บทที่ 16 : เผาซอมบี้รถถัง!

บทที่ 16 : เผาซอมบี้รถถัง!

ไม่ว่าจะเป็นซอมบี้หรือสัตว์ร้าย พวกมันต่างก็อาศัยการกลืนกินซึ่งกันและกันเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับตนเอง

ซึ่งมนุษย์ในยุคหลังวันสิ้นโลกนั้นก็ได้เรียนรู้วิธีการฝึกฝนที่มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นด้วยเช่นกัน

จีรู่เสวี่ยจึงรู้สึกโชคดีมากที่ตัวเองได้เกิดใหม่ในช่วงก่อนวันสิ้นโลก มิฉะนั้นแล้ว ด้วยร่างกายที่เป็นทารกเช่นนี้ของเธอ เธออาจจะมีปัญหาในการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกจริงๆก็ได้

….

ด้วยการหายใจเข้าออกที่เป็นจังหวะ

พลังงานจำนวนมากจึงไหลเข้ามาทำให้กระดูกของจีรู่เสวี่ยและทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงเนื้อหนังบนร่างกายของเธอก็แข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน

อันที่จริง จีรู่เสวี่ยยังเป็นทารก พลังจิตของเธอในปัจจุบันควรจะอ่อนแอมาก…หากแต่ในตอนนี้มันกลับกำลังแข็งแกร่งขึ้นอย่างต่อเนื่องภายใต้การปรับปรุงของปัจจัยด้านพลังงานรอบๆตัวเหล่านี้

เมื่อลู่ชวนกลับขึ้นมาจากข้างล่างและเดินเข้ามาถึงห้องนอน จีรู่เสวี่ยนั้นยังคงจมและจดจ่ออยู่กับการฝึกฝน

แต่ลู่ชวนนั่นไม่ทราบว่าจีรู่เสวี่ยกำลังฝึกฝนอยู่ เขาเห็นเเค่ฉีฉีนอนอยู่บนเตียงและตัวสั่นเทา ลู่ชวนจึงรู้สึกเป็นห่วงอย่างมาก

หรือว่าเจ้าตัวน้อยจะเป็นหวัดเพราะอากาศเย็นในตอนกลางคืนกันนะ?!

แน่นอนว่าการที่ทารกป่วยถือเป็นปัญหาใหญ่!

ลู่ชวนรีบหยิบผ้าห่มจากด้านข้างมาคลุมตัวฉีฉีอย่างเบามือทันที

หากเป็นก่อนวันสิ้นโลก ทารกป่วยก็ยังสามารถไปโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษาได้ แต่ในวันสิ้นโลกเช่นนี้ จะมีโรงพยาบาลเด็กอยู่ที่ไหนกันล่ะ

และถึงจะมี ตอนนี้ที่นั่นก็คงมีแต่ซอมบี้กระหายเลือด...

จีรู่เสวี่ยรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวที่ส่งมาจากร่างกายภายนอก เธอจึงตื่นมาจากการฝึกฝน

หลังจากที่ลืมตาขึ้น ก็พบว่าถูกผ้าห่มผืนใหญ่คลุมตัวอยู่และคุณพ่อซอมบี้ก็กำลังยืนมองอยู่ข้างๆด้วยสายตาที่เป็นกังวล

ท่าทีของเขาทำให้จีรู่เสวี่ยรู้สึกขบขันอยู่พักหนึ่ง

เธอรู้ว่าระหว่างที่ตัวเองเพิ่งเริ่มฝึกฝนวิธีการหายใจแก้วผลึกในช่วงแรก ร่างกายจะสั่นเล็กน้อยตามลมหายใจและการไหลเข้าของปัจจัยพลังงานในอากาศ ซึ่งนั่นเป็นปรากฏการณ์ปกติ

แต่เห็นได้ชัดว่าในสายตาของคุณพ่อซอมบี้…เขาน่าจะคิดว่าเธอกำลังจะเป็นหวัด เลยเอาผ้าห่มมาคลุมให้ด้วยความเป็นห่วง

ใบหน้าของเธอแสดงรอยยิ้มออกมา แววตาก็ดูอ่อนโยนมาก

เมื่อมองไปยังซอมบี้ตรงหน้าที่มีสีหน้าซีดเซียวเล็กน้อยและรูม่านตาสีแดงก่ำ…ตอนนี้เธอไม่มีความกลัวอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย แต่ในทางตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกว่ามีกระแสความอบอุ่นไหลผ่านเข้ามาภายในหัวใจ

ชาติก่อนเธอเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ดังนั้นตั้งแต่เด็กจึงเรียนรู้ที่จะพึ่งพาตนเอง…และเธอก็ทุ่มเทพยายามอย่างหนักจนเรียนจบมหาวิทยาลัยด้วยทุนการศึกษาและเงินช่วยเหลือจากทางรัฐบาล

ความอบอุ่นและความเย็นชาของมนุษย์ รสชาติเปรี้ยวหวานขมเผ็ด ทั้งหมดนั่นเธอรู้จักมันมาก่อนเเล้วทั้งสิ้น

อีกทั้งถึงแม้ในที่สุดก็ได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง แต่พ่อแม่ใหม่ของเธอก็กลับมาตายตั้งแต่เริ่มต้นวันสิ้นโลก...

