บทที่ 40: แค่จะมาตกลงซื้อขายเองแท้ ๆ ทำไมถึงอยากให้ฉันไปขุดสุสานบรรพบุรุษใครเขาด้วยล่ะ!?

ข้าต้องขออภัยที่ตอบจดหมายล่าช้า อย่างไรก็ดี ผลลัพธ์ที่ข้ากำลังจะบอกต่อไปนี้เป็นข่าวดี ในเส้นเวลาแห่งข้า แม่ของท่าน และตัวท่านอีกคนหนึ่ง ได้เบี่ยงเบนออกจากอนาคตอันโหดร้ายที่ถูกลิขิตไว้แล้ว

พลเอกแอมเบสซากำลังจะกลับน็อกซัสในไม่ช้านี้ และจะทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของนางด้วยความช่วยเหลือของข้า ภายใต้การจัดการของข้า คุณเมลมีคนดูแลเฉพาะตัวเพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่เกิดอุบัติเหตุขึ้นอีก พูดได้ว่าความเลวร้ายในอดีตที่ท่านประสบจะไม่เกิดขึ้นซ้ำอีกกับพวกนาง

ส่วนอิโลร่า ตอนนี้กำลังเพลิดเพลินกับการพักผ่อนยาว พร้อมทั้งพกเครื่องรางรูนติดตัวและมีคนคอยดูแลความปลอดภัย แม้กุหลาบดำจะยังซ่อนตัวอยู่ในความมืด แต่ข้าได้เตรียมการทุกอย่างไว้แล้ว ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลว่าพวกมันจะย้อนรอยชะตากรรมของท่านอีกครั้ง

แต่อย่างไรก็ดี จากที่ข้าเข้าใจนิสัยของกุหลาบดำดี พวกมันไม่มีวันยอมแพ้ง่าย ๆ และในเมื่อท่านตั้งใจจะล้างแค้นพวกมัน ท่านย่อมต้องเผชิญวิกฤตสารพัดตลอดเส้นทาง ในฐานะผู้มีพระคุณของท่าน ข้าไม่อาจนิ่งเฉย ปล่อยให้นักลงทุนของข้าต้องเผชิญอันตรายและความทุกข์ทรมาน ข้าจึงรวบรวมข่าวกรองทั้งหมดที่ข้ามีเกี่ยวกับกุหลาบดำใส่ไว้ในไฟล์แนบ หวังว่าจะเป็นประโยชน์ต่อท่าน

ท้ายสุด ข้าขออวยพรให้ท่านประสบความสำเร็จในทุกภารกิจ และขอให้เส้นทางแห่งการต่อสู้ของท่านเจริญรุ่งเรืองตลอดไป

เมื่อพิมพ์จดหมายเสร็จ ลิงค์ตรวจทานอีกครั้ง ก่อนกดส่งออกไป

“งานที่เมลจากอีกเส้นเวลาไหว้วานก็จบเท่านี้…ต่อจากนี้ก็รอให้เธอโอนเงินสนับสนุนก้อนใหม่มาก็พอ…”

ลิงค์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สอดนิ้วประสานเหนือศีรษะแล้วเหยียดแขนออก พลางหาวยืดยาวจนกระดูกลั่นกร๊อบ เสียงลั่นดังสะท้อนในความเงียบของห้อง เขารู้สึกถึงความง่วงอย่างแท้จริงถาโถมเข้ามา

ตั้งแต่ข้ามมาที่นี่ เขาแทบไม่เคยได้หยุดพักจริง ๆ ชีวิตวนเวียนอยู่กับการทำงานหรือไม่ก็เดินทางไปทำงาน เขาไม่เคยได้หยุดพักอย่างแท้จริงเลยสักครั้ง

ตอนนี้ เมลกับซาโร ก็กำลังจัดการเรื่องสภาในพิลโทเวอร์อยู่ เอกโกก็กำลังสงบความวุ่นวายในซอน จิ๊งซ์ก็น่าจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง ส่วนไวกับเคทลินก็ยังวุ่นวายกับงานที่ตนสั่งไปโดยเฉพาะ เขาจงใจให้เมลมอบงานกองเท่าภูเขาให้เคทลิน เพื่อให้เธอไม่มีเวลามาสนใจซอน ส่วนไวเองก็ต้องตามติดเคทลินอยู่ตลอดเพราะเหตุนี้

สำหรับวิคเตอร์…ลิงค์ยังไม่พร้อมไปเจอในตอนนี้ แม้ว่าวิคเตอร์จะยังเต็มไปด้วยเจตนาดีและอุดมการณ์ศักดิ์สิทธิ์ในฐานะผู้บุกเบิก แต่จะให้ไปสะกิดตอนนี้ก็ยังไม่ใช่จังหวะที่ดี

