บทที่ 17 : กลืนกินแกนผลึก, การพัฒนา​ของราชา!

บทที่ 17 : กลืนกินแกนผลึก, การพัฒนา​ของราชา!

ในช่วงเวลาที่หุ่นเชิดซอมบี้ทั้งสองโดนพลังระเบิดกระเด็นออกมา ลู่ชวนก็ดึงสติของตัวเองออกไปอย่างทันท่วงที…เขาจึงไม่ได้รับผลกระทบใดๆจากการควบคุมอีกฝ่าย

ทะเลเปลวเพลิงยังคงลุกโชนภายในร้านค้าอย่างรุนแรง นั่นทำให้แม้ว่าจะเป็นเวลากลางคืน แต่พื้นที่โดยรอบก็ยังสว่างสไว

มันรุนแรง​นอกเหนือไปจากที่คิดเล็กคิดน้อย…แรงระเบิดที่เกิดจากถังแก๊สสองถังนี้จึงทำให้ลู่ชวนรู้สึกตกใจด้วยเช่นกัน

ลู่ชวนรู้สึก​โชคดี​ ที่ก่อนหน้านี้เขาตัดสินใจเลือกร้านที่อยู่ห่างจากอาคารที่พักอาศัย มิฉะนั้นที่พักของพวกเขาอาจได้รับผลกระทบจากแรงระเบิดไปด้วย

และที่สำคัญที่สุดคือการระเบิดนี้ก่อให้เกิดเสียงดังมาก และสร้างเปลวเพลิงที่ลุกไหม้ที่เห็นได้อย่างชัดเจน

…ซอมบี้จำนวนหนึ่งจึงถูกดึงดูดด้วยความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นให้พุ่งตัวมา

แต่เพราะแรงกดดันจากซอมบี้รถถัง​นี้แข็งแกร่งเกินไป ดังนั้นซอมบี้ระดับต่ำทั่วไปจึงทำได้เพียงวนเวียนอยู่ห่างๆรอบๆพื้นที่ และไม่กล้าเข้าไปใกล้ในทันที

ลู่ชวนเองก็ไม่ได้รีบพุ่งออกไป เขาเลือกจะรอคอยอย่างเงียบๆ ในความมืดเพื่อดูสถานการณ์ต่อไป

แรงกระแทกจากการต่อสู้ของซอมบี้รถถัง​ตอนก่อนหน้านี้น่าตกใจเกินไป มันจึงทำให้ลู่ชวนไม่กล้าที่จะเข้าไปข้างหน้าในทันที

เเละเจ้าหนอนยักษ์​ตายซากด้านหน้าก็ยังไม่ล้มลงไปง่ายๆ…ถ้าหากซอมบี้ตัวนี้ยังไม่ตายสนิท แล้วขยับตัวมาซัดหมัดใส่ตนเองเข้า เขาก็คงได้ไปกินข้าวแกงที่วัดแน่นอน...

หรือส่วนหนึ่งที่เขายังคงลังเล อาจเป็นเพราะบนตัวซอมบี้ยังมีไขมันอยู่บ้าง ไฟจึงยังคงเผาไหม้ซอมบี้รถถังตัวนี้อย่างต่อเนื่อง

ผ่านไปนานกว่าสิบนาที ซอมบี้ตัวนี้แม้จะถูกไฟเผาไหม้ก็ยังคงไม่ขยับเขยื้อนไปไหนราวกับไร้ชีวิต

เมื่อแน่ใจว่ามันตายแล้วจริงๆ หลู่ชวนถึงได้เดินอย่างกล้าๆกลัวๆค่อยๆ เข้าไปใกล้

เมื่อเข้าไปใกล้แล้ว เขาก็พบว่าซอมบี้ตัวนี้ถูกไฟเผาจนเสียโฉมไปหมดแล้ว แถมด้วยแรงระเบิดมหาศาลของถังแก๊ส ร่างกายของซอมบี้ตัวนี้ดูจะได้รับความเสียหายอย่างมาก

