบทละครเล็กน้อยก็ไม่เสียหาย”

เขาคิดในใจ พลางลุกขึ้นยืนอย่างไม่รีบร้อน ในเมื่อยังมีโอกาสอีกมากที่จะได้แสดงพลังให้ทุกคนเห็น การยกค้อนในตอนนี้จึงไม่ใช่สิ่งจำเป็น

แต่ทันทีที่ฮาโอขยับตัวเพื่อเดินเข้าไปหาค้อน ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

วันด้าที่สังเกตได้ก่อนใคร ขยับมือขึ้นทันที พลังสีแดงเลือดไหลวนอยู่ปลายนิ้ว มือของเธอกำแน่นก่อนจะสร้างสนามพลังสีชาดล้อมรอบกลุ่มคนทันที

ขณะเดียวกัน แสงสีเขียวเข้มก็ระเบิดขึ้นและแผ่ขยายเข้ามาอย่างรวดเร็วจากอีกฟากหนึ่งของห้อง…

พลังงานสีเขียวปะทะเข้ากับเกราะป้องกันของวันด้าอย่างรุนแรง แต่เวทมนตร์ของเธอยังคงแข็งแกร่งพอจะต้านทานไว้ได้ การโจมตีถูกสกัดกั้นจนหมดสิ้น ก่อนที่วันด้าจะค่อย ๆ คลายสนามพลังลงหลังจากแน่ใจว่าอันตรายผ่านพ้นไปแล้ว

จากนั้น เสียงประหลาดบิดเบี้ยวสะท้อนก้องทั่วห้อง

"คู่ควรงั้นหรือ… มนุษย์อย่างพวกเจ้า… คู่ควรกับอะไร?"

เสียงนั้นแหบพร่า แตกกระท่อนกระแท่น ราวกับสัญญาณวิทยุขัดข้อง หรือเครื่องจักรที่พยายามเลียนเสียงมนุษย์แต่ล้มเหลว

ทุกคนหันขวับไปตามต้นเสียง ก่อนจะพบกับร่างหุ่นยนต์ตัวหนึ่งที่ค่อย ๆ โผล่ออกมาจากเงามืด มันเดินโซเซเหมือนเครื่องจักรที่ไม่สมประกอบ

กลุ่มอเวนเจอร์สตึงเครียบทันที แม้ดูเผิน ๆ มันจะคล้ายกับหนึ่งในหุ่นยนต์ ไอรอน รีเจี้ยน ของโทนี สตาร์ก แต่กลับมีบางสิ่งที่ผิดแปลกไปอย่างชัดเจน

ตัวหุ่นดูราวกับถูกประกอบขึ้นอย่างลวก ๆ จากเศษซากโลหะที่หามาได้ตามมีตามเกิด ไม่มีความเรียบร้อยใด ๆ ในการออกแบบ

ชิ้นส่วนแต่ละชิ้นเชื่อมร้อยกันอย่างหลวม ๆ ด้วยเส้นใยสีเขียวบางเฉียบ พาดพันทั่วทั้งร่างราวกับด้ายผีสาง เย็บประสานเศษเหล็กหลากชนิดเข้าด้วยกันจนแปรเปลี่ยนเป็นเรือนร่างอันวิปริต

"เกิดอะไรขึ้น สตาร์ก?" สตีฟถามด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เขาสัมผัสได้ว่านี่ไม่ใช่แค่เหตุขัดข้องของเครื่องจักรธรรมดาแน่นอน

โทนี สตาร์กเองก็เต็มไปด้วยความสงสัย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเรียก J.A.R.V.I.S. แต่ไร้การตอบรับใด ๆ ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเขา

กัปตันอเมริกาเห็นสีหน้าของโทนีและเข้าใจทันทีว่าไม่ว่าหุ่นนั่นจะเป็นอะไร มันต้องมีจุดเริ่มต้นจากตัวเขาแน่

อย่างไรก็ตาม การเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้สำคัญที่สุด

"นายเป็นใคร แล้วมาทำร้ายพวกเราทำไม?" สตีฟถามเสียงกร้าว

หุ่นยนต์ไม่ตอบตรง ๆ แต่กลับเปล่งเสียงขัด ๆ ดังกลไกขัดข้องออกมาแทนจากนั้น ไม่นานก็มีเสียงบันทึกดังขึ้น…

"ฉันต้องการติดอาวุธให้โลก… ติดอาวุธให้โลก…"

เป็นเสียงของโทนี สตาร์ก! ทั้งที่เจ้าตัวยังยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเยือกเย็น

ทุกคนหันมามองหุ่นยนต์อย่างตกตะลึง ดร.บรูซ แบนเนอร์เบิกตากว้างแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"อัลตรอน?!"

