EP1. ชีวิตใหม่ (อ่านฟรี)

ผมไม่เคยคิดเลยว่าพวกมนุษย์จะสามารถเอาชนะผมได้ แต่สุดท้ายแล้ว ดูเหมือนว่าพวกเขาจะทำมันได้สำเร็จ

ผม “เซน” มังกรที่ยิ่งใหญ่เพียงตัวเดียว

หลังจากเวลามากกว่า 100  ปีที่พวกมนุษย์พยายามแล้วพยายามเล่าในการเอาชนะผม จนมาถึงวันนี้ วันที่พวกเขาทำมันสำเร็จ

แม่มด ตัวนั้น เธอเป็นใคร?

คงจะต้องเป็นใครสักคน ที่ทรงพลังมากในหมู่พวกเขาแน่ๆ

ผมขอเดาว่าผมแก่แล้วกันที่ไม่สามารถจำรายละเอียดที่แน่นอนของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนวันที่จะตายได้เลย ผมจำได้เพียงแค่ว่า เหล่าพวกมนุษย์มักชอบออกมาตามไล่ล่าผม ไม่ว่าที่ไหนก็ตามที่ผมเรียกมันว่า “บ้าน” พวกเขาก็ไม่รอช้าที่จะมาและโจมตีอย่างบ้าพลังและไม่มีเหตุผล

พวกเขาไล่ล่า และตามหาสายพันธ์แบบผม(unsure)

พวกเขาฆ่าเพื่อนของผม ครอบครัว และทุกๆคนที่ผมรัก จนกระทั่งเหลือผมเพียงคนเดียว

โดยที่ไม่เหลือสิ่งใดและไม่เหลือใครเลย และผมก็คงจะเป็นคนเดียวที่พอจะแก้แค้นแทนพวกเขาได้

มันเป็นไปได้แน่ๆตามที่พวกมนุษย์กล่าว ผมได้ยินพวกเขาตะโกนประโยคนี้ใส่ผม ในขณะที่

เขาโจมตีผมอยุ่

แต่สุดท้ายแล้วมันก็จบลง ผมก็ได้หลับลงอย่างสงบสุข

หลังจากชีวืตผมได้จบลงด้วยความตายนั้น ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียงแปลกๆที่น่ารำคาญ ดังเข้ามาในหัว

“เด็กผู้ชาย เด็กผู้ชาย หน้าตาน่ารักเสียด้วย”

ผมอยากจะตะโกนใส่ ใครก็ตามที่ทำลายช่วงเวลาสุดท้ายในชีวิตที่เหลือของผม

อะไรเกิดขึ้นกันแน่? สิ่งนี้จะเกิดขึ้นกับผมไม่ได้

“ดูเขาสิ น่ารักเสียจริงๆ”

น่ารัก? ใครจะกล้าเรียก เซนมังกรผู้ยิ่งใหญ่ว่าน่ารัก!

ผมเหนื่อยที่จะมองดูพวกคนโง่เหล่านี้ที่คอยจ้องมองมาแต่ที่ผม

เปลือกตาทั้งสองข้างของผมแข็งแรงพอที่จะเปิดในที่สุด จากภาพที่เบลอเริ่ม

ชัดขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้ผมมองภาพตรงหน้าชัดเจน และสามารถเห็นเขาอยู่ตรงหน้า

นั้นเจ้ามนุษย์ เธอคือมนุษย์ผู้หญิง ผมเริ่มที่จะสังเกตเธอใกล้ๆแบบที่ผมไม่เคยได้เห็น

มนุษย์ใกล้ๆแบบนี้มาก่อน เธอมีใบหน้ารูปไข่และผมดำยาว ใต้ตาของเธอมีรอยคล้ำทั้งสองข้าง

ถึงมันจะทำให้เธอดูเหนื่อยล้า แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้เธอหยุดยิ้มได้เลย

สิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจที่สุดก็คือ ผู้หญิงคนนี้ช่างตัวใหญ่เหลือเกิน

หรือนี่จะคือนรก? ผมกำลังจะถูกทรมานด้วย มนุษย์ตัวใหญ่คนนี้แลกกับการชดใช้

จากคนที่ผมเคยฆ่างั้นหรอ

ไม่ว่ามนุษย์คนนี้จะเป็นใคร  เธอต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ

ผมต้องหนี ผมใช้ความแข็งเกร่งในตัวผมทั้งหมดและพยายามที่จะบินหนีไปจากที่นี่

แม้ว่าตัวพวกเขาจะใหญ่แค่ไหน แต่ก็ไม่มีทางที่จะจับผมบนท้องฟ้าได้

ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหลังจากที่ผมพยายามที่จะบินหนี

และนั่นทำให้ผมนึงขึ้นได้ว่า ผมไม่มีปีก

ปีกด้านหลังทั้งสองข้างของผมนั้นหายไป เกิดอะไรขึ้นกับปีกผม

ผมได้เริ่มสำรวจร่างกายผมอย่างช้าๆ และมันก็เป็นไปตามแบบที่ผมพูด

“นี่มันนรกฉัดๆ”

ผมคือลูกของมนุษย๋

ผู้ชายที่อยู่ถัดไปจากผู้หญิง ก็จ้องมองมาที่ผมเหมือนผมเป็นชิ้นเนื้อสุดแสนน่าอร่อย

มนุษย์ช่างชั่วร้ายเสียจริงๆ

“ดูเขาดิ้นสิ ผมขออุ้มเขาได้ไหม?”

