บทที่ 3 สร้างจากความว่างเปล่า

ซูเก่อไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองได้ถูกเจียงเยี่ยนกับพวกเข้าใจผิด คิดว่าเขาคือผู้ยิ่งใหญ่ระดับนิพพาน

แต่ถึงแม้เขาจะรู้เข้า ก็คาดว่าเขาคงไม่ใส่ใจอยู่ดี

พลังบำเพ็ญชั่วคราวจะรุนแรงเพียงใด ท้ายที่สุดก็ย่อมหายไป

สิ่งที่เขาสามารถพึ่งพาได้อย่างแท้จริง มีเพียงพลังบำเพ็ญถาวรเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ จิตใจของเขาจึงมั่นคงเสมอ

มิได้หลงระเริงเพราะพลังที่เพิ่มขึ้นชั่วคราวแม้แต่น้อย

ในใจลึกๆ เขายังคงเป็นเพียงซูเก่อ

ศิษย์ระดับห้าห้องหนึ่งของสำนักโยงปิงสาขาราชวงศ์ต้าเซี่ย

“พวกท่านไม่เป็นอะไรกันใช่ไหม?”

ซูเก่อเหลือบตามองปีศาจต่างมิติที่กำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

จากนั้นจึงหันไปมองพวกของเจียงเยี่ยน

นอกจากเจ้าสำนักเจียงเยี่ยนแล้ว

ท่านอาจารย์อีกสามคนเขาก็รู้จักดี

ทั้งสามล้วนเป็นเสาหลักของสำนักโยงปิงสาขาราชวงศ์ต้าเซี่ย

มีบทบาทสำคัญในสาขานั้นเป็นอย่างมาก

ใต้หน้ากาก พวกเจียงเยี่ยนมองไม่เห็นใบหน้าของเขา

เพียงรู้สึกได้ว่าเสียงของเขาแฝงความเยาว์วัยอยู่บ้าง

“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่ให้ความช่วยเหลือ”

เจียงเยี่ยนสูดลมหายใจลึก กล่าวด้วยความเคารพว่า

“พวกข้ายังไม่มีอันใดร้ายแรง”

อาจารย์วัยกลางคนหลายคนไม่กล้าหายใจแรงแม้แต่น้อย

เกรงว่าหากเผลอพูดสิ่งใดไม่เหมาะสม

จะทำให้ผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ไม่พอใจ

พวกเขาทั้งหมดต่างก้มตัวแสดงความเคารพ

ด้วยท่าทีที่เคารพนอบน้อมอย่างที่สุด

เมื่อสัมผัสได้ถึงท่าทีเคารพจากเหล่าอาจารย์

รวมถึงตัวของเจียงเยี่ยนเอง

ซูเก่อก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

ต้องเข้าใจว่า ก่อนหน้านี้ คนพวกนี้ล้วนเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่เขาได้แต่มองจากเบื้องล่าง

แต่ตอนนี้ กลับกลายเป็นว่าผู้ยิ่งใหญ่เหล่านี้

ต่างก็แสดงความเคารพเขาทีละคน

ราวกับศิษย์ธรรมดาที่นอบน้อมต่อท่านอาจารย์ในยามปกติ

ในสายตาเขา เจียงเยี่ยนกับพวกคือตัวแทนของผู้ยิ่งใหญ่

แต่ในสายตาของเจียงเยี่ยนกับพวก

เขาต่างหากคือผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริง

ระดับนิพพาน—ระดับพลังที่แท้จริง

เพียงลำพังสามารถปราบปรามอาณาจักรทั้งอาณาจักรได้อย่างเด็ดขาด!

“โฮก——”

ซูเก่อได้ยินเสียงคำรามของปีศาจต่างมิติดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหัน

เจียงเยี่ยนอุทานด้วยความตกใจ

“ท่านผู้อาวุโสระวัง!”