ส่วนเจย์ซ…หลังจากการสูญเสียคู่หูไป แถมการงานก็สะดุดจนแทบพัง เจย์ซจึงจมปลักอยู่กับห้องแล็บ ไม่สร้างปัญหาที่ไหน ตราบใดที่ไม่มีใครไปกวนเขา

ถึงจะดูเหมือนทุกอย่างนิ่งสงบ แต่ตัวแปรที่คาดไม่ถึงก็ยังมีอยู่ อย่างเช่นรูนป่าที่อยู่ใต้พอร์ทัลเฮกซ์เทค ต้องจัดการให้เรียบร้อยโดยเร็ว เมลจากอีกเส้นเวลาได้พิสูจน์แล้วว่า ไฟล์แนบสามารถใส่เวทมนตร์ได้จริง ดังนั้น รูนป่าก็คงไม่น่ามีปัญหาเช่นกัน

เมื่อจัดการรูนป่าเสร็จ—ตัดปมใหญ่ในเนื้อเรื่องออกไปได้—งานถัดไปก็จะเหลือเพียงการสร้างสองนครขึ้นมาใหม่

ลิงค์เปิดอีเมลฉบับแรกที่เขาได้รับตั้งแต่ข้ามมา จ้องข้อความจาก “ผู้ไร้นาม” แล้วถอนหายใจ

“อีกไม่นาน…อีกไม่นานจริง ๆ ข้าจะทำตามสัญญาของเราได้สำเร็จ…”

“แต่ก่อนอื่น—” ลิงค์หาวอีกครั้ง “ข้าต้องขอหยุดพักสักสองสามวันให้สมองได้ผ่อนคลังก่อน…”

ในจังหวะที่เขากำลังจะปิดตู้จดหมายมิติ ทันใดนั้น มันก็สั่นสามครั้งติดกันอย่างรุนแรงจนลิงค์สะดุ้งโหยง

“เมลตอบกลับเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?…เดี๋ยวสิ—นี่มันจดหมายใหม่!”

ลิงค์ยังไม่ลืมว่า ตัวเองเคยหว่านแหเอาไว้เยอะ ตอนแรกเขาส่งอีเมลออกไปตั้งสิบฉบับ—ทั้งถึงผู้ไร้นาม, ถึงเจ้าหัวทองน่าหมั่นไส้ เอซเรียล, ถึงคาสซานดรา กีราฮิมที่สูญเสียลูกสาว, ถึงซิงด์ เลอบลังก์ที่แสวงหาการไถ่บาป และถึงเมลจากเส้นเรื่องดั้งเดิมในอนาคต

ครึ่งหนึ่งตอบกลับมาแล้ว แต่อีกห้าฉบับยังเงียบกริบ บางทีครั้งนี้ อาจเป็นการตอบจากคนที่เหลือ

เขารีบกดเปิดฉบับแรกด้วยความตื่นเต้น

[โอ้พระเจ้า! นี่นายอายุสามขวบเหรอ?!

“เดาสิว่าใครในโลกคู่ขนานกำลังจะซวย” นายคิดจริง ๆ เหรอว่าการเอาชื่อคนสมมติ มาขู่ผู้สำรวจผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในรูนเทอร์ร่า มันจะใช้ได้?!

ไม่มีทาง!

ฉันมีคนเดียวเท่านั้น ไม่ว่าจะในอนาคตหรืออดีต มีแค่เอซเรียลคนเดียว!

เพราะนายทำให้ฉันขำได้ตอนบ่าย ฉันจะใจดี ยกโทษให้ก็ได้

แต่ถ้ามีครั้งหน้าอีก ฉันจะตามหาตัวนายแล้วเตะก้นนายให้กระเด็นเลย!]

เมื่ออ่านจบ ลิงค์ก็หน้าเกร็ง หน้าผากเต้นตุบ ๆ อย่างอดไม่ได้

“ไอ้หัวทองบ้านี่…ไม่รู้จักถ่อมตัวเลยใช่มั้ย!”

แต่เมื่อคิดไปคิดมา สายตาลิงค์พลันสว่างวาบ เขารีบพิมพ์ข้อความตอบกลับอย่างรวดเร็ว

[ถึงผู้สำรวจผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งรูนเทอร์ร่า สวัสดี

นายเดาออกมั้ย…ว่า “นักมายากลเจ้าเล่ห์” คนไหน ที่กำลังถือข้อมูลของลักซ์ คราวน์การ์ด—ดอกไม้ชั้นสูงแห่งตระกูลคราวน์การ์ด?]

เมื่อส่งอีเมลออกไป ลิงค์ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์

“ดีล่ะ! คราวนี้แกจะได้กระวนกระวายบ้าง เจ้าหัวทอง!”