อีกทั้งกลิ่นเหม็นเน่าจากการเผาไหม้อย่างรุนแรงนั้นก็ฉุนอย่างมาก…เเถมร่างไร้ชีวิตของซอมบี้ตัวนี้ยังคงปล่อยควันดำข้นออกมาจากภายในอย่างต่อเนื่อง หากมนุษย์เข้าใกล้และสูดดมควันเหล่านี้เข้าไป อาจจะรู้สึกเวียนหัวได้ง่ายๆ แต่โชคดีที่ลู่ชวนเป็นซอมบี้แล้ว เขาจึงไม่ได้รับผลกระทบ

เมื่อเดินไปถึงเป้าหมาย ลู่ชวนไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาชักมีดดาบออกมาฟันกะโหลกของซอมบี้ตัวนี้ทันที

ลู่ชวนพบว่าซอมบี้ที่กลายพันธุ์แล้ว การป้องกันที่ผิวกายนั้นจะแข็งแกร่งขึ้นมากเมื่อเทียบกับซอมบี้ระดับล่างทั่วไป

แม้แต่ตัวเขาเองที่มีอาวุธก็ยังต้องใช้แรงมากในการผ่าสมองของศพที่ถูกเผาไหม้ของมัน

เเคว่ก!!!

หลังจากที่คมดาบผ่ากะโหลกของอีกฝ่ายออกเป็นสองซีกได้ ลู่ชวนก็พบผลึกพิเศษในสมองของมัน

เพียงแต่ว่าผลึกนี่แตกต่างจากที่เขาเคยเห็นตอนกลางวัน เพราะมันไม่ใช่สีขาวบริสุทธิ์อีกต่อไป แต่มันมีสีแดงปะปนอยู่เล็กน้อย

ยิ่งไปกว่านั้นแล้ว ลู่ชวนยังพบว่าผลึกนี่ดึงดูดใจเขามากกว่าชิ้นที่เขามองเห็นในตอนกลางวันเสียอีก!

ถึงแม้ลู่ชวนจะไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้คืออะไรกันแน่ แต่จากสัญชาตญาณซอมบี้…เขาก็รู้สึกได้ว่าผลึกสีขาวปนแดงนี้ เป็นประโยชน์ต่อเขามากกว่าผลึกสีขาวบริสุทธิ์เมื่อเช้านี้อย่างแน่นอน!

เป็นไปได้ว่าผลึกสีขาวบริสุทธิ์เหล่านั้น คือผลึกพื้นฐานที่เกิดขึ้นหลังจากการวิวัฒนาการของซอมบี้…และเมื่อซอมบี้เหล่านี้กลืนกินกันและกันเพื่อเพิ่มพลังให้มากขึ้น ผลึกแกนกลางก็จะปนเปื้อนสีแดงมากขึ้น

และถ้าหากผลึกแกนกลางเหล่านี้กลายเป็นสีแดงทั้งหมด...นั่นจะไม่แข็งแกร่งขึ้นไปอีกขั้นงั้นหรือ?!

แม้ว่าลู่ชวนจะไม่เข้าใจกฎเกณฑ์การวิวัฒนาการของซอมบี้ในวันสิ้นโลกนี้…แต่จากการสังเกตพวกมัน เขาก็สามารถคาดเดาถึงกฎเกณฑ์พื้นฐานบางอย่างได้

แต่ยิ่งเขารู้ เขาก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจขึ้นเรื่อยๆ

ซอมบี้รถถังแข็งแกร่งถึงเพียงนี้…หากพวกมันวิวัฒนาการต่อไปเรื่อยๆ ในอนาคตมัจะกลายเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน?!

