EP.3 วันเกิดครั้งแรกของผม (อ่านฟรี)

ในที่สุดก็ผ่านไปหนึ่งปีและนี่ก็เป็นวันเกิดปีแรกของผม พ่อและแม่เฝ้าดูผมมากกว่าที่เคยเป็น

และคาดหวังที่จะเห็นก้าวแรกของผมในเร็วๆนี้ พวกเขาคิดว่าผมเป็นเด็กอัจฉริยะ เพราะผม

พูดคำแรกได้เมื่อตอนอายุเพียงหกเดือนเท่านั่น!

ก่อนเวลานอนผมจะฝึกพูดทุกวันและเรียนรู้มันได้อย่างรวดเร็ว

ด้วยเหตุผมบางอย่าง ทำให้ผมสามารถควบคุมปากและคำพูดได้ดีแต่ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ

คำแรกที่ของผมคือการพูดกับพ่อในระหว่างที่พ่อเปลี่ยนผ้าอ้อม ผมได้ตัดสินใจแก้แค้นเขานิดหน่อย

ในขณะที่เขาพึ่งถอดผ้าอ้อมที่เปื้อนๆออก และเตรียมพร้อมที่จะใส่อันใหม่นั้น ผมได้ปล่อยของเหลว

สีเหลืองอร่ามให้แรงที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ และแล้วมันก็ตกไปอยุ่บนหน้าของพ่อได้อย่างสมบูรณ์แบบ

“ฮา ฮา​ ฮา” ผมเริ่มที่จะส่งเสียงหัวเราะ และได้สังเกตุว่าหน้าของพ่อเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง

ผมถูกอุ้มออกไปและหลังจากนั้นผมพูดคำว่า “คนโง่”ใส่เขา ทันใดนั้นใบหน้าสีแดงด้วยอารมณ์โกรธ

ก็ได้เปลี่ยนเป็นสีหน้าของคนมีความสุข พ่ออุ้มผมลอยขึ้นบนอากาศพร้อมกับตะโกนเสียงดัง

“เรย์ ลูกคืออัจฉริยะ พ่อรู้ว่าลูกพิเศษแน่ๆ”

ผมได้โอกาสที่จะแก้แค้นพ่ออีกครั้ง เพราะปากพ่ออ้าอยู่ แต่ผมเลือกที่จะไม่ทำ

เพราะการได้รับคำชม ทำให้ผมมีความสุข

ผมได้พยายามฝึกฝนที่จะเดินแต่ก็ดูเหมือนว่าก็ยังไม่สามารถควบคุมเท้าของผมได้

การรักษาสมดุลของผมมักจะทำให้ล้มเสมอ ผมเลยเลือกที่จะคลานไปรอบๆเสียมากกว่า

การเดินเป็นเรื่องที่ยากสำหรับผมมากกว่าการเรียนรู้ที่จะใช้มือ แต่ผมก็ทำมันได้ไม่ดีไปกว่ากันนักหรอก

เห็นได้ชัดเลยว่าพ่อและแม่ต่างผิดหวังที่ผมยังไม่สามารถเดินได้

ผมจะไปฝึกเดินอีกในตอนกลางคืนเพราะบางครั้งผมเองก็รู้สึกอยากทำให้พวกภูมิใจ

และแสดงให้พวกเขาเห็นว่าผมเป็นอัจฉริยะจริงๆ

ผมพบว่าโลกนี้เป็นโลกเดียวกับที่ผมอาศัยอยู่ เรื่องราวมันเกิดขึ้นจากตอนที่แม่ของผมเล่านิทานก่อนนอนให้ฟัง

เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ มังกรสีแดงที่จะมาลงโทษเด็กที่ทำสื่งไม่ดีและชื่อของเจ้ามังกรนั้นคือ “เซน”

คุณคงไม่ต้องเดานั่นมันคือเรื่องราวของผม ผมค่อนข้างภูมิใจที่ผมกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้งถึงแม้ว่า

จะถูกใช้มาเพื่อทำให้เด็กกลัวก็เถอะ แต่ดูเหมือนว่าเรื่องราวนี้จะเป็นแค่นิทานหลอกเด็กสำหรับพวกเขา

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วตั้งแต่ชีวิตที่ผ่านมาและชีวิตใหม่ของผม? มันดูเหมือนว่าใช้เวลาแค่เพียงนาทีเดียว

ในการเปลี่ยนจากมังกรมาเป็นมนุษย์

ในช่วงเวลาของผม ทุกคนกลัวและรู้จักมังกรแดงเซนผู้ยิ่งใหญ่ แต่ตอนนี้กลับกลายมาเป็นนิทานก่อนนอน

มันเป็นสิ่งที่ฉันต้องรู้เมื่อฉันโตขึ้น

พ่อซื้อดาบให้ผมเป็นของขวัญในวันเกิด นั่นทำให้แม่บ่นพ่อตามมมาว่าคิดอะไรอยู่

ที่ซื้อดาบให้เด็กหนึ่งขวบเป็นของขวัญ? ผมยังไม่สามารถที่จะใช้ช้อนได้คล่องด้วยซ้ำไป

แต่ได้ดาบชิ้นนี้มาก็ไม่น่าจะเป็นไร

พ่อมีความตั้งใจที่จะทำให้ผมเดินตามรอยของเขา ผมได้รู้ว่าอาชีพที่พวกเขาทำเรื่องว่า “นักสู้”

พ่อผมนักฟันดาบสายลุยส่วนแม่ผมคือจอมเวทย์ผู้ใช้พลังเวทมนต์ ดูเหมือนว่าอาชีพนี้จะได้รับการยกย่อง

อย่างสูงและพ่อแม่ของฉันเป็นเพียงคนกลุ่มเดียวที่ทำอาชีพเหล่านี้ และนี่ก็พอจะเป็นสิ่งที่อธิบายได้ว่า

ทำไมผู้คนในเมืองนี้ถึงได้ดูแลพวกเขาดีนัก

ในขณะที่มีกลุ่มนักสู้ที่อาศัยอยู่ในโลกนี้มีจำนวนไม่มาก นักจอมเวทย์เป็นอาชีพที่หาได้ยาก ผมไม่เคยเห็นใครที่ไหน

ใช้เวทมนต์มาก่อน แต่ที่เดียวที่เห็นจะเป็นที่บ้าน ที่ในบ้างครั้งแม่จะใช้เวทมนต์บ้างในเวลาที่พ่อทำให้โมโห

ผมได้แต่นึกว่าวันนึงผมเป็นนักจอมเวทย์ มันคงทำให้แผนการที่ล้างแค้นของผมง่ายขึ้นไปอีกเยอะ