EP.2 ความรักของแม่ (อ่านฟรี)

พ่อแม่ของผมตั้งชื่อผมว่า “เรย์” พ่อบอกว่าเพราะผมเปรียบเสมือนแสงสว่างของพระอาทิตย์ในทุกเช้า

ผมร้องไห้อยู่เป็นเวลานาน เพราะผมเกลียดชื่อนี้จริงๆ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจมันมากนักหลอกเพราะผมรู้ว่า

การที่ร้องไห้ทำให้พวกเขารำคาญ แต่เมื่อทุกครั้งที่พ่อและแม่เรียกชื่อ ผมก็จะเริ่มที่จะร้องไห้ทันที!

เวลาผ่านไปหลายเดือนที่ผมเกิดมาในร่างของมนุษย์ จึงทำให้ผมเข้าใจในมนุษย์ขึ้นมานิดหน่อย

แม่ผมชื่อ สกาเลท ทาเลน และ พ่อผมชื่อ แจ๊ค ทาเลน  ผมเองก็ยังไม่มั่นใจว่าพวกเขาทำอาชีพอะไร

แต่ผู้คนในเมืองนี้ต่างพากันเคารพและนับถือพวกเขาอย่างมาก ผู้คนมักคอยมาเยี่ยมอยู่ตลอดและมีของขวัญ

ติดไม้ติดมือมาฝากอยู่ตลอด

ผมได้มาสังเกตดูว่า พ่อและแม่ดูแตกต่างจากคนอื่นทั่วๆไป แม่ของฉันมีผมสีดำยาวสวย

และรูปหน้าที่มีเอกลักษณ์ ในขณะที่พ่อของผมมีรูปร่างและกล้ามเนื้อที่แข็งแรงเมื่อเทียบกับคนอื่น

หลายวันที่ผ่านมา มีผู้คนมากมายมาแวะเวียนมาเยี่ยมผม เนื่องจากมีเรื่องราว

แปลกๆที่เกิดขึ้นกับตัวผม

เมื่อตอนแรก ผมของผมมีสีดำเหมื่อนแม่ แต่หลายวันต่อมา ผมของผมก็ได้เริ่มค่อยๆเปลี่ยน

เป็นสีแดงจางๆและอาทิตย์ต่อไป ผมทั้งหมดของผมก็กลายเป็นสีแดงชัด และนี่ก็เป็นที่มาของ

ข่าวลือที่ว่า ครอบครัวทาเลนถูกต้องคำสาป เพราะดูเหมื่อนกับว่าสีแดงเป็นสีที่ไม่มงคล

พวกเขาสักเท่าไหร่ สิ่งเดียวที่ผมจะเดาได้หลังจากที่สถาณการ์ณนี้เกิดขึ้น นั่นคือ

พลังพิเศษ  มังกรในตัวผมอาจจะยังอยู่ ผมจะจดจำสิ่งนี้ไว้เพื่อตัวเองในอนาคต

ผมจะต้องรีบวางแผนแก้แค้นไว้ให้ดี ว่ามีศัตรูคนไหนที่ผมต้องพิชิตก่อน

“พร้อมทานอาหารมื้อค่ำรียัง เรย์?” แม่ถามผมพร้อมกับยิ้มกว้าง

เวลาอาหารเย็น

ผมนั่งอยุ่บนโต๊ะอาหารพร้อมกับพ่อและแม่ พวกเขาให้ผมนั่งในเก้าอี้ที่พอดีตัว คงจะเป็นไปได้ยากที่จะลุกหนี

ผมยังพยายามที่จะยืนขึ้นแต่ก็ยังไม่รู้จะยืนอย่างไร เพราะเก้าอี้ที่ผมนั่งรัดเอวผมไว้อย่างแน่นหนา

อีกหนึ่งสิ่งที่ผมไม่มีทางเข้าใจพ่อแม่ได้เลยนั่นก็คือ พวกเขาวางเครื่องมือเหล่านี้ ที่เรียกมันว่าช้อนและส้อม

ไว้ที่ตรงหน้าผม มันยากมากที่จะควบคุมมือทั้งสองข้าง เพราะผมไม่เคยมีมือมาก่อน

คนเราจะสามารถควบคุมข้อมือและมือให้บังคับอุปกรณ์พวกนี้ได้อย่างไร?

ผมรู้..... ก็เพราะมนุษย์เป็นปีศาจที่คอยบังคับให้เด็กๆใช้ของพวกนี้ให้เป็น

แทนที่ผมจะทำตามในสิ่งที่พวกเขาต้องการและพยายามที่จะให้ใช้อุปกรณ์ที่วางอยู่ตรงหน้า

ผมตัดสินใจที่จะขัดขืน โดยการก้มหัวลงไปในถ้วยและเริ่มทานอย่างเสียงดังมูมมาม ให้เหมือนกับที่เหล่ามังกรทำกัน

หลังจากที่ทานอาหารเสร็จ ผมเงยหน้าขึ้นมาและยิ้มอย่างภาคภูมิใจว่า ผมทำในแบบของผมไม่ใช่แบบพวกเขา

“เรย์! เด็กพูดไม่ฟัง ดูสิทำเลอะขนาดนี้ได้ยังไง”เธอพูดพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง

ดูเหมือนว่า ไม่ว่าผมจะพยายามทำให้แม่เสียใจมากแค่ไหน แต่มันก็ไม่เคยที่จะได้ผลเลยสักครั้ง

เธอก็จะคอยส่งยิ้มกลับมาให้ผมเสมอ และในที่สุดการต่อสู้ครั้งที่สองของผมก็ล้มไม่เป็นท่า

ผมคงต้องยอมรับว่า มีมนุษย์หนึ่งคนที่ผมไม่ได้ต้องการให้หายไป