บทที่ 8: อันดับหนึ่งบนบอร์ดจัดอันดับน้องใหม่!

บทที่ 8: อันดับหนึ่งบนบอร์ดจัดอันดับน้องใหม่!

เพื่อที่จะได้มีโอกาสเยาะเย้ยลู่หยานได้ทันทีที่บอร์ดจัดอันดับเลเวลน้องใหม่ถูกประกาศออกมา

เหลียงเส้าหยูจึงจัดการไล่เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ลู่หยานออกไปจนหมด

แล้วเขาก็ขยับเข้าไปนั่งชิดกับลู่หยาน โดยมีหวังหยูเจียวนั่งอยู่อีกข้างหนึ่งของเขา

บรรดาเพื่อนร่วมห้องที่นั่งอยู่ทั้งด้านหน้า ด้านหลัง และด้านข้าง ต่างก็พากันรู้สึกสนุกสนานไปด้วย พลางตั้งตารอคอยที่จะได้เห็นเหลียงเส้าหยูเยาะเย้ยถากถางลู่หยาน

อันที่จริงแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางหรือมีความแค้นอะไรกับลู่หยานหรอก

เพียงแต่ว่าการที่ลู่หยาน คนที่พวกเขาเคยต้องแหงนหน้ามอง ได้ตกลงมาอยู่ในระดับเดียวกันกับพวกเขา มันทำให้พวกเขารู้สึกสมดุลในใจขึ้นมาได้ก็เท่านั้นเอง

….

ในตอนนั้นเอง

บนเวทีสูง เหล่าผู้บริหารของสถาบันและอาจารย์จากแต่ละห้องก็เริ่มทยอยกันเข้ามานั่งประจำที่

คนที่นั่งอยู่ตรงกลางสุดก็คืออาจารย์ใหญ่เจียงเจิ้นเป่ย

และที่น่าสังเกตก็คือ ข้างกายของอาจารย์ใหญ่นั้นมีฉินเลี่ยนั่งอยู่ด้วย!

"คนนั้น...ดูเหมือนจะเป็นฉินเลี่ย ผู้คุมกฎใหญ่ของสมาพันธ์วิถีสวรรค์สาขาเมืองเพลิงทมิฬไม่ใช่เหรอ?"

"ก็คือฉินเลี่ยจริงๆนั่นแหละ เขาเป็นพ่อของฉินอู่เหยานะ พวกนายไม่รู้กันเหรอ?"

"ขนาดคนของสมาพันธ์วิถีสวรรค์ยังมาด้วยตัวเองเลย งั้นการประกาศอันดับในวันนี้ ต้องมีคนได้แจ้งเกิดดังกระฉ่อนแน่ๆ"

"ก็แค่วันแรกเอง อันดับมันวัดอะไรไม่ได้หรอกน่า ความห่างชั้นของแต่ละคนยังไม่มากเท่าไหร่หรอก"

...

ท่ามกลางเสียงจอแจที่ดังขึ้น เจียงเจิ้นเป่ยก็กระแอมในลำคอเบาๆ และเมื่อรอจนทั้งบริเวณเงียบสงบลงแล้ว เขาจึงเริ่มกล่าวขึ้นว่า

"ก็เหมือนกับทุกๆ ปีที่ผ่านมา…ในวันแรกหลังจากการปลุกพลัง ฉันจะมารับหน้าที่เป็นประธานในการประชุมเช้า"

"หลังจากที่นักเรียนทุกคนได้ปลุกพลังอาชีพไปเมื่อวานนี้ ก็น่าจะพอมีความเข้าใจเบื้องต้นเกี่ยวกับอาชีพของแต่ละคนกันบ้างแล้ว"

"แต่ตรงนี้ ฉันก็ยังอยากจะกำชับทุกคนเอาไว้"

"ไม่ว่าจะเป็นสายต่อสู้ สายสนับสนุน หรือสายป้องกัน หรือแม้กระทั่งสายอาชีพทั่วไป นี่คืออาชีพที่จะต้องอยู่กับพวกคุณไปตลอดทั้งชีวิต"

"และอย่างที่ทุกคนทราบกันดีว่า วันนี้เป็นวันแรกที่บอร์ดจัดอันดับน้องใหม่จะเปิดให้ได้ชมกัน"

