บทที่ 8 ชายหัวโล้นผู้โผล่มาจากฝูงชน

บทที่ 8 ชายหัวโล้นผู้โผล่มาจากฝูงชน

โทนี่ สตาร์กสัมผัสได้ในทันทีว่าเจ้าของนามบัตรใบนั้นชายผู้มีนามว่า ‘ฮาโอ’อาจเป็นคำตอบของปัญหาที่ยากเย็นที่สุดของเขาในตอนนี้

ทันทีที่เขาหยิบนามบัตรขึ้นมา ภาพของร้านโชห่วยที่เคยไปปรากฏวาบขึ้นในจิตสำนึกราวกับจารึกไว้ในสมอง

“จาร์วิส ค้นหาชื่อ ‘ฮาโอ’ ให้หน่อย”

“รับทราบครับท่าน กำลังค้นหา…”

ไม่กี่วินาทีผ่านไป เสียงตอบกลับของปัญญาประดิษฐ์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ไม่พบข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับชื่อ ‘ฮาโอ’ ครับ”

ดวงตาของโทนี่หรี่ลง เขาไม่ได้แปลกใจกับผลลัพธ์นัก แต่ก็อดขบคิดไม่ได้ ระบบข่าวกรองของเขาแทบไม่เป็นรองแม้แต่ S.H.I.E.L.D. ข้อมูลของคนทั่วไปไม่ควรหายไปจากโลกออนไลน์ได้ขนาดนี้

เว้นเสียแต่ว่า…เขาไม่ใช่คนธรรมดา

“จาร์วิส โอนเงินเพิ่มอีกห้าหมื่นล้านดอลลาร์เข้าบัญชี 857 ของฉันเดี๋ยวนี้”

โทนี่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ที่จริงเขารู้สึกว่าเงินสามหมื่นล้านที่เคยให้ไปนั้นยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำ สำหรับของที่ทรงพลังขนาดนี้ มันควรถูกเช่าในราคาเท่านั้น ‘ต่อปี’ ด้วยซ้ำ!

คนที่สามารถสร้างวัตถุพลังระดับนี้ได้แบบ ‘ลอย ๆ’ จะต้องไม่ใช่บุคคลธรรมดาอย่างแน่นอน และยิ่งไม่ใช่คนที่ควรเป็นศัตรูด้วย

“เริ่มโปรเจกต์อัลตรอนได้แล้ว ติดต่อด็อกเตอร์แบนเนอร์ ให้เขามาที่นี่ทันที!”

เขารอวันนี้มานานแล้ว เพื่อปกป้องโลกอย่างแท้จริง โลกจำเป็นต้องมีแหล่งพลังงานที่ทรงประสิทธิภาพ และแหวนสีเขียววงนี้ก็มอบคำตอบนั้นให้กับเขา

“รับทราบครับ กำลังติดต่อด็อกเตอร์แบนเนอร์”

สายตาของโทนี่จับจ้องอยู่ที่หน้าจอไม่วางตาแหวนวงนี้ อาจเปลี่ยนโลกได้จริง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา...

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังก้องมาถึงหน้าห้องทดลอง ก่อนที่ชายผู้หนึ่งจะผลักประตูเข้ามาอย่างรีบร้อน เหงื่อซึมเล็กน้อยแสดงให้เห็นว่าเขารีบมาจริง ๆ

“โทนี่ เกิดอะไรขึ้น? เรียกฉันมาด่วนแบบนี้...”

ชายผอมแห้งใส่แว่นผู้นั้น ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากบรูซ แบนเนอร์ หนึ่งในสมาชิกอเวนเจอร์ ผู้ที่แค่โกรธก็กลายเป็นยักษ์เขียวถล่มเมืองได้ทันที

“แบนเนอร์ มานี่! ดูนี่สิ!”

โทนี่คว้าแขนของแบนเนอร์ลากเข้าไปหน้าคอมพิวเตอร์ หากไม่รู้จักนิสัยกันดี แบนเนอร์คงคิดว่าโทนี่มีรสนิยมพิลึก

“นี่มัน...อะไรกันเนี่ย?”