หลังจากสิ้นสุดประโยค ผู้หญิงคนนั้นก็ได้ส่งผมให้กับผู้ชายที่อยู่ข้างๆ ผมพยายามสุดความสามารถ

ที่จะต่อต้านแต่ผมก็ไม่สามารถที่ควบคุมตัวเองได้เลย ยิ่งผมพยายามควบคุมตัวเองสักเท่าไหร่

ก็ยิ่งดูเหมือนมันจะยิ่งไม่ได้ผลผมพยายามตะโกนเพื่อประท้วงแต่เสียงที่ออกมากลับกลายเป็นเสียงร้องไห้

ระหว่างที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา ผมก็เลิกพยายามที่จะตะโกนออกมา จึงทำให้เสียงร้องไห้เงียบลง

ถึงแม้ว่าผมจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลยแต่อย่างน้อย ผมก็สามาถตัดสินใจได้ว่า เวลานั้นผม

ตวรส่งเสียงหรือไม่

“ว้าวว เขาหยุดร้องไห้แล้ว ผมคิดว่าเขาต้องชอบพ่อแน่ๆ”ผู้ชายคนนั้นจ้องมองมาที่ผม

พร้อมกับรอยยิ้มที่น่าขนลุก

ทางเดียวที่ผมจะทำได้คือสู้กลับเท่านั้น!

แต่มันยังไม่ถึงเวลา ตอนนนี้คงยังไม่ใช่โอกาสที่ดีสักเท่าไหร่ ยังไงผมต้องมีโอกาสต่อไปอีกแน่

โอกาสที่จะทำในสื่งที่ผมเคยทำมันไม่สำเร็จให้สำเร็จเสียที เช่นเดียวกันกับที่พวกเขาทำกับ

สายพันธ์ของผม และตอนนี้มันก็ถึงเวลาของผมที่จะทำในสิ่งเดียวกัน ถึงเวลาที่ผมจะได้แก้แค้น

และฆ่าพวกมนุษย์ให้สิ้นซาก

“ฮา ฮา ฮา ฮา”

“ฟังเสียงหัวเราะเขาสิ ดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดีแล้ว”

เจ้าคนโง่ ผมจะแก้แค้นผู้ชายคนนี้เป็นคนแรกเลย ผมพยายามที่จะรวบรวมพลังทั้งหมดไปที่

ปากและลิ้น  ค่อยๆรวบรวมน้ำลายที่อยู่ในปากผมและรอให้มันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มันได้ผลจริงๆ

ผมเริ่มรู้สึกถึงฟองที่ฟูขึ้นในปากผม

“เกิดอะไรขึ้นกับเขา? ดูเหมือนว่าเขาต้องป่วยแน่ๆ”

ผู้ชายคนนั้นเริ่มเข้ามาใกล้หน้าผมเรื่อยๆ และนี่แหละคงเป็นโอกาสดีๆของผมแน่

ผมตัดสินใจอ้าปากให้กว้างและพ่นของเหลวที่อยู่ในปากผม ให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

น้ำลายกระเด็นใส่ที่หน้าเขาพอดี เขาสะดุ้งตกใจและรีบส่งผมคืนให้เธอในทันที

“ย้ากกก ฉันคิดว่าเขาตั้งใจทำแน่ๆ”

“ฮา ฮา ฮา” ผมหัวเราะให้กับพวกมนุษย์ที่น่าสมเพศ

เธอยิ้มพร้อมมองมาที่ผมแล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าเขาจะเติบโตมาเป็นผู้ก่อกวนเราจริงๆ”

ผมเริ่มรู้สึกเหนื่อยกับการที่พยายามควบคุมปากของผม ทั้งๆที่พึ่งตื่นนอนเนี่ยนะ?

ผมเริ่มรู้สึกเหนื่อยกับการที่จะพยายามต่อสู้แต่ดูเหมือนมันจะไม่มีทางสำเร็จเอาซะเลย

ราวกับว่ามีบางคน สะกดฉันอยู่

ร่างกายของมนุษย์ทำไมถึงอ่อนแอขนาดนี้?