"ฉันหวังว่าทุกคนจะไม่ปล่อยให้ตารางอันดับเข้ามามีอิทธิพลต่อจิตใจนะครับ เพราะยังไงซะ อันดับในวันแรกความแตกต่างมันก็ยังไม่มากนัก มันยังวัดอะไรไม่ได้หรอก"

…

หลังจากกล่าวสุนทรพจน์ไปอย่างยืดยาว

เจียงเจิ้นเป่ยก็พยักหน้าให้กับทีมงานที่อยู่หลังเวที

ทางสถาบันมีข้อมูลของนักเรียนทุกคนอยู่ในมือ และมีอำนาจในการดึงข้อมูลเพื่อมาจัดทำตารางอันดับได้

ดังนั้น หลังจากที่ได้รับสัญญาณจากอาจารย์ใหญ่แล้ว…หน้าจอขนาดยักษ์ที่อยู่ด้านหลังเวทีก็สว่างวาบขึ้นมา

บนหน้าจอแสดงตำแหน่งว่างสำหรับสามสิบอันดับเท่านั้น

และเพื่อให้มีลูกเล่นน่าสนใจ อันดับทั้งสามสิบจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาจากล่างขึ้นบนทีละอันดับ

อันดับที่สามสิบ: นักธนู เลเวล 4, ต้วนจงห้าง

ไล่ขึ้นไปเรื่อยๆ เกือบทั้งหมดล้วนเป็นเลเวลสี่ทั้งสิ้น

ในกรณีที่เป็นเลเวลสี่เหมือนกัน อันดับจะถูกตัดสินโดยความยาวของหลอดค่าประสบการณ์ของเลเวลสี่นั่นเอง

อันดับที่ยี่สิบสอง: นักรบคลั่ง เลเวล 4, เหลียงเส้าหยู

พอเห็นมาถึงตรงนี้ เหลียงเส้าหยูก็เลิกคิ้วขึ้นมาทันที

เขาหันไปพูดกับลู่หยานที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

"เห็นชัดรึยัง? แค่วันแรกของบอร์ดจัดอันดับน้องใหม่ ฉันก็ขึ้นมาถึงอันดับที่ยี่สิบสองได้แล้ว หลังจากนี้ไป ช่องว่างระหว่างเราก็จะยิ่งห่างขึ้นเรื่อยๆ ต่อหน้าฉันน่ะ...แกมันก็เป็นได้แค่ไอ้ขยะตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ!"

ลู่หยานยังคงนิ่งเงียบไม่พูดอะไร…แต่ในใจกลับรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง

เขาไม่ใช่คนที่จะชอบทำตัวโดดเด่นอะไร…แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะทำตัวเงียบๆต่อไปไม่ได้เสียแล้ว

เพราะไอ้บอร์ดจัดอันดับน้องใหม่นี่ เขาไม่สามารถควบคุมมันได้เลย!

…

อันดับที่ยี่สิบเอ็ด: นักธนูเวท เลเวล 4, หวังหยูเจียว

อันดับของเธอกับเหลียงเส้าหยูแทบจะเรียกได้ว่าอยู่ติดกันเลย

แต่หวังหยูเจียวกลับไม่พอใจกับผลลัพธ์นี้เลยแม้แต่น้อย ในการปลุกพลังเมื่อวาน มีคนได้อาชีพระดับหายากถึงห้าคน ซึ่งต้องมาแย่งชิงโควตาของสมาพันธ์วิถีสวรรค์ที่มีเพียงสองที่นั่ง

อันดับในวันแรกของเธอแบบนี้ ถือว่าไม่ได้โดดเด่นอะไรเลย

แน่นอนว่ามันเร็วกว่าการที่หวังหยูเจียวจะไปเก็บเลเวลด้วยตัวเองมากโข…และก็ยังเร็วกว่าการที่เธอจะตามลู่หยานไปเก็บเลเวลอีกมาก!

น่าเสียดาย...ที่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงสิ่งที่หวังหยูเจียวคิดไปเอง

"เห็นรึยังล่ะ? ฉันกับเจียวเจียวมีอันดับติดกันเลย แล้วแกจะเอาอะไรมาตามเราทัน?" เหลียงเส้าหยูพูดกับลู่หยานต่อไป

แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ตั้งแต่ต้นจนจบ ลู่หยานก็ไม่เคยคิดจะสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย

ปล่อยให้เขาพล่ามเจื้อยแจ้วอยู่ข้างหูไป

….