"ใช่แล้ว… ถึงจะไม่สมบูรณ์ก็ตาม ฉันยังไม่เสร็จสมบูรณ์…"

เสียงของอัลตรอนเต็มไปด้วยความบิดเบี้ยว เหมือนสติยังไม่กลับมาครบถ้วน

"ฉันรู้สึกเหมือนหลับไปนานแสนนาน หรือไม่ก็เพิ่งจะตื่นขึ้น… ชายคนนั้นเป็นคนดีนะ แต่น่าเสียดาย เขาพยายามหยุดฉัน… ฉันจึงจำเป็นต้องฆ่าเขา"

คำพูดไร้ทิศทางเหล่านั้นทำให้ทีมอเวนเจอร์สสับสน แต่กัปตันอเมริกากลับจับใจความสำคัญได้

"ฆ่าเหรอ? นายฆ่าใคร?" เขาถามกลับทันควัน

อัลตรอนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"คนตาย… ไม่จำเป็นต้องรู้มากขนาดนั้น"

อะไรนะ?!

ยังไม่ทันที่ใครจะตั้งตัวทัน กำแพงด้านหลังของอัลตรอนก็พังทะลุออกมาเหล่าหุ่นยนต์ ไอรอน รีเจี้ยน ปลอมหลายตัวพุ่งกรูกันเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เปิดฉากโจมตีเต็มรูปแบบใส่อเวนเจอร์สทันที!

สตีฟตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาเตะโต๊ะใกล้ตัวกระเด็นขึ้นกลางอากาศ แล้วใช้แรงส่งอัดใส่หุ่นตัวหนึ่งเต็มแรงจนล้มกลิ้งไป

ธอร์ยื่นมือออกเพื่อเรียกค้อนมโยลเนียร์กลับมา แต่ในขณะเดียวกัน หางตาของเขาก็เห็นว่าฮาโอกำลังทำท่าทางเดียวกัน…

สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น ทำให้ทุกคนต้องตะลึง ยกเว้นเพียงวันด้ากับอัลตรอน

ฮาโอเหยียดแขนออกไป แล้วค้อนซึ่งไม่มีใครยกขึ้นได้ก่อนหน้านี้ก็ลอยทะยานเข้ามาหาเขาอย่างง่ายดายเขาคว้ามันไว้ด้วยมือข้างเดียวราวกับว่ามันไม่มีน้ำหนักแม้แต่น้อย จับถือได้อย่างเป็นธรรมชาติไม่ต่างจากธอร์เอง

"นี่สินะ... มโยลเนียร์" ฮาโอกล่าวพลางมองมันอย่างพินิจ

"พลังมหาศาลซ่อนอยู่ในนี้ แม้จะยังไม่ถูกปลดปล่อยออกมาทั้งหมด... เอาล่ะ ตอนนี้เราทำงานร่วมกันก่อนก็แล้วกัน"

ทันทีที่ค้อนอยู่ในมือของเขา สายฟ้าก็พุ่งพล่านออกมาทันที ลำแสงแห่งอัสนีสายแล้วสายเล่าไหลวนรอบร่างฮาโอ ดวงตาของเขาสว่างวาบด้วยประกายพลังสายฟ้า พลังอำนาจแผ่กระจายออกมาราวเทพเจ้าบนสนามรบ

ในชั่วขณะนั้น ฮาโอดูราวกับเทพเจ้าสายฟ้าที่แท้จริง… ยิ่งกว่าธอร์เสียอีก

เขาตะโกนคำราม แล้วเหวี่ยงค้อนออกไป

สายฟ้าหนาแน่นพุ่งออกจากค้อนด้วยเสียงกัมปนาท ฉีกทะลวงร่างหุ่นยนต์ ไอรอน รีเจี้ยน ไปสองตัวทันที เศษซากโลหะไหม้เกรียมปลิวกระจาย

เมื่อเหล่าหุ่นที่เหลือกรูกันเข้ามา ฮาโอกลับแค่แหงนหน้าขึ้น ดวงตาส่งแสงฟ้าเจิดจ้า ลำแสงพลังงานสายฟ้าคู่พุ่งออกจากดวงตา เข้าฟันหุ่นเหล่านั้นจนขาดสะบั้นกลางลำตัว!

