บทที่ 61 ซื้อยา

สองสิงห์/ผู้แปล

วันนั้นจินหม่านชางถูกสังหาร ศีรษะถูกดาบฟันขาดจากลำคอ

รอยฟันสะอาดเรียบ คมกริบ ทำให้เจ้าหน้าที่จับกุมเฉาและเจ้าหน้าที่ตรวจศพอดชื่นชมไม่ได้

ด้วยเหตุนี้ เจ้าหน้าที่จับกุมเฉาจึงจดจำรอยฟันบนศพจินหม่านชางได้อย่างแม่นยำ

วันนี้เมื่อได้เห็นศพที่ถูกตัดศีรษะบนรถเข็นอีกครั้ง เขาจำได้ทันที

รอยแผลบนศพนี้เหมือนกับรอยแผลของจินหม่านชางไม่ผิดเพี้ยน และศพนี้ถูกอาจี๋สังหาร...

หรือว่า...

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว

"เจ้าหน้าที่จับกุมเฉา ท่านมีธุระอะไรอีกหรือไม่?"

ในขณะที่เจ้าหน้าที่จับกุมเฉากำลังครุ่นคิด หวังเย่ก็ยิ้มพลางเอ่ยถาม

"ท่านดูสิ ข้าก็ยุ่งอยู่เหมือนกัน รับเงินเสร็จแล้วยังต้องไปจัดการกิจการโรงเตี๊ยมอีก..."

"อ่า ไม่มีอะไรแล้ว"

เมื่อได้ยินคำถามของหวังเย่ เจ้าหน้าที่จับกุมเฉาก็ยิ้มพลางกล่าว

"ช่วงนี้การลาดตระเวนในเมืองเข้มงวดเกินไป ทำให้คนเราระแวงไปหมด เจ้าไปทำธุระของเจ้าเถิด เดี๋ยวข้าจะไปกินก๋วยเตี๋ยวที่ร้านเจ้า..."

แม้เจ้าหน้าที่จับกุมเฉาจะเป็นคนใจกว้าง แต่ทำงานมาหลายปี ย่อมมีความรู้พื้นฐานอยู่บ้าง

อย่างที่เขาว่า จับโจรต้องมีของกลาง จับชู้ต้องเจอตัว

ตอนนี้เขาเพียงแค่มีความคิดเท่านั้น ยังไม่มีหลักฐานชัดเจน

ต้องสืบสวนให้ถ่องแท้เสียก่อน แล้วค่อยตัดสินใจ...

"ได้เลย!"

เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าหน้าที่จับกุมเฉา หวังเย่ก็รับคำ

"ท่านวางใจเถิด ขอเพียงท่านมา ก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่เครื่องในหมูเติมได้ไม่อั้น!"

พูดจบ หวังเย่ก็เข็นรถเข้าไปในที่ว่าการ...

ครู่หนึ่งต่อมา หวังเย่พกเงินยี่สิบตำลึงออกจากที่ว่าการ

เขาไม่ได้กลับไปที่โรงเตี๊ยมเมี่ยวเซียนโหลว แต่เลี้ยวไปอีกทิศทางหนึ่ง เข็นรถตรงไปยังร้านยาหุยซุน

ร้านยาหุยซุนอยู่ไม่ไกลจากที่ว่าการนัก เพียงสองสามก้าวหวังเย่ก็มาถึงหน้าร้าน

ในฐานะร้านยาชื่อดังของเมืองจิ่งหลิง ร้านยาหุยซุนมีขนาดใหญ่โต

ตู้ยาขนาดใหญ่เรียงรายเต็มฝาผนังทั้งห้องโถงด้านหน้า ลูกมือเจ็ดแปดคนวิ่งวุ่นไปมา ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ

"เอ้า เจ้าของโรงเตี๊ยมหวัง!"

ทันทีที่ก้าวเข้าร้านยาหุยซุน เสียงดังกึกก้องก็ดังมาจากด้านข้าง

มองไปตามเสียง เห็นชายชราสวมเสื้อผ้าสีฟ้าเดินเข้ามาต้อนรับ

"แขกผู้มีเกียรติเชียวนะ!"

ชายชราผู้นี้ทั้งผมและหนวดเคราขาวโพลน ตัดแต่งอย่างประณีตไม่มีที่ติ ถึงแม้อายุมากแต่ไม่มีท่าทาง

งกๆเงิ่นๆ ใบหน้าเขาเปล่งปลั่งเป็นสีแดง เดินอย่างคล่องแคล่วปราดเปรียว ไม่เหมือนคนแก่เลยแม้แต่น้อย

คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือหมอจู แพทย์ประจำร้านยาหุยซุน

"หมอ...ท่าน..."

เมื่อเห็นหมอจู หวังเย่ก็เอ่ยปาก

เนื่องจากเคยชินกับการเรียกเขาว่า "หมอแก่หน้าโลงศพ" เขาจึงเกือบจะเรียกผิดไป

"เอ๊ะ เจ้าของโรงเตี๊ยมหวัง ท่านจะมาเกรงใจอะไร?"