จากนั้น ลิงค์ก็ตั้งสติ หันไปเปิดจดหมายฉบับถัดมา พอเห็นชื่อผู้ส่ง ลิงค์ก็เลิกคิ้วน้อย ๆ

“อ้อ…เมลเหรอ? ไม่คิดว่าจะตอบกลับเร็วขนาดนี้นะ…”

[คุณลิงค์ ข้าได้รับจดหมายตอบกลับของคุณแล้ว

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่คุณทำให้ ตามที่เราตกลงกัน ข้าได้ใส่ข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับเทคโนโลยีเฮกซ์เทคไว้ในไฟล์แนบ

หวังว่าเราจะยังติดต่อกันต่อไปได้ในอนาคต

เมล]

ลิงค์เปิดไฟล์แนบออกมา ทันใดนั้น เอกสารปึกโตปรากฏเต็มโต๊ะทำงาน จนเขายกมือขึ้นขยี้ฟันอย่างครุ่นคิด

เขาหยิบขึ้นมาเล่มหนึ่ง อ่านชื่อปก

“กลไกภายในของพอร์ทัลเฮกซ์เทค…”

จากนั้นก็หยิบอีกเล่ม

“คู่มือรูนฉบับสมบูรณ์”

แล้วก็สลับไปอีกเล่ม

“รายงานการวิจัยการสร้างเฮกซ์เทค”

สุดท้าย ลิงค์ก็วางหนังสือลง เปิดซองจดหมายอีกใบ แล้วยัดพวกหนังสือเฮกซ์เทคทั้งหมดเข้าไปในนั้น

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็ถอนหายใจเฮือกยาว

“เทคโนโลยีเฮกซ์เทคมาอยู่ในมือแล้ว…ที่เหลือก็แค่เรียนกับฝึกใช้ให้ชำนาญ เท่านั้นเอง!”

“จดหมายหนึ่งจากเจ้าเด็กหัวทอง จดหมายหนึ่งจากเมล…งั้นฉบับสุดท้ายต้องเป็นจดหมายใหม่แน่…”

ลิงค์จ้องจดหมายฉบับสุดท้ายด้วยความตั้งใจ พอสัมผัสกับมัน ข้อความก็ปรากฏตรงหน้า

[เด็กที่เฉลียวฉลาดและกล้าหาญ สมควรได้รับรางวัลตอบแทน]

ข้อความสั้นเพียงบรรทัดเดียว ทำเอาลิงค์นิ่งไปชั่วขณะ

“หมายความว่าไงเนี่ย…พูดคลุมเครือเกินไป แถมไม่เห็นบอกชื่อผู้ส่งด้วย…”

แต่แล้ว ลิงค์ก็เห็นว่ามีไฟล์แนบอยู่ และมันกำลังเรืองแสงแผ่ว ๆ บ่งบอกว่ามีของขวัญติดมาด้วย

เขาคลิกเปิดไฟล์แนบออกมา ก็เห็นทั้งเอกสารหนึ่งฉบับ กับลูกแก้วเนื้อแก้วมนกลม ลิงค์หยิบลูกแก้วขึ้นมาพลิกดู รู้สึกว่ามันลื่นมือคล้ายหยก แถมยังอุ่นเหมือนผ่านการถูกลูบมานับครั้งไม่ถ้วน

หลังจากลูบลูกแก้วอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หยิบเอกสารขึ้นมาเปิดอ่าน พอเห็นประโยคแรก ลิงค์ก็ขมวดคิ้วทันที

[ตระกูลเฟรยอร์ด เริ่มรุ่งเรือง หลังจากบรรพบุรุษที่ชื่อ อลิเซีย ได้ค้นพบแร่เวทมนตร์ชนิดหนึ่งในชูริมา ชื่อว่า “คริสตัลปฐมภูมิ” เพื่อเป็นเกียรติแด่การเสียสละและคุณูปการของนาง หัวหน้าตระกูลเฟรยอร์ดในยุคนั้น ได้นำคริสตัลปฐมภูมิชิ้นแรกที่อลิเซียค้นพบไปฝังไว้พร้อมร่างนาง เมื่อครั้งที่นางสิ้นชีวิต]

เมื่ออ่านถึงตรงนี้ ลิงค์ก็เหมือนถูกกระชากหัวใจ มือแทบสั่น เขารีบเปิดไปหน้าต่อไปด้วยความตื่นตระหนก ก็พบภาพผังร่างโลงศพบนหน้าสอง

[แผนผังโครงสร้างภายในโลงศพของอลิเซีย]

“อึก…” ลิงค์กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืด ๆ ก่อนจะค่อย ๆ วางเอกสารลง แล้วหันกลับไปมองจดหมายนั้นอีกครั้ง

“เด็กที่เฉลียวฉลาดและกล้าหาญ สมควรได้รับรางวัลตอบแทน…” ลิงค์พึมพำเสียงแผ่ว ดวงตาเต็มไปด้วยความฉงน

“นี่…หมอนี่กำลังบอกให้ฉันไปขุดสุสานของคียาน่าหรือไงกันเนี่ย?!”