สายตาแบนเนอร์เบิกกว้างทันทีที่เห็นเครื่องวิเคราะห์ข้างคอมพิวเตอร์ที่กำลังประมวลพลังงานของแหวนสีเขียว ก่อนจะหันไปมองหน้าจอข้อมูล ซึ่งแสดงระดับพลังงานที่เหนือกว่าเตาปฏิกรณ์อาร์คของโทนี่อย่างชัดเจน

โทนี่ไม่ได้ตอบอะไรในทันที เขาเพียงจ้องหน้าแบนเนอร์ด้วยแววตารุนแรงจนน่าอึดอัด ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แบนเนอร์... ฉันคิดว่าเราสามารถเริ่มโปรเจกต์อัลตรอนได้แล้ว”

แบนเนอร์หัวเราะเบา ๆ ไม่ใช่ด้วยความดีใจ แต่เป็นรอยยิ้มขื่นขมที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“อัลตรอนเหรอ... ฉันนึกว่าเป็นแค่ความเพ้อฝัน”

หลังจากศึกใหญ่ในนิวยอร์ก โทนี่เคยเล่าความคิดเรื่องอัลตรอนให้เขาฟัง นั่นคือแนวคิดในการสร้างหุ่นยนต์อัจฉริยะเพื่อปกป้องโลกจากภัยนอกโลก แทนกองทัพชุดเกราะไอรอนแมนที่สหประชาชาติและหน่วย S.H.I.E.L.D. ต่างก็ต่อต้าน

แต่วันนี้…ด้วยพลังงานจากแหวนปริศนา ‘ความเพ้อฝัน’ กำลังจะกลายเป็นจริง

สตาร์กคว้าบ่าของแบนเนอร์แน่นและเขย่าแรงจนอีกฝ่ายหน้าตึงกว่าปกติ กว่าจะรู้ตัวว่าแสดงอาการตื่นเต้นเกินเหตุ ก็เป็นตอนที่เห็นสีหน้าอึดอัดของแบนเนอร์นั่นแหละ

เขารีบกระแอมหนึ่งที ก่อนจะปรับอารมณ์ให้สงบนิ่ง แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“พลังงานจากแหวนวงนี้ ไม่ใช่แค่เพียง ‘เพียงพอ’ แต่มันเกินกว่าที่เราต้องการด้วยซ้ำ มันคือคำตอบเดียวที่เรามี”

“ถ้าเราสามารถควบคุมมันได้ และนำมาใช้กับกองทัพชุดเกราะไอรอนลีเจียนของฉัน โลกจะปลอดภัยจากภัยคุกคามทุกระดับ”

“ลองนึกภาพดูสิ นายได้นั่งจิบค็อกเทลอยู่ริมชายหาดฮาวาย สบาย ๆ ใต้แสงอาทิตย์ พอเกิดเหตุร้ายขึ้นก็ไม่ต้องเปลี่ยนร่างเป็นฮัลค์อีกต่อไป เพราะเรามีกองทัพที่จะรับมือแทนเราได้แล้ว นายยังอยากกลายเป็นสัตว์ประหลาดเขียวตัวเบ้อเร่ออยู่ไหม?”

สายตาของสตาร์กจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแบนเนอร์ แม้คำพูดของเขาจะดูเป็นการชักชวนยาวเหยียด แต่สิ่งสำคัญกลับอยู่ที่คำตอบเพียงคำเดียวจากอีกฝ่าย เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะลงมือทำคนเดียวได้

และคำพูดเหล่านั้น… ก็ไปกระทบจิตใจของแบนเนอร์อย่างจัง

สำหรับเขาแล้ว ‘ฮัลค์’ ไม่เคยเป็นพรแต่คือคำสาป

ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ เขาเองก็ไม่อยากเปลี่ยนร่างด้วยซ้ำ ทุกครั้งที่แบนเนอร์กลายเป็นยักษ์เขียว เขาจะสูญเสียการควบคุม ก่อความเสียหายอย่างใหญ่หลวง และกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ผู้คนหวาดกลัวและรังเกียจ

ในใจเขาเต็มไปด้วยความไม่สบายใจและความสำนึกผิดจนต้องซ่อนตัวจากสังคมใช้ชีวิตเหมือนเงาล่องหน

ความคิดมากมายแล่นผ่านหัวของเขา ก่อนจะกัดฟันแน่นแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับสตาร์ก

“ตกลง…เอาก็เอา”

“เริ่มเมื่อไหร่?”

