บทที่ 18 : คุณพ่อซอมบี้คงจะกลัวมากเลยสินะ!

บทที่ 18 : คุณพ่อซอมบี้คงจะกลัวมากเลยสินะ!

ภายในห้องนอนชั้นเจ็ด

‘นี่ก็ดึกมากแล้ว ทำไมคุณพ่อซอมบี้ยังไม่กลับมานะ?’

จีรู่เสวี่ยที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย

เสียงระเบิดดังสนั่นของร้านค้าก่อนหน้านี้และเสียงคำรามที่น่าสะพรึงกลัวของซอมบี้กลายพันธุ์….จีรู่เสวี่ย ล้วนได้ยินทุกอย่างอย่างชัดเจน

เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวของซอมบี้รถถังในยามค่ำคืน ฟังแล้วชวนให้รู้สึกหวาดหวั่น…แม้ว่าจีรู่เสวี่ยจะเป็นจักรพรรดินีที่กลับชาติมาเกิดใหม่ แต่ด้วยสภาพทารกของเธอในตอนนี้ การเผชิญหน้ากับซอมบี้ขั้นสูงก็มีแต่ความตายเท่านั้นที่รออยู่

ตอนนี้เธออยู่ที่ชั้นเจ็ด ดังนั้นจีรู่เสวี่ยจึงไม่ได้กังวลเรื่องการถูกเปิดเผยตัวมากนัก…เพียงแต่ตอนนี้คุณพ่อซอมบี้ยังไม่กลับมา นั่นเเหล่ะที่ทำให้เธอรู้สึกเป็นห่วงอยู่บ้าง

ซอมบี้ธรรมดาที่ยังไม่วิวัฒนาการ เมื่อเจอซอมบี้วิวัฒนาการเเล้ว…ก็แต่ต้องตายสถานเดียว

แม้แต่ค่ายผู้รอดชีวิต ถ้าหากกำลังพลไม่เพียงพอหรือการเตรียมการไม่พร้อม ก็มีโอกาสสูงที่จะถูกซอมบี้รถถัง​นี้กวาดล้างจนหมด!

‘คุณพ่อซอมบี้ของฉัน อย่าเป็นอะไรไปนะ...ตอนนี้หนูยังเดินไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ถ้าหากคุณพ่อเป็นอะไรไปหนูต้องแย่แน่ๆ’

ตอนนี้จีรู่เสวี่ยเริ่มสงสัยแล้วว่า ดวงของตัวเองเเย่เกินไปหรือเปล่า ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้เหมือนชีวิตเธอจะอาภัพพ่อแม่อยู่ตลอด

กว่าจะมีคุณพ่อซอมบี้ที่มาให้ความอบอุ่นในฐานะพ่อได้แต่เพียงไม่นาน…นี่เธอก็ต้องกลับไปสู่จุดเริ่มต้นที่ชีวิตพังทลายอีกแล้วหรือนี่?!

จีรู่เสวี่ยที่เดิมทีมีเเต่เรื่องฝึกฝน…เเต่ตอนนี้ในหัวของเธอเริ่มมีแต่ภาพของลู่ชวนเต็มไปหมด

เเละความกังวลใจ ทำให้เธอไม่สามารถสงบจิตใจฝึกฝนต่อไปได้เลย

โดยไม่รู้ตัว พ่อลูกที่บังเอิญมาเจอกันคู่นี้ ได้มองกันและกันเป็นเพื่อนร่วมทางที่สำคัญที่สุดในวันสิ้นโลกไปเสียแล้ว

ถึงแม้ดวงตาของลู่ชวนจะแดงก่ำไปด้วยเลือด แต่จีรู่เสวี่ยกลับรู้สึกได้ถึงความรักของพ่อจากสายตาของคุณพ่อซอมบี้ที่มองมาเสมอ

เธอไม่อยากให้ความรักของครอบครัวที่แสนหายากนี้หายวับไปเลย

แปะ!

ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงเปิดประตูจากด้านนอก จีรู่เสวี่ยจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที

ซอมบี้ระดับต่ำทั่วไปไม่รู้วิธีเปิดล็อค มีแต่พ่อของเธอที่ยังคงมีสติแบบมนุษย์เท่านั้นที่จะทำเรื่องแปลกประหลาดแบบนี้ได้...

