บทที่ 14 : เเกนผลึก!

บทที่ 14 : เเกนผลึก!

"เอ๊ะ?”

“ซอมบี้สองตัวนี้ดูเหมือนจะมีอะไรแปลกๆอยู่ นะ?”

ลู่ชวนที่กำลังมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่บนดาดฟ้า จู่ๆก็รู้สึกว่าซอมบี้สองตัวดูไม่เหมือนซอมบี้ที่เขาเคยเจอทั่วไป

แต่ระยะจากชั้น 7 มันก็ไกลเกินไป เขาจึงมองภาพด้านล่างไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ได้แต่เห็นลางๆ …พอมองออกเพียงว่าซอมบี้ตัวหนึ่งมีรูปร่างสูงใหญ่ดูเหมือนร่างกายจะแข็งแรงกว่าซอมบี้ทั่วไปส่วนอีกตัวรูปมีร่างเตี้ย แต่มีความเร็วที่มากกว่าซอมบี้ทั่วไปมาก

ปรากฏการณ์แปลกประหลาดนี้ทำให้ลู่ชวนเกิดคงามรู้สึกระแวดระวังขึ้นมาในใจ

จากนั้น เขาก็รีบวิ่งลงไปที่ความสูงของหน้าต่างชั้น 4 อย่างรวดเร็ว…และในตำแหน่งนี้ เขาสามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นข้างล่างได้อย่างชัดเจน

ลู่ชวนสังเกตเห็นว่าซอมบี้สองตัวนี้แตกต่างจากซอมบี้ที่เขาเจอทั่วๆไปอย่างสิ้นเชิงจริงๆ

หนึ่งในนั้นเป็นซอมบี้ที่มีรูปร่างสูงเกือบสองเมตร เเละรูปร่างของมันดูแข็งแรงมาก…มันอาจถูกจัดอยู่ในประเภทผู้ชายล่ำบึกอย่างสมบูรณ์แบบ เพราะมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรงที่สามารถเหวี่ยงหมัดที่อาจจะทำให้แม้แต่ประตูรถข้างถนนก็ยังถูกทุบจนบุบ!

ซึ่งพลังที่แข็งแกร่งขนาดนั้น ก็ทำให้ลู่ชวนรู้สึกทึ่งและหวั่นเกรงในเวลาเดียวกัน

ลู่ชวนไม่อยากคิดเลยว่า ถ้าหากเขาต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้ตัวนี้แล้วโดนต่อยกลับสักหมัด กระดูกของเขาคงจะหักและพังทลายอย่างแน่นอน

ส่วนฝั่งตรงข้ามที่กำลังเป็นคู่ต่อกรกับร่างของซอมบี้ร่างใหญ่โตนั้นเป็นซอมบี้อีกตัวที่มีรูปร่างที่เพรียวบางกว่า…หากแต่เขาก็เห็นได้ชัดว่ากรงเล็บของมันค่อนข้างแหลมคมกว่าปกติเช่นกัน

ซอมบี้ระดับธรรมดาทั่วไปถึงจะใช้กรงเล็บกับฟันในการต่อสู้ แต่พละกำลังและความว่องไวของมันก็ไม่ได้แตกต่างจากมนุษย์มากนัก

อีกทั้งเพราะไวรัสซอมบี้กัดกิน มันก็ทำให้ร่างกายมนุษย์มีปัญหาเน่าเปื่อยเพิ่มขึ้นมาด้วยซ้ำ

หากแต่ซอมบี้ร่างผอมแห้งตัวนี้ กรงเล็บของมันคมกริบเหมือนมีดสั้นห้าเล่ม เพียงแค่มันข่วนบางสิ่งเบาๆก็สามารถทิ้งรอยแตกห้าเส้นไว้ได้!

พอดูซอมบี้ที่แข็งแกร่งทั้งสองตัวกำลังฆ่าฟันกันอยู่ในตึก ลู่ชวนก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย

สองวันมานี้ เขาเป็นห่วงว่าพระจันทร์สีเลือดจะมีผลกระทบอะไรกับซอมบี้ตัวอื่นไหม เลยไม่ได้ออกไปไหน

และดูจากสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้ เขาก็คิดว่าการตัดสินใจของตัวเองนั้นดูจะเป็นวิธีที่ฉลาดสุดๆ

พลังการต่อสู้ของซอมบี้สองตัวนี้แข็งแกร่งกว่าตัวเขามาก…ลู่ชวนสังเกตเห็นว่าซอมบี้ร่างใหญ่ที่กำยำกว่า ถึงแม้จะไม่มีกรงเล็บน่ากลัวเหมือนอีกตัว แต่แขนทั้งสองข้างของมันกลับแข็งแกร่งมาก

แขนคู่นั้นดูแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า เมื่อมันเข้าปะทะกับซอมบี้อีกตัว ก็มีเสียงดังคล้ายโลหะกระทบกัน