เหล่าอาจารย์ต่างก็เปลี่ยนสีหน้าในทันที

ซูเก่อหันกลับไปพอดีกับที่เห็นปีศาจต่างมิติกำลังพุ่งทะยานเข้ามา ร่างกายอันมหึมาของมันพุ่งตรงมาพร้อมพลังที่น่าหวาดผวาอย่างที่สุด ทำเอาใจคนดูสั่นระรัว

“พึ่บ! พึ่บ!”

ทุกย่างก้าวของมัน ทำให้ทั้งยอดเขาสะเทือน

ฝ่าเท้าอันใหญ่โตของมัน เหยียบย่ำลงบนพื้นแต่ละจุด

ก็ทิ้งร่องรอยเป็นหลุมลึกมหึมาทีละหลุม

รอบหลุมเต็มไปด้วยรอยร้าวประหนึ่งใยแมงมุม

ซูเก่อเตรียมสะบัดกระบี่ออกต่อสู้

แต่ก็พบว่ากระบี่ยาวนั้นได้แตกสลายไปแล้ว ทำให้เขาขมวดคิ้วแน่น

เมื่อกระบี่แตกแล้ว ซูเก่อก็ไม่ลังเล

เขาโยนด้ามกระบี่ทิ้ง แล้วพุ่งเข้าหาปีศาจต่างมิติด้วยมือเปล่า!

ในพริบตานั้น

หนึ่งใหญ่หนึ่งเล็ก สองหมัดของซูเก่อกับปีศาจต่างมิติปะทะกันกลางอากาศ!

“ตูม——!”

แรงกระแทกอันน่าสะพรึงแผ่กระจายออกไปรอบทิศ

ทั้งภูเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ในลมหายใจนั้น ซูเก่อยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง

แต่ร่างอันใหญ่โตของปีศาจต่างมิติกลับถูกกระแทกกระเด็นไปไกลหลายสิบจั้ง

กระแทกลงบนพื้นอย่างรุนแรง จมทะลวงเข้าสู่ใต้พื้นภูเขา

แรงกระแทกที่น่าสะพรึงกลัว

ทำให้ภูเขากว่าครึ่งลูกพังทลายลงทันที

ส่วนอีกครึ่งที่เหลือก็เริ่มสั่นคลอนใกล้จะถล่มตาม

เพียงไม่กี่ลมหายใจถัดมา

อีกครึ่งของภูเขาก็ไม่อาจต้านทานได้อีก

พังทลายลงอย่างรวดเร็ว

เจียงเยี่ยนและเหล่าอาจารย์รีบหลบหนีออกจากอาณาบริเวณของภูเขา

เมื่อหลุดพ้นออกมาได้ พวกเขาจึงหันกลับไปมองยังกองหินถล่มที่เต็มไปด้วยควันหมอก

ที่นั่น เดิมเคยเป็นยอดเขาสูงตระหง่าน

แต่ตอนนี้ เหลือเพียงกองเศษหิน

หนึ่งกระบี่ หนึ่งหมัด

สองการลงมือ—ทำลายยอดเขาไปทั้งลูก!

นี่หรือคือพลังของผู้ยิ่งใหญ่ระดับนิพพาน?

ช่างรุนแรงเสียจนเกินกว่าขอบเขตของกฎใดๆ!

เหล่าอาจารย์วัยกลางคนแต่ละคน

ดวงตาเริ่มเปล่งประกายคลั่งไคล้

สายตาที่มองไปยังเงาร่างที่เลือนรางในหมอกนั้น

เต็มไปด้วยความศรัทธาและเคารพอย่างสุดซึ้ง

แม้ในความฝัน พวกเขาก็ปรารถนาจะมีพลังเช่นนี้สักครั้ง

“ต่อให้เป็นในสำนักโยงปิงสำนักหลัก

ผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ก็ต้องมีสถานะอันยิ่งใหญ่ไม่แพ้ใครแน่แท้…”

เหล่าอาจารย์วัยกลางคนแต่ละคนล้วนแสดงออกถึงความเคารพบูชาอย่างลึกซึ้ง

เจียงเยี่ยนเองก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงในพลังที่ซูเก่อแสดงออกมา