"ยังดี ยังดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

บนใบหน้าของจีรู่เสวี่ยปรากฏรอยยิ้มขึ้น

เมื่อลู่ชวนเดินเข้ามา เขาก็เห็นหนูน้อยมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้ม นั่นทำให้เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจกับท่าทางที่น่ารักเช่นนี้

เพื่อเจ้าหนูน้อยคนนี้ แม้เขาจะต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้ที่แข็งแกร่งมากเพียงใด ลู่ชวนรู้สึกว่าตัวเองก็พร้อมที่จะเผชิญหน้า

ลู่ชวนเดินเข้าไปในครัวโดยตรง และเขาก็เริ่มชงนมผง

การวางแผนและวางกับดักเพื่อฆ่าซอมบี้รถถังในครั้งนี้ ประกอบกับการใช้เวลาไปกับการกลืนกินผลึก คงนานจนทำให้หนูน้อยรู้สึกหิวแน่นอน

เมื่อนึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นอย่างมากในวันนี้ และมองดูท่าทางที่หนูน้อยดื่มนมอย่างเอร็ดอร่อย…ลู่ชวนก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

แม้ว่าตอนนี้จะยังอยู่ในยุควันสิ้นโลก แต่หลู่ชวนกลับรู้สึกว่าชีวิตของตนกลับมีความหวังเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ…ความหวังและความคาดหวังในชีวิตเช่นนี้ แตกต่างจากช่วงเวลาหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ที่เขาใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างสิ้นเชิง

‘ฉีฉีของพ่อ วันนี้พ่อมีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอีกแล้ว ต่อไปจะปกป้องลูกให้ดีขึ้น เพื่อให้ลูกมีชีวิตรอดอย่างสงบสุขในยุคสิ้นโลกนี้ได้อย่างแน่นอน!’

บางทีอาจเป็นเพราะความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หรือเพราะบางทีอาจเป็นเพราะวันสิ้นโลกที่ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงทุกอย่างไป หรือไม่บางทีก็อาจเป็นเพราะรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาและงดงามของเจ้าตัวเล็กด้านหน้า…ลู่ชวนรู้สึกเพียงว่าร่างกายที่ผุพังของเขา เริ่มเปล่งประกายพลังแห่งชีวิตอันมหาศาลออกมา

ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าชีวิตในแต่ละวันก็มีเรื่องสนุกใหม่ๆเกิดขึ้น…ชีวิตเดิมที่เขาเคยทำงานล่วงเวลาในบริษัททุกวัน วนๆไปมาเหมือนเดิมราวกับซอมบี้ ก็ดูเหมือนจะไม่สนุกไปกว่านี้สักเท่าไหร่

หลังจากสองวันที่พลังเพิ่มขึ้น ลู่ชวน ก็ไม่ได้ออกจากอาคารหมายเลข 5 อีกเลย…เขาเพียงใช้พลังจิตสั่งให้ซอมบี้ลูกน้องของตนออกไปค้นหาเสบียงในบริเวณใกล้เคียง

การควบคุมซอมบี้หลายตัวให้ทำงานพร้อมกันเร็วกว่าที่ลู่ชวนทำเองคนเดียวมาก

ตอนนี้ ลู่ชวนใช้ห้องพักด้านล่างเป็นโกดังเก็บของขนาดใหญ่ของตัวเองไปแล้ว

ลู่ชวนรวบรวมสิ่งของทุกชนิดที่ฉีฉี จะสามารถใช้ได้ในตอนนี้หรือในอนาคตอันใกล้ไว้ให้มากที่สุด และพื้นที่ทั้งตึกนี้ก็ถูกลู่ชวนยึดเป็นสมบัติส่วนตัวไปเรียบร้อย​แล้ว​ (สั่งลูกน้องระยะไกลได้…สบายเลย)

ไม่เพียงแต่ของใช้และอาหารสำหรับเด็กเท่านั้น ลู่ชวนยังได้รวบรวมเครื่องมือมากมายสำหรับจัดการกับซอมบี้ตัวอื่นๆในอนาคตอีกด้วย

หลังจากได้เห็นฉากการต่อสู้ที่ทรงพลังของซอมบี้วิวัฒนาการทั้งสองตัว…ลู่ชวนก็ตระหนักว่าบางทีหลังจากพระจันทร์สีเลือดในคืนนั้น โลกที่เขาไม่คุ้นเคยอยู่แล้วอาจจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากอีกครั้ง

เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ดียิ่งขึ้น…เขาจึงจำเป็นต้องเพิ่มความสามารถในการต่อสู้ของตนเอง และเตรียมมาตรการป้องกันที่แน่นอนไว้แต่เนิ่นๆ