เมื่อได้ยินหวังเย่เรียกตนว่าท่าน รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของหมอจูทันที

"ข้าจะบอกความจริงให้ ข้ารู้ว่าสักวันเจ้าต้องมาที่นี่แน่!"

"ท่านรู้ว่าข้าต้องมาที่นี่งั้นหรือ?"

เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหมอจู หวังเย่ก็ชะงักไปเล็กน้อย

หรือว่าหมอแก่หน้าโลงศพผู้นี้รู้เรื่องหลี่ไหวคงแล้ว?

เป็นไปไม่ได้!

เหตุการณ์เกิดขึ้นตอนกลางดึก ไม่มีใครอยู่แถวนั้น แม้ว่าร้านยาหุยซุนจะอยู่ไม่ไกลจากโรงเตี๊ยมเมี่ยวเซียนโหลว แต่ก็ยังห่างอยู่หลายก้าว

ชายแก่หน้าโลงศพคนนี้ไม่มีทางรู้เรื่องนี้ได้เด็ดขาด!

ในชั่วขณะนั้น หวังเย่รู้สึกสงสัยอย่างยิ่ง

"แน่นอน!"

ตอนนี้ หมอจูแสดงสีหน้าภาคภูมิใจ เขามองหวังเย่พลางกล่าวต่อ

"ข้าไม่เพียงรู้ว่าเจ้าต้องมา แต่ยังรู้ด้วยว่าเจ้ามาทำอะไร!"

พูดจบ หมอจูก็ยืดอกด้วยท่าทางมั่นใจเต็มเปี่ยม

"น่าสนใจนี่..."

เห็นท่าทางมั่นใจของหมอจู หวังเย่ก็ยิ้มพลางพูดอย่างไม่แสดงอาการใด

"งั้นท่านลองบอกมาสิ ข้ามาทำอะไรที่นี่?"

"ท่านมาที่นี่ ต้องมาซื้อเหล้าเสือแน่นอน!"

พูดไปพลางหมอจูก็ลดเสียงลงเล็กน้อย

"จริงๆ แล้วข้าเข้าใจนะ แต่ก่อนเจ้าคงไม่กล้า ผู้ชายเรามักมีเรื่องอึดอัดที่พูดไม่ออก เข้าใจได้!"

"แต่ความอึดอัดก็เป็นอาการป่วยอย่างหนึ่ง ต้องรักษาอย่างทันท่วงที สำหรับเจ้าที่กล้าตัดสินใจมาซื้อยา

ก็ผ่านช่วงเวลาที่ยากที่สุดไปได้แล้ว!"

"สภาพของเจ้าไม่ต้องอธิบายให้มากความ ข้าเข้าใจหมด ไม่ต้องรั้งรอ บุกเบิกอย่างไม่รู้จักพอ ทำให้ร่างกายอ่อนแอ จนกระทั่งไม่สามารถแข็งตัวได้ แข็งแล้วก็อยู่ไม่นาน..."

"แต่เจ้าไม่ต้องกังวล มีเหล้าเสือของข้า ดื่มเพียงครึ่งเดือน รับรองว่าร่างกายจะแข็งแรงดั่งวัวกระทิง

เหนียวแน่นทนทาน ไม่ถึงกับหลักอสนีไม่เอน แต่ก็กล้าแกร่งเหนือคนทั่วไป ขวดละสิบตำลึง ถือว่าถูกมาก..."

???

ได้ยินคำพูดของหมอจู หวังเย่ก็ชะงักงัน

เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด

เดิมทีเขาคิดว่าหมอแก่หน้าโลงศพรู้เรื่องของหลี่ไหวคง

แต่ที่แท้ คนชราสันดานเสื่อมผู้นี้กลับคิดว่าเขามาซื้อเหล้าเสือ!

คิดถึงตรงนี้ หวังเย่ก็รู้สึกหมดคำพูด

แม้เขาจะดีใจที่หมอจูไม่รู้เรื่องหลี่ไหวคง

แต่เรื่องเที่ยวซ่องจนร่างกายอ่อนแอนี้ คนสารเลวคนไหน มาเล่าให้ฟัง?!

แล้วนี่ก็ดี มาแวะร้านยาหุยซุนหนเดียว ก็ถูกหมอแก่หน้าโลงศพคิดว่ามาซื้อเหล้าเสือซะแล้ว

"พอๆ พอแล้ว..."

คิดถึงตรงนี้ หวังเย่ก็โบกมือด้วยความรำคาญ

"ข้าแค่มาซื้อยาเท่านั้น เห็นท่านพูดจาไม่หยุด..."

"ข้าว่าท่านเลิกนั่งตรวจโรคได้แล้ว รีบไปแบกตะกร้ายาเร่ขายดีกว่า รับรองว่าจะรวยกว่านี้แน่..."