…

เวลาผ่านไปพักใหญ่

เมื่อเขาเห็นซอมบี้ถูกดึงดูดเข้ามาด้วยแสงไฟมากขึ้น​เรื่อย​ๆ…ลู่ชวนก็รีบเก็บผลึกแกนกลางใส่กระเป๋าทันที

จากนั้นเขาก็เลือกซอมบี้ที่เดินผ่านมาด้านหน้าซึ่งมีร่างกายสมบูรณ์สองตัวมาเป็นลูกน้อง โดยใช้พลังเชื่อมต่อหุ่นเชิดซอมบี้ทั้งสองอีกครั้ง

หลังจากนั้นลู่ชวนก็รีบกลับไปยังที่พักของตัวเองโดยให้หุ่นเชิดซอมบี้ใหม่สองตัวทำหน้าที่เฝ้าประตูข้างล่าง…ส่วนลู่ชวนนั้นก็ขึ้นไปที่ชั้นสามคนเดียว

ลู่​ชวนมองดูผลึกพิเศษในมือ ยิ่งมองเขาก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความปรารถนาที่จะกลืนกินมัน เขากำลังถูกดึงดูดด้วยความต้องการตามสัญชาตญาณของร่างกายที่ต้องการผลึกนี้!

หลังจากตรวจสอบความปลอดภัยของสิ่งตรงหน้าโดยรอบแล้ว ลู่ชวนก็ไม่กดข่มความปรารถนาในใจของตัวเองอีกต่อไป เเล้วกลืนกินมันลงท้องไปในคำเดียว

วินาทีต่อมา ลู่ชวนก็รู้สึกได้ว่าผลึกกำลังละลายในร่างกายเเละพลังมหาศาลไหลเข้าสู่แขนขาและกระดูกของเขา!

พลังเหล่านี้หล่อหลอมร่างกายของลู่ชวนอย่างต่อเนื่อง ทำให้ผิวที่ผุพังของเขากลับค่อยๆเปลี่ยนไปสู่รูปร่างของมนุษย์มากขึ้นกว่าเดิม

ถึงอย่างไรก็ตาม ลู่ชวนพบว่าหลังจากที่เขากลืนกินแกนผลึกนี้เข้าไปเเล้ว…มันกลับไม่ได้ให้ความพิเศษเเก่ร่างกาย​เขา เหมือนซอมบี้สองตัวที่เขาเเอบดูอยู่ก่อนหน้า

ร่างกายของเขาไม่ได้งอกกรงเล็บแหลมคมเหมือนซอมบี้ที่มีร่างกายเพียวบางตัวนั้น

อีกทั้งเขาก็ไม่ได้มีกล้ามเนื้อและพละกำลังป้องกันที่แข็งแกร่งเหมือนซอมบี้รถถังที่ตัวใหญ่ขึ้น

หากมองจากภายนอก รูปร่างของเขาเพียงแค่ไม่ได้น่ากลัวมากเหมือนเมื่อก่อน…พละกำลัง ความว่องไว และความแข็งแกร่งของร่างกายก็เพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน

แต่สิ่งที่รู้สึกได้ชัดเจน ลู่ชวนรู้สึกว่าสมองของเขาเหมือนเพิ่งผ่านการระเบิดครั้งใหญ่มา

พลังอันมหาศาลบางอย่างหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขา จนลู่ชวนเกือบจะหมดสติไปชั่วขณะ

ขณะที่ลู่ชวนกำลังวิวัฒนาการโดยใช้แกนผลึก เขาก็อดไม่ได้ที่จะคำรามเสียงดังออกมาสองสามครั้ง

เมื่อได้ยินเสียงคำรามของลู่ชวน ร่างกายของพวกซอมบี้ที่เดินเตร่อยู่ข้างล่างก็สั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อย จากนั้นค่อยๆถอยห่างออกไป

หลังจากวิวัฒนาการ ลู่ชวนรู้สึกว่าสมองของเขาปลอดโปร่งขึ้นอย่างมาก…และดูเหมือนว่าประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาจะเฉียบคมกว่าขึ้นกว่าเมื่อก่อนด้วย