ลู่ชวนควบคุมหุ่นศพขนถังแก๊สกลับมา รวมถึงถังดับเพลิงที่ปิดสนิทตามอาคารต่างๆ ที่สามารถจุดไฟทำระเบิดได้

แม้แต่ชะแลง พลั่ว และมีดทำครัวก็ไม่มีละเว้น อะไรที่มีประโยชน์เขาก็ขนกลับมาทั้งหมด

เเละในช่วงเวลาว่างนี้ ลู่ชวนก็จะดูแลฉีฉี ไม่ก็หาห้องว่างฝึกฝนทักษะการต่อสู้

ถึงแม้ว่าในแต่ละวันโดยพื้นฐานแล้วจะใช้ชีวิตซ้ำๆเดิมๆวนๆไป…แต่ลู่ชวนก็ยังรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองมีความหมายมากกว่าเมื่อก่อน เพราะเขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าความแข็งแกร่งของเขากำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ตราบใดที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ โอกาสในการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกนี้ก็จะมากขึ้นเรื่อยๆเช่นเดียวกัน

ส่วนจีรู่เสวี่ยก็นอนอยู่บนเตียงตลอดเวลา นอกจากดื่มนมแล้วก็จะฝึกฝนวิชาการหายใจเเก้วผลึก

เพราะว่าตอนนี้ร่างกายทารกของเธออ่อนแอเกินไป จีรู่เสวี่ยจึงต้องใช้วิชาการหายใจ​เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของตนเอง

ปัจจัยพลังงานในอากาศ ค่อยๆ ปรับปรุงร่างกายที่อ่อนแอของจีรู่เสวี่ย ให้เปลี่ยนแปลงไปอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังเสริมสร้างพลังจิตที่อ่อนแอของเธอด้วย

หลังจากฝึกฝนเสร็จ จีรู่เสวี่ยก็ค่อยๆ พ่นลมหายใจขุ่นออกมา พลังจิตของเธอก็แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

ฟุ่บๆๆๆๆ

เเละเมื่อได้ยินเสียงแว่วๆ จากห้องนั่งเล่น จีรู่เสวี่ยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

คุณพ่อซอมบี้ของเธอคนนี้ไม่รู้ว่ายังคงสติสัมปชัญญะก่อนตายเหมือนเดิมอยู่หรือไม่ เพราะเมื่อก่อนเขามักจะออกไปหาเสบียงในตอนกลางคืนเสมอ แต่ตอนนี้ผ่านมาสองวันแล้วที่ไม่ได้ออกไปไหนเลย...

เมื่อนึกถึงการต่อสู้ระหว่างซอมบี้กลายพันธุ์ที่ปะทุขึ้นเมื่อสองวันก่อน และเสียงระเบิดปริศนาพร้อมเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวของซอมบี้ที่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน

จีรู่เสวี่ยจึงคาดเดาว่าคุณพ่อซอมบี้ของเธอคงจะโชคร้ายพอสมควร เขาอาจจะได้เผชิญหน้ากับซอมบี้เหนือมนุษย์ที่พัฒนาความสามารถพิเศษเหล่านั้นแล้ว

เเละหลังจากซอมบี้เหนือมนุษย์กลายพันธุ์แล้ว เพียงแค่ออร่าที่ทรงพลังบนร่างกายของพวกมัน…พวกมันก็ไม่ได้อยู่ในระดับที่ซอมบี้ระดับต่ำทั่วไปจะเทียบได้แล้ว

เรียกได้ว่าซอมบี้ที่วิวัฒนาการแล้วกับซอมบี้ระดับต่ำทั่วไป แม้จะเป็นซอมบี้เหมือนกันก็ตาม แต่พวกมันจะค่อยๆถูกแยกออกเป็นกลุ่มต่างๆ

พลังกดดันของระดับที่แข็งแกร่งนั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง ซอมบี้ระดับต่ำทั่วไปเช่นคุณพ่อของเธออาจจะไม่สามารถต้านทานแรงกดดันนี้ได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น พลังการต่อสู้ของซอมบี้ที่วิวัฒนาการแล้วนั้น ก็ยังเหนือชั้นกว่าซอมบี้ทั่วไปมาก

จีรู่เสวี่ยจึงเข้าใจได้ว่าในฐานะซอมบี้ระดับต่ำธรรมดาๆ ตอนนี้คุณพ่อซอมบี้ของเธอคงจะกำลังรู้สึกหวาดกลัวมากอยู่แน่ๆ

…………………