หากไม่ใช่เพราะการต่อสู้ระหว่างซูเก่อกับปีศาจต่างมิติยังไม่สิ้นสุด

เขาคงอดใจไม่ไหวที่จะพุ่งเข้าไปเชิญชวนให้ซูเก่อเข้าร่วมกับสำนักโยงปิงสาขาราชวงศ์ต้าเซี่ยในทันที

แม้แต่ตำแหน่งเจ้าสำนักเขาก็ยินดีจะสละให้โดยไม่ลังเล

หากสาขาราชวงศ์ต้าเซี่ยมีบุคคลเช่นนี้ประจำอยู่

ในภายภาคหน้าจะต้องรุ่งเรืองขึ้นอย่างแน่นอน จะมีอะไรให้น่าเป็นห่วงอีกเล่า?

“ตูม——”

ท่ามกลางกลุ่มควันหนาแน่น

ฝุ่นดินและก้อนหินพลันกระเด็นกระจาย

ปีศาจต่างมิติพุ่งทะลวงพื้นดินออกมาอีกครั้ง!

ซูเก่อเดิมคิดว่ามันจะยังคงบุกโจมตี

แต่คาดไม่ถึงว่า

มันเพียงแค่มองเขาแวบหนึ่ง

แล้วก็หันหลังหนีทันที โดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง

การปะทะกันสองครา

ได้ทำให้มันเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า

มนุษย์ลึกลับผู้นี้ หาใช่ศัตรูที่มันสามารถต่อกรได้

หากยังดื้อดึงต่อไป ผลลัพธ์มีเพียงหนึ่งเดียว—

ความตาย!

มันอยากจะหนี

แต่น่าเสียดายที่ซูเก่อไม่เปิดโอกาสแม้แต่น้อย

เพียงเห็นว่า

ซูเก่อยกเท้าตบพื้น พุ่งไล่ตามปีศาจต่างมิติอย่างฉับไว

จากนั้นคว้าจับแขนข้างหนึ่งที่แทบจะใช้การไม่ได้ของมัน

แล้วเหวี่ยงราวกับค้อนเหล็ก

ทุบลงสู่พื้นอย่างรุนแรง!

“พึ่บ! พึ่บ! พึ่บ! พึ่บ! พึ่บ!”

ซ้ายที ขวาที ซ้ายที ขวาที

วนซ้ำไปมาไม่หยุด

ราวกับค้อนเหล็กของยักษ์อสูร

ทุบทำลายพื้นดินจนแตกกระจาย

เกิดเป็นหลุมลึกมหึมาสองแห่ง

และทั้งสองหลุมนั้นยังคงขยายตัวออกเรื่อยๆ

ร่างกายผอมเพรียวของซูเก่อ

กลับแผ่กลิ่นอายรุนแรงประหนึ่งอสูรไดโนเสาร์ในร่างมนุษย์

ดุร้ายเสียยิ่งกว่าปีศาจต่างมิติ

ราวกับว่า

สถานะของเขากับมันถูกสลับกัน

พลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้

ไม่ว่าใครที่ได้เห็น ล้วนขนลุกซู่!

เหล่าอาจารย์วัยกลางคนพากันกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

เสียงกระแทกแต่ละครั้ง

ราวกับทุบลงบนหัวใจพวกเขาโดยตรง—

รุนแรงเกินทานทน!

ซูเก่อทุบกระแทกลงพื้นต่อเนื่องสิบกว่าครั้ง

จนพื้นดินยุบลึกลงไปนับสิบจั้ง

จากนั้นจึงมีเสียงกลไกของระบบดังขึ้นข้างหู

[ติง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ทำภารกิจว่าจ้างสำเร็จ อีกสิบนาทีหลังจากนี้ ระบบจะเรียกคืนพลังบำเพ็ญชั่วคราว และมอบรางวัลให้]

ซูเก่อจึงหยุดมือ

มองไปยังปีศาจต่างมิติเพียงครั้งเดียว

บัดนี้

ปีศาจต่างมิติไม่เหลือเค้าเดิมอีกต่อไป

กลายเป็นเพียงกองเนื้อเน่าเปื่อย

กระดูกแหลกละเอียด

ตายสนิทจนมิอาจตายได้ยิ่งกว่านี้อีกแล้ว

อีกสิบนาที… เวลาช่างกระชั้นนัก

ซูเก่อจำต้องจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

ยิ่งไกลเท่าใด ยิ่งดีเท่านั้น

“ปีศาจต่างมิติถูกจัดการเรียบร้อย ขอลา”

ซูเก่อกล่าวพร้อมรีบร้อนจากไป.