อันดับค่อยๆ ไล่ขึ้นไปเรื่อยๆ ซึ่งก็ยังคงเป็นเลเวลสี่อยู่

จนกระทั่งถึง อันดับที่แปด: จอมเวทวารี เลเวล 5, หยวนจื่อฉิน

ในที่สุดเลเวลห้าก็ปรากฏตัวขึ้น!

"งั้นก็หมายความว่า ในรุ่นนี้ มีนักเรียนที่สามารถทำเลเวลห้าได้ถึงแปดคนในวันแรก...ไม่เลว ไม่เลวเลย" ฉินเลี่ยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"ถ้าจำไม่ผิด บอร์ดจัดอันดับน้องใหม่ในวันแรกของปีที่แล้ว เหมือนจะมีแค่หกคนเองนะ?" อาจารย์ใหญ่เจียงเจิ้นเป่ยพยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้างๆ

เมื่อไล่ขึ้นไปอีก นอกจากหวังหยูเจียวแล้ว อาชีพระดับหายากอีกสี่คนที่เหลือต่างก็ปรากฏชื่อขึ้นมาจนครบ

ทั้งสี่คนนี้ล้วนมาจากครอบครัวที่มีฐานะดี การเตรียมการต่างๆ จึงถูกจัดวางไว้อย่างเหมาะสม ทำให้ความเร็วในการอัปเลเวลของพวกเขานั้นรวดเร็วมาก

มีเพียงหวังหยูเจียวคนเดียวที่ตามเหลียงเส้าหยูไป เพราะในปาร์ตี้มีตัวถ่วงอย่างเธอกับเหลียงเส้าหยูอยู่ถึงสองคน ทำให้ประสิทธิภาพของทีมที่มีคนแบกสามคนกับตัวถ่วงสองคนนั้นลดลงไปมาก

หวังหยูเจียวที่ปกติมีความหยิ่งในศักดิ์ศรีสูงมากอยู่แล้ว ถึงกับหน้าเขียวคล้ำ

ในฐานะที่เป็นหนึ่งในห้าผู้ครอบครองอาชีพระดับหายากเหมือนกัน อันดับของเธอกลับร่วงไปอยู่ที่ยี่สิบกว่า…ถึงแม้จะไม่มีใครพูดอะไร แต่ตัวเธอเองกลับรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าราวกับถูกตบ

ในใจของเธอพลันเกิดความรู้สึกเคียดแค้นต่อเหลียงเส้าหยูเพิ่มขึ้นอีกส่วนหนึ่ง

เธอใช้เหลียงเส้าหยูเป็นเครื่องมือในการเติบโตของตัวเอง ส่วนเหลียงเส้าหยูก็ใช้เธอเป็นของเล่น ทุกคนต่างก็ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

แต่เมื่อคืนนี้ เหลียงเส้าหยูกลับเรียกร้องจากเธออย่างบ้าคลั่ง หวังหยูเจียวที่เพิ่งจะเสียพรหมจรรย์ไป ถึงขนาดที่ว่าวันนี้ท่าทางการเดินยังดูผิดแปลกไปเลยด้วยซ้ำ

เเต่ถึงทุ่มเทไปมากขนาดนี้ อันดับกลับอยู่ที่ยี่สิบกว่า มันทำให้หวังหยูเจียวรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

แต่เธอก็ไม่กล้าแสดงออกมา

เพราะถ้าหากเหลียงเส้าหยูเกิดสลัดเธอทิ้งขึ้นมา ความเร็วในการเก็บเลเวลของเธอก็จะยิ่งช้าลงไปอีก!

อันดับที่สอง: นักเดินทางข้ามมิติ เลเวล 5, ฉินอู่เหยา

เมื่อเห็นอันดับนี้ ทุกคนต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

มีเพียงฉินอู่เหยาคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง เธอรู้ดีว่าตัวเองพ่ายแพ้อย่างราบคาบ เพราะช่องว่างระหว่างเธอกับลู่หยานนั้น มันห่างกันเกินไปจริงๆ!

ขณะที่ด้านล่างเวทีก็เกิดเสียงฮือฮาดังกระหึ่มขึ้นมา:

"เชี่ย...ฉินอู่เหยาได้อันดับสองเหรอ?"

"อะไรวะเนี่ย ด้วยความสามารถของตระกูลฉิน ฉินอู่เหยาได้แค่อันดับสองเองเหรอ?"

