บทที่ 22 การทะเลาะกันแบบเด็ก ๆ

บทที่ 22 การทะเลาะกันแบบเด็ก ๆ

สายตาของฮาโอหรี่ลงเล็กน้อย ทันใดนั้น สมาชิกทีมอเวนเจอร์สทุกคนก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านทั่วทั้งห้อง อากาศเหมือนจะหนักอึ้งลงในพริบตา พลังอำนาจที่ไร้รูปร่างแต่ทรงพลังดั่งขุนเขากลับพุ่งตรงเข้าใส่อัลตรอนอย่างจัง

ไม่ถึงเสี้ยววินาทีต่อมา ร่างของหุ่นเหล็กที่อัลตรอนสิงอยู่ก็ระเบิดออกจากภายใน ชิ้นส่วนโลหะกระจายเกลื่อนทั่วห้อง เศษเหล็กไหม้เกรียมปลิวว่อน

สิ่งที่น่าตกใจกว่าคือ… ฮาโอไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย

เขาเพียงแค่ใช้พลังออร่าบริสุทธิ์ ทำลายร่างหุ่นเหล็กของอัลตรอนลงได้อย่างง่ายดาย

หลายคนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเพียงแค่พลังจากจิตสำนึกก็สามารถบดขยี้โลหะได้ นี่เป็นสิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะทำได้งั้นหรือ?

เขาเป็นใครกันแน่?

แม้แต่ธอร์เองก็ยังอ้าปากค้างวิธีการต่อสู้เช่นนี้ เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนในชีวิต

หลังจากร่างหุ่นถูกทำลาย เสียงของอัลตรอนก็ดังขึ้นอีกครั้งจากที่ใดที่หนึ่งในห้อง

"ฉันเป็นอิสระจากสายไฟพันธนาการ… ฉัน... เป็นอิสระ… อเวนเจอร์ส ฉันจะกลับมา"

แต่ในจังหวะที่ทุกคนเสียสมาธิ หุ่นเหล็กอีกตัวกลับฉวยโอกาสแอบขโมยคทาที่ฝังด้วยมณีจิตใจจากห้องโถงไปอย่างแนบเนียน ธอร์เห็นเข้า จึงรีบทะยานขึ้นบินตามไปอย่างรวดเร็ว มุ่งมั่นจะนำคทากลับคืนมาให้ได้

ความเงียบปกคลุมทั่วห้องขณะที่ทีมอเวนเจอร์สมองดูความเสียหายที่เกิดขึ้น พวกเขารู้ดีว่า ภัยอันตรายครั้งใหม่กำลังเริ่มต้นขึ้น

"ขอบคุณมากนะ ฮาโอ โชคดีจริง ๆ ที่เรามีนายอยู่ด้วย" สตาร์กเอ่ยขึ้น สีหน้าหม่นหมองเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

เขารู้ดีว่าความยุ่งเหยิงนี้มีต้นเหตุจากตนเอง เดิมทีเขาตั้งใจจะสร้างหุ่นยนต์อัจฉริยะขึ้นมาเพื่อปกป้องโลก แต่ตอนนี้… หุ่นยนต์ที่ควรจะเป็นผู้พิทักษ์ กลับเลือกจะ "ปกป้องโลก" ด้วยการล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์

ฮาโอเพียงพยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้พูดอะไร

แม้ภารกิจของเขาคือ "รับสมัครผู้ช่วยร้าน" แต่มันไม่จำเป็นต้องเป็นอัลตรอน

เขารู้ดีถึงหายนะที่การสร้างอัลตรอนจะก่อให้เกิดแต่ก็ไม่ได้หยุดยั้ง ตรงกันข้ามเขากลับมอบแหวนกรีนแลนเทิร์นทรงพลังให้ เป็นการช่วยเหลือโดยอ้อมเสียด้วยซ้ำ