นี่จึงเป็นครั้งแรกที่จีรู่เสวี่ยสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากความรักของพ่อ แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นซอมบี้ไปแล้วก็ตาม

…

เมื่อเห็นว่าฉีฉีปลอดภัยและยังยิ้มให้ตัวเองอย่างมีความสุข…ลู่ชวนก็รู้สึกโล่งใจอย่างมาก

โดยไม่รู้ตัว ลู่ชวนพบว่าจิตใจของเขานั้นถูกผูกพันโดยเจ้าตัวเล็กนี้ไปเรียบร้อยแล้ว

อีกทั้งเมื่อได้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนของเจ้าตัวเล็กที่มองกลับมา รอยยิ้มเบิกบานใจก็อดไม่ได้ที่จะปรากฏบนใบหน้าของลู่ชวน

ในโลกที่ล่มสลายและสิ้นหวังนี้ การมีอยู่ของทารกที่เต็มไปด้วยความหวังเช่นนี้ ถือว่าเป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับผู้คนอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อสำรวจแล้วเห็นว่าฉีฉีนั้นปลอดภัยดี ลู่ชวนก็กลับมาเริ่มคิดวิธีการจัดการกับซอมบี้ที่อยู่ข้างนอกต่อ

ซอมบี้รถถังที่อยู่ในตึกตรงข้ามกับเขา ลู่ชวนต้องหาวิธีจัดการมันให้ได้

ไม่อย่างนั้นแล้ว การมีอยู่ของตัวอันตรายเช่นนี้…จะยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

ซอมบี้รถถังตัวนี้สามารถทุบรถให้แบนได้…ลู่ชวนจึงไม่คิดว่าประตูเหล็กเก่าๆ ด้านล่างจะสามารถต้านทานพละกำลังของมันได้

ยิ่งไปกว่านั้นแล้ว หลังจากที่อีกฝ่ายกลืนกินผลึกสีขาวเข้าไป พลังของมันก็อาจจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ…ใครจะรู้ว่าในอนาคตเจ้าสิ่งนี้จะเติบโตไปถึงขั้นไหน

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ลู่ชวนจึงตัดสินใจว่าต้องชิงลงมือก่อน

ไม่ว่าจะเพื่อจะกลืนกินผลึกสีขาวเพื่อทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้น หรือเพื่อกำจัดภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นนี้ เขาจะต้องสู้อย่างสุดกำลัง!

……

ยามเย็นย่ำ สนธยาเริ่มคลืบคลาน

ในร้านค้ามืดมิดฝั่งตรงข้าม มีเสียงคำรามของซอมบี้ดังออกมาเป็นระยะๆ

เสียงคำรามนี้แตกต่างจากซอมบี้ทั่วไป มันทั้งทุ้มและเต็มไปด้วยความรู้สึกกดดันอย่างแปลกประหลาด

ซอมบี้ที่เดินเตร็ดเตร่อยู่ทั่วไป เมื่อได้ยินเสียงนี้ พวกมันก็รีบเดินหนีออกไปอย่างไม่รู้ตัว ราวกับกลัวว่าอาจจะเจอเรื่องน่าสะพรึงกลัวได้หากเข้าใกล้

และภายในร้านนี้เอง ซอมบี้รถถังที่ลู่ชวนเคยเห็นมาก่อนหน้านี้ ตอนนี้ร่างกายของมันดูแข็งแกร่งกว่าตอนกลางวันเสียอีก!

เดิมทีมันมีความสูงเกือบสองเมตร ตอนนี้เพิ่มขึ้นเป็นประมาณสามเมตร อีกทั้งแขนของมันก็ใหญ่ขึ้นด้วย

ปัง!

ในขณะที่ซอมบี้ตัวนี้กำลังย่อยพลังงานจากผลึกอยู่นั้น จู่ๆก็มีเสียงดังสนั่นมาจากบริเวณทางทางเข้า

ทันทีเมื่อถูกขัดจังหวะด้วยเสียงดังสนั่น ซอมบี้รถถังก็โกรธจัดทันที

ตึงๆๆ!!!

มันทุบหน้าอกตัวเองด้วยสองมือที่แข็งแรงก่อนจะเดินออกไปด้านนอก

ดวงตาที่เต็มไปด้วยเลือดของมันมีเเต่ความโหดร้ายและกระหายการฆ่าฟัน อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกที่แทบจะรอไม่ไหวที่จะปลดปล่อยพลังและความโกรธเกรี้ยวที่อยู่ภายในออกมา

เมื่อออกมาข้างนอก มันก็มองเห็นเพียงซอมบี้ระดับต่ำตัวหนึ่งยืนอยู่บนถนนที่ว่างเปล่าและคำรามใส่ซอมบี้รถถังอย่างต่อเนื่อง

แต่ถ้าหากว่ามันสังเกตซอมบี้ระดับต่ำตัวนี้อย่างละเอียด มันก็จะพบว่ารูม่านตาสีแดงเลือดของอีกฝ่ายนั้นว่างเปล่า

โฮก!