"ฮ่าๆ"

ได้ยินคำพูดของหวังเย่ หมอจูก็หัวเราะเบาๆ ลูบเคราอย่างภาคภูมิใจ

"ที่เจ้าพูดไม่ผิดเลย ข้าเคยเป็นหมอเร่มาก่อน ไม่อย่างนั้นจะมีฝีมือเช่นทุกวันนี้ได้อย่างไร?"

พอได้ยินประโยคนี้ หวังเย่ก็เข้าใจทันที

น่าแปลกใจนักที่หมอแก่หน้าโลงศพขายเหล้าเสือได้อย่างคล่องปาก ที่แท้เขาเริ่มต้นอาชีพจากการเป็นหมอเร่นี่เอง!

"ดี ดี ดี ข้าไม่อยากเสียเวลาพูดกับท่าน!"

คิดถึงตรงนี้ หวังเย่ก็พูดอย่างหงุดหงิด

"ขอยาแก้บาดแผลหนึ่งชุด!"

"ยาแก้บาดแผล?"

ได้ยินคำพูดของหวังเย่ หมอจูก็พินิจพิเคราะห์หวังเย่ตั้งแต่หัวจรดเท้า

"เจ้าของโรงเตี๊ยมหวัง ยาของท่านไม่ถูกกับโรค!"

ฉิบหาย...

ได้ยินคำพูดของหมอจู หวังเย่ก็หมดคำพูด

หมอแก่หน้าโลงศพคนนี้จะผูกเรื่องอวัยวะเพศของข้าไว้ตลอดไปเลยหรืออย่างไร?

"เฮ้ย ไอ้หมอแก่หน้าโลงศพ!"

คิดถึงตรงนี้ หวังเย่ก็โมโหขึ้นมาทันที "ในสายตาเจ้า ข้ามีแต่ปัญหาเรื่องนั้นใช่ไหม?"

"ข้าจะซื้อยาแก้บาดแผลให้คนอื่นได้ไหม?"

ตอนนี้หวังเย่รู้สึกว่าขมับเต้นตุบๆ ด้วยความโกรธ

"อ๋อ ได้สิๆ ยาแก้บาดแผลใช่ไหม..."

ได้ยินคำพูดของหวังเย่ ความกระตือรือร้นของหมอจูไม่ได้ลดลงเลย

"ยานี้มีเท่าไหร่ก็ให้ได้เท่านั้นแหละ เจ้าไปหาเจ้าเสี่ยวลิ่วที่โต๊ะยานั่นก็พอ แต่เหล้าเสือของข้ามีจำนวนจำกัดนะ!"

"ยิ่งไปกว่านั้น เหล้านี้มีโรคก็รักษาโรค ไม่มีโรคก็บำรุงร่างกาย ถึงจะเอาไปเป็นของฝากก็สมเกียรติ!"

"ข้า..."

ตอนนี้ หวังเย่ก็หมดความอดทนแล้ว

หมอแก่หน้าโลงศพผู้นี้สมกับที่เคยเป็นหมอเร่ จริงๆ ปากเหล็กพูดได้ไม่หยุดไม่หย่อน!

"ก็ได้!"

ตอนนี้หวังเย่ยอมแพ้โดยสมบูรณ์

"เอาเหล้าเสือมาหนึ่งขวด!"

ถ้าไม่ซื้อเหล้าเสือของเขาสักขวด หมอแก่หน้าโลงศพคนนี้คงจะพูดให้หนวกหูไปจนกว่าฟ้าจะถล่ม

"ถูกต้อง!"

เมื่อได้ยินว่าหวังเย่จะซื้อเหล้าเสือ หมอจูก็ตื่นเต้นทันที เขาตะโกนไปทางลูกมือที่คอยจ่ายยา

"เสี่ยวลิ่วเอ๋ย เหล้าเสือหนึ่งขวด แล้วก็ยาผงมังกรด้วยหนึ่งชุด!"

"ยาผงมังกร?"

ได้ยินเช่นนี้ หวังเย่ก็ขมวดคิ้ว

"อ้อ นี่เป็นยาใหม่ที่ข้าคิดค้น ใช้น้ำยางของต้นหลงเซวี่ยในตงหนานผสมกับยาแก้บาดแผลตัวอื่นๆ สรรพคุณช่วยกระตุ้นเลือด ขับพิษ ระงับปวด ห้ามเลือด สมานแผล ใครใช้ก็ชมว่าดี ปกติขายสามตำลึงต่อชุด แต่เนื่องจากเจ้าซื้อเหล้าเสือ ข้าเลยแถมยาชุดนี้ให้ฟรี!"

หมอจูโบกมือใหญ่ ทำท่าใจกว้างอย่างยิ่ง

พอได้ยินเช่นนี้ หวังเย่ก็พูดไม่ออก

ซื้อเหล้าแถมยาแก้บาดแผล และจากสีหน้าของหมอแก่หน้าโลงศพ การซื้อขายนี้คงไม่ขาดทุน...

แสดงว่าเหล้าเสือนี่ช่างไร้ค่าเสียเหลือเกิน...