“เดี๋ยวนี้เลย!”

ยามเย็นในอีกฟากหนึ่งของเมืองหลังจากใช้เวลาหลายชั่วโมงทดสอบพลังของแหวนกรีนแลนเทิร์น ฮาโอก็ก้าวออกจากร้านด้วยสีหน้าหิวโซ

“ได้เวลาหาของกินสักที! หิวจะตายอยู่แล้ว…” เขาบ่นพึมพำพร้อมลูบท้อง

แม้จะพอมีฝีมือทำอาหารอยู่บ้าง แต่ในเมื่อมีเงินติดตัว แถมอยู่ในโลกใหม่ทั้งที เขาจะไปเสียเวลาทำกับข้าวเองทำไม? ออกไปกินของอร่อยข้างนอก ยังไงก็ดีกว่าแน่นอน

เขาเพิ่งจะผลักประตูร้านออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีรถยนต์หรูสีดำสามคันแล่นตรงเข้ามาจอดหน้าร้านอย่างพอดิบพอดีจากรถคันกลาง ชายร่างใหญ่คนหนึ่งก้าวลงมา

สิ่งที่ดึงดูดสายตาทุกคนทันทีไม่ใช่แค่ขนาดตัวมหึมาของเขาแต่เป็นศีรษะโล้นมันวาวที่สะดุดตาเกินใครในฝูงชน

ผู้คนบางกลุ่มที่ดูมีประสบการณ์ในวงการใต้ดินต่างชะงักไปชั่วครู่ พอรู้ว่าเป็นใครก็รีบเบือนหน้าแล้วเดินเลี่ยจากไปแทบจะในทันที ราวกับไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวแม้แต่น้อย

ฮาโอเลิกคิ้วขึ้นนิด พลางพึมพำออกมาเบา ๆ ด้วยความประหลาดใจ

“หือ? คิงพินงั้นเหรอ? มาทำอะไรที่นี่?”

ชายหัวโล้นร่างยักษ์ตรงหน้านั้น ไม่ใช่ใครอื่น วิลสัน ฟิสก์ หรือที่รู้จักกันดีในโลกอาชญากรรมในนาม ‘คิงพิน’

หัวหน้าแก๊งอิทธิพลที่ทรงอำนาจที่สุดในนิวยอร์กและอาจจะในทั้งสหรัฐอเมริกา

อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในศัตรูตัวฉกาจของไอ้แมงมุมอย่างไม่ต้องสงสัย

แม้ร่างกายอันมหึมาของเขาอาจดูเหมือนก้อนเนื้อไร้กล้ามสำหรับคนนอกแต่ในความจริงนั้น… มากกว่า 90% ของน้ำหนัก 400 ปอนด์ของเขาคือ ‘กล้ามเนื้อบริสุทธิ์’

พละกำลังของคิงพิน สามารถเทียบได้กับยอดนักสู้ระดับแถวหน้าทีเดียวแม้ฮาโอเองก็ยังไม่รู้ว่าเขาฝึกฝนร่างกายแบบไหนถึงมาถึงจุดนี้ได้

โดยพื้นฐานแล้ว ฮาโอไม่ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคิงพินนัก เหตุผลเดียวที่เขาเคยข้องเกี่ยวกับอีกฝ่าย ก็เป็นเพราะครั้งหนึ่งเขาเคยช่วยชีวิตริชาร์ด ลูกชายของคิงพิน จากอุบัติเหตุรถชนเท่านั้นเอง

เมื่อมีการสืบพบในภายหลังว่าอุบัติเหตุนั้นไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ แต่เป็นการวางแผนของศัตรูทางธุรกิจของคิงพินเขาไม่ลังเลที่จะลงมือ