เสียงนั่นยิ่งทำให้ลู่ชวนจินตนาการไม่ออกเลยว่าซอมบี้สองตัวนี้มีโครงสร้างทางสรีรวิทยาแบบไหน มันถึงได้อยู่คนละระดับกับเขามากขนาดนี้

ตลอดสองวันที่ผ่านมา แม้ลู่ชวนคิดว่าตัวเองฝึกฝนการใช้ดาบจนมั่นใจว่าสามารถสังหารซอมบี้ทั่วไปได้อย่างง่ายดาย…แต่ซอมบี้สองตัวข้างล่างนี้ กลับสอนบทเรียนให้ลู่ชวนอย่างแท้จริง

ในขณะเดียวกัน ถ้าหากจีรู่เสวี่ยอยู่ตรงนี้ ก็คงจะจำชนิดของซอมบี้สองตัวนี้ได้อย่างแน่นอน

ตัวหนึ่งคือซอมบี้ประเภทรถถังที่มีรูปร่างกำยำ และอีกตัวคือซอมบี้ประเภทว่องไว ซอมบี้สองตัวนี้ถือเป็นประเภทที่พบได้บ่อยในการวิวัฒนาการของซอมบี้ในอดีตชาติ

และในช่วงเริ่มต้นของวันสิ้นโลก พวกมันก็เป็นซอมบี้ที่ทำให้ผู้รอดชีวิตปวดหัวอย่างมาก

แม้ว่าลู่ชวนจะไม่รู้ชนิดของการวิวัฒนาการของซอมบี้เหล่านี้มาก่อน แต่เขาก็สามารถตัดสินได้ทันทีว่าซอมบี้สองตัวนี้ต้องได้รับการวิวัฒนาการในช่วงคืนพระจันทร์สีเลือดเช่นเดียวกับเขาแน่ๆ

เพียงแต่เห็นได้ชัดว่าทิศทางการวิวัฒนาการของแต่ละคนนั้นดูจะมีความแตกต่างกัน

อย่างเช่น ตัวเขากลับสามารถควบคุมการเคลื่อนไหวของซอมบี้ได้ ซึ่งคล้ายกับการวิวัฒนาการทางด้านพลังจิต ส่วนในด้านการต่อสู้ระยะประชิดตัว…ตัวเขาเองก็แค่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยเท่านั้น

นั่นยังคงเทียบไม่ได้กับการวิวัฒนาการที่น่ากลัวแบบนี้!

ซอมบี้สองตัวนี้เห็นได้ชัดว่าพวกมันพัฒนามาจากสายการต่อสู้ส่วนบุคคล ซึ่งนั่นก็ทำให้ทิศทางการวิวัฒนาการของซอมบี้ทั้งสองก็แตกต่างกัน

ตัวหนึ่งร่างกายแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ พลังป้องกันก็แข็งแกร่ง…ส่วนอีกตัวหนึ่งร่างกายว่องไว พลังโจมตีสูงมาก

แต่ไม่ว่าจะเป็นซอมบี้ตัวใหนในสองตัวนี้ก็เป็นหายนะสำหรับซอมบี้ทั่วไป นั่นเพราะพวกมันสามารถสังหารซอมบี้จำนวนมากได้อย่างง่ายดาย

ตอนนี้ ลู่ชวนรู้สึกขอบคุณความรอบคอบของตัวเองอย่างมาก เพราะถ้าเขาไม่ได้อยู่ในบ้านนานขนาดนี้คงเป็นไปได้มากที่เขาจะถูกซอมบี้สองตัวนี้ หรือซอมบี้ประเภทนี้สังหารตายไปแบบงงๆก็ได้

ท้ายที่สุดแล้ว พลังที่ลู่ชวนปลุกขึ้นมาได้นั้นก็เป็นพลังจิต ดังนั้นแล้วเขาจึงไม่สามารถที่จะต่อกรกับศัตรูในการต่อสู้ระยะประชิดได้แน่ๆ

ยิ่งมองภาพด้านหน้า ก็ดูเหมือนว่าโลกนี้จะน่ากลัวกว่าที่คิดไว้มาก!

จิตใจของลู่ชวนค่อยๆหนักแน่นขึ้น ในช่วงนี้เขาค่อนข้างจะพอใจกับการวิวัฒนาการของตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าเขาต้องตระหนักถึงความโหดร้ายของโลกนี้ให้ได้ด้วยเช่นกัน

เพียงแต่ลู่ชวนก็ยังรู้สึกสงสัยอยู่ดีว่าทำไมซอมบี้สองตัวนี้ถึงต่อสู้กันขึ้นมาได้…ไม่ใช่ว่าโดยทั่วไปแล้วพวกเดียวกันจะไม่กินกันเองหรอกเหรอ

อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ ลู่ชวนก็ยังไม่เคยเจอซอมบี้ที่มุ่งเป้าหมายกินกันเอง ดังนั้นเหตุการณ์ด้านหน้าจึงเป็นครั้งแรกที่ได้เห็น…หรือว่าในตอนนี้พวกซอมบี้ข้างนอกกำลังหิวโซ ถึงขนาดที่กินกันเองแล้วล่ะ?