“ช้าก่อน!”

เจียงเยี่ยนรีบร้องเรียกขึ้นว่า

“ท่านผู้เป็นผู้ยิ่งใหญ่ ขอทราบแซ่และนามได้หรือไม่?”

อาจารย์วัยกลางคนหลายคนไม่กล้าแม้แต่จะเปล่งเสียง

พวกเขาถูกภาพลักษณ์อันยิ่งใหญ่ของซูเก่อทำให้หวาดกลัวจนขาดคำพูด

ซูเก่อชะงักเท้า

เดิมทีเขาไม่ต้องการกล่าวอะไรมากนัก เพราะเกรงจะเปิดเผยบางอย่าง

แต่เมื่อพิจารณาว่าพลังบำเพ็ญถาวรของตนกำลังจะพุ่งทะยาน

อาจทะลวงถึงระดับแก่นวิญญาณ หรือแม้กระทั่ง ระดับเทียนกัง

เมื่อถึงตอนนั้น อาจดึงดูดความโลภของผู้คนบางกลุ่ม

พลันเกิดความคิดขึ้นในใจ เขาจึงกล่าวอย่างสงบนิ่ง

“พวกท่านอาจเรียกข้าว่า… หลี่สวินฮวน”

หลี่สวินฮวน—ชื่อที่เคยปรากฏอยู่ในความฝันของซูเก่อนับครั้งไม่ถ้วน

ครั้งนี้ เขาจึงหยิบมันมาใช้เสียเลย

“ขอถามท่านหลี่สวินฮวน หากพวกข้าปรารถนาจะเยี่ยมเยียนท่านในภายหน้า ควรไปที่ใด?”

เจียงเยี่ยนประนมมือคารวะ

แม้ว่าเสียงของซูเก่อจะฟังดูแฝงความเยาว์วัย

แต่เขาย่อมไม่กล้าปฏิบัติต่ออีกฝ่ายดั่งคนหนุ่มธรรมดา

ซูเก่อส่ายศีรษะ แล้วกล่าว

“ข้าได้รับมอบหมายจากท่านอาจารย์ให้มาตามหาศิษย์น้องเล็ก

เมื่อพบเขาแล้วก็ต้องกลับไป เกรงว่าพวกท่านคงยากจะได้พบข้าอีก”

เพียงประโยคสั้นๆ

กลับเปิดเผยข้อมูลจำนวนมาก

“ท่านผู้อาวุโสพลังลึกล้ำ คงมิใช่ต่ำกว่าระดับนิพพานกระมัง?”

เจียงเยี่ยนลองหยั่งเชิงเอ่ยถาม

“ระดับพลังเช่นนี้… ท่านยังมิได้รับอณุญาติออกจากสำนักอีกหรือ?”

เหล่าอาจารย์วัยกลางคนก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงในใจ

ไม่นึกเลยว่าผู้ยิ่งใหญ่ระดับนิพพานเช่นนี้

ยังจะมีพื้นเพที่น่าหวาดเกรงยิ่งกว่าอีก

ซูเก่อไม่คิดว่าเจียงเยี่ยนกับคนอื่นจะเข้าใจผิดว่าตนเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับนิพพาน

แต่เขาก็ไม่อธิบาย เพียงแต่ยิ้มอย่างฝืนใจ

“ข้ายังห่างไกลจากเกณฑ์การออกท่องโลกมากนัก”

เจียงเยี่ยนกับพวกเหลือบมองสบตากัน

ล้วนเห็นความตะลึงในดวงตาของกันและกัน

ถึงกับ...ผู้ยิ่งใหญ่ระดับนิพพานยังมิอาจออกจากสำนักได้?