ซอมบี้รถถังทุบอกอย่างรุนแรง มันส่งเสียงคำรามกึกก้องกัมปนาท ซึ่งเสียงของมันก็ดังกว่าซอมบี้ระดับต่ำที่ยืนอยู่ด้านหน้าหลายเท่า

ความดังนี้…แม้แต่ลู่ชวนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจสั่น

ให้ตายสิ เจ้าตัวใหญ่นี่มีออร่าที่แข็งแกร่งมาก แต่โชคดีที่ฉันเตรียมตัวมาพร้อมเช่นกัน โดยเลือกใช้หุ่นเชิด...

ด้วยความที่ลู่ชวนกระหายที่จะได้รับพลังที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นจากอีกฝ่าย เขาจึงตัดสินใจที่จะกำจัดซอมบี้ตัวนี้ก่อน

อย่างไรก็ตาม เพื่อความปลอดภัย ลู่ชวน เลือกจะส่งหุ่นเชิดซอมบี้ออกไปยั่วยุอีกฝ่ายก่อน

ลู่ชวนควบคุมซอมบี้ระดับต่ำตัวนี้ทางจิตใจ ให้มันหยิบกระถางดอกไม้ข้างทางแล้วขว้างออกไปอย่างแรง ซึ่งกระถางก็ตกลงบนหัวของซอมบี้รถถังพอดีตามแผนที่วางไว้

ในขณะที่ซอมบี้รถถังยังไม่ทันได้ตอบสนองต่อการโจมตี ลู่ชวน ก็ควบคุมให้ซอมบี้หันหลังเเล้ววิ่งหนีไป

โฮกก!

ซอมบี้รถถังคำรามลั่นฟ้า ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

ในฐานะซอมบี้ที่วิวัฒนาการสำเร็จ มันไม่เคยเห็นซอมบี้ระดับต่ำทั่วไปเหล่านี้อยู่ในสายตามาก่อน…และคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะถูกยั่วยุจากอีกฝ่ายได้ มันจึงรีบไล่ตามหุ่นเชิดของลู่ชวนไปอย่างรวดเร็ว

ร่างซอมบี้หมายเลข 1 ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของลู่ชวน วิ่งนำเจ้ายักษ์ตัวนี้ไปยังร้านค้าที่อยู่ห่างไกลออกไป

แน่นอนว่า ลู่ชวนมาถึงที่นี่ก่อนหน้านี้แล้ว และเขาก็ได้ติดตั้งถังแก๊สที่เปิดวาล์วไว้สองถัง ดังนั้นตอนนี้ภายในร้านจึงเต็มไปด้วยกลิ่นแก๊สที่รั่วไหลออกมาเต็มไปหมด

ปัง!

ร่างซอมบี้หมายเลข 1 เพิ่งวิ่งเข้าไปในร้าน ร่างซอมบี้รถถังก็พุ่งเข้ามาอย่างรุนแรง

ร่างกายขนาดมหึมาพุ่งเข้าไปในร้าน หมัดยักษ์ที่เกินจริงนั้นทุบหุ่นเชิดของลู่ชวนด้วยความโหรธแค้นจนแหลกละเอียดในทันที

ปัง ปัง ปัง!

ซอมบี้รถถังดูเหมือนกำลังระบายความโกรธแค้น มันทุบตีซ้ำๆที่ซากศพของหุ่นเชิดอย่างบ้าคลั่ง

ขณะเดียวกัน ลู่ชวนก็ควบคุมหุ่นเชิดหมายเลข 2 ให้เดินเข้าไปใกล้ๆเจ้าตัวใหญ่ที่ยังคงทุบตีซากศพไม่หยุด เเละนั่นก็ทำให้หุ่นเชิดหมายเลข 1 ถูกทุบจนกลายเป็นเลือดและเนื้อไปทั่วพื้น...

ลู่ชวนควบคุมซอมบี้หมายเลขสองเดินเข้าไปในร้าน แล้วปิดประตูพร้อมลงกลอน จากนั้นก็ให้มันหยิบไฟแช็กออกมา

ตูมมม!!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ถังแก๊สสองถังในร้านถูกจุดติดอย่างรวดเร็วชั่วพริบตา เปลวไฟโหมกระหน่ำส่องสว่างไปทั่วรัตติกาล

ซอมบี้รถถังที่เผชิญหน้ากับการระเบิดโดยตรง ส่งเสียงคำรามโหยหวนออกมาท่ามกลางทะเลเพลิงภายในร้าน

มันพยายามตะเกียกตะกายหนีออกมาจากร้านอย่างสุดกำลัง แต่ท้ายสุดแล้วมันก็ล้มลงตรงหน้าประตู

ไม่นานนักซอมบี้ตัวใหญ่ยักษ์ก็ถูกไฟเผาจนดำเป็นตอตะโกไปทั้งตัว!

………………………….