ที่สำคัญที่สุดก็คือ ลู่ชวนพบว่าเขาสามารถควบคุมจิตใจซอมบี้ได้คล่องแคล่วมากยิ่งขึ้น

หลังจากคิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ลู่ชวนก็เข้าใจถึงเหตุผล

มีความเป็นไปได้สูงที่ซอมบี้แต่ละตัวจะปลุกพลังพิเศษที่แตกต่างกัน และเห็นได้ชัดว่าตัวเขาเองนั้นเน้นไปที่ด้านพลังจิตเป็นหลัก

ส่วนซอมบี้สองตัวที่เขาเจอในวันนี้เป็นประเภทต่อสู้ระยะประชิด โดยตัวหนึ่งเสริมความแข็งแกร่งและพลังป้องกัน ส่วนอีกตัวเสริมความคล่องแคล่วว่องไว

ลู่ชวนวิ่งออกไปทดลองบนถนนด้วยความตื่นเต้น และพบว่าพลังจิตที่เพิ่มขึ้นอย่างมากของเขาสามารถควบคุมซอมบี้ได้พร้อมกันถึงห้าตัวในครั้งเดียว…ซึ่งมันเพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่าตัว!

ที่สำคัญที่สุดคือ ลู่ชวนพบว่าตนเองได้รับความสามารถใหม่ เพราะตอนนี้เขาสามารถแบ่งปันมุมมองของซอมบี้ที่ควบคุม​ได้ด้วย!

ก่อนที่จะพัฒนา ลู่ชวนต้องควบคุมซอมบี้เหล่านี้ให้อยู่ในสายตาของตนเอง แต่ตอนนี้เมื่อเขาพัฒนาแล้ว เขาสามารถควบคุมพวกมันจากระยะไกลได้!

ความสามารถที่เพิ่มเติมเข้ามา ทำให้ลู่ชวนรู้สึกตื่นเต้นมาก

เมื่อเขามีความสามารถนี้แล้ว เขาไม่ต้องออกไปข้างนอกด้วยตนเองด้วยซ้ำ เพียงแค่ควบคุมลูกน้องจากระยะไกลให้ทำหน้าที่แทนก็พอ

วิธีการนี้จึงสะดวกอย่างยิ่ง และยังเพิ่มความสามารถในการเอาชีวิตรอดของตนเองและเจ้าตัวน้อยได้อย่างมาก

เพียงแต่การควบคุมหุ่นเชิดซอมบี้นั้นก็มีระยะทางจำกัดเช่นกัน หลังจากการทดสอบพลังที่เพิ่มเข้ามาของลู่ชวน พลังจิตของเขาตอนนี้สามารถแผ่ออกไปได้ไกลสุด 1,000 เมตร

นั่นหมายความว่าในอนาคตในการปฏิบัติการอะไรภายในรัศมี 1,000 เมตร ลู่ชวนไม่จำเป็นต้องออกหน้าด้วยตนเอง เพียงแค่ควบคุมหุ่นเชิดซอมบี้เหล่านี้จากระยะไกลเท่านั้น

ในชั่วขณะนั้นเอง ลู่ชวนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นระบบศูนย์กลางที่ใช้ในการควบคุมบัญชาการในชาติก่อน ที่ตอนนี้มีหุ่นยนต์ไร้คนขับอยู่ใต้บังคับบัญชาจำนวนห้าราย

ฮ่าฮ่าฮ่า…เรื่องนี้ช่างน่ายินดีนัก

ในเมื่อตอนนี้เขาไม่ต้องปรากฏตัวให้ใครเห็น

การฆ่าคน จุดไฟเผาบ้าน ปล้นสะดม

ทุกอย่างที่ต้องการทำ…คงทำได้ง่ายดายขึ้นอีกเยอะเลยล่ะ!

………………