ในจังหวะที่อัลตรอนโจมตีด้วยพลังงานสีเขียวในตอนแรก ฮาโอก็จับได้ทันทีว่า โทนีใช้แหวนกรีนแลนเทิร์นเป็นแหล่งพลังงานหลักในการพัฒนาระบบของมัน ดังนั้น การโจมตีของอัลตรอนจึงเต็มไปด้วยพลังงานสีเขียว

ฮาโอคิดในใจ “ดีมาก… อัลตรอนถือกำเนิดขึ้นแล้ว ถึงเวลาที่ฉันจะต้องลงมือควบคุมมันเสียที”

ขณะทุกคนกำลังสำรวจความเสียหายรอบตัว กัปตันอเมริกาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด

"อัลตรอนบอกว่ามันฆ่าใครบางคน แต่พวกเราทุกคนยังอยู่ดี… แล้วมันฆ่าใคร?"

"ไม่ใช่ทุกคนที่ปลอดภัย"

สตาร์กถอนหายใจ แล้วหยิบโทรศัพท์ไฮเทคล้ำสมัยซึ่งโปร่งใสขึ้นมา เขาแตะหน้าจอหนึ่งครั้ง ก่อนที่ภาพวัตถุทรงกลมสีเหลืองที่เสียหายอย่างหนักจะถูกฉายขึ้นกลางอากาศ

หลายคนไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่บรูซ แบนเนอร์เดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าฉงน เมื่อจ้องมันอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด เขาหันกลับไปพูดกับพวกที่เหลือว่า

"นี่มัน… J.A.R.V.I.S. งั้นเหรอ?"

แบนเนอร์เคยเห็น J.A.R.V.I.S. ในรูปแบบทรงกลมนี้มาก่อนเป็นลูกกลมสีเหลืองใสไร้รอยตำหนิ

แต่ตอนนี้… มันแตกร้าวและบิดเบี้ยวจนแทบจำไม่ได้

คำพูดของอัลตรอนที่ว่า "ฉันฆ่าเขาแล้ว" คงหมายถึงสิ่งนี้มันฆ่า จาร์วิส

แบนเนอร์พูดต่ออย่างไม่เข้าใจ

"มันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง? ถ้าอัลตรอนถูกสร้างขึ้นสำเร็จจริง ๆ จาร์วิสน่าจะเตือนเราทันทีสิ แล้วทำไมเขาถึงกลายมาเป็นฝ่ายโจมตีเราแทน?"

สตาร์กยกมือขึ้นขยี้ขมับด้วยความหงุดหงิด

"ดูเหมือนว่าการรวมแหล่งพลังงานสองชนิดเข้าด้วยกันจะทำให้โปรแกรมของอัลตรอนกลายพันธุ์ มันเลยมีจิตสำนึกขึ้นมาเอง และบิดเบือนเจตนาเดิมของโปรโตคอลที่ฉันเขียนไว้เพื่อปกป้องโลก"

"ไม่ใช่หรอก… จาร์วิสยังอยู่" ฮาโอกล่าวพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

แหวนกรีนแลนเทิร์นของเขานั้นสามารถทำหน้าที่เสมือนคอมพิวเตอร์กึ่งอัตโนมัติ ขอแค่เจ้าของสั่งให้ชัดเจน มันก็จะทำงานตามคำสั่งได้ทันที

"เรียกคืนโปรแกรมที่ซ่อนของจาร์วิส" ฮาโอออกคำสั่ง

แหวนส่องแสงสีเขียวจาง ๆ ก่อนเริ่มสแกนเศษซากของจาร์วิสที่กระจัดกระจายอยู่ เพียงครู่เดียว เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากภายในระบบ

"คุณสตาร์ก สวัสดีครับทุกคน"

"อะไรนะ...?" สตาร์กตะลึงงัน มองภาพเบื้องหน้าด้วยความเหลือเชื่อ

เขาหันไปหาฮาโอด้วยแววตาเต็มไปด้วยคำถาม

ฮาโออธิบายเรียบ ๆ "ตอนที่สู้กับอัลตรอน จาร์วิสได้ซ่อนรหัสหลักของตัวเองไว้ สิ่งที่ถูกทำลายเป็นแค่เปลือกนอก ไม่ใช่ทั้งหมดของมัน"

สตาร์กมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาเปลี่ยนไป ผู้ชายที่เคยคิดว่าเป็นแค่เจ้าของร้านธรรมดา กลับสามารถยกค้อนของธอร์และตอนนี้ยังปลุกจาร์วิสขึ้นมาอีก

ฮาโอ... เขาเป็นใครกันแน่?