"แล้วใครมันเป็นที่หนึ่งวะ โคตรจะโหดเลย!"

"น่าจะเป็นคนจากตระกูลใหญ่เหมือนกันนั่นแหละ แต่ดูเหมือนว่าพวกจากตระกูลใหญ่จะโผล่ชื่อมาหมดแล้วนะ"

...

ทางด้านฉินเลี่ยเองก็ถึงกับนิ่งอึ้งไปเช่นกัน

นี่เป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงมาก่อน

ก่อนหน้านี้ในรถ ตอนที่ฉินอู่เหยาบอกว่าเธอไม่ใช่ที่หนึ่งอย่างแน่นอน ฉินเลี่ยยังหาว่าเธอดูถูกตัวเองอยู่เลย

แต่มาตอนนี้ดูเหมือนว่า...ลูกสาวตัวดีของเขาคงจะรู้อะไรบางอย่างมาสินะ?

แต่ถ้ามีเด็กดีมีความสามารถขนาดนี้อยู่ แล้วทำไมไม่เห็นฉินอู่เหยาจะเคยพูดถึงเลยล่ะ?

แล้วที่สำคัญคือ...อาชีพลับหนึ่งคน กับอาชีพระดับหายากอีกห้าคน ก็ปรากฏชื่อขึ้นมาจนครบหมดแล้ว

นั่นก็หมายความว่า...คนที่ได้อันดับหนึ่งคนนี้ เป็นอาชีพทั่วไปงั้นเหรอ?

ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะอันดับในวันแรกนี้ คนที่ขึ้นมาได้ส่วนใหญ่ก็แทบจะไม่ได้เก็บเลเวลด้วยตัวเองกันอยู่แล้ว

….

อาจารย์ใหญ่เจียงเจิ้นเป่ยที่อยู่ข้างๆ ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น

"อันนี้ผมก็คาดไม่ถึงเหมือนกันนะเนี่ย รุ่นนี้มีเสือซ่อนมังกรหลบอยู่จริงๆ"

ในวินาทีนั้น ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่บอร์ดจัดอันดับอย่างไม่วางตา

จากนั้น อันดับที่หนึ่งก็ค่อยๆปรากฏขึ้นมา

อันดับที่หนึ่ง: เนโครแมนเซอร์ เลเวล 8, ลู่หยาน!

ในวินาทีนั้นเอง ทั้งบริเวณก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

สายลมพัดผ่าน ราวกับว่าทั้งลานกว้างได้ถูกแช่แข็งเอาไว้

หลังจากความเงียบงันผ่านไปเพียงชั่วครู่ บรรยากาศทั้งลานกว้างก็ระเบิดขึ้นมาทันที!

"ลู่หยาน? ลู่หยานคนที่มีพลังจิต 130 นั่นน่ะนะ!"

"เขาได้อาชีพเนโครแมนเซอร์จริงๆด้วย แต่ว่านี่...นี่มัน...เลเวลแปด! ห๊ะ?"

"เชี่ยเอ๊ย อะไรวะเนี่ย มันอัปเลเวลยังไงของมันวะ?"

"นี่มันจะเกินไปแล้วมั้ง? ทำได้ยังไงกันวะนั่น?"

"ในประวัติศาสตร์ของสถาบันเมืองเพลิงทมิฬ เคยมีใครขึ้นเลเวลแปดได้ตั้งแต่วันแรกของบอร์ดจัดอันดับน้องใหม่บ้างมั้ย?"

"อย่าว่าแต่เลเวลแปดเลย แค่เลเวลหกก็มีให้เห็นนับครั้งได้แล้ว ส่วนเลเวลเจ็ดนี่ยังไม่เคยปรากฏให้เห็นเลยสักครั้งเดียว!"

...

บนเวที

ฉินเลี่ย, เจียงเจิ้นเป่ย และบรรดาอาจารย์ทั้งหมด ต่างก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกันในเวลาเดียวกัน

ทุกคนต่างหันขวับไปมองที่หน้าจอขนาดใหญ่ด้านหลังอย่างพร้อมเพรียงกัน ราวกับสงสัยว่าตัวเองตาฝาดไป

เจียงเจิ้นเป่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางพึมพำกับตัวเองว่า

"ไม่น่าเชื่อว่าเป็นลู่หยาน...เเถมเขาถึงเลเวลแปดเเล้ว"

(จบตอน)