ไม่น่าจะใช่มั้ง เนื้อซอมบี้มันไม่อร่อยขนาดนั้นซะหน่อย...

ในฐานะที่เป็นซอมบี้คนหนึ่ง ลู่ชวนรู้สึกว่าเนื้อของตัวเองมันไม่ได้มีรสชาติที่ดีอะไรขนาดนั้น

…เลือดในร่างกายของเขามันแห้งเหือดไปนานแล้ว และการกัดกินเนื้อซอมบี้ก็ไม่ต่างกับการแทะเนื้อเค็ม

ปัง ปัง ปัง!

เสียงการต่อสู้ของซอมบี้สองตัวข้างล่างดังขึ้นเรื่อยๆ รถยนต์โดยรอบหลายคันถูกพวกมันทุบจนบุบและเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากกงเล็บ

แววตาของลู่ชวนฉายแววครุ่นคิด เขาเห็นว่าการผลการตัดสินอาจจะใกล้เข้ามาแล้ว…ซอมบี้รถถังที่มีรูปร่างกำยำตัวนี้สามารถสร้างความเสียหายอย่างมากได้โดยทำเพียงแค่โบกแขนทั้งสองข้างไปมา

ในขณะที่ซอมบี้ประเภทว่องไวอีกตัว ถึงแม้จะมีพลังโจมตีที่แข็งแกร่ง แต่มันก็ไม่สามารถทำลายการป้องกันของอีกฝ่ายได้…ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของตัวมันเองก็อ่อนแอลงเรื่อยๆ เพียงแค่โดนต่อยกลับสักครั้งก็แทบจะทนไม่ได้เเล้ว

ในขณะที่การโจมตีของมันก็ทำได้เพียงแค่แทงทะลุแขนของอีกฝ่าย ไม่สามารถแลกชีวิตกันได้

สุดท้ายหลังจากการต่อสู้ที่วุ่นวาย ซอมบี้รถถังก็เหวี่ยงหมัดออกไปอย่างแรง จนซอมบี้คล่องแคล่วกระเด็นลอยออกไป

หลังจากนั้นซอมบี้รถถังที่มีรูปร่างใหญ่โตกว่า ก็ก้าวเท้าเหมือนรถออฟโรดพุ่งชน และขยับตัวเข้ามาประชิดตัวซอมบี้ว่องไวในทันที

หมัดขนาดมหึมาอัดลงไปที่ร่างกายที่ค่อนข้างบอบบาง โดยที่อีกฝ่ายไม่สามารถต้านทานการโจมตีของซอมบี้รถถังได้เลย

และเพียงแค่ไม่กี่หมัด ซอมบี้รถถังก็หักกระดูกสันหลังของซอมบี้ว่องไวออกเป็นสองส่วนในทันที

ปัง!

หมัดต่อมาทุบลงไปอย่างแรง หัวของซอมบี้ว่องไวก็แตกละเอียด เเละสติของมันดับสนิท

หมัดที่หนักหน่วงรุนแรงนี้ มีความรุนแรงมากจนทำให้ซอมบี้ว่องไวและรถเก๋งที่อยู่ข้างใต้แบนราบ

ลู่ชวนที่เห็นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปในใจ

แต่ในขณะนั้นเอง ลู่ชวนก็สังเกตเห็นว่าหลังจากที่ซอมบี้รถถังเอาชนะอีกฝ่ายได้ มันได้ควักเอาผลึกสีขาวออกมาจากหัวของซอมบี้อีกตัวด้วยกำปั้นมหึมาของมัน

"นั่น….นั่นมันอะไร?!"

เมื่อเขาได้เห็นผลึกสีขาวด้านหน้า สติของลู่ชวนก็รู้สึกโหยหาอย่างบอกไม่ถูก เขารู้สึกเหมือนกับว่าร่างกายกำลังอยากได้สิ่งนั้นมากๆ…ถึงแม้ว่าลู่ชวนจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าร่างกายของเขากำลังโหยหาสิ่งนั้นตามสัญชาตญาณ

ดูเหมือนว่าแค่เขาได้กินผลึกแก้วเข้าไป มันคงเป็นประโยชน์ต่อร่างกายเขาอย่างมาก…หรือว่าการต่อสู้ครั้งใหญ่ของซอมบี้สองตัวนี้ ทั้งหมดนั้นเป็นไปเพื่อการแย่งชิงผลึกแก้วในหัวของอีกฝ่าย?!

……………………….