เช่นนี้… นี่มันสำนักเซียนระดับไหนกันแน่!?

เจียงเยี่ยนเอ่ยด้วยความระมัดระวังว่า

“ขออภัยที่อาจล่วงเกิน ขอทราบได้หรือไม่ว่า ศิษย์น้องของท่านคือใคร?”

ศิษย์น้องของผู้ยิ่งใหญ่ ย่อมต้องเป็นผู้ที่ไม่ธรรมดาเช่นกัน

ดึงตัวผู้ยิ่งใหญ่ไม่ได้ การดึงตัวศิษย์น้องของผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่เลว

“ศิษย์น้องเล็กผู้นี้ เป็นศิษย์คนสุดท้ายที่ท่านอาจารย์รับไว้ เข้าสำนักเมื่อสี่ปีก่อน ได้รับความไว้วางใจจากท่านอาจารย์อย่างมาก”

ซูเก่อกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เพียงแต่เพื่อฝึกฝนจิตใจของศิษย์น้อง ท่านอาจารย์มิได้พาเขาไปด้วย แต่ให้เขาเข้าร่วมสำนักโยงปิง ซึ่งก็คือสาขาราชวงศ์ต้าเซี่ย และคอยตรวจสอบความก้าวหน้าในการฝึกฝนของเขาเป็นระยะ ครั้งนี้เนื่องด้วยท่านอาจารย์ติดธุระกะทันหัน จึงส่งข้ามาแทนเพื่อเดินทางมาที่ราชวงศ์ต้าเซี่ย”

“สาขาราชวงศ์ต้าเซี่ย!”

เหล่าอาจารย์วัยกลางคนต่างเบิกตากว้าง

ซูเก่อพยักหน้าอีกครั้ง แล้วกล่าวต่อ

“จริงสิ ศิษย์น้องเล็กของข้ามีนามว่า ซูเก่อ เป็นศิษย์ระดับห้าห้องหนึ่ง

พวกท่านล้วนเป็นคนของสำนักโยงปิงสาขาต้าเซี่ยมิใช่หรือ?

เคยได้ยินชื่อของศิษย์น้องข้าบ้างหรือไม่?”

เมื่อได้ยินดังนั้น

เจียงเยี่ยนถึงกับชะงัก

“ซูเก่อ... ที่แท้คือเขา”

เหล่าอาจารย์ก็มองหน้ากันไปมา

“คืออัจฉริยะที่ถูกรับเข้าพิเศษเมื่อห้าปีก่อนคนนั้นน่ะหรือ?”

สำหรับ ซูเก่อ

ไม่ว่าจะเป็นเจียงเยี่ยนหรือเหล่าท่านอาจารย์ต่างก็มีความทรงจำที่ชัดเจน

เพราะเมื่อตอนที่เขาเพิ่งเข้าร่วมสำนักโยงปิง

ได้แสดงพรสวรรค์อันแปลกประหลาดออกมา

ครั้งหนึ่งเคยถูกพวกเขามองว่าเป็น

ยอดฝีมือแห่งอนาคต

แต่หนึ่งปีให้หลัง ซูเก่อกลับตกต่ำอย่างสิ้นเชิง

ราวกับพรสวรรค์ถูกพรากไปหมดสิ้น ไม่อาจลุกขึ้นได้อีก

พวกเขาเคยรู้สึกเสียดายต่ออัจฉริยะผู้ร่วงหล่นผู้นี้นับครั้งไม่ถ้วน

แต่ในเวลานี้ ผู้ยิ่งใหญ่ระดับนิพพาน กลับบอกกับพวกเขาว่า

ซูเก่อคือศิษย์น้องของเขา!

ชั่วขณะหนึ่ง

เจียงเยี่ยนและเหล่าอาจารย์ต่างก็รู้สึกราวกับสมองตื้อไปหมด.