ในเวลาเพียงไม่กี่วัน พวกมันทั้งหมดก็ถูกกวาดล้างจนสิ้นซากและตั้งแต่นั้นมา… ฮาโอก็ได้รับการยอมรับว่าเป็น ‘สหาย’ คนหนึ่ง

หนี้ชีวิตลูกชายคือสิ่งที่คิงพินไม่มีวันลืม

แต่ความจริงแล้ว ฮาโอไม่เคยคิดจะขออะไรตอบแทนเลยทว่าคิงพินกลับยืนกรานที่จะตอบแทนบุญคุณให้ได้เมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ ฮาโอก็เลยขอให้เขาช่วยตามหาบุคคลคนหนึ่งผู้ที่เขาจำเป็นต้องพบให้ได้

คิงพินโบกซองเอกสารสีขาวครีมในมือขึ้นเล็กน้อย พร้อมกล่าวเสียงเรียบ

“คนที่นายต้องการหา…เจอแล้ว มีเวลาคุยตอนนี้ไหม?”

ดวงตาของฮาโอกะพริบวาบทันที

เร็วเกินคาดเสียอีก!

“จริง ๆ ฉันกำลังจะออกไปหาอะไรกินพอดี” เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม “แต่ถ้าเป็นเรื่องสำคัญ งั้นคุยก่อนก็ได้”

หลังจากขึ้นรถของคิงพิน ชายร่างใหญ่ก็ยื่นซองเอกสารให้เขาด้านในประกอบด้วยแฟ้มข้อมูลฉบับหนึ่ง กับสมาร์ทโฟนเครื่องหนึ่ง

ชื่อที่ปรากฏบนแฟ้มข้อมูลไม่คุ้นตาเท่าไรนักวันด้า แม็กซิมอฟฟ์ และ ปิเอโตร แม็กซิมอฟฟ์

แต่สำหรับแฟนมาร์เวลตัวจริงแล้ว มันชัดเจนในทันที

นั่นคือชื่อจริงของ สการ์เล็ต วิทช์ และ ควิกซิลเวอร์!

เป้าหมายของฮาโอก็คือวันด้า หญิงสาวผู้มีเวทมนตร์แห่งความโกลาหลที่สามารถบิดเบือนความเป็นจริงได้ตามใจนึก หากเธอได้ปลดปล่อยพลังอย่างเต็มศักยภาพ แม้แต่จักรวาลก็ยังอาจกลับตาลปัตรได้ด้วยน้ำมือของเธอ

ผู้หญิงแบบนั้น…คือพันธมิตรที่เขาต้องการ

“ลองดูวิดีโอนี่สิ” คิงพินกล่าว “คนที่นายหา ตอนนี้อยู่ในนิวยอร์กแล้ว คนของฉันเฝ้าติดตามอยู่ แต่มันไม่ง่ายนัก คนพวกนั้นไม่ใช่ธรรมดาเลย ผู้ชายคนนั้น…มีความเร็วเกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะมี เขาหลบกล้องวงจรปิดและการสะกดรอยของเราได้หลายครั้งแล้ว”

ฮาโอฟังอย่างตั้งใจ ขณะเปิดวิดีโอในโทรศัพท์ที่แนบมา

ในคลิปปรากฏเงาสีเงินพุ่งผ่านคนส่งอาหารที่ขี่จักรยานไฟฟ้าในพริบตาเดียวอาหารทั้งถุงก็หายไปจากท้ายรถโดยไร้ร่องรอย

ไม่ต้องเดาให้เสียเวลา คนที่ทำแบบนั้นได้…ต้องเป็น ควิกซิลเวอร์ เท่านั้น

ดูเหมือนตอนนี้ทั้งสองพี่น้องจะอยู่ในสภาพลำบาก ถึงขั้นต้องขโมยอาหารประทังชีวิต

ฮาโอพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงขรึมและแน่วแน่

“ในไทม์ไลน์ปัจจุบัน อัลตรอนยังไม่ถือกำเนิด นั่นแปลว่าทั้งคู่ยังคงซ่อนตัวอยู่…ฉันต้องหาพวกเขาให้เจอก่อนที่อัลตรอนจะลงมือ”