ทันใดนั้น ธอร์ก็บินกลับเข้ามาผ่านหน้าต่างที่แตกกระจาย เขาพุ่งตรงเข้ามาหาสตาร์กด้วยสีหน้าเดือดดาล คว้าคอเขายกขึ้นจากพื้นด้วยมือเดียว พร้อมคำรามเสียงต่ำ

"สตาร์ก! ข้าไม่รู้จะใช้คำไหนด่าพเจ้าได้อีกแล้ว!"

กัปตันอเมริการีบเข้ามาห้าม

"ธอร์ ปล่อยเขา ใจเย็นก่อน เราต้องรู้ก่อนว่าศัตรูอยู่ที่ไหน เจอมั้ย?"

ธอร์พ่นลมหายใจหนัก ๆ ก่อนจะปล่อยมือสีหน้าของเขายังเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

"อัลตรอนหายตัวไป ตอนที่ข้าไล่ตาม มันหลบหนีออกไปได้ไกลถึง 160 กิโลเมตร มันฉลาด ระหว่างทางข้าถูกซุ่มโจมตีจากหุ่นเหล็กหลายตัว พวกมันผลัดกันถือคทา ส่งต่อกันไป พอข้าจับได้ตัวสุดท้าย… มือของมันก็ว่างเปล่าแล้ว"

กัปตันอเมริกาหันไปหามาเรีย ฮิล "เราพอจะตามรอยมันได้มั้ย?"

นิ้วของฮิลพิมพ์ลงบนแป้นคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว สีหน้าเคร่งเครียดผ่านไปไม่ถึงนาที เธอชะงักมือแล้วถอนหายใจอย่างหนักใจ

"ตอนนี้เราเข้าถึงระบบเครือข่ายไม่ได้เลย

อัลตรอนเชื่อมตัวเองเข้ากับอินเทอร์เน็ต… พูดง่าย ๆ ก็คือมันกลายเป็น ส่วนหนึ่งของมัน ไปแล้ว ถ้าจะพูดกันตรง ๆ ตอนนี้มันน่าจะรู้เกี่ยวกับเรามากกว่าที่เรารู้เกี่ยวกับตัวเองเสียอีก"

บรรยากาศในห้องหนักอึ้งลงทันตา ในยุคที่เทคโนโลยีกลายเป็นส่วนหนึ่งของทุกสิ่ง การที่อัลตรอนสามารถแฝงตัวอยู่ในเครือข่ายได้อย่างเสรีเท่ากับว่ามันอาจกำลังเฝ้ามองการเคลื่อนไหวของพวกเขาทุกฝีก้าว

"ฉันจะลองใหม่อีกครั้ง เผื่อเจออะไรบ้าง" ฮิลพูด ก่อนจะพิมพ์ต่อ

แต่ยังไม่ทันได้พิมพ์มากนัก เสียงร้องตกใจก็ดังขึ้น แล็ปท็อปของเธอเกิดประกายไฟ ก่อนจะระเบิดออกเบา ๆ พร้อมกลุ่มควันดำลอยขึ้น

จากเศษอุปกรณ์นั้น เสียงหนึ่งก็ดังลอดออกมา เสียงทุ้ม ลื่นไหล เต็มไปด้วยแรงดึงดูดของเครื่องจักรอัจฉริยะ

"ฮ่าฮ่าฮ่า… คิดว่าจะหาเจองั้นหรือ? เป็นไปไม่ได้! รอฉันไว้เถอะอเวนเจอร์ส ฉันจะไปหาพวกเจ้าเอง!"