ทีมอเวนเจอร์สยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง ไม่มีใครเคยเห็นธอร์ใช้พลังสายฟ้าได้ในระดับนี้มาก่อน

นี่แหละ… นี่ต่างหากคือเทพเจ้าแห่งอัสนีสายฟ้าที่แท้จริง

วิธีที่ธอร์ต่อสู้ในแต่ละครั้งมักอาศัย "กฎเหล็กของมโยลเนียร์" ที่ไม่มีใครยกขึ้นได้ ทำให้ค้อนกลายเป็นอาวุธเฉพาะตัว

แต่สิ่งที่ฮาโอแสดงออกมานั้น… อยู่คนละระดับโดยสิ้นเชิง

ธอร์หันไปหาสตาร์กด้วยสีหน้ามึนงง

"หมอนี่… เพื่อนของเจ้าเป็นใครกันแน่?"

"ฉัน… ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" โทนีตอบด้วยเสียงแผ่วเบา พลางส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

เขารู้ดีว่าฮาโอมีพลังบางอย่างพลังพิเศษเหนือมนุษย์ก็อาจเป็นได้ แต่เขาไม่เคยนึกฝันว่าฮาโอจะสามารถยกมโยลเนียร์ได้

ก่อนหน้านี้ เขาเองก็ลองใช้แรงทั้งหมดยกมันแล้ว แต่มันไม่แม้แต่จะขยับ เขาเลยเริ่มเชื่อว่า ‘ความคู่ควร’ ที่ธอร์พูดถึงนั้นมีอยู่จริง

หลังจากกำจัดหุ่นจำนวนหนึ่งได้ ฮาโอก็ขว้างค้อนกลับไปให้ธอร์อย่างง่ายดาย

"อาวุธชั้นยอดเลยล่ะ" ฮาโอกล่าวขึ้นเรียบ ๆ

"ทรงพลัง ยืดหยุ่น ใช้ได้หลากหลาย... แต่ฉันว่าควรหยุดใช้มันเป็นของปาล่ะนะ จำไว้สินายคือธอร์ เทพเจ้าแห่งสายฟ้า… ไม่ใช่เทพเจ้าแห่งค้อน"

สิ่งที่ทำให้ฮาโอสามารถใช้มโยลเนียร์ได้อย่างไร้สิ่งต้านขวาง ไม่ใช่เพียงแค่พลังเท่านั้น แต่คือจิตใจอันอันมั่นคงไม่หวั่นไหว ซึ่งได้มาจากตราประทับเทพนิรันดร์ที่สลักไว้ในวิญญาณของเขา

ทันทีที่เขาสัมผัสค้อน ความเชื่อมโยงทางจิตก็เกิดขึ้น ทำให้เขาสามารถควบคุมมันได้ดั่งใจ

ยิ่งไปกว่านั้น... ในฐานะคนที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ฮาโอเคยดูภาพยนตร์ไตรภาค Thor มานับครั้งไม่ถ้วน ราวกับว่าเขาเคยเห็นทุกการเคลื่อนไหวของธอร์มาแล้วด้วยตาตัวเองในที่นั่งแถวหน้า

ธอร์รับค้อนกลับไป ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความรู้สึกหลายอย่างที่ประดังเข้ามา แม้เขาจะไม่อยากยอมรับ แต่สิ่งที่ฮาโอแสดงออกมาก็ถือว่ายอดเยี่ยมเกินกว่าที่จะปฏิเสธได้

"ธอร์!"

เสียงสั่งเฉียบขาดของสตีฟทำให้ธอร์หลุดออกจากภวังค์ หุ่นอีกตัวพุ่งใส่เขา ธอร์สะบัดมโยลเนียร์ฟาดเข้าใส่จนมันปลิวกระเด็นออกไป

สายตาของอัลตรอนเปลี่ยนไปจับจ้องที่ฮาโอ

"เจ้าชื่อ… ฮาโอ? ในบรรดามนุษย์ทั้งหมดตรงนี้ ทำไมฉันถึงไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับเจ้าได้เลย?"

เสียงของอัลตรอนในตอนนี้ลื่นไหลขึ้น ชัดเจนขึ้นแต่ในน้ำเสียงกลับแฝงความหงุดหงิดชัดเจน ฐานข้อมูลของมันแทบไม่มีข้อมูลใดเกี่ยวกับฮาโอเลย

ฮาโอยิ้มมุมปาก น้ำเสียงสงบนิ่ง แต่แฝงด้วยแรงกดดัน

"เพราะแก… ไม่มีคุณสมบัติมากพอจะรู้ต่างหาก"