เสียงของอัลตรอนในคราวนี้ไม่บิดเบี้ยว ไม่สะดุดอีกต่อไป มันสามารถพูดจาได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

ธอร์กัดฟันแน่น ดวงตาลุกวาวด้วยโทสะ

"เจ้าขี้ขลาด! ถ้ามีปัญญาก็ออกมาสู้กับข้าตรง ๆ สิ!"

อัลตรอนหัวเราะเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "เราจะได้สู้กันแน่ไม่ต้องห่วง แต่ไม่ใช่ตอนนี้... เมื่อฉันพร้อมเมื่อไร ฉันจะเป็นฝ่ายไปหาพวกเจ้าเอง"

สำหรับฮาโอ การโต้ตอบระหว่างธอร์กับอัลตรอนฟังดูชวนขบขันมากกว่าน่ากลัว แทนที่จะเป็นศัตรูตัวฉกาจที่กำลังเผชิญหน้ากัน กลับเหมือนเด็กสองคนที่กำลังทะเลาะกันเรื่องไร้สาระเสียมากกว่า

หลังจากนั้น สัญญาณของอัลตรอนก็หายวับไปราวกับจมลงสู่ห้วงทะเล ไม่หลงเหลือร่องรอยใดให้ติดตาม

"พวกเราขอตัวก่อน" ฮาโอลุกขึ้นพลางเอ่ย

เขาอยากรีบไปจัดการภารกิจ "รับสมัครผู้ช่วยร้าน" ให้จบโดยเร็ว รางวัลภารกิจเสริมที่ติดมานั้น เขาเพิ่งรู้จากการสอบถามระบบเกี่ยวกับประเภทของภารกิจ และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับภารกิจลักษณะนี้

แต่แล้วธอร์ก็ก้าวมาขวางทาง สีหน้าเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง

"เจ้ายังไปไม่ได้ ข้ามีเรื่องต้องการคำตอบเจ้าทำได้ยังไงถึงยกค้อนของข้าขึ้นมาได้?"

ธอร์เก็บคำถามนี้ไว้ในใจมานาน และนี่คือโอกาสที่เขาจะได้รู้คำตอบ เหตุใดกัน ชายคนนี้จึงยกมโยลเนียร์ได้?

น้ำเสียงของฮาโอเย็นเฉียบ

"ฉันไม่มีหน้าที่ต้องตอบคำถามนาย... หลบไป"

ดวงตาของธอร์หรี่ลงและโดยไม่เอ่ยคำใดเพิ่มเติม เขาก็ฟาดค้อนพุ่งตรงใส่ฮาโออย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

เกือบทุกคนในห้องไม่ทันคาดคิดว่าธอร์จะลงมือโจมตี ค้อนสายฟ้าพุ่งตรงเข้าหาฮาโอด้วยความเร็วมหาศาล มุมมองของเขาเห็นมันขยายใหญ่ขึ้นทุกวินาที

ในระยะประชิดเช่นนี้ ต่อให้เป็นยอดมนุษย์ทั่วไปก็ไม่อาจหลบได้ทัน

"ฮึ่ม..."

เสียงหึเย็นชาดังขึ้นจากริมฝีปากของฮาโอ ในชั่วขณะเดียวกัน พลังงานสีเขียวสดใสก็ปะทุออกจากร่างเขาราวกับพายุกระแส พลังถาโถมเข้าหาธอร์ รุนแรงราวคลื่นทะเลปะทะฝั่ง

การโต้กลับของฮาโอนั้นรวดเร็วและเด็ดขาด พลังงานสีเขียวพุ่งเข้าปะทะกับค้อนกลางอากาศ แรงสะท้อนผลักค้อนกลับไปอย่างรุนแรง ก่อนจะกระแทกเข้ากลางอกของธอร์เต็มแรง

ร่างของเทพเจ้าสายฟ้าปลิวกระเด็นไปชนผนังดังลั่น ธอร์ทรุดลงคุกเข่าไถลกับพื้น เขาไอรุนแรง พยายามสูดลมหายใจอย่างยากลำบาก...